Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Κανόνες...












Ψάχνω κάπου 95-100 λεπτά και θα σταματήσω τώρα χωρίς να έχω βρει αυτό που έψαχνα.

Έχω ψάξει με πάμπολλες λέξεις-κλειδιά, και φράσεις... έχω δει εκατοντάδες ιστοσελίδες, ιστοριούλες, ιστορίες, ιστοριάρες, παραμύθια, άρθρα... δακρύβρεχτα μελό, φασιστικούς παραλογισμούς... αναρχικές προκηρύξεις... αστυνομικά μυθιστορήματα...

Αλλά στο διαδίκτυο που μιλά την γλώσσα της φαιδράς δημοθιογλαφίαθ δεν έχω βρει τα εξής:

- Που, συγκεκριμένα, ζούσε ο Νίκος Ρωμανός από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Φεβρουάριο του 2013, από 15 έως 20 ετών;
- Έφυγε οριστικά από το σπίτι των γονέων του; Πότε; με συγκεκριμένες ημερομηνίες;
- Τι επαγγελματική συμβουλευτική βοήθεια έλαβε ως δεκαπεντάχρονος μετά από τον φόνο του Γρηγορόπουλου;

Είμαι σίγουρος ότι οι πληροφορίες αυτές κάπου πρέπει να υπάρχουν... αλλά δεν τις βρήκα ακόμα. Έτσι από ενδιαφέρον και περιέργεια ήθελα να βρω απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις. Αν βρει κανείς παρακαλώ πείτε μου που και πως τις βρήκατε.



Έχω γράψει εδώ μέχρι σήμερα την γνώμη μου ότι ένας καταδικασμένος οπλοφορών ληστής τράπεζας, και οποιοσδήποτε κρατούμενος για οποιοδήποτε αδίκημα ή έγκλημα, πρέπει να έχει κάθε δυνατότητα και ευκολία να παρακολουθήσει ανώτατη παιδεία αλλά μέσα από την φυλακή, τουλάχιστον μέχρι να έχει εκτίσει ικανό μέρος της ποινής του. Και το πιστεύω αυτό. Φέρεται ίσως σαν γνώμη βασισμένη στο Αμερικανικό σύστημα. Επίσης έχω γράψει ότι δεν δίνω ολύ σημασία στους χαρακτηρισμούς, αν είναι τρομοκράτης ή αναρχικός, ή επαναστάτης, μια που ο τρομοκράτης του ενός είναι ο ήρωας, επάναστάτης, του άλλου, και εγώ προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι είμαι αναρχικός όταν μίλα αρχή δεν εργάζεται καθηερινά για να κερδίσει τον σεβασμό μου.

Όμως συνειδητοποιώ ότι δεν μίλησα για σημαντικές πλευρές της μεγαλύτερης πραγματικότητας μέσα στην οποία χτίστηκαν οι γνώμες μου.

Είμαι σίγουρος ότι στην Αμερική ο Ρωμανός πιθανότατα να είχε δικαστεί ως ανήλικος για τα αδικήματα προ των 18. Για αδικήματα μετά τα 18 θα είχε ληφθεί υπ' όψιν η αρχή της πορείας (δολοφονία Γρηγορόπουλου) και η άμεσα συνεπαγώμενη συνέχεια που υπήρξε από εκείνη την στιγμή των 15 ετών μέχρι την ληστεία στα 19-20. Σίγουρα η οποιαδήποτε ποινή του θα συμπεριελάμβανε επαγγελματική συμβουλευτική θεραπεία και βοήθεια. Είμαι σίγουρος ότι μπορεί να μην είχε μπει καν φυλακή, και αν είχε μπει θα ήταν σίγουρα ήδη έξω μετά από 1-2 χρόνια, έστω και με άλλα 4-8 χρόνια σε parole (δεν την βρίσκω την λέξη και έννοια παρόλ στα Ελληνικά).

Το παιδί αυτό έχει τόσα ελαφρυντικά που η ποινή του και η παραμονή του στην φυλακή μέχρι σήμερα είναι για μένα πολύ μεγαλύτερο σκάνδαλο από το αν του επιτρέπουν να βγει από την φυλακή με άδεια για σπουδές.

