Thoughts, Warehouse / Αποθήκη Σκέψης

Σκύλοι

2012-02-17T12:10:00.000+01:00

"Με όπλα έκλεψαν το Μουσείο Ολυμπίας"

- Μπέστε σκύλοι αλέστε.

Ντράχμα #2

2012-02-15T13:20:00.000+01:00

"H μόνη σκέψη της Ευρώπης ήταν τι θαμπορεί να κάνει η επόμενη κυβέρνηση μετά από τις επόμενες εκλογές στηνΕλλάδα, και τι εικονικά δικαιολογητικά θα είχαν με τον διεθνή νόμο να μπούνεμέσα στην Ελλάδα αν τα πράγματα ξεφύγουν από τον έλεγχο"

Το έγραψα αυτό,Σάββατο βράδυ, 11 Φεβρουαρίου, στην ανάρτηση "Ντράχμα", κάνοντας τηνερώτηση γιατί επιμένουν με τις υπογραφές των αρχηγών και τι μπορεί να σημαίνειαυτό. Υποστήριξα την υπόθεση ότι δεν θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα, και δεν θαπάρει η Ελλάδα χρήματα, πριν υπογράψει υποτακτικά ο Σαμαράς, και υποστήριξα ότιπιθανόν το Όχι να είναι ήδη τετελεσμένο γεγονός, ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί, και ότι ίσως θα έπρεπε να τοπροκαλέσουμε εμείς, τουλάχιστον από αξιοπρέπεια.

Διότι, ένανκαταχραστή τον βάζεις φυλακή, αλλά δεν του δίνεις την θανατική ποινή που ηΓερμανία, το Τέταρτο Ράιχ, δίνει σήμερα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα καταχράστηκεχρήματα μέσα από την διαφθορά των συμμοριών της, αλλά δεν της αξίζει ναπεθάνει. Η ποινή αυτή είναι πολύ βαρύτερη της βλακείας που διέπραξε.

Τώρα φίλοι μουδεν πολεμάμε πια για το ...βιοτικό μας επίπεδο.
Πολεμάμε για την ζωή μας.

Σαν την Πολωνίατο πρωί της 1ης Σεπτεμβρίου 1939.

Έρχονται πάλι"Καλάβρυτα" και "Δίστομο";

Τρεις μέρεςαργότερα, σήμερα 15 Φεβρουαρίου, διαβάζετε όλοι εφημερίδες και βλέπετε τα νέα:Η Ευρώπη αρνείται να προχωρήσει, παρά το Ναι μας της Κυριακής, αν δεν υπογράψειο Σαμαράς ότι παραδέχεται όλους μας για γιουσουφάκια της ανώτερης φυλής. Κι αςέβλεπαν οι βουλευτές ποδόσφαιρο ή μπάσκετ στο κυλικείο καθώς ψηφιζότανε το Ναι,η Ευρώπη ποσώς ενδιαφέρεται τι ψηφίσαμε. Φαίνεται να την ενδιαφέρει περισσότεροτο αν θα υπογράψει ο Σαμαράς. Γιατί; Επειδή ετοιμάζεται η Γερμανία να μπει μέσακαι χρειάζεται εικονική δικαιολογία.

Γιατί; Επειδή η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι τίποτα δεν κάνει από αυτά που ψηφίζει...

Στην ανάρτηση"Ντράχμα" είχαμε 70 σχόλια, όπου άξιοι σχολιαστές εξήγησαν ταοικονομικά, νόμους, και διαδικασίες οι οποίες επέβαλαν το Ναι. Και δεν είχαδιαφωνήσει με την λογική. Δεν είχα διαφωνήσει με τίποτα από αυτά. Είχα απλάπροτείνει ότι το θέμα δεν έχει πλέον τίποτα να κάνει με την λογική, ταοικονομικά, τις συμφωνίες και τους νόμους. Είχα υποστηρίξει ότι το αποτέλεσμαείναι ήδη προδιαγεγραμμένο και μένει να εξελιχτεί μόνο ως προς το ποιός και πωςθα το προκαλέσει, για την ιστορία.

Τα γεγονότα τωντελευταίων ημερών αποδεικνύουν ότι μάλλον έτσι εξελίσσονται τα πράγματα.

Δεν υπάρχειαμφιβολία ότι το ποσοστό πιθανότητας εμφυλίου έχει ανέβει από το 0.5% στο 20%

Αν γίνει όμωςεμφύλιος, ή και απλό ξεσήκωμα, στην Ελλάδα, τότε η Γερμανία και η Ευρώπη θα μπούνεμέσα, στρατιωτικά, "νόμιμα", για να υπερασπίσουν την"νόμιμη" Ελληνική κυβέρνηση, όπως το '44. Και τότε δεν θα τιμωρηθούνοι ένοχοι, αλλά, πάλι οι αθώοι.

Μπορούμε άραγε νατιμωρήσουμε τους ένοχους εμείς χωρίς να δώσουμε δικαιολογία να μπει η Ευρώπη νατους βοηθήσει; Εδώ σε θέλω κάβουρα.

15/2/2012, 14:49 μμ, ώρα Ελλάδας: Το Βήμα: «Εφυγε» το γράμμα του Σαμαρά στους πιστωτές

Φωτογραφία © Το Βήμα

Διαβάζοντας το κείμενο στο Βήμα μέσω του λινκ που έβαλα, βλέπουμε ότι ο Σαμαράς έβαλε μια υπογραφή "χωρίς να βάλει υπογραφή".

Υπέγραψε ότι ναι μεν, αλλά, διατηρεί το δικαίωμα να επαναδιαπραγματεύεται ανάλογα με το τι συμφέρει την ανάπτυξη. Κι ας είπε ότι θα το κάνει μέσα από τις παραγράφους της συμφωνίας, άφησε πόρτα διαπραγμάτευσης, πράγμα το οποίο προβλέπω να μην ενθουσιάσει το Τέταρτο Ράιχ. Ας περιμένουμε λίγο να δούμε την υποδοχή της υπογραφής, που δεν νομίζω να γίνει με πολύ χαρά, και θα έχουμε συνέχεια.

Κρατόδημος

2012-02-14T14:32:00.001+01:00

Η Δημοκρατία της άμεσης καταγραφής της γνώμης του κάθε πολίτη για το κάθε θέμα, που γινόταν στην Πνύκα, τότε που γεννήθηκε η Δημοκρατία η οποία υποτίθεται ότι είναι η μαμά των σημερινών Δημοκρατιών, δεν είναι εφικτή όταν οι πολίτες αριθμούν περισσότερους από όσους μπορούν να χωρέσουν στην Πνύκα. Άλλωστε ούτε τότε θα χωρούσαν αν είχαν ελευθερώσει τους σκλάβους τους. Επίσης δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να καλούνται να ψηφίσουν για κάθε θέμα είκοσι φορές την ημέρα. Ποιός θα έμενε στην πόλη να κάνει την δουλειά; οι σκλάβοι;

Γενηθήτω, ως εκ τούτου, η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, όπου ένας αντιπρόσωπος-ψηφοφόρος αντιπροσωπεύει κάμποσες χιλιάδες πολιτών. Οι πολίτες ταΐζουν τον αντιπρόσωπό τους να κάθεται στην Πνύκα και να δίνει αυτά που του ζητούν οι αντιπροσωπευόμενοι που τον έβαλαν εκεί.

Από την άλλη μεριά θα ήταν απλοϊκό να μην παραδεχτούμε ότι ανάμεσα στους 18ο και 19ο αιώνα τα συστήματα των Βασιλέων, και των Αυλών τους, έψαξαν να βρουν ένα καινούργιο σχήμα που να το δέχονται πιο άμεσα οι υποτακτικοί, οι οποίοι εκτός του ότι ξυπνούσαν μετά τον ύπνο του Μεσαίωνα, επίσης άρχιζαν να έχουν στα χέρια τους την δύναμη της βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς την οποίαν δεν θα είχαν κέρδη οι Αυλές -ούτε οι Βασιλείς.

Έτσι έχουμε ένα παγκόσμιο μοντέλο σήμερα όπου οι Βασιλείς έχουν θητεία 4-5 ετών και λέγονται Πρωθυπουργοί ή Πρόεδροι, οι Αυλές λέγονται Υπουργικό Συμβούλιο, και οι πολίτες αντιπροσωπεύονται από τους βουλευτές.

Η ένωση των δύο κόσμων, του κόσμου του Πρωθυπουργού/Προέδρου και του Υπουργικού Συμβουλίου από την μία μεριά, και των πολιτών και των αντιπροσώπων τους από την άλλη, συντελείται με τον θεσμό-κόλλα του "κόμματος".

Κόμμα είναι η συμπύκνωση των ιδεών ενός μέρους του φάσματος απόψεων σε ένα φορέα. Από την αριστερή ως την δεξιά άκρη του φάσματος των ιδεών μπορεί κανείς να καταλήξει σε ένα αριθμό κομμάτων ανάλογα με την λεπτομέρεια που θέλει να αποδώσει. Μπορεί το φάσμα να χωριστεί στα δύο, ή στα εκατόν δύο. Στην Ελλάδα το χωρίζαμε, τα τελευταία 2 χρόνια μέχρι τώρα, στα έξι αντιπροσωπευόμενα μέρη και σε άλλα 15-20 μη αντιπροσωπευόμενα.

Και αυτή η πραγματικότητα σχήματος γεννά ορισμένες ερωτήσεις:

-Είναι η σημερινή Δημοκρατία, Δημοκρατία, με την έννοια της Δημοκρατίας της Πνύκας; Φυσικά όχι.

-Είναι εφικτή η Δημοκρατία της Πνύκας στον σημερινό πολυπληθή και πολύπλοκο, αλληλοεξαρτώμενο κόσμο; Φυσικά όχι.

-Αντιπροσωπεύονται ουσιαστικά οι πολίτες και η γνώμη τους; Φυσικά Όχι.

-Υπάρχει κάποιο διαφορετικό σχήμα που θεωρητικά τουλάχιστον θα αντιπροσώπευε τους πολίτες πιο άμεσα; Δεν βλέπω κανένα που να μην είναι δικτατορικό είτε εκ των αριστερών είτε εκ των δεξιών. Αν βλέπετε εσείς πείτε μου.

Θα μου πείτε, οι πολίτες φτιάχνουν την δική τους Πνύκα έξω από την Βουλή όταν διαδηλώνουν την άποψη τους, και οι αντιπρόσωποι έχουν την υποχρέωση να τους ακούσουν. Θεωρητικά, ναι, αλλά για να είναι Δημοκρατική η Πνύκα έξω από την Βουλή σε μια χώρα 10.000.000 ατόμων, πρέπει έξω από την Βουλή να στέκονται 5.000.000 άτομα γιατί αλλιώς είναι μειοψηφία.

Θα μου πείτε δεν χωράει το Σύνταγμα 5.000.000 ανθρώπους (όπως δεν χώραγε η Πνύκα τους σκλάβους), άρα οι 60.000 που βρίσκονται στο Σύνταγμα αντιπροσωπεύουν εκείνους που δεν χώρεσαν. Ναι, αλλά τώρα το πάμε αλλού το πράγμα. Άντε να αποδείξεις στους μέσα αντιπροσώπους πόσους αντιπροσωπεύουν οι απ' έξω αντιπρόσωποι.

Για να μην πέσουμε στην δύνη της λεπτομέρειας, ας μείνουμε λίγο στα βασικά:

1. Για αυτοδυναμία κόμματος μετά από εκλογές χρειάζεται μια δικομματική κατάσταση όπου μόνο ένα από δύο κόμματα έχει ελπίδα αυτοδυναμίας. Αλλιώς, οποιοδήποτε πρώτο κόμμα θα είναι αναγκασμένο να συνεργαστεί με άλλα.

2. Θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα κάθε βουλευτής ενός κόμματος να ψηφίσει αντίθετα στην γραμμή του κόμματος χωρίς φόβο να διαγραφεί;

Νομίζω, και διορθώστε με αν πιστεύετε ότι κάνω λάθος, ότι η "Δημοκρατική" και "Δίκαια" απάντηση είναι να συνεργάζονται τα κόμματα, και να μπορεί ένας βουλευτής να έχει γνώμη χωρίς τον φόβο αποπομπής.

Φυσικά, ποτέ δεν είναι τα πράγματα απλά:

1. Το πλησιέστερο Μεσογειακής ιδιοσυγκρασίας πραγματικό παράδειγμα συνεργαζομένων κομμάτων είναι η Ιταλία, η οποία μέχρι τα '80 ήταν καλαμπούρι γιατί δεν κράταγε κυβέρνηση πάνω από μερικούς μήνες, και μετά από τα '90 κάνανε συνασπισμούς τέτοιους που αποτελούσαν από μόνοι τους υπερ-κόμμα, υπο-Μπερλουσκόνι, αποδεικνύοντας ότι ο βασιλιάς σήμερα εκτός από πρόεδρος ή πρωθυπουργός μπορεί να λέγεται και καβαλιέρε. Και, ψαχνόμενοι για την Ελλάδα, φυσικό είναι να μας συγκρίνουμε πρώτα με την Ιταλία και μετά με την Σουηδία. Έχει η ιδιοσυγκρασία μας και κάτι να κάνει με το τι μπορούμε να περιμένουμε από τους εαυτούς μας.

2. Υπάρχουν επιχειρήματα τα οποία αποδεικνύουν ότι είναι απαραίτητο οι Βουλευτές να ψηφίζουν γραμμή του κόμματος, αλλά από την άλλη μεριά, αυτό καταλύει την οποιαδήποτε χρησιμότητα του διαλόγου, και κατ' επέκταση κάνει τα κόμματα δικτατορίες, και, έτσι έχουμε δικτατορική Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, ή κάτι τέτοιο.

Θα μου πείτε, έτσι δημιουργούνται καινούργια κόμματα από τους διωγμένους. Ναι, αλλά τώρα επιστρέφουμε στο άνωθεν παράδειγμα της Ιταλίας...

Από την άλλη μεριά, με όλα τους τα μαύρα κι άραχνα, περί των οποίων τουλάχιστον ένας φίλος εκ των αναγνωστών θα μας πληροφορήσει άμεσα, η Αγγλία και οι ΗΠΑ αποτελούν παραδείγματα δικομματικών πολιτευμάτων που λειτουργούν καλύτερα από την Ιταλία.

Και από την παράλλη μεριά, και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, και στον κόσμο που ξέρω από τον οποίο εξαρτόμαστε τώρα, δεν αποπέμπεται αντιπρόσωπος επειδή είπε μια γνώμη διαφορετική του κυρίου προέδρου -άλλωστε, δεν είναι ποτέ δυνατόν όλοι οι ψηφοφόροι ενός κόμματος να συμφωνούν συνέχεια με τον αρχηγό του κόμματος, και οι αντιπρόσωποί τους έχουν υποχρέωση απέναντι εκείνων τους οποίους αντιπροσωπεύουν πριν από την υποχρέωση προς τον θεσοδότη τους.

Έτσι, ενώ η λογική μου, μου προτείνει συνεργασία κομμάτων, πιστεύω ότι πιο αποτελεσματική στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα είναι η αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Και, ενώ ο όρος της αυτοδύναμης κυβέρνησης προϋποθέτει ψήφο βουλευτού σε ευθυγράμμιση με τον αρχηγό, πιστεύω στην ελεύθερη ψήφο του βουλευτού χωρίς κυρώσεις.

Πρέπει να είμαι πολύ παραπλανημένος... Βοήθεια!

Τέφρα

2012-02-13T23:58:00.000+01:00

Κάηκε με φλόγες ψηλές το κέντρο της Αθήνας και άλλα μέρη. Είναι μήπως η πρώτη ομοβροντία του πολέμου που έρχεται;

Η Μαργαρίτα με αναφιλητά με ρώτησε; "Ποιος καίει μια βιβλιοθήκη;"

Και μετά, σε κάτι σχόλια στο βήμα, κάτω από άρθρο που έκλαιγε για τον κινηματογράφο Αττικόν και ζήταγε εθελοντικές δωρεές να ξαναχτιστεί (!!!)*, ένα σχόλιο έλεγε: "καψανε το μελλον μας. ας καει το παρελθον σας".

Μάλιστα. Άσχετα με το τι λέμε εμείς εδώ υπάρχει ένα πεζοδρόμιο, και το πεζοδρόμιο είναι οργισμένο με οργή που καταστρέφει για να τιμωρεί. Μια που κανένας δεν τιμωρεί κανέναν σε τούτη τη δημοκρατία. Μόνο οι βουλευτές τιμωρούνται αν δεν πάνε σαν υπάκουα παπάκια πίσω από την μεγάλη πάπια.

Στη Ελληνική Δημοκρατία, όταν ένας βουλευτής ενός κόμματος δεν ψηφίσει την γραμμή του κόμματος, διαγράφεται, και αντί για 6 μεγάλες πάπιες έχουμε 6 μικρότερες πάπιες και πολλά απειθάρχητα παπάκια να τρέχουν γύρω-γύρω..

Τότε, προς τι η συζήτηση στην Βουλή αν κανείς δεν μπορεί να διαμορφώσει δική του γνώμη χωρίς τιμωρία; Γιατί να μην είναι μόνο οι αρχηγοί στην αίθουσα και η ψήφος του κάθε αρχηγού να έχει την αναλογία των βουλευτών του, και οι βουλευτές να μπορούν οι άνθρωποι να πάνε σπίτια τους να δουν κανένα Τούρκικο σήριαλ μια και δεν έχουν λεφτά πια τα κανάλια να φέρνουν Αμερικάνικα. Τα Τούρκικα σήριαλ μπορούν μάλιστα να δώσουν καλές και καινούργιες ιδέες που δεν θα εύρισκε ποτέ κανείς σε Ευρωπαϊκά σήριαλ. Όπως το Τελευταίο Τσάμικο στο Ντολμά Μπαξέ και εκείνη τη σκηνή με το παγωτό καϊμάκι, που είναι λέει καλλιτεχνικός φόρος τιμής στο Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι, με έναν πολύ γνωστό Τούρκο ζαν πρεμιέ στο ρόλο του Μάρλον Μπράντο και ένα νέο έφηβο από το 3ο Αρρένων της Άγκυρας στον ρόλο της Μαρίας Σνάιντερ...

Τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά που να μη μπορεί ένας βουλευτής να έχει γνώμη, και κάθε φορά που αποκτά ένας γνώμη διασπάται η αμοιβάδα σε δύο και πληθαίνουν οι πάπιες; μας δουλεύουνε ή δουλεύουμε τον εαυτό μας;

Λέει μια διαγραφείσα: "Ορίστε απόδειξη στο χαρτί τούτο της ΕΚΤ, ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να διώξει χώρα από την Ένωση!" Τι λες χρυσή μου, σοβαρά, για νέο το λες; μα και το παρδαλό κατσίκι το ξέρει ότι μια χώρα δεν διαγράφεται από την Ευρωζώνη ή την ΕΕ. Δεν διώκεται. Παραιτείται. Φεύγει μόνη της. Δηλαδή, την παραιτούνε με οικονομικούς μηχανισμούς δια των οποίων δεν έχει άλλη εκλογή. Θέλει δηλαδή η κυρία Κατσέλη να πείσει κανέναν ότι στις διεθνείς συγκυρίες υπάρχει τίποτα απόλυτο και μονίμως σταθερό; Και ότι τα λεφτά δεν έχουν την δύναμη να κάνουν οτιδήποτε σε οποιονδήποτε; Μας δουλεύει; Ή αυτοδουλεύεται;

Μόνη σωτηρία για το λαό οι εκλογές, ανακοίνωσε ο Τσίπρας.
Πως ακριβώς θα σώσουν τον λαό οι εκλογές; μου λέει κάποιος, παρακαλώ;
Αααα! Εννοούσε εκλογές στην Γερμανία!
Σε καλό μου, νόμιζα ότι εννοούσε στην Ελλάδα.

