Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Γνώμη













Ένα σημαντικό λάθος στην οργάνωση της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στο Λονδίνο ήταν ότι την προγραμμάτισαν να συμπέσει με ένα ραντεβού που είχαμε με φίλους, στην φάρμα τους, να ψήσω σουβλάκια στα 1000 μέτρα υψόμετρο όπου δεν έχει δρόμο, τηλεόραση ή τηλέφωνο. Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι είχε ήδη παρελάσει η Ελλάδα. Κι έτσι το μόνο που μου έμεινε ήταν να διαβάσω άρθρα και σχόλια ανά τον κόσμο για να πάρω μια ιδέα από τις αντιδράσεις κάθε λαού.

Από ότι φαίνεται, όπως έγραψαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, οι Βρετανοί παρουσίασαν την πλευρά της κοινωνίας τους στην οποία υπερτερούν από τον υπόλοιπο κόσμο: την ικανότητα αυτοσαρκασμού εμπεδωμένου στην αυτοπεποίθηση.

Καλύτερα το είπε σε ένα τουήτ ο Βρετανός παρουσιαστής του CNN Πίερς Μόργκαν όταν έγραψε: "Μου αρέσει ήδη! Είναι τόσο Βρετανικό που δεν θα το καταλάβει κανείς έξω από την χώρα!"

Έχοντας γεννηθεί στην Ελλάδα αλλά έχοντας μεγαλώσει στο Λονδίνο και ενηλικιωθεί στις ΗΠΑ, είμαι από εκείνους που το κατάλαβαν με χαμόγελο, γέλιο και αγάπη. 

Ο Ντάνυ Μπόιλ δεν πήρε τον λάθος δρόμο του να συναγωνιστεί την αυτοϊκανοποιούμενη σοβαροφανή κουλτούρα της Ελλάδας (η οποία βασίζεται σε επιτεύγματα όχι δικά της αλλά εκείνα των κατοίκων της περιοχής προ 2.500 χρόνων), ή την άψογη μαζική οργάνωση του Πεκίνου (που επέδειξε τον πλήρη συγχρονισμό και ταυτοποίηση των μαζών). Έδειξε τι είναι το σημερινό Ηνωμένο Βασίλειο, για αυτό που είναι, στο τέλος μιας περιόδου 100 χρονών όπου έγινε η μετάβαση από αυτοκρατορία σε πολυεθνική κοινωνία στηριγμένη στα επιτεύγματα που κάνουν τα νησιά τους να ξεχωρίζουν. Όπως φερ' ειπείν η βιομηχανική επανάσταση που ξεπήδησε από την βουκολική ηρεμία, τους χαρακτήρες που μιλάν από την λογοτεχνία τους, από Σαίξπηρ έως Ρώλινκς, και φυσικά το καλύτερο Σύστημα Εθνικής Υγείας στον κόσμο το οποίο έχει τις ρίζες του στον δέκατο ένατο αιώνα.

Μην μου κακολογείτε την Βρετανική National Health Service γιατί ήμουν πολύ υπερήφανος για την κάρτα μου και ο γιός μου οφείλει την ύπαρξή του στο Royal Free Hospital του Hampstead όταν οι Ρωμιοί με κοιτούσαν και ξύναν τα κεφάλια τους μη ξέροντας τι να κάνουν για να μπορώ μια μέρα να γίνω πατέρας. Και όλα τζάμπα. Και το Σύστημα επιζεί ακόμα. Αυτό από μόνο του είναι Ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο ανάμεσα στα έθνη. Εσείς, συνεχίστε να δίνετε τα φακελάκια σας.

Στο τέλος, η Βρετανία επέδειξε αυτά στα οποία είναι μανούλα: τον αυτοσαρκασμό, το χιούμορ, την κατάλυση κάθε σοβαροφάνειας, το καλαμπούρι, την μουσική τους. Αυτοί είναι. Τους αρέσει. Και ναι, έχουνε Stonehenge και κάμποσα άλλα πράγματα, και μια Magna Carta του 13ου αιώνα. Το ξέρουνε.

Οι αντιδράσεις ανά τον κόσμο ήταν μικτές, άλλοι ενθουσιάστηκαν, άλλοι το έπιασαν και δεν συμφώνησαν και άλλοι δεν το έπιασαν και δεν συμφώνησαν (Δεν αρκεί να λες ότι σου αρέσει το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός -πρέπει να το πιάνεις και λιγάκι). Τα σχόλια όμως που χαρακτηρίζουν καλύτερα από όλα τον λόγο για τον οποίον δεν ζω στην Ελλάδα, και σκέφτομαι να αποποιηθώ την υπηκοότητα, γράφτηκαν από αναγνώστες στο Βήμα, εδώ: http://www.tovima.gr/sports/article/?aid=468698

Τα σχόλια αυτά, γραμμένα από πικρόχολους, στενόμυαλους ανθρώπους οι οποίοι απλά δεν το έχουν, αποδεικνύουν δύο πράγματα: Η Βούλα Παπαχρήστου πράγματι αντιπροσωπεύει την Ελλάδα σε όλη της την μικροπρέπεια και την φαντασιακή ύπαρξη. Δεύτερον, είχα απόλυτο δίκιο στην προηγούμενη ανάρτησή μου.









Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Τουήτ!












Ένα γεγονός που μαύρισε την Ελλάδα αυτές τις μέρες ήταν ότι χιλιάδες Έλληνες απέδειξαν με τα σχόλιά τους σε εφημερίδες, ΜΜΕ και προσωπικά δίκτυα ότι όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει συνύπαρξη αλλά ιδέα δεν έχουν τι σημαίνει ρατσισμός, φασισμός και που οδηγούν από ποιά οδό.

Χιλιάδες άνθρωποι δικαιολόγησαν την αναδημοσίευση σε προσωπικό επίπεδο, στο Τουήτερ, ενός ρατσιστικού/ξενοφοβικού "αστείου" εκ μέρους αθλήτριας που σαν άτομο αντιπροσώπευε την Ελλάδα. Και η ουσία του νέου είναι ότι χιλιάδες άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, δεν εννοούν, τι είναι αυτό το οποίο δικαιολόγησαν. Πολλοί είπαν ότι δεν ήταν αρκετά σοβαρό για να της κοστίσει τον αποκλεισμό. Πολλοί είπαν ότι δεν ήταν ρατσιστικό. Πολλοί είπαν ότι ήταν σωστό και ωραίο καλαμπούρι, και ότι η αθλήτρια είχε δίκιο να το γράψει.

Είναι όμως η ύπαρξη αυτών των χιλιάδων Ελλήνων πραγματικά "νέο"; Δεν νομίζω. Οι ίδιες χιλιάδες δικαιολόγησαν την μπλόγκερ που έγραψε ότι ο Χίτλερ έπρεπε να είχε αποτελειώσει όλους τους ανθρώπους Εβραϊκής καταγωγής. Και, πολλοί από αυτές τις χιλιάδες πίστεψαν ότι το να εικάζεις δια νόμου την δωρεά οργάνων και να ζητάς από τον κάθε πολίτη να εξαιρέσει εαυτόν ενυπόγραφα (σαν να φοράει άστρο του Δαυίδ στο στήθος, στον δρόμο) είναι ...δημοκρατικό. Όσο οι μετανάστες, λαθραίοι ή όχι -ήταν αδιάφορο, ξεσκατίζαν τους γονείς τους και χτίζαν τα σπίτια τους, οι Έλληνες τους πέταγαν δυό δεκάρες χωρίς απόδειξη. Τώρα που δεν μπορούνε πια να πετάξουν δυό δεκάρες ούτε στον σουβλατζή της γειτονιάς τους φταίνε οι μετανάστες (ίδίως οι λαθραίοι).

Μεγαλώσαμε γενεές μιλώντας για Βλάχους, Πόντιους, με στερεότυπα για τον κάθε λαό. Μιλώντας εξ' υξηλού για "χωριάτες" και "βλαχαντερά" και "γύφτους" και "οβριούς". Για μαυρούληδες και αράπηδες. Πάντα στα αστεία μας και τις αφηγήσεις και τις γνώμες μας ο "Έλληνας" είναι ο πιο έξυπνος απ' όλους. Όλοι οι άλλοι κάτι στραβό έχουνε και έχουμε εφεύρει το κάθε στερεότυπο για να το αποδείξουμε. Το "Έθνος" μας ενηλικιώθηκε με ήρωα τον Καραγκιόζη που πάντα την έφερνε του Βεζύρη. Ο Αράπης του Ζαμπέτα και η οργή κατά των λαθρομεταναστών καλύπτουν την ίδια νοοτροπία από τις δεκαετίες τις οποίες αντιπροσωπεύουν. Μια νοοτροπία τόσο δουλεμένη μέσα στην ψυχή αυτού του λαού, που ο κόσμος απλά δεν μπορεί να την αναγνωρίσει ως ξενοφοβική και ρατσιστική, θεωρώντας την αυταπόδεικτα σωστή.

Όταν ο Έλληνας έχει λεφτά στην τσέπη του απλά θεωρεί τους άλλους γραφικούς. Όταν δεν έχει λεφτά τους θεωρεί επικίνδυνους. Αλλά, πάντα τους θεωρεί υποδεέστερους, και σίγουρα διαφορετικούς.