Βλέπετε, είμαι και πολύ δύσκολη περίπτωση...
Κατ' αρχάς επαναλαμβάνω ότι οποιοσθήποτε φυλακισμένος για οποιοδήποτε έγκλημα πρέπει να έχει άμεση πρόσβαση χωρίς εμπόδια σε πλήρη ακαδημαϊκή παιδεία έως και ντοκτορά αν θέλει. Χωρίς περιορισμούς. Πρεσβεύω να μην δίνεται άδεια για οτιδήποτε εκτός φυλακής, ούτε καν με μπρελόκ GPS στον δεύτερο μόλις από 15 χρόνια ποινής, ...αλλά διαφωνώ με το γεγονός του ότι βρίσκεται ακόμα στην φυλακή.
Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να πω ότι επειδή δεν θα έπρεπε να είναι φυλακή πρέπει να πάρει άδεια. Αυτό θα ήταν ο τύπος της αυθαίρετης συνταγής τουρλού ντολμάδες που κάνει τις Μεσογειακές κοινωνίες να λειτουργούν ...τόσο καλά. Άλλο δικαιοσύνη και άλλο το δίκαιο. Το ένα ισχύσει για όλους, το άλλο είναι υποκειμενικό για τον καθένα.
Και σίγουρα διαφωνώ με την εκδικητικότητα, τον τσαμπουκά την σκληράδα, ακόμα και τον φόβο και τον τραμπουκισμό τόσων και τόσων σχολιαστών σε ΜΜΕ ότι πρέπει να σαπίσει στην φυλακή καλώντας τον επίθετα: Αυτά τα σχόλια είναι ένα από τα συμπτώματα του καρκίνου της Ελληνικής κοινωνίας.

Θα έδινα κάθε υποστήριξη στην ιδέα να αναθεωρήσει το σύστημα, να παραδεχτεί το σύστημα ότι η δίκη και η καταδίκη έγιναν επί λανθασμένης βάσης, και να αναθεωρηθεί η ποινή. Αλλά δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε για τις πράξεις του Ρωμανού, και η καταδίκη του ισχύει, μπορεί να παίρνει άδεια, και με μπρελόκ ακόμα, έχοντας εκτίσει μόνο το 10-15% της ποινής του. Ούτε φυσικά να βρω την δικαιολογία ότι η ποινή ήταν λανθασμένη για να δώσω άδεια χωρίς να αλλάξει η να αναθεωρηθεί η δικογραφία.
Εγώ προσωπικά πιστεύω στην καταδίκη, ή την αθώωση, από 12 ενόρκους συμπολίτες του κατηγορούμενου επιλεγμένους στην τύχη και βεβαιωμένους από την υπεράσπιση και από την εισαγγελία. Δεν σέβομαι καμία δίκη, κανένα σύστημα, όπου αποφασίζει ένας ή περισσότεροι δικαστές.

Είχα την εμπειρία να καλεστώ και εγώ σαν ένορκος. Ήταν μία στιγμή, όπως οι στιγμές ψήφου σε εθνικές και πολιτειακές εκλογές, που με έκαναν περήφανο να είμαι μέρος ενός συστήματος κοινωνίας, πολιτικής και δικαιοσύνης στο οποίο πιστεύω, στο οποίο έχω εμπιστοσύνη, και το οποίο αν και καθόλου τέλειο, μακράν του να είναι τέλειο, είναι το καλύτερο στον κόσμο. Τελεία.

Και αν ακόμα έχω δει κάποιον να δολοφονεί άνθρωπο με τα μάτια μου, πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει, και ξέρω ότι είμαι ικανός να το πράξω, να τον θεωρώ πραγματικά αθώο μέχρι να καταδικαστεί από 12 συμπολίτες του. Και αφού καταδικαστεί, ή κηρυχτεί αθώος, μετά από το πέρας της δίκης του, τότε, πορεύομαι πάντα με την βεβαιότητα ότι κάπου 20% των φυλακισμένων είναι αθώοι, και κάπου 35% των ελεύθερων είναι ένοχοι. Και δεν θα επέλεγα να ζουσα ούτε πρόκειται ποτέ να επιλέξω να ζήσω σε πολιτεία τω ΗΠΑ που έχει στα βιβλία της την θανατική ποινή γιατί είμαι κάθετα αντίθετος σε αυτήν.  Έτσι ζω, με τέτοιου είδους κανόνες, γενικά, και αυτό αφορά μόνο εμένα ...και σίγουρα με καθιστά ανίκανο να ζήσω στην Ελλάδα.