βρε παιδιά, άντε κάντε κλικ να διαβάσετε μια αναρτησούλα που έγραψα πριν 20 μήνες και την διάβασε μόνο ένας φίλος τότε... έτσι για να σας πω ότι σας τά 'λεγα εγώ!

* Τα τρία θαυμαστικά και ο αστερίσκος που παραπέμπουνε εδώ είναι για να θυμηθούμε αυτό που λέει ο λαός, ότι "ο κόσμος χάνονταν και το (λογοκρισία) χτενίζονταν" το οποίο θυμήθηκα αυθόρμητα όταν διάβασα το άρθρο για την διάσωση του σινεμά που αγαπούσα όταν ήμουνα παιδί.

Και η απάντησηστο κουίζ από την προηγούμενη ανάρτηση:

Αυτός είναι οΒασιλιάς Όθων της Ελλάδος.

Γόνος Βαυαρικήςβασιλικής οικογένειας (η Βαυαρία είναι από Γερμανία μεριά)

Μας τον κάτσανετον Όθωνα αφού φάγαμε τον Καποδίστρια και τον βάλανε ανήλικο στον θρόνο τηςΕλλάδας, και μέχρι να ενηλικιωθεί είχανε τρεις ενήλικες να μας κουμαντάρουνε.

Για όσους δεν ξέρουνε,το 1825 οι αγωνιστές πήραν δάνειο από την Αγγλία για την επανάσταση. Λίγαχρόνια μετά οι αγωνιστές κάνανε στάση πληρωμών, χρεοκοπήσανε δηλαδή. Τότε, ηΑγγλία, Γαλλία, και Ρωσία γίνανε οι εγγυήτριες μεγάλες δυνάμεις της Ελλάδας,κάτσανε τον Όττο να παίζει κου-πε-πε με την Αμαλίτσα γύρω από τον θρόνο στην μεγάλη αίθουσα, και στείλανε την Τρόικα να προσέχειτις επενδύσεις (ήταν οι τρεις που χειριζόντουσαν τα πράγματα μέχρι ναενηλικιωθεί το βλαμμένο). Το δάνειο που χρεοκοπήσανε οι αγωνιστές πληρώθηκετελικά κατά τα τέλη του 19ου αιώνα με όλους τους τόκους. Κανένα χρεοκοπημένο διεθνές δάνειο δεν μένειαπλήρωτο, μα να χτυπηθούνε κάτω οι αγωνιστές.

Και για όσους δεν κατάλαβαν:

Οι αγωνιστές του '21 χρεοκόπησαν. Η Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία κατσούφιασαν αλλά περιμένανε τον Καποδίστρια να δούνε πόσο συνεννοήσιμος είναι. Σύντομα όμως ο Καποδίστριας έπεσε πάνω σε μία σφαίρα στο Ναύπλιο και μας τέλειωσε. Τότε η Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία σκέφτηκαν ότι ο μόνος τρόπος να επιτηρήσουνε την επένδυσή τους, και να πάρουν κάποτε τα λεφτά και τους τόκους, ήταν να στείλουν τρείς ελεγκτές τους οποίους η Ρωσία πρότεινε να τους ονομάσουν "Τρόικα", αλλά το όνομα έκανε 180 χρόνια να πιάσει τελικά. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαν πρόσχημα να βάλουν Τρόικα στην Ελλαδίτσα. Χρειαζόμαστε κάποιον που να μπορούμε να τον κουμαντάρουμε... σκέφτηκαν. Το βρήκα, λέει ένας! Ποιός ευκολότερος στο κουμαντάρισμα από ένα βασιλιά! Τον Όθωνα τον βάλανε ανήλικο στον θρόνο της Ελλάδας. Υπήρχε ένα πρόβλημα: δεν είχε θρόνο η Ελλάδα. Έτσι πρώτα βάλανε θρόνο στην Ελλάδα, μετά κάτσανε ανήλικο βασιλιά και είπανε Όπα! είναι ανήλικος! θέλει επιτήρηση! Και τότε φέρανε την Τροίκα.

ε-Βρώ

2012-02-12T21:03:00.000+01:00

Χάσαμε την ελπίδα ανεξαρτησίας στο Ναβαρίνο.
Χρόνια πριν δολοφονήσουμε τον Καποδίστρια και βάλουμε φυλακή τον Κολοκοτρώνη.

Ούτε καν το παραμύθι της 25ης Μαρτίου και του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Αγία Λάβρα έχουν ιστορική ακρίβεια.

Ποιοί ήμαστε σήμερα;

Κάπου 1.000.000 Έλληνες απέχουν της διαδικασίας ακλουθώντας το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ και την ΔημΑ,

Κάπου 1.500.000 Έλληνες ακολουθούν τυφλά το όχημα του Ανδρέα Παπανδρέου, κι ας έχει πεθάνει χρόνια τώρα ο λαοπλάνος για τον οποίον κατασκευάστηκε το όχημα,

Κάπου 1.500.000 Έλληνες ανήκουν σε αυτό που αποκαλούν "κεντροδεξιά",

Κάπου λιγότεροι από 500.000 Έλληνες θα ήθελαν να δουν δικτατορία.

Τα υπόλοιπα 6.000.000 είναι πλανήτες, ή έρμαια, ή χαμένοι ανάμεσα στους παραπάνω αναφερθέντες.

Υπάρχουν κάπου 1.000.000 νόμιμοι μετανάστες από την εποχή που η Χώρα μας ήταν η Γη της επαγγελίας των Βαλκανίων, οι οποίοι σιγά-σιγά επιστρέφουν στις χώρες τους αφού επί 15-20 χρόνια σφουγγάρισαν τα πατώματά μας, έχτισαν τα σπίτια μας και ξεσκάτισαν τους γονείς μας μια και εμείς δεν καταδεχόμασταν τέτοια επαγγέλματα.

Υπάρχουν κάπου 3.000.000 που θεωρούν τους εαυτούς τους Αριστερούς, και κάπου 4.000.000 που θεωρούν τους εαυτούς τους ποτέ-μα-ποτέ-αριστερούς. Και κάπου 4.000.000 που απλά θέλουν να ζήσουν.

Τα παραπάνω νούμερα μπορεί να μην είναι ακριβή αλλά ελπίζω να συμφωνείτε ότι είναι αρκετά αντιπροσωπευτικά της γενικής ιδέας.

Η Ερώτηση δεν είναι αν υπάρχει τρόπος, λύση, συμφωνίες, φόρμουλες να βγούμε από την κρίση, έστω και με θυσίες. Φυσικά υπάρχουν.

Η Ερώτηση είναι αν ο λαός αυτός θα μπορέσει να την σηκώσει την λύση.

Αλλά, πριν κάνουμε την ερώτηση γι αυτόν τον λαό, πρέπει πρώτα να κάνουμε μια άλλη ερώτηση, η απάντηση στην οποία θα καθορίσει το αν παρέχεται η δυνατότητα στον λαό, να μπορέσει καν να προσπαθήσει να σηκώσει την λύση:

Υπάρχει κυβέρνηση, Βουλή και λειτουργούν κράτος που να διαπραγματευτεί, να επιλέξει και να εφαρμόσει την λύση;

Φοβάμαι πως οι πολιτικοί μέχρι και σήμερα, τους οποίους βλέπω στην τηλεόραση της Βουλής καθώς συζητάνε το νέο μνημόνιο, δεν είναι σε θέση να κάνουν το παραμικρό που να μην αποβλέπει σε προσωπικά και κομματικά συμφέροντα. Το μόνο που έχουν επιτύχει οι Έλληνες βουλευτές και η κυβέρνηση είναι να επιτρέπουν στον Καρατζαφέρη να ακούγεται σαν να είναι λογικός.

Πριν καν προσπαθήσει, για πρώτη φορά στην ιστορία του ο πολιτικός κόσμος να φροντίσει τον Έλληνα πολίτη αντι για το κόμμα και τον εαυτούλη του, πρέπει ο πολιτικός κόσμος να έχει ένα όχημα το οποίο να λειτουργεί, σε περίπτωση που θελήσει να το λειτουργήσει.

Χρειάζεται Κράτος:

-Χρειάζεται απλός κώδικας φορολογίας, όχι ο τραγελαφολαβύρινθος ο σημερινός.
-Χρειάζεται λιτό Δημόσιο, 2/3 του σημερινού μεγέθους, όπου ο κάθε δημόσιος υπάλληλος αν δεν εξασκεί τις υπευθυνότητες του σωστά, αποτελεσματικά και με σεβασμό στον πολίτη τον οποίον υπηρετεί, απολύεται. Αμέσως.
-Χρειάζεται κατάλυση της γραφειοκρατίας και των μεσαιωνικών συστημάτων που χρειάζονται σήμερα για να ανοίξει ένας άνθρωπος ένα μαγαζάκι, όπου, αν βάλει μηχανήματα στο μαγαζάκι του περιμένοντας μήνες για την ακριβή άδεια, του βάζουν και πρόστιμο από πάνω.

Χρειάζονται τα παραπάνω, και άλλα, ΠΡΙΝ μπορέσει ο πολιτικός να αποφασίσει, με οποιδήποτε σημασία, αν είναι Έλληνας ή κομματόσκυλο.

Χρειάζεται το κράτος και οι πολιτικοί να περάσουν από τα προαναφερθέντα ΠΡΙΝ ο Έλληνας πολίτης απαντήσει στο αν μπορεί ή όχι να σηκώσει τα μέτρα.

Απλούστατα επειδή, οι πολιτικοί και το κράτος όπως στέκουν τώρα, σε λίγους μήνες θα ζητήσουν από τον Έλληνα να σηκώσει κι' άλλα. Κι άλλα. Κι άλλα.

Πότε σταματάει η ανικανότητα ώστε να ξεκινήσει η προσπάθεια του Έλληνα να αποδείξει ότι δεν είναι υποδεέστερος του Γερμανού. Ότι δεν χρειάζεται να προτιμήσει Γερμανική κυβέρνηση από την δική του;

Και αν η δισλειτουργικότητα του κράτους και η απούσα τσίπα των πολιτικών δεν αλλάξει, γιατί ο λαός να μην απαιτήσει δραχμή τώρα να τελειώνουμε;

Άλλωστε, και το καλύτερο και πιο αποτελεσματικό μνημόνιο, αν δεν λειτουργεί το κράτος και δεν το εφαρμόζει στην εντέλεια, τι αξία έχει;

Η Μαργαρίτα ήταν στο διπλανό δωμάτιο και μαστόρευε με τα εργαλεία της καθώς γράφω αυτό το κείμενο, καθώς παίζει το κανάλι της βουλής από πίσω μου με την συζήτηση της Κυριακής. Ο ομιλητής ήταν πολύ θερμός και θυμωμένος και φωνακλάς, και η Μαργαρίτα ήρθε να τον δει. Η Μαργαρίτα ξέρει από ελληνική πολιτική σκηνή αλλά δεν καταλαβαίνει Ελληνικά, τουλάχιστον τα Ελληνικά όπως τα φωνάζουν στην Βουλή.

Με ρώτησε ποιός μιλάει και τι είναι, και της απάντησα ότι είναι ο Παφίλης του ΚΚΕ. Η Μαργαρίτα απήντησε ότι από την γλώσσα του σώματος και το ύφος και το λέγειν, χωρίς να καταλαβαίνει τι λέει, νόμιζε ότι είναι του ΛΑΟΣ. Το ίδιο πράγμα είναι φαίνεται, είπε η Μαργαρίτα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Μαργαρίτα θα σας πει με περηφάνια ότι είναι Κομουνίστρια. Αλλά της Ιταλικής "σχολής" κομουνισμού. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά, από ότι βλέπω καθημερινά γύρω μου επί 4 χρόνια. Κομουνιστής όπως τον βλέπουν τον κομουνισμό οι Ιταλοί δεν έχει καμιά σχέση με τον Έλληνα κομουνιστή. Εδώ λένε ότι ο πρώτος κομουνιστής ήταν ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Και δεν έχουν πρόβλημα με την ΕΕ. Ούτε αποκαλείται εδώ στην Ιταλία κανένα κόμμα "Κομουνιστικό".

Η Μαργαρίτα σας λέει, φίλοι μου, και κάτι άλλο: Από τα εκτός Ελλάδας φαινόμενα, παρατηρεί, ο Έλληνας δεν θέλει να "σωθεί" με τον τρόπο με τον οποίον θέλει να τον "σώσει" η Ευρώπη: θέλει να σωθεί έχοντας κρατήσει λίγο δέρμα πάνω στο κορμί του. ...και συμπληρώνω εγώ, ότι δεν είμαι σίγουρος πλέον ότι υπάρχει τρόπος, για τους λόγους που ανέφερα στην αρχή της ανάρτησης...

Είδα και την Αλέκα να μιλάει, η οποία μας μίλησε για το '44, για την Βάρκιζα... για συμβιβασμούς... βέβαια. Επίκαιρα πράγματα. Πως δεν ανέφερε και τον Όθωνα!;

Πάλι η Ελλάδα ελπίζει σε ένα θαύμα,
Καθώς, την ίδια στιγμή παραμένει η ερώτηση της προηγούμενης ανάρτησης:
Μήπως η Ευρώπη έχει ήδη αποφασίσει ότι μόνο το Σχέδιο "Β" μπορεί να λειτουργήσει στην πραγματικότητα για την Ελλάδα;

υγ. Η συζήτηση στο προηγούμενο συνεχίζεται.

Ντράχμα

2012-02-11T15:28:00.002+01:00

Σαν συνέχεια από το προηγούμενο, σχετικά με το τι κάνει η Ελληνική κυβέρνηση για τον Ελληνικό λαό, θα ήθελα να προτείνω μερικές σκέψεις.

Η Ευρώπη μπορεί να έχει διαφορετική νοοτροπία και ιδιοσυγκρασία από εμάς, αλλά δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι τα μέτρα που επιβάλλουν, πρώτον δεν πρόκειται να εφαρμοστούν και, δεύτερον, δεν θα τα υπομείνει ο λαός, όσα και να περάσουν για λίγο. Αυτό το ξέρουνε πολύ καλά. Δεν "σώζεις" κάποιον που δεν έχει να πληρώσει τα δανεικά του με το να του δίνεις διπλάσια καινούργια δανεικά και συνάμα να δημιουργείς πλήρη ανεργία και ύφεση λόγω των οποίων δεν θα πληρώνει κανείς φόρους ούτως ή άλλως. Αυτά είναι δεδομένα.

Από πολύ καιρό τώρα, πολύ πριν τον Νοέμβριο του 2011, η Ευρώπη ξέρει καλά ότι πρέπει να "κλειδώσει" την κατάσταση του μέλλοντος όσο καλύτερα μπορεί, ώστε, στο μέλλον, να μπορεί να μπει από τις Βρυξέλες ή την Χάγη, ή ακόμα και τον ΟΗΕ με "ελεγκτές" και "σύμβουλους", να πάρει τα περιουσιακά στοιχεία που θα καλύψουν μέρος της χασούρας, έστω και μικρό μέρος, ότι και να κάνει ο λαός, ακόμα και επανάσταση ή εμφύλιο να κάνει. Γι αυτό τα 320.000.000.000 του 2009 τα κάνουνε 500.000.000.000 ώστε να πάρουν στο τέλος 250.000.000.000.

Από πολύ πριν από τον Νοέμβριο του 2011, η μόνη σκέψη της Ευρώπης ήταν τι θα μπορεί να κάνει η επόμενη κυβέρνηση μετά από τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, και τι εικονικά δικαιολογητικά θα είχαν "με τον διεθνή νόμο" να "μπούνε μέσα" στην Ελλάδα αν τα πράγματα ξεφύγουν από τον έλεγχο.

Γι αυτό, από τον Νοέμβριο του 2011, ένα μόνο από αυτά που ζητάνε έχει πραγματικό αντίκρισμα και σημασία: Το ότι ζητάνε από τους αρχηγούς των κομμάτων να υπογράψουν ένα χαρτί που να λέει ότι δεσμεύονται όλα τα κόμματα με τα μέτρα και το μνημόνιο. Όχι ότι έτσι θα υλοποιηθούν ή θα λειτουργήσουν τα μέτρα, αλλά επειδή με αυτό το χαρτί και τις υπογραφές, διεθνώς, θα έχουν την "νόμιμη" δικαιολογία και πρόσχημα να επέμβουν ευθέως πλέον, για να "βοηθήσουν" τα κόμματα που θα έχουν χάσει τα πάτα στις εκλογές.

Ο μόνος που δεν το υπογράφει είναι ο Σαμαράς. Όχι όμως επειδή είναι πατριώτης αλλά επειδή περιμένει να έρθει ο κόμπος στο χτένι και να "αναγκαστεί" υπό "πίεση της βουλής" να το υπογράψει κλαίγοντας και λέγοντας μα δε θέλω, μα δε θέλω. Του Σαμαρά η υπογραφή έχει σημασία ως επόμενο πρώτο κόμμα. Γι αυτό υπογράφουν οι άλλοι δύο, για να του δέσουνε τα χέρια στην σίγουρη ανάγκη συνεργασίας, όταν θα είναι πρώτο κόμμα. Ακόμη και σ' αυτό κομματικές μικροπρέπειες. Μόλις υπογράψει και ο Σαμαράς, τότε θα γίνουν εκλογές.

Μόλις υπογράψουν όλοι το χαρτί, τότε αμέσως θα γίνουν εκλογές, γιατί όποιος και να βγει πια από τις εκλογές θα είναι ανήμπορος, είτε ως αυτοδύναμο κόμμα είτε ως συνεργασία, και η Ευρώπη θα έχει κατοχυρώσει την διεθνή εικονική δικαιολογία να μπει μέσα και να πάρει 200-250.000.000.000 Ευρώ σε αξία. Μετά ας βγούμε από το Ευρώ, ας κάνουμε ότι θέλουμε, γιατί οι τίτλοι ιδιοκτησίας που θα έχουν, είτε αντιπροσωπεύουν 250.000.000.000 Ευρώ, είτε 300.000.000.000.000.000 δραχμές, το ίδιο τους κάνει. Και εκλογές μετά από τις επόμενες μπορεί να κάνουν και τέσσερα χρόνια να γίνουν. Ποιός ζει και ποιός πεθαίνει σε τέσσερα χρόνια της σημερινής κατάστασης

Στις επόμενες εκλογές θα βγει πρώτη η ΝΔ αλλά όχι αυτοδύναμη. Θα πρέπει να συνεργαστεί με τον φύρερ, την Ντόρα, τον άλλονε τον πωστονλένε που είναι ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τον Αλεξάκη, και ίσως με το ΠΑΣΟΚ που θα έχει πιάσει κάπου 12-20%

Κατά την γνώμη μου, ο μόνος τρόπος να τα βρει μπαστούνια η Ευρώπη, λίγο μπαστούνια, όχι και πολύ -μην υπερβάλλουμε, είναι να επιστρέψουμε στην δραχμή με την παρούσα κυβέρνηση, πριν τις εκλογές, χωρίς να έχουν υπογράψει όλοι το περίφημο χαρτί.