Και για να αποδείξει το δίκαιον της υπέρτατης σοφίας του ο Έλληνας επικαλείται την άμεση σχέση του με τους αρχαίους αυτού προγόνους που έδωσαν ρε μαλάκα και πολιτισμό στην ανθρωπότητα να πούμε! Χωρίς να καταλαβαίνει ότι ο λόγος για τον οποίον επικαλείται τους άσχετους στην πραγματικότητα προς αυτόν κατοίκους της γεωγραφικής περιοχής προ 2.500 χρόνων είναι γιατί χρειάζεται να βρει μια ταυτότητα, μια που ταυτότητα δική του δεν έχει. Από μόνος του, ο Έλληνας, ως μέλος της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας, χωρίς τους "αρχαίους αυτού προγόνους", είναι Μηδέν.

Υπάρχουν πραγματικά αξιόλογοι άνθρωποι στην Ελλάδα όπως υπάρχουν υγιή δέντρα σε κάθε σάπιο δάσος. Η Ελληνική κοινωνία όμως σαν σύνολο είναι σάπια και σαπίζει από δεκαετίες και γενιές τώρα.

Το δράμα δεν είναι ότι οι Έλληνες υπερασπίζονται την χαζομάρα μιας ανίδεης ρατσίστριας που νομίζει ότι το απόφθεγμα που αναδημοσίευσε είναι καλαμπούρι. Το δράμα είναι ότι χιλιάδες Έλληνες δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα γιατί είναι οι ίδιοι μέρος του προβλήματος -όσα πτυχία και να έχουνε.

Όταν η δυστυχισμένη η Παπαχρήστου είπε ότι "δεν είναι δυνατόν να είμαι ρατσίστρια γιατί ο προπονητής μου είναι Βούλγαρος" δεν είχε την παιδεία ή το νιονιό να καταλάβει ότι η ίδια αυτή η δικαιολογία είναι ρατσιστική. Ούτε πολλές χιλιάδες Έλληνες θα το καταλάβουνε γιατί ο ρατσισμός στην Ελλάδα δεν είναι μικρόβιο που επιτίθεται στον οργανισμό της κοινωνίας: είναι μέρος του DNA της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας σάπιας όπως αποδεικνύουν οι απολογητές της Παπαχρήστου, της μπλόγκερ που ανέφερα πριν, και οι υπερασπιστές της δια νόμου εικαζόμενης συναίνεσης, και όλοι όσοι βρίσκουν σωστή την οργή κατά των μεταναστών.






Ο Καρατζαφέρης ήταν η πρόβα τζενεράλε. Η Χρυσή Αυγή μέσα στην Βουλή ήταν ή εισαγωγή από την ορχήστρα. Η αυλαία τώρα σηκώνεται για την έναρξη της νεοελληνικής τραγωδίας: "Οι μάσκες πέφτουν".





Όσο για την Παπαχρήστου, το πιο σωστό άρθρο που διάβασα σήμερα είναι αυτό:
http://www.orlandosentinel.com/sports/blogs/sentinel-sports-now/os-greek-olympian-racist-tweet,0,2795472.post

και το πιο επαγγελματικά γραμμένο και παρουσιασμένο, αυτό:
http://www.nytimes.com/2012/07/26/sports/olympics/twitter-comment-costs-greek-athlete-spot-in-olympics.html





Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Αντίληψη













"Οι άνθρωποι ακούνε αυτό που βλέπουν" είχε πει ο ηθοποιός Κέβιν Σπέηση υποδυόμενος τον τραγουδιστή Μπόμπυ Ντάριν: και όταν ο δημοφιλέστατος Μπόπυ Ντάριν είχε γιουχαϊστεί από το ακροατήριο του αντι-πολεμικού του τραγουδιού, που το έλεγε μόνος του στην σκηνή με την κιθάρα του την εποχή του Βιετνάμ, άλλαξε τακτική, το έκανε σόου, με κορίτσια στην σκηνή και μεγάλη ορχήστρα, και το κοινό ξετρελάθηκε με το υπέροχο τραγούδι.

Ο άνθρωπος σπάνια σκέφτεται. Ο όχλος ποτέ.

Οι λέξεις και οι φράσεις μιας γλώσσας είναι υποτυπώδη, δισδιάστατα οχήματα που προσπαθούν να μεταφέρουν από νου σε νου την έννοια μιας σκέψης. Στην συζήτηση όμως, τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι κολλάνε στις λέξεις χωρίς να προσπαθεί καν το μυαλουδάκι τους να πιάσει το νόημα που θα μπορούσε να κρύβεται, έστω και μεταφορικά, από πίσω.