Στις ΗΠΑ, ο εισαγγελέας πολλές φορές προτείνει πάνω από μία κατηγορία, στο κατηγορητήριο, η κάθε μία με διαφορετικό φάσμα πιθανών ποινών, παραδείγματος χάριν Murder 1, Murder 2, Manslaughter, first or second or third degree, από ισόβια έως 1-2 χρονια φυλάκιση... ώστε οι ένορκοι να μπορούν να συμφωνήσουν σε κάτι, στις δύσκολες υποθέσεις. Ειδικά για περιπτώσεις σαν του Ρωμανού, είμαι σίγουρος όπως ήδη είπα, ότι το παιδί ή δεν θα είχε κάνει φυλακή, ή θα ήταν ήδη έξω, έστω και με parole.

Έχοντας πει τα παραπάνω, να θυμίσω ότι ο δολοφόνος του Γρηγορόπουλου είναι στην φυλακή για πολύ, πολύ καιρό (υποτείθεται), στην Ελλάδα (αν και ο συνεργός είναι ήδη ελεύθερος), και ότι στις ΗΠΑ ο αστυνομικός, ύποπτος δολοφονίας του νεαρού στο Φέργκιουσον, δεν εστάλη καν σε δίκη, και ο αστυνομικός, ύποπτος δολοφονίας ενός άλλου ανθρώπου, με την όλη σκηνή σε βίντεο να του κλείνει το αναπνευστικό σύστημα με τον βραχίονα, δεν εστάλη καν σε δίκη. Είπαμε. Το σύστημα στο οποίο πιστεύω δεν είναι τέλειο... Αλλά παραμένει το καλύτερο στην Γη.

Ένα άλλο πράγμα που με καθιστά ανίκανο να ζήσω στην Ελλάδα είναι ότι θέλω να ζω εφαρμόζοντας κοινωνικούς, κρατικούς και συνταγματικούς κανόνες, και αν δεν μου αρέσουν, να προσπαθώ να τους αλλάξω δια μέσου του συστήματος (και ελπίζω, ως εκλεγμένος δημόσιος λειτουργός να φαίνεται ότι πράγματι βάζω τις πράξεις μου εκεί που είναι τα λόγια μου). Δεν μπορώ να λειτουργώ με δικαιολογίες, ή σε οδούς που παρακάμπτουν το σύστημα, ή με τόσες εξαιρέσεις που η εξαίρεση να γίνεται πλέον κανόνας. Να αλλάξω τον κανόνα. Αλλά, όσο είναι κανόνας πρέπει να τηρείται. Αλλιώς θα ήτανε παντού Ελλάδα και άστα να πάνε στο διάολο που θά 'λεγε και εκείνος ο υπουργός σας που πρότεινε να πάνε οι δανειστές σας στο διάολο.

Βέβαια, λέγεται και το ότι το κράτος δεν τηρεί τους κανόνες στην περίπτωση του Ρωμανού, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι ακριβές, στην συγκεκριμένη περίπτωση και δικογραφία, από ότι έχω καταλάβει από όσα έχω διαβάσει.
Ένας από τους δικούς μου κανόνες μου λέει, και πρέπει να τον ακολουθήσω, γιατί είναι κανόνας, ότι: Η ενοχή για τις πράξεις του Νίκου Ρωμανού, από την ώρα που αποφάσισε να πάει στα Εξάρχεια με τον Γρηγορόπουλο μέχρι την ώρα που αποφάσισε σήμερα να προσθέσει απεργία δίψας στην απεργία πείνας, η ενοχή, δεν βρίσκεται στους ώμους του Νίκου Ρωμανού, αλλά στους ώμους των γονιών του. Συγγνώμη αλλά αυτός είναι ένας από τους κανόνες με τους οποίους ζω. Ναι, κάθε κανόνας μπορεί να έχει κάποια εξαίρεση μετά από πολύ και συγκεκριμένη σκέψη και τεκμήρια, αλλά δεν έχω δει τεκμήρια που να προτείνουν έστω και σκέψη για το αν οι γονείς του Ρωμανού μπορεί να αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα μου.