Αυτό δεν θα βοηθήσει εμάς στην ποιότητα της ζωής μας: αυτή έχει χαθεί για γενεές. Αλλά τουλάχιστον δεν θα τα πάρουνε χωρίς αντίσταση.

Θα μου πείτε τα δανεικά τα πήραμε, έστω και μέσω των αντιπροσώπων μας, τα εξανεμίσαμε σε ρουσφέτια και κλεψιές και καγιέν και μεζονέτες, τώρα δεν μπορούμε να ζητάμε και τα ρέστα από πάνω. Το τι κάνανε 30 χρόνια οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας μέσα στην Ελλάδα δεν απασχολεί τους έξω γιατί είναι δικό μας εσωτερικό θέμα. Ναι, αλλά, στο τέλος, δεν τα έφαγε ο λαός τα λεφτά, αλλά οι λίγοι τους οποίους εξέλεξε ο λαός. Τώρα είναι ώρα να αποκτήσει λίγη αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, ο λαός, όχι γιατί το αξίζει βάση των πεπραγμένων του, αλλά γιατί το δικαιούται σαν ανθρωπιά, σαν μέρος μιας ανθρωπότητας που υπάρχει πάνω από οποιοδήποτε σύστημα ή υπογραφές.

Η κρίση άλλωστε δεν είναι πραγματική αλλά υπάρχει μόνο σε χαρτιά που είναι γεμάτα με αυθαίρετους τόκους αερίσιους, τους οποίους ο κόσμος παγκοσμίως υπέγραφε για να πιάσει ρευστό στο χέρι τώρα. Και δεν τους αναγκάσανε οι κακοί τραπεζίτες όλους να υπογράψουνε τους τόκους. Θέλαν το ρευστό και υπέγραφαν. Αυτοί που υπέγραφαν όμως έχουν να λογοδοτήσουν όχι στους τραπεζίτες αλλά στους λαούς τους, στο όνομα των οποίων υπέγραφαν.

Εστία

2012-02-10T01:33:00.000+01:00

Για κάθε όνειρο υπάρχει και ένας εφιάλτης και για κάθε καθρέπτη υπάρχει και η αντίπερα μεριά.

Επί ένα-δύο αιώνες, οι θαρραλέοι και οι ονειροπόλοι, οι τυχοδιώκτες και οι εργατικοί, οι πρωτοπόροι και οι ντεσπεράντος, είχαν πιαστεί από τα φτερά του Αμερικανικού ονείρου, το οποίο είναι, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο, από το να έχεις δικό σου σπίτι. Τα σπίτια στην Αμερική δεν θεωρούνται κειμήλια για τα εγγόνια αλλά σκαλοπάτια για το επόμενο, μεγαλύτερο όνειρο.

Τώρα, στον εικοστό πρώτο αιώνα, ένα καινούργιο όνειρο γεννιέται. Είναι όμως ένα κακό όνειρο. Είναι ο Ελληνικός εφιάλτης, ο οποίος είναι, απλά, να χάσεις το σπίτι που ήταν δικό σου χωρίς να φταις, χωρίς να έχεις κάνει εσύ απολύτως τίποτα.

Στην Αμερική, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι χάσαν τα σπίτια τους μετά από το 2007. Τα πήραν οι τράπεζες. Οι αξίες των ακινήτων που είχαν φουσκώσει σαν μπαλόνια μέχρι το 2006, έχασαν 30-35% της αξίας τους. Σε μερικές περιπτώσεις περισσότερο. Σπίτια που είχαν εκτιμηθεί 390.000 δολάρια το 2006 πουλιούνταν ενάμησι χρόνο αργότερα για 240.000 δολάρια.

Σήμερα, 9 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε, μετά από ενάμιση χρόνο διαπραγματεύσεις μεταξύ Λευκού Οίκου και τραπεζών, ότι έφτασαν σε μια συμφωνία η οποία θα εφαρμοστεί αμέσως και κατά την διάρκεια των επομένων 3 ετών:

- Οι τράπεζες θα επιστρέψουν 17 δισεκατομμύρια δολάρια σε κουρέματα υπαρχόντων στεγαστικών δανείων.

- Οι δανειζόμενοι με οικονομικές δυσκολίες θα μπορέσουν να αναμορφώσουν το δάνειό τους με τα σημερινά επιτόκια που είναι τα χαμηλότερα στην Ιστορία, και σε αυτό οι τράπεζες θα βάλουν 3 δισεκατομμύρια δολάρια.

- Άνθρωποι των οποίων τα σπίτια τα πήρε η τράπεζα μεταξύ 1/1/08 και 31/12/11 θα μοιραστούν το ποσό των 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ τους. Το ποσόν αυτό θα το βάλουν οι τράπεζες σε μετρητά.

Δεν χρειάζεται να πάς να κάνεις αίτηση και να παρουσιάσεις δικαιολογητικά. Οι ενδιαφερόμενοι που έχασαν σπίτι ή που παλεύουν να κρατήσουν το σπίτι τους, όλοι θα λάβουν ειδοποιήσεις και επιταγές στο ταχυδρομείο.

Εν τω μεταξύ, στον Ελληνικό εφιάλτη, η κυβέρνηση δεν νομίζω να ακολουθήσει το στυλ της Αμερικανικής. Το να κάτσει επί ενάμιση χρόνο να διαπραγματεύεται με τράπεζες η Ελληνική κυβέρνηση για όφελος του Ελληνικού λαού θα ήταν ανέκδοτο για τις απόκριες. Αλλά όχι μόνο αυτό: είναι και το ότι στην περίπτωση της Αμερικής, η κυβέρνηση μπήκε στη μέση ανάμεσα στους δανειζόμενους και στις τράπεζες. Στην Ελληνική περίπτωση η κυβέρνηση ήταν ο δανειζόμενος, οι εισπράττοντες είναι ήδη μαζί με τις εισπράξεις εκτός Ελλάδας, και ο Ελληνικός λαός θα κληθεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα του αρέσει δεν του αρέσει.

Λυπήθηκα που ..."ήρθαν σε συμφωνία οι αρχηγοί" χτες το βράδυ, και το πράγμα προχωράει στο επόμενο μνημόνιο. Αυτό είναι δούλεμα πλέον της εσχάτης και χειρίστης μορφής. Μας δουλεύουνε! Κι εμείς καθόμαστε! Πρέπει να μπει πια το μαχαίρι και να δούμε τι πύον και γαγραινα θα βγει από μέσα, να τελειώνουμε, να ξαναρχίσουμε από το μηδέν μια ώρα αρχίτερα...

Το τελευταίο σπίτι που είχα αγοράσει στην Μασαχουσέτη δίπλα στον ωκεανό

Όταν πέθαιναν οι γονείς μου δεν εργάστηκα μήνες και πηγαινοερχόμουνα. Καιαπό εκεί έφυγα στις 9 Ιουλίου του 2007 με ότι χωρούσε στο τζιπ. Ήρθα στηνΑθήνα, αλλά η ζωή δεν είχε αρχίσει ακόμα το γράψιμο για τα επόμενα κεφάλαια...

Εξαρτάται από το άνθρωπο, πως τον βλέπει τον θάνατο. Εμένα με έχεισυνηθίσει να τον βλέπω σαν μια αρχή, γιατί, ότι και να σου πάρει, αν δεν πάρειεσένα τον ίδιο, τότε έχεις ακόμα μέσα σου την δύναμη ενός ολόκληρου σύμπαντος,να ξεκινήσεις την καινούργια μέρα, λευκή, χωρίς να σκεφτεσαι τι έχασες ή τι θα είχες αλλά μόνο τι μπορείς να φτιάξεις. Και η ζωή έχει τον τροπο της να σε ανταμοίβει...

Αρκεί να πάρει κανείς τον δρόμο του χωρίς ενδοιασμούςκαι ερωτήσεις. Ας δώσουμε πρώτα τις απαντήσεις, όσο υπάρχει ακόμα καιρός, καιβλέπουμε μετά ποιές ήταν οι ερωτήσεις.

Δύο!

2012-02-07T01:37:00.000+01:00

Ήρθε πάλι εκείν' η ώρα! Εις έτη πολλά, με αναρτήσεις άφθονες, και σχόλια καλύτερα των αναρτήσεων οι οποίες τα προσκαλούν!

Μάλιστα κυρίες δεσποινίδες και κύριοι, και εσείς κακομοίρηδες στα υπόγεια του Google και τα πίσω δωμάτια των υπουργείων δικαιοσύνης, ιντερπόλ και λοιπά, σήμερα το μπλογκ έχει τα γενέθλια του! Η Αποθήκη Σκέψης κλείνει τα 2! Άρχισε να μπουσουλάει και να περπατά εδώ και κάμποσο καιρό, και άρχισε να λέει και τις πρώτες της λεξούλες! Ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα, στα settings, το μπλογκ είχε γράψει από μόνο του: "τθάο ντάντα!" Υποθέτω ότι ήθελε να πει "τσάο ντάντυ", αλλά σιγά-σιγά! να βγάλουμε πρώτα και κανένα δοντάκι, ε;

Μετά από το πρώτο επετειακό, "Το τέρας", της 7ης Φεβρουαρίου 2011, φτάσαμε, ένα χρόνο αργότερα σε άλλο ένα ορόσημο:

Και ο μέχρι στιγμής απολογισμός;

282 Αναρτήσεις,
μία ανάρτηση κάθε 2,6 μέρες (2,3 μέρες στον δεύτερο μόνο χρόνο),
119 επισκέπτες ανά ανάρτηση (92 επισκέπτες ανά ανάρτηση τον πρώτο χρόνο, 148 επισκέπτες ανά ανάρτηση τον δεύτερο χρόνο)

33.471 επισκέψεις σε 24 μήνες (εκτός των δικών μου επισκέψεων).
9.145 επισκέψεις τον πρώτο χρόνο και 24.326 τον δεύτερο, δηλαδή 25 επισκέπτες την ημέρα τον πρώτο χρόνο, μέσο όρο, και 66 επισκέψεις την ημέρα τον δεύτερο,

1.879 σχόλια δικά σας και 1.465 απαντήσεις δικές μου, αλλά πολλές απαντήσεις δικές μου περιείχαν απαντήσεις σε περισσότερο από ένα σχόλια.

6,7 σχόλια δικά σας μέσο όρο ανάρτησης:
7,3 μέσος όρος για τον δεύτερο μόνο χρόνο.
Περίπου 3 σχόλια την ημέρα,

1 σχόλιο για κάθε 18 επισκέψεις,

57 σχολιαστές,

Και εδώ, σε εσάς τους 57 φίλους και σχολιαστές που πήρατε την ώρα και την φροντίδα να γράψετε τα 1.879 σχόλια, αλλά και τους περίπου 975 αναγνώστες που δεν σχολιάζουν, βρίσκεται για μένα η οποιαδήποτε αξία, και η χαρά, των περίπου 1.700 ωρών που έχω περάσει στο μπλογκ αυτό.

Η αξία κάθε ιδέας βρίσκεται στην ποιότητα της συζήτησης και η ποιότητα αυτή καθορίζεται όχι από τι προτείνει ο συγγραφέας αλλά από το τι και πως απαντούν οι σχολιαστές, οι συζητητές του προκειμένου.

Κάποιος κάποτε είχε γράψει, έξω από αυτό το μπλογκ, ότι "...εμείς (γράφουμε) για το δικό μας κέφι και σε όποιον αρέσουμε!" Ποτέ δεν θα έδινα ένα λεπτό της ζωής μου για να ανακοινώσω τις σκέψεις μου ντεφάκτο, και σε όποιον αρέσω.

Διαλέγω να ζω σε μία κοινωνία και να επιζητώ την γνώμη εκείνων που ενδιαφέρονται για τα πράγματα για τα οποία ενδιαφέρομαι και εγώ, και, να μάθω από τους γύρω μου για άλλα θέματα τα οποία δεν γνώριζα, ή να δω καινούργιες οπτικές για ένα θέμα, από εκείνες τις οπτικές που δεν είχα δει εγώ.

Γι αυτό και η Αποθήκη Σκέψης, για μένα, δεν είναι "δικιά μου", αλλά δική σας, ή, στην καλύτερη περίπτωση, δικιά μας.

Σας ευχαριστώ όλους, τον κάθε ένα ξεχωριστά.

Έχω διαλέξει να είμαι επώνυμος με αληθινά ονόματα της οικογένειάς μου και φωτογραφίες, και επειδή θέλω να με "βλέπουν" και να ξέρουν με ποιόν μιλάνε όλοι όσοι έρχονται εδώ στο μπλογκ, αλλά και επειδή ξέρω ότι αν κάποιος κρατικός φορέας ήθελε να με βρει για να μου προσφέρει καφεδάκι, η ανωνυμία δεν θα τον εμπόδιζε να με βρει. Και, μια και ζω σε ένα βουνό της Ιταλίας, δεν κινδυνεύω να με δει κανένας στην Σταδίου και να μου πει "εσύ είσαι ρε μαλάκα που έγραψες εκείνο ή το άλλο;!" Και αν κάποιος αποφασίσει να έρθει απρόσκλητος στο χωριό να μου πετάξει κανένα κλούβιο αυγό, έχουμε και την τοπική οπλοφορούσα αστυνομία... και τους συγχωριανούς με τα αγροτικά εργαλεία και εκείνα του κυνηγιού.

Η λίστα των δέκα πιο διαβασμένων αναρτήσεων, που βρίσκεται στην αριστερή κολόνα, μου δίνει μεγάλη χαρά γιατί λέει πως οι αναγνώστες διαβάζουν αναρτήσεις οι οποίες είναι στην καρδιά μου:

Πρώτη-πρώτη στη λίστα, νούμερο 1 επί 11 μήνες τώρα, η ανάρτηση της πρώτης πρωτοχρονιάς που έζησε το μπλογκ, "Τι Άθεος είμαι", με 71 σχόλια. Η ανάρτηση "ά-Θεος", για το ίδιο θέμα, για το οποίο θα γράφω κάθε πρωτοχρονιά, πήδησε στο νούμερο 2 μέσα σε 10 μέρες μετά την 1η Ιανουαρίου 2012.

Ακολουθούνται από τις αναρτήσεις για το Ελληνικό Δημόσιο και Διεθνές Χρέος, και για τα Ελβετικά Στεγαστικά Δάνεια, "Πλούσιοι και Φτωχοί", και "Μπαμ!".

Μετά, η ανάρτηση "Φως" που προσκάλεσε τον εκ ζώσης πλέον καλό μου φίλο Κώστα να γνωρίσει την Αποθήκη Σκέψης, και η ανάρτηση για την "Ιτάλια", και το περσινο επετειακό: "Το τέρας".

Η ανάρτηση της περασμένης Πέμπτης, "ΛογοΚρίση" πήδηξε στα Top 10 μέσα σε 3 μόνο μέρες.

Οι αναρτήσεις "Σαλόμ!" και "marianaonice", μετά από ένα χρόνο στα Top 10 αρχίζουν πιά να βγαίνουν από την λίστα. Αυτές τις δύο αναρτήσεις τις είχα γράψει τον Δεκέμβριο του 2010 σχετικά με έναν, ή μία, μπλόγκερ που είτε είναι γυναίκα είτε άντρας, όποιο πρόσωπο και να κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο και την φωτογραφία, απέδειξε με τα λεγόμενά του ότι είναι ένα απλοϊκό άτομο, μειωμένης μόρφωσης και γνώσης Ιστορίας, και κρίσης: ένα άτομο του οποίου ο γυμνός και στυγνός ρατσισμός αποδεικνύει πως όλη η παιδεία και οι εργασιακές θέσεις του κόσμου δεν ανεβάζουν το ποιόν του ανθρώπου αν ο άνθρωπος δεν αφήσει αυτά τα οποία αποστηθίζει να ευρύνουν την κατανόηση για τον αδελφό μας, είτε ο αδελφός μας είναι Ελληνικής καταγωγής ή Εβραϊκής, μαύρος, άσπρος, μελαμψός, κόκκινος ή πράσινος, πίθηκος ή φυτό.

Η εμπειρία στην αρχή του δεύτερου χρόνου του μπλογκ με δίδαξε επίσης ότι οι καλές θελήσεις, και οι δισδιάστατοι καλοθελητές, μέσα στο κοινωνικό σύνολο και νομοθετικό έργο ένός κράτους, μπορούν να καταπατήσουν κάθε αντικειμενική έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθεριών και δημοκρατίας, όπως και ότι η ειρωνεία, στον διπλό μονόλογο, και η μονόπλευρη οπτική, δεν είναι τρόπος να ζει κανείς.

Κι έτσι κοιτάμε προς το μέλλον, αβέβαιο όπως είναι, ένα μέλλον που θα φέρει αλλαγές στην ζωή μας τόσες, και τέτοιας φύσης, που ποτέ δεν τις είχαμε φανταστεί. Η ζωή θα αλλάξει περισσότερο από το όσο ήδη έχει αλλάξει και τα μπλογκ μας, οι συζητήσεις μας, θα αρχίσουν να αποτελούν, περισσότερο παρά ποτέ πριν, όχι μόνο ένα τρόπο διοχέτευσης των ανησυχιών μας, αλλά ένα εργαλείο κοινωνικού συνδέσμου και οργάνωσης σκέψεων αν όχι αντίδρασης. Ένα εργαλείο το οποίο ήδη προσπαθούν να το εξουδετερώσουν από το Χόλυγουντ, τα Υπουργεία Δικαιοσύνης και τις πολυεθνικές εταιρείες.

Προσπάθησα να κάνω το μπλογκ αυτό κάτι σαν περιοδικό, με εναλλασσόμενα θέματα, φιλοσοφίας, πολιτικής, κοινωνιολογικού περιεχομένου, επιστημονικών σκέψεων, τουρισμού, φωτογραφίας, προσωπικά θέματα-αλά-"αγαπητό ημερολόγιο", έτσι ώστε και να καθαρίζω την ατμόσφαιρα και να δίνω μια ευρύτερη θεματολογία -μια που η θεματολογία που προσφέρει καθημερινά η ζωή είναι αυτή η ίδια τόσο ποικίλη, παντού, μέσα στο φάσμα του θαύματος που λέγεται συνειδητοποιημένη Ύπαρξη.