Τον Σωκράτη πολλοί αγάπησαν. Την Σωκρατική μέθοδο όμως κανείς δεν κατάλαβε. Η μέθοδος των ερωτήσεων και απαντήσεων κατεδαφίζεται και ξεχνιέται μπροστά στην ευκολία του να εκλάβει κανείς την δισδιάστατη αναπαράσταση που επιτρέπουν οι λέξεις που ακούει.

Και το τι ακούει κανείς χτίζεται στην ψυχική προδιάθεση αποκλειστικά από το τι βλέπει -και τι είναι διανοητικά και ψυχικά έτοιμος να δεχτεί -ή απλά, να καταλάβει. 

Είναι πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να καταλάβει, ή απλά να εννοήσει, ότι δεν υπάρχει. 
Σκέφτεται, άρα υπάρχει. 
Πως είναι δυνατόν να μην υπάρχει. 
Τι σημαίνει η λέξη "υπάρχει"; 
Η "ύπαρξη" έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τον χρόνο. 
Χωρίς χρόνο είναι αδύνατο να συλληφθεί η έννοια της ύπαρξης. 

Η ενέργεια, μέρος της συχνότητας της οποίας αντιλαμβανόμαστε σαν "φως" επειδή ερεθίζει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα των ματιών μας, μεταδίδεται (κινείται) με την μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα που ανθρωπομορφικά ονομάζουμε ταχύτητα του φωτός. Καθώς πλησιάζουμε την ταχύτητα του φωτός η μάζα αυξάνεται και ο χρόνος κυλά όλο και πιο αργά, μέχρι που στην ταχύτητα του φωτός η μάζα είναι άπειρη και ο χρόνος έχει σταματήσει. Ο χρόνος δεν υπάρχει στην ταχύτητα του φωτός. Από το σημείο βλέψεως της ενέργειας, δεν υπάρχει χρόνος. 

Χωρίς χρόνο δεν μπορεί να υπάρξει ταχύτητα. Άρα αυτό που ονομάζουμε "ταχύτητα του φωτός" (το οποίο κανονικά έπρεπε να ονομάζεται ταχύτητα της ενέργειας) δεν είναι ταχύτητα -προσδιορίζει όμως την υφή του Σύμπαντος γιατί είναι απαράβατη τιμή. Απαράβατη προς τα επάνω, με άπειρη μάζα στην ακριβή τιμή, και με υπολογίσιμη μάζα σε μικρότερες τιμές.

Όταν είσαι κύμα ενέργειας, ο χρόνος από την αρχή μέχρι το τέλος του Σύμπαντος είναι Μηδέν.

Όταν είσαι άνθρωπος ο χρόνος από την αρχή του σύμπαντος μέχρι σήμερα είναι δωδεκάμισι δισεκατομμύρια χρόνια.

Ποιό από τα δύο ισχύει; Μηδέν, ή 12,500,000,000 χρόνια; Μα φυσικά Μηδέν. Θα ήταν ολίγον αλαζονικό να βάλλουμε την υποκειμενική, προσωπική εμπειρία του ανθρώπου, σε σημασία, πάνω από την υφή του Σύμπαντος.

Μα τότε, αν δεν υπάρχει χρόνος, άρα δεν υπάρχει "ύπαρξη", τότε, πως σκέφτομαι, γράφω και εσείς διαβάζετε; Πως παντρεύουμε την Ύπαρξη με την Ανυπαρξία; Μα, φυσικά, όταν η Ύπαρξη είναι "ψευδαίσθηση" της Ανυπαρξίας, όταν η "ύπαρξη" υφίσταται σαν παράγωγο της ανυπαρξίας.

Και πως γίνεται αυτό;

Η ενέργεια, όπου δεν υπάρχει χρόνος και η μάζα είναι άπειρη, δημιουργεί "συντρίμμια", απόβλητα, που αποκτούν υπολογίσιμη αξία μάζας και για αυτά τα απόβλητα ξεκινά να υπάρχει χρόνος. Μάζα, Χρόνος, που υπάρχουν σαν μέσα σε μια "φούσκα" στην ανυπαρξία του χρόνου. Αυτή την έκφραση προσπάθησε η επιστήμη να την αποδώσει με το να πει ότι το φωτόνιο είναι ταυτόχρονα ενέργεια και σωματίδιο.