Ίσως στα Ελληνικά να ακούγομαι σαν να λέω αρλούμπες, ή σαν να σκέφτομαι αγγλοσαξονικά. Έστω... Για μένα αυτές είναι οι σκέψεις που κάνουν μιά ζωή να έχει αξία...

Ίσως ο Ρωμανός να υπέθεσε από την αρχή ότι μάλλον θα πεθάνει και αυτός είναι ο τρόπος του όχι να αυτοκτονήσει, αλλά να γελοιοποιήσει το κράτος και να νικήσει. Με αυτόν τον τρόπο θα νικήσει είτε ζήσει είτε πεθάνει.

Εν τω μεταξύ, αν κερδίσει αυτά που απαιτεί ο Ρωμανός και ζήσει (που το εύχομαι), θα έχει γελοιοποιηθεί το Ελληνικό κράτος και η Ελληνική δικαιοσύνη. Αν πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός ο θάνατός του θα είναι ήττα για την Ελληνική κοινωνία και για το Σύνταγμα του Ελληνικού κράτους. Σε αυτήν την υπόθεση δεν βλέπω πως μπορεί να υπάρξει πραγματικός νικητής ότι και να γίνει...



Στο τέλος, είναι αυτή η τραγική ιστορία άλλη μία ευκαιρία, που μάλλον θα την χάσουμε, να αναθεωρήσουμε την Ελληνική κοινωνία: τι ειμαστε και με τι αξίες πορευόμαστε.


















Τι σημαίνει, δική δια ενόρκων. Δώδεκα συμπολίτες του κατηγορούμενου.








4 σχόλια:

  1. Καλημέρα Δημήτρη,
    Η συμμετοχή στην διαδικασία απονομής δικαιοσύνης, θα συμφωνήσω μαζί σου, είναι το ύψιστο καθήκον το οποίο έχω κληθεί κι εγώ να εκτελέσω. Έχω λάβει μέρος σε αρκετές δίκες ως ένορκος και το θεωρώ μεγάλη μου τιμή. Τα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια, τα οποία δικάζουν ποινικές υποθέσεις, αποτελούνται από 4 ενόρκους και 3 τακτικούς δικαστές, σύνολο 7, θα μπορούσε να ήταν και 12, όπως εσύ επιθυμείς, επίσης υπάρχουν τα πενταμελή, τα τριμελή, τα μονομελή, θα μπορούσε επίσης ένα δικαστήριο να αποτελείται κι από 100 μέλη, γιατί όχι. Νομίζω ο ζυγός αριθμός δημιουργεί πρόβλημα, καθώς πρέπει η ψήφος ενός - και προφανώς του Προέδρου - να είναι διπλή σε περίπτωση ισοψηφίας.
    Και με 7 όμως τακτικούς και έκτακτους δικαστές στο σύνολο, η δικαιοσύνη απονέμεται μια χαρά, καθώς η ψήφος του καθενός, ακόμα και του Προέδρου έχει την ίδια βαρύτητα, το θεωρώ απόλυτα δημοκρατικό, σοφό και έξυπνο αν θες τη γνώμη μου, χωρίς να είμαι ειδικός για να ερμηνεύσω τη φιλοσοφία πίσω από όλα αυτά.
    Τα περιθώρια λάθους πάντα υπάρχουν στην απονομή, άνθρωποι δικάζουν, μπορεί και να σφάλουν, ειδικά σε περιπτώσεις που τα στοιχεία δεν φαίνονται επαρκή για αυτό και πολύ σωστά υπάρχουν χώρες που δεν εντάσσουν στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης την θανατική ποινή ως τιμωρία, την οποία θεωρώ την ύψιστη ύβρη ανθρώπου σε άνθρωπο.
    Στο κάτω κάτω εάν δεν συμφωνείς με την ποινή ή τη θεωρείς άδικη έχεις το δικαίωμα της έφεσης, επίσης κι ο Εισαγγελέας εάν δεν συμφωνεί με την ποινή που απένειμαν οι δικαστές έχει τη δυνατότητα της έφεσης. Επίσης, πολλοί Έλληνες δικηγόροι, είναι εξαιρετικοί, με τρομερή κατάρτιση, εμπειρία και μοναδική ευφράδεια. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι κυρίως το χρονικό διάστημα μεταξύ της πράξης και της απονομής δικαιοσύνης, το οποίο τραβάει πολύ. Το να κατηγορούμε την Δικαιοσύνη συλλήβδην και να την αμφισβητούμε σε κάθε ευκαιρία επειδή δεν συμφωνούμε μαζί της, εντάσσεται μέσα στη φιλοσοφία της αθεράπευτης ελληνικής ξερολίασης, όπου ο καθένας είναι δικηγόρος, οικονομολόγος, γιατρός, μηχανικός, την ίδια πάντα στιγμή και τα ξέρει όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου σπέρα αγαπητέ Ιωάννη!