Δύο ένστικτα μόνο κινούν την ύπαρξή μας, ένστικτα φυσικά και βιολογικά, πέρα του ελέγχου μας ή της κατανόησής μας: η αναζήτηση του σεξ, και ο φόβος του θανάτου, όπως είχε πει και πριν πολλά χρόνια ο Γούντυ Άλλεν.

Τον φόβο του θανάτου τον έχουμε καλύψει ποικιλοτρόπως ήδη και θα συνεχίσουμε να τον καλύπτουμε, εδώ στην Αποθήκη Σκέψης, με αναρτήσεις για θρησκεία, φιλοσοφία, επιστήμη, τέχνη, αλλά δεν θα ξεπέσουμε στις τράπουλες ταρό και την χειρομαντεία. Αυτά τα αφήνουμε στο Υπουργικό Συμβούλιο και τον Γιωργάκη.

Και, για το σεξ μιλάμε συνέχεια, από την δημιουργική του πλευρά: τις προσωπική έκφραση, τέχνη: φωτογραφία... αλλά και από την μηχανική και αρχιτεκτονική πλευρά του που είναι η οικονομία. Όταν τελειώσουνε όλοι πό τις διαπραγματεύσεις τους, και κάτσουν εξουθενωμένοι να κάνουν ένα τσιγάρο (με 10 Ευρώ το πακέτο), δεν θα γίνει ούτε καν διάλλειμα! Θα προχωρήσουμε στην κυρίως ατραξιόν. Τι θα γίνει η πατρίδα μας;

Αν όχι σεξ, τότε, θάνατος; Ποιός θα σώσει την Ελλαδίτσα από τα θέλγητρα της Ευρώπης; Ίσως τα Τούρκικα σήριαλ;

Εχουμε ακόμα την Γη μας. Γιατί ντομάτες Ολλανδίας και γάλα Δέλτα ή Φάγε 100% Γερμανικό. Κάλιο μόνοι μας. Το ξανακαταφέραμε μια-δυό φορές στο παρελθόν -αλλά τότε τα πράγματα ήταν πιο εύκολα.

Και του χρόνου!

Δημήτρης

Τις φωτογραφίες τις τράβηξαν από ένας Κώστας την κάθε μία.
Την πάνω ο γιός μου και την κάτω ο Teleytaios

ΛογοΚρίση #2

2012-02-04T19:24:00.004+01:00

Λογοκρισία και Αστυνόμευση στο ίντερνετ, συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση, όπου μιλήσαμε για το τι σημαίνει η καινούργια Πολιτική Ασφαλείας Προσωπικών Δεδομένων μας της Google, και τι θα σημαίνουν για μας οι νόμοι κατά της πειρατείας.

Το παραβάν που ετοιμαζόταν να μπει σκίστηκε φαίνεται, και η 1η Μαρτίου ίσως να μετατεθεί για ένα άλλο μήνα, ή ένα άλλο Μάρτιο. Η Ευρώπη είπε ευγενικά στο Google να πάει στη γωνία να δει αν έρχεται. Δυστυχώς ακόμη τίποτα δεν είναι σίγουρο, αλλά οπωσδήποτε, όπως πρότεινα και στην προηγούμενη ανάρτηση, κρέμονται πολύ περισσότερα από αυτή την αλλαγή Πολιτικής Ασφαλείας του Google. Πολύ περισσότερα από στοχευμένες διαφημίσεις, τα οποία εισέρχονται στις σφαίρες του μονοπωλίου και της καταστρατήγησης προσωπικών δεδομένων των χρηστών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε από το Google να καθυστερήσει την αλλαγή αυτή ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος να μελετηθούν οι πιθανές παρεισδύσεις που η αλλαγή αυτή πιθανόν να επιτρέψει στο Google, στους χώρους της ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων.

Εδώ θα βρείτε το σχετικό άρθρο στην εφημερίδα Washington Post:

EU asks Google to delay new privacy rules until probe of its impact has been concluded

Εδώ είναι η μετάφραση στο Βήμα:

Κομισιόν: προσωρινό «πάγωμα» της νέας πολιτικής απορρήτου της Google. Προσπαθεί να διασφαλισει τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών

Εδώ είναι το αρχικό άρθρο στην Washington Post:

Google requires all users to agree to new privacy policy

Τι μπορούμε να κάνουμε, και τι πρέπει να κάνουμε εμείς:

Πρώτον, για να ψάχνετε στο ίντερνετ, σταματήστε να χρησιμοποιείται Google, βγάλτε τα cookies του Google από το κομπιούτερ σας, και, όπως πρότεινε και ο φίλος Epanechnikov στην προηγούμενη ανάρτηση, αρχίστε να χρησιμοποιείτε μόνο την μηχανή ψαξίματος https://www.startpage.com

Η μηχανή αυτή έχει ιδιαίτερη ασφάλεια, "https", και δεν θα σας παρακολουθήσει κανείς από εκεί.

Δεύτερον, σταματήστε να χρησιμοποιείτε gmail.

Τρίτον, ξεχάστε τα Android, τα οποία είναι αποκλειστικά Google, και προσπαθήστε να μην χρησιμοποιείτε άλλα προϊόντα Google.

Και βλέπουμε...

Το Blogspot (Blogger) δεν πειράζει, απλά κοιτάτε μην χρησιμοποιείτε φωτογραφίες για των οποίων το κόπυράιτ δεν είστε σίγουροι, και μην αναδημοσιεύετε κείμενα χωρίς άμεση αναφορά στην πηγή στο ίντερνετ με λινκ.

ΛογοΚρίση,

2012-02-02T23:51:00.005+01:00

Το πάρτι τελείωσε. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Ο αγαπητός ηγέτης, όποιοι και να τον αποτελούν, με 28 χρόνια καθυστέρηση από το 1984, ανακάλυψε το ίντερνετ, και σε λίγο θα θυμόμαστε με γλυκές αναμνήσεις εκείνα τα σχεδόν 20 χρόνια ελευθερίας του λόγου και κοινωνικής επανάστασης.

Το Πάρτι όμως τέλευσε πια. Από την 1η Μαρτίου, 2012, αποχαιρετήστε την εποχή που φεύγει.

Τα πρώτα 35 χρόνια του Εικοστού Αιώνα ήταν ελεύθεροι και οι ουρανοί. Οι πιλότοι με τα διπλάνα κόκκινα και κίτρινα αεροπλανάκια τους πετούσαν όπου και όπως ήθελαν, έβλεπαν από πάνω ένα πανηγύρι, προσγειωνόντουσαν στο γρασίδι και έπαιρναν παιδάκια και ερωτευμένα ζευγάρια ένα γύρο για 10 σεντς. Μετά όμως ήρθαν οι αεροπορικές εταιρείες και έφτιαξαν νόμιμες λεωφόρους στα ουράνια, και απαίτησαν διπλώματα και άδειες για να πετάει κανείς υπό τις οδηγίες της πολιτικής αεροπορίας. Οι μέρες του ελεύθερου και ξέγνοιαστου πιλότου είχαν περάσει στην ιστορία για πάντα.

Με το καινούργιο κομποσκοίνι μας, το ίντερνετ, όλοι πίστευαν ότι η αστυνόμευση και η λογοκρισία θα ερχόταν από τις κακές σκοτεινές δυνάμεις του υποχθόνιου κράτους με τις σκοτεινές συνομωσίες του και την σκοτεινή αντιδημοκρατική του δράση. Αλλά όχι... δεν έμελε να γίνει έτσι.

Η αστυνόμευση του ίντερνετ ξεκινά από δύο διαφορετικά σημεία, ταυτόχρονα:

- Το ένα είναι το Χόλυγουντ και η Νάσβιλ, όπου δεν θέλουν οι καλλιτέχνες (και οι δισεκατομμυριούχες εταιρείες που τους δίνουν δουλειά) να κλέβουμε την δουλειά τους και να την βλέπουμε ή να την ακούμε χωρίς να τους πληρώνουμε.

- Δεύτερον, οι μεγάλες επιχειρήσεις ανακάλυψαν ότι το ίντερνετ έχει λεφτά με τη σέσουλα.

Υπάρχει βέβαια και ο κύριος της ιστοσελίδας Γουίκιλικς ο οποίος απέδειξε στις κυβερνήσεις ότι είναι ακάλυπτες, και μην ξεχνάμε τους τρομοκράτες που χρησιμοποίησαν το ίντερνετ για να χτίσουν την Αλκάιντα.

Αξίζει να εξηγήσουμε τον μηχανισμό με τον οποίον θα εγκατασταθεί η πρώτη πράξη καταστρατήγησης του ελεύθερου ίντερνετ.

Έχετε ακούσει για το Google. Ίσως να μην ξέρετε ότι το Google δεν είναι μόνο η σελίδα ψαξίματος και τα μπλογκ αυτά εδώ που γράφουμε, αλλά συνολικά 60 προϊόντα, πολλά εκ των οποίων δεν φαντάζεστε ότι ανήκουν στο Google.

Έχετε αναρωτηθεί πως βγάζει λεφτά το Google, μια που δεν πληρώνετε τίποτα για να ψάχνετε και να μπλογκάρετε;

Τα βγάζει από διαφημίσεις. Ναι. Δισεκατομμύρια δολάρια που τα πληρώνουν οι εταιρείες που διαφημίζουν μέσω των προϊόντων του Google. Και, όπως κάθε καλός διαφημιστής ξέρει, βγάζεις πιο πολλά λεφτά όταν στοχεύεις τις διαφημίσεις σε εκείνους που τους ενδιαφέρει το προϊόν που διαφημίζεις.

Το Google έχει τις τέλειες "μηχανές" για να αποσπάσουν πληροφορίες για σας και τι σας αρέσει. Τους λέτε τι σας ενδιαφέρει κάθε φορά που επισκέπτεστε ένα μπλογκ ή που ψάχνετε κάτι στο ίντερνετ, και κάθε φορά που χρησιμοποιείτε κάποιο προϊόν του Google, όπως το gmail, για να κάνετε οτιδήποτε.

Το ότι συνέλλεγαν αυτές τις πληροφορίες και τις χρησιμοποιούν το ξέρατε μάλλον ήδη. Αλλά, μέχρι τώρα, το κάθε ένα από τα προϊόντα του Google είχε δικαίωμα να συλλέγει πληροφορίες μόνο για τον εαυτό του. Δηλαδή, τις πληροφορίες που συνέλλεξε για σας η μηχανή ψαξίματος Google δεν μπορούσε να τις μοιραστεί με τις πληροφορίες που συνέλεξε για σας η εταιρεία των μπλογκ του Google, η το gmail.

Από την 1η Μαρτίου, 2012, το Google αποφάσισε να ενοποιήσει τις 60 διαφορετικές Πολιτικές Ασφάλειας Προσωπικών Δεδομένων σε μία. Μιά Πολιτική και για τα 60 προϊόντα του Google. Τα Μεγάλα αδελφάκια ενώνονται και γίνονται ένας Μεγάλος Αδελφός που θα ξέρει τα πάντα για σας. Μέχρι τώρα ήσασταν ένα παζλ με πολλά κομμάτια. Από την πρώτη Μαρτίου γίνεστε μιά καθαρή εικόνα. Για τους διαφημιστές και εκείνους που θέλουν τα στοιχεία σας.

Αυτό όλο παρουσιάζεται πως γίνεται για όφελός σας! Για να έχετε μια πλήρη και πιο ευκίνητη εμπειρία στο ίντερνετ. Και δεν μπορείτε να πείτε όχι. Αν δεν συμφωνήστε έννομα, δεν θα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα προϊόντα τους.

Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο βήμα της καταστρατήγησης του ίντερνετ από αυτούς που έχουν τα λεφτά και θέλουν κι άλλα.

Κι αν σταματήσετε να χρησιμοποιείτε προϊόντα Google και πάτε φερ' ειπείν στο Yahoo, τα ίδια θα γίνουν παντού, σύντομα. Η πρώτη ομοβροντία πέφτει την 1η Μαρτίου. Οι ουρανοί δεν είναι πλέον ελεύθεροι.

Πέρα από αυτά, το Χόλυγουντ πιέζει τις κυβερνήσεις να περάσουν νόμους εναντίων της πειρατείας στο ίντερνετ. Οι κυβερνήσεις συμφωνούν με το χέρι στην καρδιά, γιατί ξέρουν ότι οι ίδιοι νόμοι που προστατεύουν τα νόμιμα δικαιώματα κάποιου εναντίων της πειρατείας, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για λογοκρισία.

Αυτούς τους νόμους περί πειρατείας τους υπέγραψαν πολλές χώρες, και η Ελλάδα μαζί, αλλά κανείς ακόμα δεν τους έχει περάσει. Προσπάθησαν να περάσουν τους νόμους αυτούς στις ΗΠΑ αλλά η σύσσωμη αντίδραση του κοινού απέτρεψε το πέρασμα. Για τώρα.

'Έρχεται όμως, αργά η γρήγορα. Το πρώτο βήμα 1η Μαρτίου όταν θα αναγκαστείτε να συμφωνήσετε ή να μην έχετε Google.

Εγώ έχω δικά μου servers με το δικό μου domain name της εταιρείας μου, χρησιμοποιώ email μέσα στο κομπιούτερ μου, όχι στο gmail, hotmail, κλπ., ξέρω που να μην πηγαίνω, και χρήστες σαν εμένα, ιδίως επαγγελματίες του ίντερνετ, θα μείνουν λίγο πιο ανεξάρτητοι λίγο περισσότερο. Αλλά όχι πολύ περισσότερο.

Το ελεύθερο ίντερνετ μας τελειώνει 1η Μαρτίου του 2012.

Πείτε αντίο σε μια εποχή, και Hello! στον καινούργιο Μεσαίωνα.

Το παρακάτω κομμάτι το πρόσθεσα Παρασκευή μεσάνυχτα, 3 Φεβρουαρίου σαν απάντηση στα σχόλια του φίλου Τζων Μπόη, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω, και τοποθετώ την απάντησή μου στο τέλος της ανάρτησης γιατί νομίζω η συζήτηση θα ενδιέφερε αρκετούς αναγνώστες.

Αγαπητέ μου Τζων Μπόη, θεωρώ την απαρχή της μίας Πολιτικής Ασφαλείας του Google σαν ένα σημαντικό γεγονός, το πρώτο, στην πορεία κατά την οποία αυτά που γίνονται ούτως ή άλλως από πολλά χρόνια, τώρα θα μπορούν σιγά-σιγά να γίνονται και υπό το φως της ημέρας με τον νόμο.

Σαν παρένθεση πριν συνεχίσω, να πω ότι εκτός του ότι το ίντερνετ είναι η δουλειά μου επί περίπου 18 χρόνια, πριν το ίντερνετ είχα εργαστεί στην Βοστώνη για μια από τις τέσσερεις θυγατρικές εταιρείες μιας εταιρείας 2,4 δις δολαρίων, και η θυγατρική αυτή έστελνε στα σπίτια καταλόγους μόδας, 16-18 καταλόγους τον χρόνο, 36-72 σελίδες ο καθένας, 6 έως 48 εκατομμύρια αντίτυπα ο κάθε ένας, το κάθε αντίτυπο μέσα στο ταχυδρομείο κατ ευθείαν από τις τεράστιες πρέσες κοντά στο Σικάγο. Καταλαβαίνεις το μέγεθος, και το ότι υπάρχει μεγάλη αγορά για ταχυδρομικές διευθύνσεις στοχευμένου κοινού ακόμα και σήμερα! Δεν μοιραζόμασταν καταλόγους ούτε με τις άλλες θυγατρικές ή την μαμά. Επειδή δεν το επέτρεπε ο νόμος. Έπρεπε οι κατάλογοι να αγοράζονται μέσω ιδιαιτέρου επιτραπέζιου νομίμου μεσάζοντος με δικαιολογητικά, από ειδικές εταιρίες που πουλάν λίστες. Εκατομμύρια δολάρια μόνο για να αγοράζονται λίστες, με προκαθορισμένα και ελεγμένα κριτήρια. Ακόμα και μέσα σε όμιλο εταιρειών. Τώρα, οι 33 εταιρείες της Google δεν θα χρειάζεται ούτε να πληρώνουν, ούτε να χρησιμοποιούν τον νόμιμο μεσάζοντα ο οποίος λειτουργούσε σαν ελεγκτής. Θα ξεσαλώσουνε. Και όταν και άλλα μεγαθήρια κάνουν το ίδιο, η ζωή μας θα αξίζει μόνο όσο μπορούμε να αγοράζουμε σαν καλά παιδιά.

Αλλά το πιο σημαντικό ακόμη είναι οι νόμοι κατά της πειρατείας. Διάβασε και την απάντησή μου και το παράδειγμα που έδωσα στον Δείμο του Πολίτη στα σχόλια πιο κάτω.

Τώρα βέβαια λες κάτι πολύ σωστό, όσον αφορά τις περίφημες διευθύνσεις IP. Πράγματι δεν σημαίνουν ούτε αξίζουν τίποτα. Και στο Ελληνικό ίντερνετ, τα ηλίθια παιδάκια που λένε "Α! έχουμε καταγράψει την IP σας" για να φοβίσουν τον κόσμο, ή ιδέα δεν έχουν τι λένε ή φοβίζουν εκείνους που δεν ξέρουν. Η διεύθυνση IP του κομπιούτερ σου αλλάζει κάθε φορά που ανακυκλώνει το ρούτερ του ADSL ή κάθε φορά που συνδέεται το μόντεμ μέσω τηλεφωνικής γραμμής. Οι υπηρεσίες του ίντερνετ που δίνουν μετρητές για τα σάιτ έχουν και το πραματάκι που σου λέει που βρίσκεται η IP γεωγραφικά. Αλλά, πρώτον, όταν το κοιτάς, η IP μπορεί να έχει ήδη αλλάξει κομπιούτερ και πόλη ακόμα, δεύτερον, η ακρίβεια του γεωγραφικού σημείου είναι +/- 20 χιλιόμετρα και παραπάνω. Και, τρίτον, στην Ελλάδα ιδιαίτερα, λόγω της γελοίας ανικανότητας των προγραμματιστών των ISP μια IP μπορεί να δείξει στην Θεσσαλονίκη ενώ την ίδια εκείνη στιγμή το κομπιούτερ είναι στην Πελοπόννησο.

Δεν ενδιαφέρεται κανείς για την IP. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, και δεν το ξέρουν πολλοί, είναι η M.A.C. address η οποία είναι σκληρογραμμένη στο motherboard κάθε κομπιούτερ. Και από αυτή την διεύθυνση μπορεί η κατάλληλη νομική υπηρεσία να σου χτυπήσει την πόρτα σε λιγότερο από 20 λεπτά της ώρας, στην Αμερική τουλάχιστον.