Και πως "γεννιόνται" τα απόβλητα, τα συντρίμμια της ενέργειας; Τι είναι αυτό το οποίο λειτουργεί σαν καταλύτης για να αποκτήσει υπολογίσιμη τιμή η μάζα και να υπάρξει χρόνος, άρα να υπάρξουμε εμείς, μέσα σε μια "φούσκα" περιστοιχισμένη από την ανυπαρξία χρόνου -ώστε να υπάρχουμε στην ορατή και συνειδητή αντίληψη, σε ένα τόπο που ο ίδιος δεν υπάρχει σε χρόνο;

Ένας επιστήμονας, το 1964, σκέφτηκε ότι πρέπει να υπάρχει κάτι που να το επιτυγχάνει αυτό, και να επιτρέπει στην ενέργεια να "γεννήσει", ου ποιήσει, μάζα, ομοούσια της προελεύσεως της προ πάντων των αιώνων. Τον έλεγαν κύριο Χιγκς. Και σκέφτηκε το Μποσόνιο.



Κατά τ' άλλα, αυτό που βλέπουν οι άνθρωποι είναι το τρισδιάστατο σύμπαν στον ρου του χρόνου, στην επιφάνεια ενός πλανήτη όπου είμαστε άρχοντες χωρίς την παραμικρή απόδειξη ότι στο άπειρο σύμπαν υπάρχει ζωή άλλη από αυτήν στον μικρό μας ασήμαντο πλανήτη. Και αυτό που ακούνε, επειδή το βλέπουν, είναι οτιδήποτε επιτρέπουν στον εαυτό τους να εννοήσουν.

Δεν υπάρχει πιο γελοία εκδοχή από αυτήν που λέει ότι η επιστήμη και η θρησκεία αντιτίθενται η μία την άλλη. 

Η επιστήμη είναι για εκείνους που θέλουν να καταλάβουν και η θρησκεία για εκείνους που θέλουν να αισθάνονται την σιγουριά του παιδιού προς τον γονιό. Αλλά και η επιστήμη και η θρησκεία λένε τα ίδια πράγματα με διαφορετικές λέξεις -όχι γιατί αυτά που λένε είναι σωστά αλλά επειδή είναι τα μόνα που έχει την δυνατότητα να κατανοήσει ο ανθρώπινος νους, είτε ως "επιστήμη", είτε ως "θρησκεία". Και οι δύο ομάδες όμως βλέπουν το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις τις οποίες δεν μπορούν να δουν πέρα από το δισδιάστατο νόημά τους από φόβο μη και μειωθεί η σημαντικότητα του ατόμου τους στο Σύμπαν -το οποίο, Σύμπαν, βασικά, δεν υπάρχει ούτε καν αυτό. Τουλάχιστον όχι όπως το βλέπουμε...



















Ride!















Ride, Sally, Ride! έλεγε το τραγούδι Mustang Sally του Lou Reed, και Ride, Sally, Ride! έγραφαν με μεγάλα γράμματα μπροστά χιλιάδες πουκαμισάκια στην παραλία Cocoa Beach περιμένοντας το μέτρημα να φτάσει στο ένα. Η Dr. Sally Ride είχε πει ότι η κινητήρια δύναμις της δεν ήταν η επιθυμία να γίνει διάσημη ή να γράψει ιστορία. Η λαχτάρα της ήταν να πετά, είπε, να αιωρείται στο διάστημα, χωρίς βαρύτητα μέσα στο διαστημικό λεωφορείο, να κοιτά έξω τα ουράνια και να αντικρίσει την Γη. Σε φωτογραφίες μέσα στο Challenger φαίνεται να χαμογελά ευτυχισμένα, συνέχεια, σαν να βρίσκεται, σαν να έφτασε, ακριβώς στο μέρος στο οποίο είχε γεννηθεί για να φτάσει.


Στην επιστροφή από το πρώτο της ταξίδι στο διάστημα ο πρόεδρος Ρήγκαν της έσφιξε το χέρι λέγοντας "Ήσουν ο καταλληλότερος άνθρωπος για την δουλειά" -σε αντίθεση με τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων πριν από την εκτόξευση όταν την ρωτούσαν πως θα αντιμετωπίσει τον μηνιαίο της κύκλο στο διάστημα, και αν κλαίει όταν υπάρχει στρες. Οι δε σοβιετικοί συνάδελφοί της είχαν καλωσορίσει την πρώτη τους συνάδελφο σε διαστημικό σταθμό λέγοντας της ότι "το κοτόπουλο, το τηγάνι και η ποδιά της κουζίνας την περιμένουν". Η Σάλλυ ήταν η πρώτη Αμερικανίδα και ο νεώτερος άνθρωπος στο διάστημα. Πέταξε δύο φορές με το Challenger αλλά η τρίτη φορά ακυρώθηκε μετά από το δυστύχημα που σκότωσε εφτά αστροναύτες συμπεριλαμβανομένης και της δασκάλας Κρίστα ΜαΚώλιφ. Χωρίς ποτέ να δεχτεί τους προβολείς της δημοσιότητας εργάστηκε την υπόλοιπη ζωή της με την δική της επιστημονική εταιρία για να κάνει πραγματικότητα φράση που είχε πει κατά την διάρκεια της πρώτης της πτήσης μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος: "Εκατομμύρια κοριτσάκια θα κάτσουν μπροστά στις τηλεοράσεις τους και θα δουν πως είναι δυνατόν να γίνουν αστροναύτες, ήρωες, εξερευνητές και επιστήμονες" Η ίδια η Σάλλυ είχε πει, σχετικά με το χούπλα που έκαναν τα ΜΜΕ από το γεγονός ότι ήταν γυναίκα: "Κρίμα που θεωρείται τόσο μεγάλη υπόθεση που είμαι γυναίκα. Κρίμα που δεν έχει προοδεύσει λίγο παραπάνω η κοινωνία μας".