      Ναι επί της αρχής. Πάντως πιστεύω στην μεγάλη σημασία και τρομερή διαφορά μεταξύ τεσσάρων ενόρκων και τριών δικαστών από την μία, και δώδεκα ενόρκων από την άλλη όπου ο ένας, και μόνο ένας δικαστής δεν έχει λόγο στην ετυμηγορία: η λειτουργεία του είναι να τηρεί σωστά τις διαδικασίες κατά τον νόμο στην δίκη. Η διαφορά Τζών μου είναι οφθαλμοφανέστατη.

      Δώδεκα συμπολίτες είναι πιο δύσκολο να συμφωνήσουν από όσο είναι ευκολότερο να συμφωνήσουν τέσσερεις. Και η απόφασή τους είναι η απόφαση του δικαστηρίου. Ο δικαστής δεν μπορεί να έχει και εκείνος γνώμη στην ετυμηγορία --αλλιώς τι σημασία θα είχαν οι ένορκοι; Αυτό το σύστημα επίσης βάζει τρομερά μεγαλύτερη ευθύνη στη υπεράσπιση και στον κατήγορο, και, σοφά, λέει πως η κοινωνία (οι 12) στην τελική αποφασίζουν ενοχή ή αθώωση.

      Τα περιθώρια λάθους, επίσης μπορούν καμιά φορά να είναι εκείνα που επιτρέπουν την εξέλιξη μιας κοινωνιας και του τρόπου με τον οποίον χρησιμοποιεί και αντιλαμβάνεται τους κανόνες της.

      Η πορεία ενός μεταφορικού μέσου εξαρτάται πρώτα από τον δρόμο, όχι το ίδιο. Όσο εξαιρετικοί δικηγόροι και νομικοί και να υπάρχουν, μπορούν να λειτουργήσουν μόνο επάνω στον υπάρχοντα δρόμο: το Σύνταγμα τους νόμους, την οργάνωση και την νοοτροπία...

      Αν δεν την έχεις δει, κάνε τον κόπο να δεις μιά ταινία πολύ μεγάλης αξίας: Twelve Angry Men (1957), με τον Χένρι Φόντα.