Το άλλο ενδιαφέρον είναι τα cookies που ΔΕΝ μπορείς να βρεις και που δεν βρίσκουν τα κοινά antivirus που πουλιούνται στην αγορά. Αυτά μπορούν να καταγράφουν και να στέλνουν ότι θέλει εκείνος που τα βάζει, μέχρι και κάθε χτύπημα πλήκτρου που κάνεις στο πληκτρολόγιό σου. Και, για να μπουν στο κομπιούτερ σου, αρκεί να βρίσκεσαι οπουδήποτε στο ίντερνετ. Κάτι που αρκετοί δεν ξέρουν είναι ο λόγος για τον οποίον οι ιστοσελίδες κάνουν κάποιο χρόνο να "γραφτούν" στην οθόνη σου: ότι βλέπεις στη οθόνη σου κατεβαίνει μέσα στο κομπιούτερ σου από το ίντερνετ. Η σελίδα που βλέπεις, βρίσκεται ήδη μέσα στο κομπιούτερ σου. Ότι έχεις δει, ότι φωτογραφία έχεις δει βρίσκεται στο κομπιούτερ σου. Και τα βίντεο, αν ήταν στρήμινγκ, έχουν αφήσει το αποτύπωμα ότι τα είδες.

Ο λόγος για τον οποίον είμαι "ανοικτός" ως προς την ταυτότητά μου, είναι ότι αφ' ενός ξέρω ότι δεν μπορώ ποτέ να είμαι κρυφός από εκείνους που θέλουν να με βρούν αν ανήκουν σε κρατικές υπηρεσίες, και αν είναι απλοί θνητοί και θέλουν να με επισκεφτούν, είμαι στην Ιταλία και με προστατεύει η ...ένοπλη αστυνομία :-)

Αυτά όλα δεν είναι καινούργια. Υπάρχουν από καταβολής ίντερνετ. Αλλά, δεν μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν εναντίων κανενός, απλά γιατί ήταν εκτός νόμου, και χρειαζόταν δικαστική απόφαση πριν καν ξεκινήσουν την παρακολούθηση. Το 2001 στις ΗΠΑ με τον λεγόμενο "Πατριωτικό Νόμο" δόθηκε το ελεύθερο να παρακολουθείται οποιοσδήποτε, αλλά μόνο για τρομοκρατική δράση. Τίποτα άλλο.

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι όλα αυτά που πάντα υπήρχαν, και κανείς μη επαγγελματίας δεν συνειδητοποιούσε, τα παραπάνω που είπα και άλλα, θα αρχίσουν να οργανώνονται και να γίνονται νόμιμα. Θα πάρει μήνες και χρόνια. Αλλά η αρχή γίνεται επισήμως τώρα, και η ελευθερία που πράγματι είχαμε θα εξανεμιστεί, αργά αλλά σίγουρα. Και πολύς κόσμος θα βρει μπελάδες που δεν υποψιαζόταν ποτέ ότι μπορεί να βρει.

Αυτό οριοθετεί η 1η Μαρτίου.

Επίσης, διόρθωσα στην παραπάνω ανάρτηση τον αριθμό προϊόντων του Google από 33 σε 60.

Σχετικό άρθρο στο Washington Post:
Googlerequires all users to agree to new privacy policy

Διαπραγματεύσεις

2012-01-29T21:01:00.000+01:00

Είδα όνειρο ότιήμουνα γκαρσόνι σε μια συνάντηση της Τρόικας με έναν μεγάλο πρόεδρο πουαντιπροσώπευε τους Έλληνες εργαζομένους. Η παραγγελία στον δίσκο μου ήταν έναςβαρύς γλυκός, ένα υποβρύχιο μαστίχα, και μια ρακί για τους Τροικανούς, και έναουισκάκι, ένα Grand Marnier, και ένα μοχίτο για τους Έλληνεςαντιπροσώπους. Καθώς τα άφηνα μπροστά στον καθένα, έτσι για να σπάσω λίγο τονπάγο, είπα, το ξέρετε ότι τον καφέ αυτό τον λέγαμε Τούρκικο μέχρι που ο Bravo είπε πριν καμιά σαρανταριά χρόνια "εμείς τον καφέ μας τον λέμε Ελληνικό"; Αλλά ο μόνος πάγος που έσπασε με την ιστορική μου αναδρομή ήταν ο πάγος που έπεσε μέσα στο ουισκάκι του προέδρου ο οποίος κοίταζε την Τρόικα με μάτι που έβγαζε φωτιά.

- Ο λαός λιμοκτονεί!φώναζε ο Ρωμιός. Δεν έχει να φάει, ούτε δουλειά να κάνει!
- Έχετε δίκιο...απαντούσανε οι Τροικανοί.
- Αντί για ανάπτυξητης οικονομίας η παραγωγή και η αγορά έχει τελματωθεί!
- Μα τοβλέπουμε...
- Ζητάτε νακόψουμε αποδοχές από αυτούς που ήδη δεν έχουν να πληρώσουν νοίκι!
- Πράγματι, δενείναι σωστό...
- Κόβετε τιςσυντάξεις ανθρώπων που δούλεψαν μια ζωή μόνο και μόνο επειδή απέτυχε το σύστημάσας!
- Το βλέπουμεκαθημερινά ότι όπως τα λέτε είναι.
- Ζητάτε νακάνουμε τα ανήκουστα και όταν δεν τα κάνουμε ζητάτε περισσότερα!
- Είναι πράγματιανεπίτευκτα αυτά που χρειάζονται να γίνουν...
- Αντί να βοηθάτελαό της ΕΕ τον χαντακώνετε για να τον ξεζουμίσετε!
- Έχετε δίκιο...
- Και κάνετελάθος ότι θα μπορέσει... έχω δίκιο;
- Έχετε δίκιο...
- Πως έχω δίκιο;
- Όπως τα λέτεείναι.
- Ε, τότε συμφωνείτε;
- Μα και βέβαιασυμφωνούμε.
- Άντε μπράβο! σταυροκοπιέταιο πρόεδρος. Ελάτε να τα βάλουμε κάτω.
- Βεβαίως. Τιπροτείνετε;
- Πρέπει ναρίξουμε λεφτά στην οικονομία!
- Συμφωνούμε.
- Να ανέβουν οιμισθοί και οι συντάξεις!
- Σωστό.
- Να κατέβουν όλατα επιτόκια των δανείων!
- Χωρίςαμφιβολία...
- Να κουρευτούντα δάνεια!
- Οπωσδήποτε.
- Να χαριστούνορισμένα από τα δάνεια!
- Καλό θαήτανε...
- Θα το κάνετε;
- Βεβαίωςαγαπητέ. Μόνο μια ερώτηση...
- Τι;
- Ηχρηματοδότηση;
- Πιαχρηματοδότηση;
- Για να επιτευχθούνόλα όσα συμφωνήσαμε;
- Ναι;
- Από που θαέρθει;
- Τι "απόπου θα έρθει";
- Τα χρήματα γιατους μισθούς, τις συντάξεις, την οικονομία, τα δάνεια που θα κουρευτούν ή θασυγχωρηθουν; Αυτά τα χρήματα ποιός θα τα βάλει;
- Εσείς!
- Εμείς;
- Εσείς βέβαια!Εμείς δεν έχουμε δεκάρα.
- Θέλετε να ταβάλουμε εμείς τα χρήματα, όλα;
- Ε, βέβαια!
- Δεν ξέρουμε ανθα γίνει εντελώς αποδεκτή η λύση σας κύριε πρόεδρε, αλλά να την προωθήσουμε. Τίποταάλλο μπορούμε να κάνουμε για σας;
- Κοιτάχτε... ογιός μου τέλειωσε πέρσι το Κολέγιο εδώ στην Αθήνα και δεν έχει δουλειά. Είναι καλό παιδί, εργατικό. Υπάρχει μια θεσούλα στις Βρυξέλες να τον βάλετε; Ή στο Βερολίνο;

Αγγελόπουλος

2012-01-27T20:58:00.000+01:00

Όταν οδηγώ στα προάστια της Αθήνας οι επιβάτες μου παραπονιούνται επειδή κόβω ταχύτητα σε κάθε διασταύρωση. Δεν έχεις STOP! μου λένε... προχώρα!

Εγώ το ξέρω, τους απαντώ, ότι δεν έχω STOP. Ο άλλος όμως ενδιαφέρεται ότι έχει εκείνος;

Στα πράσινα φανάρια αφήνω το γκάζι και καλύπτω το φρένο. Πράσινο έχεις! μου λένε... προχώρα!

Εγώ το ξέρω ότι έχω πράσινο, τους απαντώ... οι πεζοί το ξέρουν ότι έχουν κόκκινο;

Βέβαια τους πεζούς τους φοβάσαι ιδίως εκεί που δεν έχει φανάρια. Μέχρι και φράχτες σε διαζώματα στην Ποσειδώνος και τις γραμμές του τραμ πηδάνε να περάσουνε.

Έτσι και σταματήσω στην Αθήνα να αφήσω πεζό να περάσει από διάβαση, ο από πίσω μου κορνάρει και φωνάζει και τα μηχανάκια και οι μοτοσικλέτες περνάνε δεξιά κι αριστερά τρομάζοντας τον διαβάτη που περνάει μπροστά μου, και νωχελικά θυμάμαι τοταξίδι που είχα κάνει στο Κάιρο. Μερικές φορές μου φαίνεται ότι αν σταματήσω να περάσει πεζός τον βάζω σε περισσότερο κίνδυνο λόγω αυτών που περνάνε αγανακτισμένα από εκατέρωθεν.

Έχετε δει αυτούς με τα μηχανάκια και τις μοτοσικλέτες που οδηγούν κρατώντας το κράνος τους από το λουρί να κρέμεται από το τιμόνι;

Δεν υπάρχει ποιό δύστυχος Έλληνας από εκείνον που πιστεύει ότι τα πράγματα λειτουργούν όπως είναι γραμμένα στα χαρτιά, για οτιδήποτε από οδική κυκλοφορία έως ιατρική και από μαγαζάτορες έως δικηγόρους και πολιτικούς οργανισμούς. Ότι οι κανονισμοί που είναι γραμμένοι σε κάποιο κατάστιχο σημαίνουν ότι η χώρα έχει νόμους και ότι οι θεωρητικές υποθέσεις που κάνουμε αποδεικύουν μια πραγματικότητα βασισμένη στους νόμους αυτούς και όχι στην αλήθεια της κουτοπόνηρης και άνομης Ελληνικής κοινωνίας μας.

Μαθήματα οδήγησης έκανα και δίπλωμα πήρα στο Λονδίνο. Πιο δύσκολο ήταν να πάρω δίπλωμα οδήγησης από το να περνάω διαγωνισμούς στο Κολέγιο. Τότε τουλάχιστον δεν υπήρχαν καλύτεροι οδηγοί από τους Άγγλους. Τέσσερεις προσπάθειες έκανα να το πάρω μέχρι που το πήρα το 1979. Το πρώτο μου αυτοκίνητο ήταν ένα Mini Morris 1000, 9 χρονών, μωβ! Από τότε έχω οδηγήσει Αγγλικά αυτοκίνητα με το τιμόνι αριστερά στην Αγγλία και στην Ευρώπη, Ευρωπαϊκά αυτοκίνητα με το τιμόνι δεξιά στην Ευρώπη και στην Αγγλία. Έχω οδηγήσει κάπου 715.000 χιλιόμετρα σε 12 χώρες και δύο ηπείρους με 9 αυτοκίνητα δικά μου και πολλά νοικιασμένα.

Είχα δύο ατυχήματα σε αυτοκίνητό μου. Και τα δύο στην Αθήνα. Το ένα, όταν κάποιος στην Κηφισιά δεν σταμάτησε σε STOP του σε διασταύρωση του και έπεσε πάνω μου στην πίσω πόρτα. Το αυτοκινητάκι μου, ένα Alfasud 7 ετών, πετάχτηκε στα σκουπίδια. Το άλλο ατύχημα, πάλι στην Αθήνα, θα σας το πω αν γράψω ποτέ για τον πρώτο μου γάμο, αν λεγόταν γάμος...

Είχα και ένα τρίτο (ή μάλλον πρώτο) ατύχημα πριν από αυτά, το 1978 στο Λονδίνο. Είχα αγοράσει μια μοτοσυκλέτα Honda 125 και μου διάλυσε και την μοτοσυκλέτα και τον αστράγαλο ένας νεαρός Έλληνας που βγήκε από STOP του στην Lancaster Gate οδηγώντας το αυτοκίνητο του εφοπλιστή μπαμπά.

Είχα, για ασφάλεια, αγοράσει κράνος με σαγόνι και πλαστικό μπροστά. Σαν και τώρα θυμάμαι να προσγειώνομαι και να σούρνεται στην άσφαλτο το μπροστινό του κράνους μου και να σκέφτομαι σε εκείνα τα κλάσματα του δευτερολέπτου ότι αν δεν είχα κράνος με σαγόνι και μπροστινό κάλυμμα θα είχα προσγειωθεί στο πρόσωπό μου...

Όταν έμαθα στην Αγγλία να οδηγώ, δύο πράγματα με μάθανε, κι έκανα 2 χρόνια να τα μάθω και να πάρω το δίπλωμα:

...να σέβομαι τους άλλους οδηγούς και να προσέχω τους πεζούς.

Γιατί, στο κάτω-κάτω, όσο καλός οδηγός και να είσαι, δεν μπορείς να ξέρεις ποιός οδηγεί στον ίδιο δρόμο με σένα, ή έρχεται φουριόζος από την διασταύρωση, και ποιός πεζός θα περάσει τον δρόμο χωρίς να σε δει.

Ευθύνη για τους πεζούς έχουν οι οδηγοί, είτε οδηγούν φορτηγό, αυτοκίνητο, μοτοσυκλέτα ή πατίνι. Τελεία και παύλα. Σε όλα τα είδη μεταφορικών μέσων, γης, αέρος και θαλάσσης, έξω από την Ελλάδα τουλάχιστον, το μεγαλύτερο έχει ευθύνη απέναντι στο μικρότερο, και όλοι οι μηχανοκινούμενοι απέναντι στους πεζούς.

Ήδη έχω διαβάσει 'δω και 'κει ότι ο εκτός υπηρεσίας φρουρός οδηγούσε σωστά και ότι ο Αγγελόπουλος πέρασε τον δρόμο απρόσεχτα με σκούρα ρούχα, άρα ο μοτοσικλετιστής δεν φταίει. Οι Ελληναράδες που το λένε αυτό θα πρέπει να φοράνε πολύχρωμα ρούχα, τεράστια παπούτσια, άσπρη μπογιά στο πρόσωπο, και μια μεγάλη στρογγυλή, κόκκινη μύτη.

Προσπάθησες να μας δείξεις τον καθρέφτη, Θόδωρε,
αλλά στου Ελληναρά την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Όλες τις φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης τις τράβηξε ο Κώστας στον Φλοίσβο το 2006 και 2007.

Τσεκ-Πόιντ-Τσάρλι

2012-01-26T22:29:00.000+01:00

Αν ο Κώστας είχε οδηγήσει όπως στην παραπάνω φωτογραφία 18 χρόνια νωρίτερα, θα τον είχαν γαζώσει με πολυβόλα.

Στον δρόμο μας από την Ελβετία στην Δανία, με ύστατο προορισμό την Στοκχόλμη στην Σουηδία, υπήρχε ένα εμπόδιο, μπάστακας μπροστά μας: η Γερμανία. Εφ' όσον ο Κώστας είναι στην καταγωγή 100% Αμερικανός, αλλά και 50% Έλληνας και 50% Γερμανός, όσο και να μην είχε πατήσει ποτέ στην Γερμανία, και όσο και να είχε υπερισχύσει 100% η Ρωμιοσύνη καταπλακώνοντας την ανώτερη φυλή, εγώ ως μπαμπάς, και δη μπαμπάς χωρισμένος (με την βοήθεια των θεών) από Γερμανικής καταγωγής μαμά, είχα μεγάλη ευθύνη περί του πως να αντιμετωπίσουμε το εμπόδιο. Έπρεπε να στείλω την καρδιά μου τιμωρία στη γωνία και να αφήσω τον άνθρωπο δίπλα μου ήσυχο να αφουγκραστεί την χώρα της άλλης γιαγιάς και του άλλου παππού.

Και έτσι ακριβώς έκανα, "χαρούμενος" που θα βλέπαμε την χώρα των μισών του προγόνων, και παρασημοφορώ τον εαυτό μου για τον αμερόληπτο και πολιτισμένο τρόπο με τον οποίον εισήγαγα τον νεαρό στην επόμενη αυτή φάση της διαδρομής μας. Περάσαμε τα σύνορα μεσάνυκτα, από την Ελβετία και 16 ώρες αργότερα περνώντας κοντά από το Χάλε του έδωσα κιόλας το κινητό μου να πάρει την γιαγιά του να της πει ότι περνάει από τον τόπο που μεγάλωσε, αλλά δεν ήθελε να τηλεφωνήσει. Μετά 18 ώρες στην Γερμανία τον άκουσα να ψιθυρίζει μονολογώντας: "Δεν το πιστεύω τι μπούρδες με τάιζαν 17 χρόνια!" Από τότε αποφάσισε ότι αντί για τουρίστας προτιμούσε να αισθάνεται σαν την στρατιά του Πάτον! -οπότε και ανέπνευσα λίγο, καθώς με ρωτούσε και του εξιστορούσα τον δρόμο από την Νορμανδία στην Φωλιά του Αετού και μετά στην Νυρεμβέργη.

Στις 19 ώρες αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε στην αυτομπάν για μια μικροβλάβη στο δεξί φως και καθώς το έφτιαχνα, πέντε λεπτά αφού είχαμε σταματήσει, σταμάτησε μπροστά μας μια πόρσε και βγήκε ένα νέο ζευγάρι με μπλου τζιν. "Θα σταμάτησαν να βοηθήσουν" λέει ο Κώστας. Οι δύο βγαίνοντας άρχισαν να προχωράνε γρήγορα και αποφασιστικά κατά μας και βγάλανε ταυτότητες κρατώντας τις ψηλά. "Γκεστάπο!" ψιθυρίζω στον Κώστα. Αφού έλεγξαν τα παπίερς μας και μας μέτρησαν με το μάτι κάμποσες φορές, επιθεώρησαν την βλάβη στο φως, είδαν ότι την έφτιαχνα και φύγαν αφού μας είπαν πρώτα να συνεχίσουμε σύντομα τον δρόμο και να μην καθόμαστε εκεί. Φορούσα αθλητικά παπούτσια, αντί για μπότες λουστρίνι, και δεν ακούστηκε ο ήχος των τακουνιών μου καθώς τους βεβαίωσα ότι οι οδηγία θα εκτελεστεί πάραυτα.

Οι αυτομπάν που κάναμε από Ελβετία-Βερολίνο-Αμβούργο ήταν σε αθλία κατάσταση. Ο κυματισμός της ασφάλτου σε ορισμένα σημεία, ιδιαίτερα πλησιάζοντας το Βερολίνο, έκαναν το τζιπ να ταρακουνιέται έτσι που φοβόμουνα ότι κάτι είχε πάθει ο άξονας μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν ο δρόμος.