Υπάρχει ένας μικρός κύκλος ανθρώπων ανάμεσά μας που έχουν δει την μικρή μας γαλάζια μπαλίτσα από το διάστημα, και από το φεγγάρι, και με μια ματιά έχουν μπορέσει να αγκαλιάσουν όλη την Αφρική και να κοιτάξουν από την Αμερική έως την Ινδία. 


Υπάρχει και ένας άλλος κύκλος ανθρώπων ανάμεσά μας, που ανανεώνεται κάθε φορά που ένα παιδί κοιτάζει τα άστρα -ο κύκλος εκείνων που τα έχουν δει όλα αυτά, τον πλανήτη μας και το σύμπαν, από τα παράθυρα του διαστημοπλοίου της ψυχής τους.




Ένα αγοράκι στο Μπρούκλιν του 1939 πήγε στην δημοτική βιβλιοθήκη και ζήτησε ένα βιβλίο για τα αστέρια. Του έδωσαν ένα βιβλίο με φωτογραφίες ηθοποιών του Χόλυγουντ και εκείνο είπε όχι, οχι! Με αστέρια! αστέρια. Το αγοράκι αυτό χρόνια αργότερα θα έστελνε με την ΝΑΣΑ αποστολές στον Άρη και στο απώτερο διάστημα, θα έκανε την επιστήμε προσιτή σε όλους μας μέσω της τηλεόρασης, των βιβλίων του και της ζωής του -και θα έλεγε εκείνη την φράση που ποτέ δεν φεύγει από το μυαλό μου, ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί για τόσο εξαίσια όνειρα και τόσο τρομακτικούς εφιάλτες.





Η εποχή που ήρωες πήγαιναν στην σελήνη μέσα σε ένα κουβά πέρασε και ο επόμενος μεσαίωνας βρίσκεται ήδη ανάμεσά μας. Ο άνθρωπος κατακλύζεται από τους τρομακτικούς του εφιάλτες -αλλά όλο και περισσότερο μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι τα παιδιά των παιδιών μας θα νοιώσουν μια μέρα πάλι τα εξαίσια όνειρα τα οποία βρίσκονται μέσα μας περιμένοντας την ευκαιρία για να ξανατραγουδήσουν το τραγούδι του ανθρώπου.

Η Sally Ride έφυγε εχτές σε ηλικία 61 ετών από καρκίνο του παγκρέατος. Η κληρονομιά που άφησε στις καρδιές των κοριτσιών που την έβλεπαν στην τηλεόραση θα ευοδωθεί μια μέρα.

Ride, Sally, Ride!















ΥΓ. Δεν θέλω να μαγαρίσω την ανάρτηση αυτή με την ιστορία που θα πω τώρα, αλλά νομίζω ότι χρειάζεται: Ένας ρωμιός πατρινός επιχειρηματίας δέχτηκε τηλεφώνημα από την Κέητι, την αρχιλογίστρια του προμηθευτή του στην Σουηδία, πρόσφατα. Μετά το τηλεφώνημα, τηλεφώνησε στον ιδιοκτήτη της εταιρείας και τον κατσάδιασε που τον έβαλε να μιλάει μπίζνες με γυναίκα! Και να μην το ξανακάνει, γιατί, είπε, οι γυναίκες δεν είναι για γραφεία. Έτσι είπε ο Έλληνας. Η Κέητι μου το διηγήθηκε γελώντας.











Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Γιαούρτι!












Το Ελληνικό γιαούρτι (Greek Yogurt) τα τελευταία 7 χρόνια κατακτά τον κόσμο σαν μανιτάρι πυρηνικής έκρηξης. Όχι όποιο κι όποιο Ελληνικό γιαούρτι, αλλά, το γιαούρτι  Τσομπάνι (το οποίο βγαίνει στην μάρκα Chobani) φτιαγμένο από αγνό γάλα αγελαδινό της πολιτείας της Νέας Υόρκης (η οποία είναι σε έκταση σαν την Ελλάδα).