      https://www.youtube.com/watch?v=mzPll63y2b0

      Διαγραφή
  2. Με πονάει πάντως που ένας νέος άνθρωπος είναι τόσο απόλυτος στις απόψεις του που βάζει ακόμα και σε κίνδυνο την ίδια του ζωή για αυτές. Είναι ωραίο να έχεις ιδανικά, να έχεις αξίες, αλλά στα 21 σου έχεις πάντα μια ζωή μπροστά σου για τις εμπλουτίσεις, να τις αναθεωρήσεις, να τις αλλάξεις, ή ακόμα και να πολεμήσεις ακόμα με μεγαλύτερο πάθος για αυτά που πιστεύεις, είναι ένδειξη στενοκεφαλιάς και συντηρητισμού να πιστεύεις ότι οι απόψεις που έχεις σήμερα θα σε ακολουθούν για μια ζωή, αν ήταν έτσι ο κόσμος μας θα είχε μείνει πίσω, είναι κρίμα να μπαίνεις σε μια διαδικασία εκβιασμού ενός συστήματος με σκοπό να γίνει το δικό σου, δίκαιο ή άδικο ας μην το κρίνω εδώ, αν και έχω την άποψή μου πάνω σε αυτό.
    Σκέφτομαι εάν αυτός ο άνθρωπος φτάσει στα 40 του ή στα 50 του τι ακριβώς θα λέει τότε για την σημερινή του συμπεριφορά, γιατί άραγε δεν αφήνει ένα παραθυράκι στην αμφιβολία.
    Οι γονείς είναι πάντα η μία παράμετρος της διαπαιδαγώγησης ενός παιδιού, δεν είναι η μόνη, ας μην είμαστε αφοριστικοί. Συνήθως γινόμαστε αφοριστικοί για τους άλλους όταν βλέπουμε τα δικά μας τα παιδιά να γίνονται αυτό που εμείς τελικά επιθυμούσαμε, ότι κι να είναι αυτό και αρχίζουμε την κριτική σε οτιδήποτε περικλείνει από όσα είχαμε ως μπούσουλα στο μυαλό μας.
    Βλέπεις παιδιά της ίδιας οικογένειας το ένα να είναι έτσι και το άλλο αλλιώς κι όμως και τα δύο πήραν τα ίδια εφόδια από το σπίτι, είχαν τους ίδιους γονείς, τα παραδείγματα πάμπολλα γύρω μας. Δεν είναι πάντα οι γονείς , είναι και το πώς το ίδιο το παιδί φιλτράρει όσα λαμβάνει από το περιβάλλον του.
    Η Ελληνική Πολιτεία θα πρέπει να του δώσει τη δυνατότητα να σπουδάσει και παράλληλα να προστατεύσει το δικαίωμα όλων μας να είμαστε ασφαλείς, το δικαίωμα του ανθρώπου αυτού, αρνούμαι να το αποκαλέσω παιδί, είναι ίσης αξίας με το δικό μου δικαίωμα να μπαίνω στην τράπεζα για να κάνω τη συναλλαγή και να μην βρίσκομαι κατάμουτρα με ένα καλάσνικοφ, αλλά να αισθάνομαι ασφαλής, μηχανισμοί υπάρχουν για να υλοποιηθεί το αίτημά του κι αν δεν υπάρχουν μπορούμε να τους δημιουργήσουμε.
    Αυτό που πονά τελικά είναι να βλέπεις πόσο αφοριστική, ισοπεδωτική και συγκρουσιακή έχει γίνει αυτή η κοινωνία που μπροστά της βλέπει μόνο αδιέξοδα και τοίχους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλύτερα από όσο μπορώ εγώ, έχει γράψει γι' αυτά η Nefosis A, εδώ:
      http://rubycloud.blogspot.it/2014/12/o.html

      Από την δική μου σκοπιά, το δικό μου παιδί δεν έγινε αυτό που επιθυμούσα εγώ, αλλά αυτό που επιθυμούσε εκείνο. Εγώ επιθυμούσα, στην τελική, μόνο να γίνει ευτυχισμένο --και βλέποντας τι μαθαίνω, όλο και περισσότερα, για τον Νίκο Ρωμανό, μου δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν είχε επιλογή: το σπίτι του, ακόμα και δια μέσου μόρφωσης και αξιών, δεν του έδωσε επιλογή άλλη από αυτή που ακολούθησε.

      Πράγματι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε αδέλφια. Αλλά το κάθε ένα άτομο, εκτός από τους ίδιους γονείς, είχε διαφορετικές εμπειρίες δυναμικής, όπου το ίδιο περιβάλλον μπορεί να ενεργήσει, και ενεργεί, εντελώς διαφορετικά, βασισμένο στην δυναμική των σχέσεων και των εννοιών από το σημείο βλέψεως του κάθε αδελφιού.

      Οπωσδήποτε και εγώ λέω πάντα ότι η Ελληνική Πολιτεία πρέπει να του δώσει την κάθε δυνατότητα να σπουδάσει. Αλλά το πως, κατά την γνώμη μου, τι ναι και τι όχι, το έγραψα στο ποστ. Εν τω μεταξύ, επιστρέφοντας στους ενόρκους, και το σύστημα του κύρους/ψήφου των δικαστών, εδώ και ο ίδιος ο εισαγγελέας ζήταγε επιείκια! Νά όμως ο δικαστής...

      Όσο για την ισοπεδωτική και συγκρουσιακή κοινωνία... πάλι σύμφωνοι. Και στο ποστ το ανέφερα ως ένα από τα συμπτώματα του καρκίνου της Ελληνικής κοινωνίας...

      Διαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.