Έχοντας περάσει τα σύνορα Ελβετίας-Γερμανίας μεσάνυκτα, είχαμε φτάσει πρώτα-πρώτα, κατά τις 2 το πρωί, στο Μαύρο Δάσος και το Μπάντεν-Μπάντεν. Κουρασμένοι ψάχναμε για ξενοδοχείο, πανδοχείο ή φάτνη, και λέει ο Κώστας "τι δε θά 'δινα τώρα για ένα Holiday Inn!" Στρίβοντας την επόμενη γωνία είδαμε μπροστά μας ένα μεγάλο Holiday Inn και υψώσαμε τα όμματα προς τους ουρανούς καθώς άγγελοι υμνούσαν από την μεγάλη φωτεινή επιγραφή.

Μετά την πανσιόν της φροϋλάιν που με κατσάδιαζε επειδή έπαιρνα το ασανσέρ για να πάω στον πρώτο, αντί για σκάλες που είναι πιο υγιεινές, μπαίνοντας στο Holiday Inn ήταν σαν να μπαίναμε στην Αμερικανική Πρεσβεία, home-from-home! Το ίδιο αίσθημα που είχα όποτε μπήκα στην Πρεσβεία στην Βασιλίσσης Σοφίας, σαν ξαφνικά να είμαι ασφαλής.

Αργότερα ζήτησα από τον τύπο στην ρεσεψιόν αν είχε να αγοράσω ένα CD γιατί χρειαζόταν να κατεβάσω κάτι για δουλειά. Ο ρεσεψιονίστας μου απήντησε "Ξέρω τι το ζέλετε το τζιντί! Ζέλετε να ζάψετε μουζική! Αλλά αυτό απαγορεύεται από κόπυζάιτ! Τζ-τζ-τζ! ζατ ιζ βερμπότεν, Γιάαα!" Τον κοίταζα χωρίζ να ζέω πως να απαντήσω.

Σε όλο το δρόμο μέχρι το Βερολίνο ακούγαμε ένα από τα αγαπημένα μας CD, το σάουντρακ του Καμπαρέ του Μπομπ Φόσι με την Λάιζα Μινέλι και τον Τζόελ Γκρέη. Στο Βερολίνο μπήκαμε σε ένα ταξί και ζήτησα από τον οδηγό να μας πάει στο καλύτερο Καμπαρέ του Βερολίνου, χουφτώνοντάς του κάτι έξτρα Ευρώ. Δεν μπήκαμε όμως μέσα στο Καμπαρέ παρά σταθήκαμε και τα λέγαμε για λίγο απ' έξω, γιατί ο Κώστας στην Αμερική είχε μόλις γνωρίσει καινούργια φιλενάδα και αισθανόταν ότι δεν θα ήταν σωστό να πάει σε καμπαρέ. Μέχρι σήμερα το θυμάται!

Το Βερολίνο ήθελα πολύ να το δω. Αλλά όσο γυρνάγαμε γύρω-γύρω δεν μου έδινε τίποτα. Σαν μια μεγάλη αχανής κρύα πόλη χωρίς ψυχή, με πλατύτατες λεωφόρους και διάφορα κέντρα αποσυντονισμένα χωρίς κάποια ιδιαίτερη διάθεση. Αυτό βέβαια είναι υποκειμενικό, και άλλωστε καθίσαμε μόνο κάπου 18 ώρες. Είδαμε τα περισσότερα αξιοθέατα και περάσαμε και μερικές φορές από το φημισμένο τσεκ πόιντ τσάρλι με την θύμηση μαυρόασπρων εικόνων του Ρίτσαρντ Μπέρτον...

Το βράδυ φάγαμε σε ένα εστιατόριο όπου η γκαρσόνα, Γερμανίδα, κατάφερνε να σχηματίζει ένα στάνταρ αλλά καλοδουλεμένο χαμόγελο. Πρέπει να ήταν η έκφρασή της νούμερο τρία. Ή τέσσερα. Το εξετίμησα βέβαια γιατί έδειχνε προσπάθεια, κι ας άκουγες ένα ελαφρό τρίξιμο από τους μυς όταν τους τέντωνε για να φέρει τα χείλη της σε μια στάση ημιανοιχτή που οι άκρες να γυρνάνε λίγο προς τα πάνω.

Το χαμόγελο εξαφανίστηκε όταν την ρωτήσαμε ευγενικά και χαρούμενα προς τα που να πηγαίναμε για να δούμε κάποιο απομεινάρι του τείχους. Μπαϊλντισμένη σαν να ήταν έτοιμη να παραιτηθεί και να επιστρέψει στην γιαγιά της για να αρμέγει αγελάδες εξήγησε αγανακτισμένα ότι "έχει κουραστεί να πρέπει να απολογούνται συνέχεια για την ιστορία τους". Ούτε ο Κώστας ούτε εγώ μπορέσαμε να βρούμε λογική ευθεία συνδυασμού του τι ρωτήσαμε και τι απάντηση πήραμε. Φύγαμε με ελαφριά βήματα και βρήκαμε το τοίχος μόνοι μας!

Αφήσαμε την Γερμανία πίσω μας και περάσαμε στην Δανία το απόγευμα της επόμενης μέρας. Το εστιατόριο και το φαγητό στην Κοπεγχάγη ήταν το κάτι άλλο!

Τουρίστρια και ηθοποιός.

Ότι απέμεινε από την Σοβιετική Ένωση και τρεις καμένες γενεές

Vail, CO

2012-01-26T00:36:00.002+01:00

Το χιονοδρομικό κέντρο του Vail, στο Κολοράντο, έρχεται τελικά στο μυαλό μας σαν το αγαπημένο μας... δεν ξέρουμε όμως γιατί. Έχουμε πάει στα περισσότερα, στο Κολοράντο, και το καθένα έχει την ιδιαίτερη και ξεχωριστή του ομορφιά, και τ' αγαπάμε όλα. Το Breckenridge με το υψηλότερο αναβατόριο της Βορείου Αμερικής στα 4.300 μέτρα, το υπέροχο και άγριο αλλά "προσωπικό" Arapahoe Basin πάνω στο Continental Divide που χωρίζει Ατλαντικό από Ειρηνικό, Το όμορφο Copper Mountain, το αριστοκρατικό Beaver Creek με την διεθνή πίστα Birds of Prey, το Winter Park, Keystone, Snowmass... μόνο το Aspen ήταν σχετική απογοήτευση...

Αλλά το Vail είναι "home" για μας! Απέχει από το Denver, σε ευθεία γραμμή στον χάρτη 125 χιλιόμετρα δυτικά, 175 να το οδηγήσεις, και πηγαίνει εκεί ο αυτοκινητόδρομος Interstate 70 με δύο-τρείς λωρίδες στην κάθε κατεύθυνση ανάμεσα στα Βραχώδη Όρη.

Το Vail σαν χιονοδρομικό κέντρο έχει έκταση περίπου 9 χιλιόμετρα επί 9, δηλαδή κάπου 80 τετραγωνικά χιλιόμετρα: 5.289 εκτάρια. Φανταστείτε ένα χιονοδρομικό κέντρο σε μία έκταση Πειραιά-Βούλα-Παιανία-Ψυχικό, με αρκετές κορφές και ράχες, ή κάθε μία στο ύψος σχεδόν του Υμηττού. Οι ψηλότερες κορφές μέσα στο Vail είναι κάμποσες, μεταξύ 3.100 και 3.500 μέτρα, και οι βάσεις του είναι στα 2.400 μέτρα. Αυτό σημαίνει κάπου 1.000 μέτρα κάθετο ύψος. Φανταστείτε αυτή την έκταση με τα βουνά της και σκεφτείτε ότι από Πειραιά σε Παιανία πάτε μόνο με αναβατόρια και κάνοντας σκι. Και αυτό είναι ένα από τα περίπου 18 περισσότερο γνωστά χιονοδρομικά κέντρα της πολιτείας του Κολοράντο.

Έχει 33 αναβατόρια, που μπορούν να εξυπηρετούν 59.092 σκιέρ κάθε δεδομένη στιγμή, και 193 πίστες, από αρχάριους έως πολύ εξπέρ. Κάθε χρόνο πέφτουν συνολικά, από Οκτώβριο έως Απρίλιο, κάπου 346 ίντσες, δηλαδή 865 εκατοστά χιόνι.

Μπορείς να πας μια βδομάδα κάθε χρόνο και πάντα να ανακαλύπτεις καινούργιες περιοχές και πίστες. Για όσους ξέρουν το Vail, και νομίζω ότι ίσως κάποιος συγκεκριμένος ανώνυμος αναγνώστης να το ξέρει αρκετά καλά, ο Κώστας τρελαίνεται για τα back bowls και το Blue Sky Basin. Εμένα μου αρέσει πολύ το Game Creek αλλά και το China Bowl!

Δεν υπάρχει ωραιότερη ξεκούραση το μεσημέρι, μετά από 4 ώρες στις πλαγιές, από το να σταματήσει κανείς σε μια από τις κορφές, στο Two Elk Lodge, για hot chili beans με λειωμένο τυρί, ακολουθούμενο από ζεστή σοκολάτα... πριν συνεχίσει για άλλες 2-3 ώρες...

Στο Vail πηγαίνουν περίπου 1.550.000 σκιέρ και snowboarders κάθε χρόνο, δηλαδή κάπου 300.000 οικογένειες, από μικρά 3-4 χρονών μέχρι ηλικιωμένους. Για τα μικρά παιδάκια υπάρχουν ειδικά λουριά γύρω από την μέση και τους ώμους που τα κρατάει ένας μεγάλος από πίσω και εκείνα κάνουνε σκι μπροστά.Έχετε δει παππούδες και γιαγιάδες να κάνουν σκι καλύτερα κι από σένα; Is it a rocket? No! It's grandma!

Κάθε στιγμή υπάρχουν βέβαια πολλές χιλιάδες οικογένειες στο βουνό και τα ξενοδοχεία στη βάση. Μια φορά, κάποιος είχε πάρει κατά λάθος τα σκι μου για δικά του καθώς ξεκουραζόμασταν στο καφέ του Mid-Vail. Εμένα με κατεβάσανε στο download του αναβατορίου γιατί δεν είχα πια σκι. Ο τύπος έφτασε αργότερα στο μέρος που είχε νοικιάσει τα σκι του και ανακαλύφθηκε ότι πήγε να επιστρέψει λάθος σκι. Κάτω έχει ολόκληρο χωριό γεμάτο καταστήματα. Το όνομά μου δεν ήταν πάνω στα σκι μου -ήμουν ένας άγνωστος ανάμεσα σε χιλιάδες. Την επόμενη μέρα τα σκι βρέθηκαν και μου επεστράφησαν λόγω των προσπαθειών του προσωπικού του Vail και των καταστημάτων στη βάση. Δεν ξέρω αν συνειδητοποιεί κανείς πόση προσήλωση, προσπάθεια και καλή θέληση υπήρξε από πόσα άτομα για να επιτευχθεί αυτό, στο ζενίθ μιας δύσκολης, για το προσωπικό, σαιζόν... βρήκαν ψύλλο στ' άχυρα! Δυό αμαρκάριστα σκι στο Vail.

Ιστοσελίδα του Vail
Χάρτες του Vail

Κάμποσες φωτογραφίες είναι καρέ από τα βίντεο μας, γι αυτό η ποιότητα είναι λίγο περίεργη.

Και εδώ, με τις σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Πολιτείας του Κολοράντο (η κάθε Πολιτεία έχει και δική της σημαία), μπορείτε να αναπνεύσετε: αυτή ήταν η τελευταία ανάρτηση της σειράς των χιονοδρομικών κέντρων:

Σκί, (Βραχώδη Όρη, Νέα Αγγλία, Ελβετία, Ιταλία)
Δολομίτες, (Ιταλία)
Μάτερχορν. (Ελβετία)
Vail, (Κολοράντο, ΗΠΑ)

Από αύριο επιστρέφουμε στην Ευρώπη, για νέες περιπέτιες στην χώρα της Αγγέλας!

Μάτερχορν

2012-01-24T13:51:00.001+01:00

Το Μάτερχορν είναι μια ψηλή κορφή των Άλπεων με ένα πολύ ιδιαίτερο σχήμα. Τα σύνορα Ελβετίας-Ιταλίας περνάνε ακριβώς από εκεί και μπορείς να κάνεις σκι ανάμεσα σε δύο χώρες. Στην Ελβετική πλευρά, το χωριό κάτω λέγεται Τσέρματ και το χωριό και η περιοχή από την άλλη μεριά στην Ιταλία λέγεται Τσερβίνια. Την κορυφή οι Ιταλοί την λένε Τσερβίνο αλλά στον υπόλοιπο κόσμο είναι γνωστή με το Ελβετικό και πιο φοβερό όνομα: The Matterhorn.

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες σκι στην Βόρειο Αμερική η ζωή και οι μοίρες μας έστειλαν στην Ευρώπη. Έτσι, τον χειμώνα του 2008 μετατοπιστήκαμε από τα Βραχώδη όρη στις Άλπεις. Ευτυχώς είχα δουλειά στην Στοκχόλμη για πελάτη οπότε το ταξείδι ήταν πιο εύκολο οικονομικά. Ήρθε ο Κώστας στην Αθήνα στις χειμερινές διακοπές από το Λύκειο, μπήκαμε στο τζιπ στο οποίο μέσα πήγαινε νηπιαγωγείο (και ήταν ήδη 14 ετών αλλά σαν καινούργιο), πήγαμε Πάτρα-Βενετία -εκείνος οδήγησε το τζιπ να με ξεκουράσει Μιλάνο-Ελβετία, κάτσαμε τρεις μέρες στην πανσιόν μιας μεσήλικης φροϋλάιν, κάναμε το σκι μας, και μετά συνεχίσαμε προς την Στοκχόλμη...

Το τοπίο και η φύση είναι κάτι το απερίγραπτο. Επιβλητικό, άγριο και μεγαλύτερο από την ζωή, η Γη φαίνεται σαν νέα στην ηλικία, που μόλις διαμορφώθηκε πριν ο καιρός να στιλβώσει τις επιφάνειες και να λειάνει τις καμπύλες της. Τα χωριά και οι πόλεις βρίσκονται μέσα σε χαράδρες και για να φτάσεις από την μία στην άλλη πρέπει να κυκλώσεις ολόκληρες οροσειρές. Το Τσέρματ βρίσκεται στην χαράδρα χαμηλά κάτω από την κορυφή του Μάτερχορν και έχει μια μεγάλη διαφορά συγκρινόμενο με τα χωριά και τις πόλεις στα Βραχώδη Όρη της Αμερικής: Οι κάτοικοι έχουν, με τα χρόνια, δουλέψει σκληρά και βάλαν κάτω τα κεφάλια τους και τα χέρια τους στο να επιτύχουν να κάνουν την ζωή του σκιέρ-τουρίστα όσο πιο δύσκολη είναι δυνατόν να γίνει.

Η Γερμανική νοοτροπία της οργάνωσης, συνδυασμένη με την Ελβετική νοοτροπία του "αν δεν σ' αρέσει πήγαινε αλλού", συνεργάστηκαν για να επιτύχουν μια τουριστική πόλη-χωριό χωρίς αυτοκίνητα όπου κάνεις τρία τέταρτα της ώρας (αν είσαι τυχερός) να πας κουβαλώντας τα σκι με τα πόδια και με λεωφορεία από το αυτοκίνητό σου στο αναβατόρια, πριν περιμένεις άλλη μισή ώρα στην ουρά για να ανέβεις εξουθενωμένος, καθώς ονειρεύεσαι τα Βραχώδη Όρη όπου παρκάρεις δίπλα στο αναβατόριο και σε πολύ-πολύ συνωστισμό σε βάζουν στην καρέκλα με το πολύ 8 λεπτά αναμονή. Αλλιώς, αν είναι νορμάλ η κίνηση μπαίνεις κατ' ευθείαν. Στην Αμερική βέβαια τα συστήματα γίνανε μαθαίνοντας από τις ψυχώσεις της άλλης εκείνης ηπείρου την οποίαν άφησαν πίσω για να χτίσουν τον νέο κόσμο.

Ένα άλλο Ελβετικό εύρημα είναι ο τρόπος που είναι χτισμένοι οι κόμβοι των αναβατορίων με ένα μπετονένιο σκαλοπάτι στον κόμβο, του οποίου η μοναδική χρησιμότητα είναι να πιαστούν και να σπάσουν οι μαγκούρες σου ώστε να αναγκαστείς να καταίβεις τις πλαγιές χωρίς μαγκούρες, που δίνουν ισορροπεία, και να αγοράσεις καινούργιες στο χωριό!

Τα πάμπολλα μαγαζιά, εστιατόρια και μπαρ είναι όλα μπροστά σου σαν σε μια τέλεια αποστειρωμένη καρτ ποστάλ, συμπεριλαμβανομένων των πωλητών που περιμένουν μέσα στην καρτ ποστάλ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αποφασίσεις να μπεις στην καρτ ποστάλ και να αγοράσεις κάτι, οπότε τα τέλεια αυτά μανεκέν βρίσκονται στην ενοχλητική θέση να πρέπει να εξυπηρετήσουν κάποιον, ο οποίος συν το ότι παίρνει την ώρα τους δεν είναι και Ελβετός, ούτε καν Γερμανός, άρα σίγουρα υποδεέστερος και άκρως ενοχλητικός ως εκ τούτου.

Η μόνη πωλήτρια που έτυχε φαίνεται να μην ήταν ούτε Ελβετίδα ούτε Γερμανίδα και συμπεριφερόταν σαν άνθρωπος γλυκός και χαμογελαστός έτυχε να πουλάει ρολόγια Τισό ένα εκ των οποίων φοράω τώρα!

Όλες οι φωτογραφίες © thinkworks.com / All photos © thinkworks.com / All rights reserved

Ιταλία, και στο βάθος Γαλλία.

Κάτω κει είναι το Τσέρματ.

Εδώ, στο κάτω μέρος, φαίνεται λίγο το μονοπάτι που ακολουθούν οι σκιέρ προς το Τσέρματ.

Αυτό είναι ένα πανόραμα 180 μoιρών με το Matterhorn δεξιά, και την Ιταλία μπροστά αριστερά.
Στο βάθος-βάθος φαίνεται το Mont Blanc και η Γαλλία.
Το έφτιαξα στο Adobe Photoshop από 10 ξεχωριστές φωτογραφίες.
Για να δείτε το πανόραμα μεγάλο, High Definition, σε όλη σας την οθόνη, 1920 pixels, κάντε κλικ εδώ.

Δολομίτες

2012-01-23T01:41:00.003+01:00

Οι Δολομίτες ήταν μεγάλη έκπληξη μετά από τόσα χρόνια στα Βραχώδη Όρη και μια φορά στις Άλπεις στο Μάτερχορν. Οι Δολομίτες δεν είναι Άλπεις: βρίσκονται νοτιοανατολικά των Άλπεων, νότια από την Αυστρία, βορειοδυτικά την Βενετίας, και, ενώ τώρα είναι μέρος της Ιταλίας, μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα ήταν, στην περισσότερη έκτασή τους Αυστρία, νότια του Τιρόλο. Γι αυτό άλλωστε οι επιγραφές είναι και στα Γερμανικά και στα Ιταλικά και οι άνθρωποι δεν θυμίζουν καθόλου την Μεσογειακή νοοτροπία, παρά ένα μείγμα των χειρότερων εκδοχών της Γερμανοαυστριακής και βορειοιταλικής νοοτροπίας. Στους δρόμους οδηγούν σαν παλαβοί με ψυχωτικές τάσεις αυτοκτονίας.