Το Ελληνικό γιαούρτι Τσομπάνι βγαίνει σε 2% και 0% λιπαρά, κλασσικό σκέτο, αλλά και σε συσκευασίες με μέλι, με διάφορα φρούτα... Όλα τα καλά!

Εφτά χρόνια αφού ξεκίνησε το 2005, με 5 υπαλλήλους και 1 φορτηγό γάλα την ημέρα, σήμερα η εταιρεία Τσομπάνι απασχολεί 1.200 υπαλλήλους και χρησιμοποιεί 1.500.000 κιλά γάλα την ημέρα. Μετά από το ολοκαίνουργιο τεράστιο εργοστάσιο που έχτισε στην μέση της πολιτείας της Νέας Υόρκης το 2010 για να αντικαταστήσει το μικρούλι το παλιό, ετοιμάζεται να χτίσει και δεύτερο στην πολιτεία του Άινταχο.

Το Ελληνικό γιαούρτι Τσομπάνι έγινε το νούμερο Ένα γιαούρτι σε πωλήσεις στις ΗΠΑ, και τώρα διανέμεται και στον Καναδά και την Αυστραλία.

Ο κόσμος και το CNN, και οι Times της Νέας Υόρκης μιλάνε για το Ελληνικό γιαούρτι Τσομπάνι όχι μόνο για την γεύση του και το πόσο υγιεινό είναι, αλλά επίσης και για τα φιλανθρωπικά έργα της εταιρείας. Η εταιρεία Ελληνικού Γιαουρτιού Τσομπάνι μοιράζει χρήματα σε πάνω από 19 ιδρύματα, οργανισμούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς με πρώτο και καλύτερο τον Αμερικανο-Τουρκικό Σύνδεσμο.

Ο Ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρίας αυτής Ελληνικού γιαουρτιού, ο κύριος Χαμντί Ουλουκάγια γεννήθηκε στο Ερζινκάν της Τουρκίας όπου βοηθούσε τον μπαμπά του στην στάνη με τα πρόβατα. Αφού τελείωσε το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, ο Χαμντί πήγε στις ΗΠΑ να σπουδάσει Αγγλικά και να πάρει πτυχίο Μάστερς στην διοίκηση επιχειρήσεων (MBA). Ξεκινώντας το 2001 από μια αποθήκη χοντρικής πώλησης φέτας δεν άργησε να φτάσει, το 2005, στην γέννηση της αποκάλυψης του Ελληνικού γιαουρτιού στο παγκόσμιο κοινό μέσω του Ελληνικού γιαουρτιού Chobani.

Εγώ ειδικά αισθάνομαι ιδιαίτερη ανακούφιση που ο κύριος Ουλουκάγια γέμισε τα ράφια των σουπερμάρκετ της Αμερικής, Αυστραλίας και Καναδά με Ελληνικό γιαούρτι, γιατί επί 20 χρόνια μόνο αραιά και πού και κατά σύμπτωση μπορούσα να πετύχω κανένα-δύο Φάγε να κρύβονται στο πίσω μέρος κανενός ραφιού σουπερμάρκετ. Αλλά και το Φάγε είχα σταματήσει να το ψάχνω από τότε που με την Μαργαρίτα ανακαλύψαμε ότι το Φάγε παράγεται με 100% Γερμανικό γάλα (όπως και της Δέλτα).



Και ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα θα ρωτήσετε;

Το ηθικό δίδαγμα νομίζω είναι ότι τώρα που ούτε γιαούρτι δεν τρώμε στην Ελλάδα χωρίς να μετρήσουμε τα ψιλά στην τσέπη μας, είναι καιρός πλέον να σταματήσουμε να μαλακιζόμαστε καθώς μετράμε τους ψυχικά διαταραγμένους λιποτάκτες που αυτοκτονούν, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι το κολόπαιδο του τσαμπουκά που σας πούλαγε τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ σας δούλευε ψιλό γαζί και τώρα κάνει το ΣΥΡΙΖΑ "ενιαίο" κόμμα (δικό του) και είναι καιρός να καταλάβει ο Έλληνας ότι ο λόγος για τον οποίο δεν έχει λεφτά στην τσέπη του πράγματι σηκώνει μούντζα, αλλά όχι προς την Βουλή ή την σημαία πάνω στην Βουλή. Προς κάποια άλλη κατεύθυνση πρέπει να πάει αυτή η περιβόητη η μούντζα.

Ένας άνθρωπος που σίγουρα δεν είναι για μούντζωμα, αλλά για "Μπράβο!" είναι ο κύριος Χαμντί Ουλουκάγια που ξεκινώντας από την στάνη του μπαμπά του στα βάθη της Τουρκίας μας έμαθε πως να πουλάμε στην υφήλιο ...Ελληνικό γιαούρτι από την Αμερική.