Η περιοχή είναι χωρισμένη σε δύο δίδυμες επαρχίες: Το Τρεντίνο στο νοτιοδυτικό μέρος και το Άλτο Άλντιντζε στο βορειοανατολικό, που συνορεύει με την Αυστρία. Στο Άλτο Άλντιτζε βρίσκεται η περιοχή της Κορτίνα, από όπου και ξεκίνησε το σπορ του σκι μετά τον πόλεμο, για αυτούς που είχαν αρκετά λεφτά ώστε να μην χρειάζεται να ρωτήσουν πόσο κάνει.

Το σκι στην Αμερική και Καναδά είναι ένα φτηνό καθημερινό οικογενειακό σπορ για κάθε οικογένεια. Στην Ευρώπη είναι ακόμα ακριβό. Όχι πια μόνο για την ελίτ, αλλά, τουλάχιστον αρκετά ακριβότερο από την Βόρειο Αμερική, όπως ανακαλύψαμε.

Οι Δολομίτες δεν είναι συνηθισμένα βουνά. Κάποτε ήταν βυθός ωκεανού, και τα βράχια τους είναι σχεδόν οργανικά, αποτελούμενα από απολιθωμένα οστρακοειδή που έγιναν μέρος του βυθού επί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν ξεπεταχτούν πάνω από την επιφάνεια θυμίζοντας ένα συνδυασμό φαρ ουέστ και Άλπεων...

Το τοπίο, ως εκ τούτου είναι πολύ διαφορετικό από τα βραχώδη όρη, και δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης: είναι απλώς μια εντελώς διαφορετική φύση.

Εκεί που υπάρχει σύγκριση, με τα Βραχώδη Όρη, είναι στο σκι. Το χιόνι είναι πούδρα, σαν στο Κολοράντο, σε αντίθεση με την Νέα Αγγλία όπου είναι πιο "πάγος". Αλλά οι πίστες είναι στενές σχετικά με την παραδεισένια άπλα των βουνών την ραχοκοκαλιάς της Αμερικανικής ηπείρου. Αυτό σου μεταφέρει λίγο κλειστοφοβία καθώς πλησιάζεις μια στροφή με 40 'η 60 χιλιόμετρα την ώρα.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι οι ίδιοι οι σκιέρ εδώ στην Ευρώπη.

Στην Αμερική το πρώτο πράγμα που ενστικτωδώς σκέφτονται και πράττουν όλοι είναι η ασφάλεια και ο σεβασμός για τον άλλο, και για τον χώρο του άλλου. Ακόμα και όταν είναι να προσπεράσεις κάποιον, φωνάζεις, ήρεμα, καμιά τριανταριά-εικοσαριά μέτρα πίσω του, το μέρος από το οποίο πρόκειται να προσπεράσεις: "δεξιά σου!", ή "αριστερά σου!". Αν κάποιος πέσει, αμέσως σταματάνε άλλοι σκιέρ να βοηθήσουν και άλλοι να κατευθύνουν την κυκλοφορία. Παντού υπάρχουν περίπολοι "Ski patrol", δύο-δύο ή τρεις-τρεις, με snowmobiles, οι οποίοι είναι άνδρες και γυναίκες εκπαιδευμένοι να εκτελούν χρέη μεταξύ οργάνου της τάξεως και παρα-ιατρών (paramedics). Στα Βραχώδη όρη κάθε δέκα-είκοσι λεπτά βλέπεις και μια περίπολο και αν κάποιος πιαστεί να κάνει σκι επικίνδυνα εκδιώκεται από το χιονοδρομικό κέντρο.

Στους Δολομίτες του Τρεντίνο, είναι μπέστε σκύλοι αλέστε! είναι όλοι μουρλοί, άξεστοι και επικίνδυνοι, σαν να οδηγείς στην Πατρών-Κορίνθου. Σε μια βδομάδα δεν είδα ούτε μια περίπολο -κανέναν που να ενδιαφερόταν για οποιαδήποτε ασφάλεια στις πλαγιές. Οι ηλίθιοι αντιστάθμιζαν τις ανεπάρκειές τους τρέχοντας πάνω από υπερβολικά για εφέ ανάμεσα στους άλλους, χωρίς κώδικα, χωρίς φροντίδα, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι τι τρέχει με τους Ευρωπαίους γονείς που τους μεγάλωσαν. Όταν ήμασταν εκεί, ένας εγκληματίας ηλίθιος κατέβηκε τόσο γρήγορα που έπεσε πάνω σε μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων που στεκόντουσαν στην άκρη της πίστας και σκότωσε την μάνα και ένα από τα παιδιά, και τραυμάτισε βαρειά τον πατέρα και το άλλο παιδί. Τόσα χρόνια σκι στην Αμερική δεν είχαμε δει ένα ατύχημα!

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες στα 3.000 και 4.000 μέτρα του Κολοράντο, η πρώτη φορά που φοβήθηκα για τις ζωές μας ήταν στους Δολομίτες. Όχι λόγω βουνού αλλά λόγω μουρλών.

Τέλος, υπάρχει μια τεράστια διαφορά κουλτούρας ανάμεσα στους σκιέρ (με δύο σκι, ένα στο κάθε πόδι) και τους snowboarders, με την πλατειά σανίδα όπου βάζουν επάνω και τα δύο πόδια. Είναι κάτι σαν την διαφορά αυτοκινητιστών και μοτοσικλετιστών, ίσως ακόμα περισσότερο. Στην Αμερική υπάρχουν καναδυό κέντρα που είναι μόνο για σκι ή μόνο για snowboard. Στα περισσότερα μεικτά, υπάρχει μια ανήσυχη ειρήνη μεταξύ των δύο. Στους Δολομίτες βρήκαμε ότι οι snowboarders έχουν ξεσαλώσει πιό πολύ και από τους σκιέρ!

Το ταξίδι μας για σκι στους Δολομίτες έγινε Φεβρουάριο του 2009, όταν ο Κώστας ήταν στο τελευταίο έτος του λυκείου. Μείναμε στο σπίτι μιας φίλης μας που είχε πάει πανεπιστήμιο με την Μαργαρίτα. Από τότε δεν έχουμε ξαναπάει για σκι, αλλά τα σκι μας και όλος ο εξοπλισμός (είμαστε πιστοί στα Rossignol) περιμένει για την επόμενη φορά που θα μπορέσουμε να πούμε "one more time! they ride again!" Μια μέρα θα επιστρέψουμε και οι τρεις μαζί στο Vail, στο Colorado.

Ο Κώστας και εγώ είμαστε downhill skiers, αλλά η Μαργαρίτα cross-country. Η διαφορά είναι το να κάνεις σκι κατεβαίνοντας το βουνό, ή να χρησιμοποιείς σκι για να πηγαίνεις ευθεία από το ένα μέρος στο άλλο, με λίγο κάτω, λίγο πάνω... διαφορετικά σκι και τεχνική, αλλά και χρειάζεται πάρα πολύ φυσική δύναμη και γυμνασμένο κορμί για να κάνεις cross-country. Από την άλλη μεριά, το να βρίσκεσαι στις ψηλότερες κορφές των ψηλότερων βουνών και να κατεβαίνεις μέχρι την βάση είναι ένα αίσθημα μοναδικό... που αψηφά οποιαδήποτε περιγραφή...

Όπως βλέπετε, η κόκκινη αδελφούλα δεν φοράει αλυσίδες. Στις ΗΠΑ ούτε ξέρουμε τι είναι οι αλυσίδες. Και τον χειμώνα στην Νέα Αγγλία έχουμε 5-15 χιονοθύελλες του μισού με ενάμιση μέτρο η κάθε μία, μέσα από το οποίο, χιόνι, πάμε στην δουλειά μας. Το 2008, Φεβρουάριο, φεύγοντας από Αθήνα για Πάτρα, να πάμε Άλπεις, στα διόδια της Ελευσίνας είχε ρίξει λίγη άχνη ζάχαρη στο δρόμο που οι ντόπιοι στην Ελλάδα το έλεγαν χιόνι. Στα διόδια μας σταμάτησε αστυνομικός και μας είπε ότι απαγορεύεται να συνεχίσουμε στην Εθνική οδό έτσι, και να βάλουμε αλυσίδες. Του είπα, ξέρετε, το τζιπ το έφερα από την Αμερική όπου οδηγούμε στο χιόνι χωρίς αλυσίδες. Ο αστυνομικός μου απάντησε και τι μ' αυτό; εκείνος είχε φέρει το μερσεντές του από την Γερμανία αλλά βάζει αλυσίδες. Ευτυχώς είχα αγοράσει αλυσίδες και τις έβγαλα και τις έστρωσα στο χιόνι δίπλα στο λάστιχο. Λέω στον αστυνομικό, συγγνώμη, αλλά δεν ξέρω πως να τις βάλω, μπορείτε να με βοηθήσετε παρακαλώ; Ο αστυνομικός κοίταξε τις αλυσίδες, μετά το τζιπ και μετά εμένα, και μου είπε πηγαίνετε (χωρίς αλυσίδες), κάνοντάς μου ένα ανυπόμονο νόημα! Τι καλά να σε προστατεύει η αστυνομία! Μέχρι τα Μέγαρα η άχνη ζάχαρη είχε εξαφανιστεί από τον δρόμο... Ένα χρόνο αργότερα το τζιπ σκαρφάλωσε στο βουνό Μαρμολάτα στους Δολομίτες χωρίς την ...βοήθεια Έλληνα αστυνομικού.

Η ζωή είναι ωραία...

Η ζωή είναι περιπέτεια...

Και ξαφνικά, κάτω από το μπαλκόνι μας, μια σκηνή από ταινία Φελίνι.
Δεν μάθαμε ποτέ περί τίνος επρόκειτο...

Η ζωή είναι γλυκιά...

Αυτό μπερδεύει πολλούς εκτός Ελλάδας: τα δύο δαχτυλίδια των αρραβώνων και του γάμου, με απόσταση τριών μηνών, η Μαργαρίτα τα φοράει στο δεξί αλά ορθόδοξα, ενώ, έξω, του γάμου το φοράνε στο αριστερό χέρι.

Το σπιτικό μας ψωμί... η σπεσιαλιτέ μου.

Σκι

2012-01-21T14:14:00.002+01:00

Το σκι στα Βραχώδη Όρη, στο Vermont, New Hampshire, στις Άλπεις και τους Δολομίτες είναι οι πιο ευτυχισμένες μας αναμνήσεις πριν το San Benedetto in Alpe. Ή το σαββατοκύριακο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Ιανουάριο, είτε στις χειμερινές διακοπές του σχολείου τον Φεβρουάριο πάντα βρισκόμασταν στις πλαγιές, κάπου στα 3.000 μέτρα...

Όμορφες αναμνήσεις, από το Vail, Breckenridge, Copper Mountain, Arapahoe Basin, Snowmass, Aspen, Breton Woods, Gunstock, και από το Matterhorn και τους Δολομίτες...

Vail

4.300 μέτρα, Breckenridge

Aspen

Matterhorn, Swiss Alps

Arapahoe Basin

Από το Denver, International στο Eagle County:
Καλοί οι πιλότοι των 757 της United,
αλλά όταν θέλεις να γίνει κάτι σωστά, το κάνεις μόνος σου...

Après ski...

Το πρώτο μάθημα οδήγησης του Κώστα, κοντά στο Aspen:
Έξω από την πόρτα του ξενοδοχείου του πέταξα τα κλειδιά
και του είπα να πάει στο πάρκινγκ να φέρει το νοικιασμένο Pontiac.
Ήταν 14 χρονών αλλά ήδη πετούσε αεροπλάνο δύο χρόνια.

Κοίτα μπαμπά! χωρίς αεροπλάνο!

Δολομίτες
2009
One, more, time.

...and some folks say, they're up there still...

Για τον φίλο Squarelogic:
Ο υπογράφων την πρώτη του φορά πάνω σε σκί, το 1985 στον Παρνασσό πάνω απ' την Αράχωβα!

Diamond DA42

2012-01-20T14:19:00.000+01:00

Με το που γύρισε στο Πανεπιστήμιο Έμπρυ Ριντλ από τις διακοπές Χριστουγέννων ο Κώστας ξεκίνησε να εργάζεται σαν εκπαιδευτής, εκτός από τα μονοκινητήρια Cessna 172 και Piper Arrow, στα δικινητήρια Diamond D42, ο νεότερος εκπαιδευτής δικινητήριων στην Ιστορία του Πανεπιστημίου, και ο δεύτερος στην ιστορία τους που πήρε αυτή την προαγωγή καθώς είναι ακόμα part time κάνοντας 20 αντί για 40 ώρες την εβδομάδα.

Ο Κώστας έχει ήδη πάνω από 900 ώρες πτήσης και έχει όλα τα προσόντα που απαιτούνται από τις τοπικές αεροπορικές εταιρείες. Είναι έτοιμος να στείλει την αίτησή του για να γίνει συγκυβερνήτης σε τζετ της United και της Delta για πτήσεις regional με την εταιρεία Εξπρές Τζετ, η οποία παρέχει πιλότους για τα regional τζετ των δύο αυτών εταιρειών. Την αίτηση την έχουν προσυπογράψει δύο κυβερνήτες αυτής της εταιρείας και ένας διευθυντής της Διεθνούς Ένωσης Πιλότων Αερογραμμών τους οποίους γνώρισε μέσω της θέσης του σαν Πρόεδρος του Πανεπιστημιακού κλάδου της Διεθνούς Ένωσης Πιλότων Αερογραμμών. Είμαστε αισιόδοξοι ότι πριν τα 22α γενέθλια του τον Σεπτέμβριο, θα εργάζεται ως συγκυβερνήτης.

Τον Μάιο θα πάω στην Ντεϊτόνα για 8 μέρες για την αποφοίτηση του. Οι φίλοι του, μερικοί των οποίων είναι ήδη φίλοι μου στο Facebook περιμένουν να γνωρίσουν από κοντά τον μπαμπά θρύλο, αλλά τους διορθώνω συνέχεια ότι δεν είμαι μπαμπάς θρύλος αλλά μπαμπάς θρύλου. Θα μείνω σε κάποιον καναπέ με τα παιδιά, και ο Κώστας μου έχει ήδη ένα φουλ πρόγραμμα με Piper Cub, Cessna 172, Piper Arrow, και φυσικά το δικινητήριο DA24 στο οποίο θέλει να μου κάνει μάθημα, εγώ στην αριστερή θέση και εκείνος στην δεξιά του εκπαιδευτή. Δηλαδή, τέλη Μαΐου θα δείτε φωτογραφίες αυτού του αεροπλάνου και με τους δυό μας μέσα -ελπίζοντας ότι οι φωτογραφίες δεν θα δείχνουν τον Κώστα να τραβάει τα μαλλιά του καθώς θα κάνω ένα λουπ πάνω από τον πύργο ελέγχου!

Ο απώτερος στόχος μας είναι, μια μέρα, πάνω από τον Ατλαντικό, σε ένα 747, οι επιβάτες να δουν τον κυβερνήτη και τον συγκυβερνήτη να πίνουν καφέ με τις αεροσυνοδούς: ένας επιβάτης δειλά-δειλά θα ρωτήσει "...ποιός πετάει το αεροπλάνο;" και μια αεροσυνοδός χαρούμενα θα απαντήσει: "ο πατέρας του κυβερνήτη!"

Practice landing at St. Augustin's

Thumbs up!

The DA42 parked next to the old venerable veteran, the DC3

Διαβήτης / Ζάχαρο

2012-01-18T19:45:00.006+01:00

Κι έτσι επιστρέψαμε στο σπιτάκι μας μετά από τις 6 μέρες στο ξενοδοχείο -συγγνώμη! Νοσοκομείο, κάτω στην πόλη.

Πρέπει να επαναλάβω την ιδιαίτερη εκτίμησή μου για εκείνη την ικανότητα του νοσηλευτικού προσωπικού και των γιατρών να σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν να είσαι ο μόνος ασθενής στο νοσοκομείο.

Μόνο ένα στραβόξυλο συνάντησα, μια νοσηλεύτρια που της ταίριαζε καλύτερα η στολή των Ες-Ες, αλλά όπως έμαθα αργότερα δεν ήταν Ιταλίδα αλλά Γερμανίδα, οπότε ουδεμία έκπληξη. Πριν καν μάθω την δικαιολογία της καταγωγής της, της είχα εξηγήσει ότι αν δεν αλλάξει τρόπους και αν δεν σταματήσει να δίνει διαταγές σαν να ήμουνα υπάνθρωπος θα περπατούσα και θα έφευγα και να τα εύρισκε μετά με την διοίκηση, και από τότε ζούσαμε μεταξύ μας μια ανήσυχη ειρήνη όποτε βρισκόταν στην εμβέλειά μου.

Και, αισθάνομαι την ύψιστη υποχρέωση να ενημερώσω ακόμη για μια φορά την υφήλιο ως τα περί του διαβήτη, κοινώς: ζάχαρου -μια από τις πιο παρεξηγημένες και λιγότερο κατανοημένες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να περιπέσει θνητός.

Κατ' αρχάς, ο διαβήτης, το ζάχαρο δηλαδή, δεν είναι τόσο ασθένεια όσο είναι τρόπος ζωής.

Το κορμί μας λειτουργεί με το αίμα που το ποτίζει -και το αίμα συμπεριλαμβάνει στην σύνθεσή του γλυκόζη. Η γλυκόζη στο αίμα πρέπει να έχει τιμή γύρω στο 90. Παραπάνω ή παρακάτω προκαλεί προβλήματα σε όλα τα όργανα. Η τιμή αυτή ανεβοκατεβαίνει δραστικά ανάλογα με το τι τρώμε, μόλις το φάμε, και, ανάλογα με το πως κουνιόμαστε και ασκούμαστε για να "καίει" το κορμί τα καύσιμά του, ένα εκ των οποίων είναι η γλυκόζη.

Το Πάγκρεας έχει την συγκεκριμένη δουλειά να παράγει ινσουλίνη ανάλογα με το πόσο χρειάζεται ο οργανισμός για να διατηρήσει την τιμή της γλυκόζης στο αίμα στο 90 -μια που η ινσουλίνη κοντρολάρει την γλυκόζη. Δηλαδή, κάθε φορά που τρώτε μια πάστα σοκολάτα, αμέσως το πάγκρεας σας παράγει μπόλικη ινσουλίνη για να κρατήσει την γλυκόζη στο 90 αντί να αφήσει την παστούλα ή το παγωτάκι ή το σπαγγέτι να την ανεβάσουν από το 90 στο 600. Αλλά σταματάει να παράγει ινσουλίνη πριν η γλυκόζη πέσει σε χαμηλά επίπεδα και λιποθυμήσετε από υπογλυκαιμία.

Κοντολογίς, ο διαβήτης είναι όταν το πάγκρεας δεν κοντρολάρει πλέον σωστά την ινσουλίνη που παράγει και η τιμή γλυκόζης στο αίμα αρχίζει και κυμαίνεται.