Με τις υγειές μας.






http://ideas.time.com













Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Πιλότοι














Ο Κώστας μας εμφανίστηκε στα νέα στην Αμερικανική τηλεόραση, 13 Ιουλίου, σχετικά με το επάγγελμα του πιλότου αερογραμμών.

Ο Μπράιαν Γουίλιαμς, ο πολύ γνωστός παρουσιαστής και εκδότης των νέων του δικτύου NBC είχε σαν τρίτη είδηση στα νέα της 13ης Ιουλίου 2012 το γεγονός ότι η βιομηχανία των αερογραμμών θα χρειαστεί κάπου 490.000 νέους πιλότους τα επόμενα 20 χρόνια. Σαν παράδειγμα, το αυτό εθνικό δίκτυο έβαλε τον Κώστα σε όλα τα αμερικανικά λίβινγκ ρουμ.

Επέστρεψε στην Μασσαχουσέτη εχτές για ένα διάλλειμα 5 ημερών, και σήμερα το πρωί η μητέρα του πήγε στο δωμάτιο του και τον ξύπνησε με το τηλέφωνο στο χέρι, λέγοντάς του "Γλύκα μου, σε ζητάει ένας παραγωγός του NBC από την Ουάσινγκτον!"

Δυόμιση ώρες αργότερα ο Κώστας βρισκόταν στο κοντινό αεροδρομιάκι της κωμόπολης όπου άρχισε να πετά όταν ήταν 12 χρονών. Εκεί τον περίμεναν 2 μεγάλα μαύρα SUV, του βάλανε ένα ακουστικό στο αυτί για να τον ευχαριστήσει ο Μπράιαν Γουίλιαμς από την Ουάσινγκτον που ήταν διαθέσιμος σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, έκανε κόνφερανς στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο του Σωματείου Πιλότων, τα είπανε, μετά το συνεργείο του πήρε συνέντευξη, και τον έβγαλαν βίντεο να πετάει. Στις 6:30 το απόγευμά, και μετά στις 11 το βράδυ, η ιστορία παρουσιάστηκε στα νέα.

Για να δείτε την συνέντευξη κάντε κλικ εδώ:
Πρόσθεση: Σάββατο 14 Ιουλίου, 3:15 UTC:
Σήμερα Σάββατο, το πρωινό πρόγραμμα Today, επανέλαβε την συνέντευξη του Κώστα στο εθνικό δίκτυο σταθμών του NBC των ΗΠΑ.



Ο Κώστας επίσης εμφανίζετε σε ένα άλλο κλιπ, εδώ:

Δεν υπάρχουν λόγια που να εκφράζουν πως αισθανόμαστε. 


...στο αεροδρόμιο, όπου τον ξέρουν 10 χρόνια, ήταν και ο Ρότζερ, ο εκπαιδευτής του Κώστα από όταν ήταν παιδί. Κάτι μου λέει ότι πρέπει να είχε βουρκώσει. Οι ιδιοκτήτες του έδωσαν τα κλειδιά του καινούργιου τους αεροπλάνου Cessna με το ταμπλώ Garmin, και του είπαν πάρτο και κάντο ότι θέλεις... (χωρίς συνοδεία ή κόστος).



Η σελίδα του NBC το απόγευμα της 13ης Ιουλίου:
Ο Κώστας είναι με τα ακουστικά, πάνω από τον Μιτ Ρόμνι.










(για όσους δεν το ξέρουν, ο Κώστας είναι ο γιός μου)







Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Δροσιά







Άκουσα ότι έχετε ζέστη και σας στέλνω μερικές φωτογραφίες που πήρα στις 12 Ιουλίου του 1979 να σας δροσίσω. Το icepack, ο παγωμένος αρκτικός ωκεανός. Ο Βόρειος Πόλος είναι 975 χιλιόμετρα ευθεία μπροστά. Πιό κάτω, Σπιτσβέργη, Μαγκνταλέναφιορντ, και παγετώνας


















Φωτογραφίες © 1979 Αποθήκη Σκέψης






Είκοσι ένα χρόνια και τρείς μήνες αργότερα, Οκτώβριο του 2000, το πλοίο της πρώτης φωτογραφίας, κάπου 70 χιλιόμετρα νότια από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.
















Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

7/4






7/4 δεν σημαίνει εφτά Απριλίου.

Σημαίνει Τετάρτη Ιουλίου! Happy Fourth of July!

Original flag from my house in Massachusetts, one of the few things I brought away with me... If there was time we would have walked over to Acquacheta to empty some English tea in the river!

Up the Rebels!
Down with King George!
No taxation without representation!