Υπάρχουν δύο ήδη διαβήτη: Τύπου 1 και Τύπου 2. Ο Τύπος 1 είναι πολύ σοβαρός, συνήθως από γεννησιμιού και ο Τύπος 2 είναι πολύ πιο εύκολος στην διαχείριση και έρχεται αργότερα στη ζωή. Εμένα με τίμησε με την παρουσία του τουλάχιστον από την δεκαετία των 30 μου αλλά δεν τον ανακάλυψα επισήμως μέχρι που έγινα 45 χρονών και 5 μηνών, γιατί δεν υπάρχει εκπαίδευση όσον αφορά τα ανεπαίσθητα και ύπουλα συμπτώματα -κι ας ζούσαμε με διαβήτη στο σπίτι απ' όλες τις γενεές της οικογένειας. Από ότι ξέρω τώρα, οι γιαγιάδες μου και ο πατέρας μου δεν είχαν ιδέα τι ήταν ο διαβήτης τους και πως να τον χειριστούν. Και έφτασα στην Emilia-Romagna της Ιταλίας, μετά από Ελλάδα, Αγγλία και ΗΠΑ, για να βρεθεί ένα σύστημα υγείας που βοήθησε πραγματικά.

Όσον αφορά την τιμή γλυκόζης στο αίμα, από γύρω στο 75 έως περίπου 145 είμαστε σε λογικά όρια. Πάνω από γύρω 165 είναι ένδειξη διαβήτη, και πάνω από γύρω 205 έχουμε διαβήτη. Κάτω από 60 ή 50 λιποθυμάμε και καλά κρασά. Αλλά, εδώ σταματάνε τα απλά και αρχίζουνε τα δύσκολα.

Ο διαβήτης είναι συνάρτηση πολλών πραγμάτων:

- Η ικανότητα που διατηρεί το πάγκρεας στο να παράγει και να ισοζυγίζει την ινσουλίνη που χρειάζεται ο οργανισμός ανά κάθε στιγμή,
- Ποσότητα γλυκών που τρώει κανείς, σαν στυλ ζωής, όταν φτάνει σε υπερβολή,
- Παραμέληση ορισμένων ομάδων τροφής από το διαιτολόγιο,
- Αντιστοιχία ύψους-βάρους ενός ατόμου,
- Παχυσαρκία,
- Δυσκολία αναπνοής κατά την διάρκεια του ύπνου, η λεγόμενη "άπνοια",
- Χρήση οινοπνευματωδών,
- Κάπνισμα,
- Άσκηση, περπάτημα, κινητικότητα στο στυλ ζωής,

Όλα τα παραπάνω σε συμπαιγνία μεταξύ τους, σαν ένας πολύπλοκος συνδυασμός κοτών και αυγών, συμβάλλουν στο να χαθεί η ισορροπία της τιμής γλυκόζης στο αίμα.

Κάποιος που ροχαλίζει πολύ και σταματά να αναπνέει στον ύπνο του γιαλίγα δευτερόλεπτα, είναι πάνω από 10 κιλά πιο βαρύς από όσο θα έπρεπε, κάνει τελείως καθιστική ζωή και του αρέσουν τα γλυκά, σίγουρα ή έχει ήδη διαβήτη ή θα πάθει.

Υποβόσκων διαβήτης, αλλά και διαγνωσμένος διαβήτης, μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα από βλάβες στα μάτια και προβλήματα στην όραση, μέχρι ατονία και απορύθμιση του νευρικού συστήματος έως το λεγόμενο "διαβητικό πόδι" που μπορεί να καταλήξει σε ακρωτηριασμό του ποδιού από τους γιατρούς, και πολλά άλλα, όπως ληθαργικότητα στην καθημερινή ζωή, και σταδιακή απορρύθμιση και βλάβη άλλων οργάνων.

Οι περισσότεροι, ιδίως στην Ελλάδα κατά την εμπειρία μου, πιστεύουν ότι ο ένοχος είναι η ζάχαρη. Τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Ζάχαρη, ναι, αλλά το κυριότερο είναι οι υδατάνθρακες, οι οποίοι στις διάφορες μορφές τους βρίσκονται σε όλα τα φαγώσιμα. Η ζωή με τον διαβήτη σημαίνει πλήρη γνώση της τιμής των υδατανθράκων στα φαγητά που τρώμε. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να φάμε οτιδήποτε αλλά ότι πρέπει να ξέρουμε τι τρώμε και να το τρώμε με το σωστό μέτρο και συνδυασμούς/συχνότητα.

Το πλατύ κοινό αυτές τις μέρες ξέρει ότι οι διαβητικοί κάνουν ενέσεις ινσουλίνης κάθε μέρα και πολλοί μπορεί να γνωρίζουν ότι υπάρχουν και χάπια. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο ένοχος είναι η ζάχαρη, και όλοι πιστεύουν ότι ο διαβητικός χρειάζεται να επισκέπτεται διαβητολόγο.

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη συγκεκριμένη ειδικότητα διαβητολόγου. Υπάρχουν παθολόγοι και ενδοκρινολόγοι που έχουν πείρα από πολλούς διαβητικούς ασθενείς (δηλαδή, αν κανένας σας συστηθεί και πει "Χαίρω πολύ, είμαι διαβητολόγος", μπορείτε να του απαντήσετε "Χαίρω περισσότερο, είμαι ο Μέγας Ναπολέων!"). Λόγω των συνεπειών του διαβήτη στον οργανισμό άλλες ειδικότητες γιατρών μπαίνουν στο χορό, όπως οφθαλμίατροι, νευρολόγοι, και διαιτολόγοι, και λοιποί ανάλογα με τον ασθενή. Το κυριότερο είναι να μην επαφίεται κανείς σε ένα και μόνο γιατρό, και ο αδελφός ή, η αδελφή μας να είναι!

Κανείς διαβητικός δεν μοιάζει ακριβώς με κάποιον άλλον και για αυτό δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχήμα φαρμακολογίας και δοσολογίας. Δέκα γιατροί θα δώσουν δέκα διαφορετικές οδηγίες στον ίδιο διαβητικό την ίδια εποχή. Ο κάθε διαβητικός χρειάζεται να αλλάζει φαρμακολογία και δοσολογία σχετικά συχνά, και επειδή η κατάσταση του οργανισμού του αλλάζει συνεχώς και επειδή ο οργανισμός εθίζεται σε μια συγκεκριμένη φαρμακολογία και δοσολογία.

Η ινσουλίνη είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να πάρει ένας διαβητικός:
ο αγώνας είναι να αργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο κανείς να φτάσει στην ινσουλίνη, γιατί αφής και αρχίσουν οι ενέσεις ινσουλίνης το πάγκρεας βγαίνει στη σύνταξη και αυτό είναι το τελευταίο σκαλοπάτι. Ο αγώνας του διαβητικού και των γιατρών του είναι να βοηθήσουν το πάγκρεας, όχι να το παροπλίσουν. Γιατρός που μοιράζει την απαρχή χρήσης ινσουλίνης σαν πασατέμπο εγκληματεί. Και για να καθοριστεί η ικανότητα του οργανισμού να βοηθηθεί με άλλους τρόπους χρειάζονται ποικίλες και συνδυασμένες εξετάσεις σαν αυτές που μόλις έκανα.

Οι τρόποι να ζήσει κανείς με τον διαβήτη είναι:

- Να ξέρει ότι δεν πρέπει να επαφίεται σε ένα μόνο γιατρό,
- Καθημερινή άσκηση όπως το περπάτημα, και, σχετική κινητικότητα αντί για πολυθρόνα,
- Γνώση περί υδατανθράκων στα τρόφιμα, ποσοτήτων και συνδυασμών,
- Ικανότητα ανάγνωσης ώστε να μπορεί να διαβάζει τα συστατικά των φαγώσιμων που αγοράζει,
- Φαγητό τρεις φορές την ημέρα χωρίς τσίμπημα στο μεταξύ,
- Αποπομπή συγγενών και φίλων που φέρνουν γλυκά στο σπίτι δώρο και λένε "έλα καλέ, μια μπουκίτσα τι θα πειράξει, αυτό δεν είναι πολύ γλυκό, έλα για σένα τό 'φτιαξα, μη με στεναχωρείς" και λοιπές μαλακίες.

Κάτι άλλο σημαντικό: Στις ΗΠΑ είναι ευκολότατο να φχαρηστηθεί κανείς τα γλυκά που του αρέσουν γιατί κυκλοφορούν προϊόντα που είναι Sugar Free δηλαδή χωρίς ζάχαρη, και γράφουν και τους υδατάνθρακες που συνήθως είναι, για αυτά τα προϊόντα στο μηδέν. Αλλά, στην Ευρώπη, Ελλάδα και Ιταλία συμπεριλαμβανομένων, οι εταιρείες παραγωγής τροφίμων δεν παράγουν αυτά τα προϊόντα. Αντί αυτών βρίσκεις προϊόντα που γράφουν "Χωρίς Ζάχαρη", με μεγάλα γράμματα, και με πολύ μικρά γράμματα "πρόσθετη". Δηλαδή δεν έχουν προσθέσει ζάχαρη αλλά υπάρχουν τα φυσικά σάκχαρα και μπολικοι υδατάνθρακες. Αυτό είναι εγκληματικό γιατί κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι είναι εντάξει να τα αγοράσει αν είναι διαβητικός..

Μετά από τα παραπάνω, τα φάρμακα:
Υπάρχουν δύο ειδών φάρμακα σε χάπια:

- Μεταφορμίνη που συνήθως βγαίνει με την μάρκα Γκλουκοφάζ, και,
- Γκλικλαζίδε που βγαίνει από την μάρκα Ντιάμικρον.

Αυτά τα φάρμακα δεν μειώνουν την γλυκόζη στο αίμα, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν αλλά βοηθάν τον οργανισμό και το πάγκρεας να την ισορροπήσει, το καθένα με διαφορετικό τρόπο έτσι ώστε ανάλογα με την περίπτωση να αλληλοσυμπληρώνονται. Μπορούν να χρησιμοποιούνται συγχρόνως, όπως, πχ, Ντιάμικρον και γκλουκοφάζ το πρωί, γκλουκοφάζ για μεσημεριανό και για βραδυνό, σε συνδυασμό με καρδιοασπιρίνη και πιθανώς κάποιο φάρμακο για την μείωση της χολιστερίνης.

Οι δοσολογίες ντιάμικρον και γκλουκοφάζ, όπως ακόμα και το αν παίρνονται πριν ή μετα το φαγητό διαφέρουν από διαβητικό σε διαβητικό και από μια περίοδο στη ζωή του διαβητικού στην άλλη. Δεν υπάρχει "στάνταρ" συνταγή του πόσα και πως να τα παίρνει κανείς.

Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα το 2007, ζήτησα γκλουκοφάζ από ένα φαρμακείο και μου πρότειναν ντιάμικρόν. Τι είναι τούτο, ρώτησα, και μου απήντησε ο φαρμακοποιός: "είναι το καινούργιο γκλουκοφάζ!" Την ίδια απάντηση μου έδωσαν άλλοι δύο φαρμακοποιοί στο πόδι, και ένας γιατρός μετά από κατοστάρικο! Παπάρια Καλαβρέζικα δύστυχοι Ρωμιοί! Έπρεπε να τηλεφωνήσω στην Αμερική για να μάθω τι είναι το ντιάμικρον και σε τι διαφέρει ριζικά από το γκλουκοφάζ, μια που η γλυκιά πατρίς δεν μου έδινε περίθαλψη και έπρεπε να ζήσω στην Ιταλία για να κερδίσω κανένα χρονάκι ζωής.

Σημειωτέον φυσικά ότι ο γιατρός εκείνος στο Ελλάντα μου είχε επίσης προτείνει να αρχίσω ινσουλίνη, ο μαλάκας. Το κατοστάρικο τελικά πήγε για να μάθω να μην κοιτάω την υγεία μου στην Ελλάδα.

Τώρα υπάρχει και ένα καινούργιο φάρμακο: λέγεται exenatide και κυκλοφορεί ως byetta. Είναι μέσα σε ένα "στυλό" και γίνεται ένεση πριν το μεσημεριανό και πριν το βραδινό. Σύντομα θα υπάρχει ως μια ένεση την εβδομάδα. Δεν είναι ινσουλίνη αλλά παρασκευάζεται χημικά και βοηθάει κι αυτό πιο αποτελεσματικά το πάγκρεας αλλά και διευκολύνει το χάσιμο βάρους.

Εγώ τώρα παίρνω από ένα γκλουκοφάζ των 850 πριν το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό, μια ένεση 5 mg byetta πριν το μεσημεριανό και το βραδινό, μια καρδιοασπιρίνη πριν το μεσημεριανό και ένα χάπι για την χολιστερίνη με το βραδινό. Το ντιάμικρον μου το σταματήσανε μετά από 3 χρόνια, σε ένα μήνα το byetta θα γίνει 10 mg αλλά μπορεί κάποτε στο μέλλον να το σταματήσω, ανάλογα με το πόσο βάρος μπορώ να χάσω.

Όπως βλέπετε ο διαβήτης είναι ευκολότερος να ελεγχθεί από όσο νομίζουν πολλοί, είναι και εξαρτάται από παράγοντες που λίγοι γνωρίζουν ή κατανοούν, και η εμπειρία του γράφοντος από την Ελλάδα δεν είναι λαμπρή.

Τελικά όλα εξαρτώνται από την μόρφωση πάνω στο αντικείμενο του διαβήτη, των τροφίμων, και, φυσικά, του πως να χειρίζεται κανείς τους γιατρούς... και τους Έλληνες φαρμακοποιούς.

Γλύκα

2012-01-13T23:40:00.000+01:00

Είμαι τόσο γλυκούλης που αποφασίσανε να με βάλουνε στο νοσοκομείο και να κάνουν ότι τεστ υπάρχει να ανακαλύψουνε που την βρίσκω τόση γλύκα. Οι κακές γλώσσες λένε ότι απλά έχω ζάχαρο αλλά αφήστε τες να λένε. Μπήκα λοιπόν χτες Πέμπτη και θα με στείλουνε σπίτι την άλλη Τετάρτη. Δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο για να χρειαστεί να μπω: απλά πήγαμε σε μια ενδοκρινολόγο να δούμε πως πάει το ζάχαρο, γενικά, το οποίο το κοντρολάρω μόνος μου με χάπια και προσοχή στο τι τρώω από το 2004, και εκείνη είπε «δεν μπαίνεις στο νοσοκομείο να κάνουμε ότι τεστ υπάρχει να ενημερωθούμε;»

Κι έτσι, από χτες, μου κάνουνε καρδιογραφήματα, υπερηχογραφήματα για αρτηρίες, υπερηχογραφήματα για πάγκρεας και συκώτι, τεστ αίματος όλων των ειδών, ούρων, νευρολογικές εξετάσεις, εξετάσεις οφθαλμολογικές, ακτίνες θώρακα και πνευμονιών, και όλα τα καλά. Και μετά θα μου δώσουνε καινούργια φάρμακα. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι τα μάτια μου και τα πόδια μου την έχουν γλυτώσει από τις επήρειες του διαβήτη, το οποίο είναι καλό.

Το νοσοκομείο μας, στο οποίο είχα ξανακάτσει πριν δύο χρόνια για να μου φτιάξουνε την μύτη ώστε να αναπνεύσω για πρώτη φορά στη ζωή μου σαν άνθρωπος, είναι σαν ξενοδοχείο. Ο «θάλαμος» είναι δωμάτιο δύο κρεβατιών, με δικό μας μπάνιο, ντους, καμπινέ, με τηλεόραση… και στο κρεβάτι μου έχω το λαπτοπ με γρήγορο ίντερνετ. Όταν κατέφθασα μου δώσανε 7 σελίδες με μενού ξεχωριστών εκλογών για κάθε μέρα τις εβδομάδας και μου είπανε να σημειώσω τι θέλω να φάω κάθε μέρα. Μέχρι στιγμής την βγάζω με μοσχαρίσιο ψητό, χάμπουργκερ, ψητό κοτόπουλο, και περιέργως μου επιτρέπουν και μακαρονάδα σαν πρώτο πιάτο. Οι νοσηλεύτριες και οι γιατροί συμπεριφέρονται μάλιστα σαν άνθρωποι, και σε κάνουν να νοιώθεις ότι είσαι ο μόνος ασθενής του νοσοκομείου.

Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι όλα αυτά, τα πάντα και όλα τα φάρμακα που θα παίρνω δια παντός, είναι δωρεάν. Όχι επειδή εδώ είναι δωρεάν, αλλά επειδή αλλού ΔΕΝ είναι. Το νοσοκομείο μου είναι πολύ καλύτερο περιβάλλον από εκείνο το ιδιωτικό στην Αθήνα όπου ρουφήξανε τις τελευταίες 25.000 Ευρώ των γωνιών μου για δυό βδομάδες, πριν δολοφονήσουν την μητέρα μου με καταπραϋντικά που την έριξαν σε κώμα όταν της τα έδωσε ένας ηλίθιος (ο οποίος ζήτησε συγγνώμη μετά). Και στην Αμερική χρειάζεσαι ασφάλεια 12.000 δολάρια τον χρόνο για τέτοια περίπτωση, ή αν δεν έχεις μόνιμη ασφάλεια, πληρώνεις κάπου 20-40.000 δολάρια για αυτά που κάνω εδώ.

Τελικά, το σύστημα υγείας μας εδώ στην επαρχία Emilia-Romagna είναι το καλύτερο από το οποίο έχω εμπειρία στην Ελλάδα, Αγγλία και Μασαχουσέτη. Δεν μιλάμε για Ιταλία. Μιλάμε για την επαρχία μας. Κάθε επαρχία έχει δική της κυβέρνηση τοπική και συστήματα υγείας, κλπ. Το δικό μας είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης και μας ζηλεύουνε Ιταλοί από άλλες επαρχίες, ιδίως από την Πούλια και την Σικελία. Και η επαρχία μας κατά σύμπτωση είναι μάλλον η πιο «Αριστερή» της Ιταλίας.

Πράγματι, από τις χώρες που έχω ζήσει, έχω μάθει ότι για να πηγαίνει μπροστά μια κοινωνία χρειάζεται να διοικείται και να αποφασίζει και να πράττει για θέματα σημαντικά, όπως για την υγεία, σε τοπικό επίπεδο.

Το να έχεις ζήσει σε κάμποσα μέρη σου επιτρέπει την σύγκριση και την σπουδή και ανάλυση του τι είναι καλύτερο, ή σωστότερο ή αποτελεσματικότερο που και γιατί. Τέλειο μέρος δεν υπάρχει αλλά όλοι θα μπορούσαμε να μάθουμε από τα καλά παραδείγματα. Δεν μαθαίνουμε όμως, γιατί δεν είναι θέμα απόφασης όσο είναι θέμα φύσης. Και πράγματι, εδώ στην Romagna ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πραγματικά και από την φύση τους φτιαγμένοι να δίνουν στον διπλανό τους και να μοιράζονται το τι έχουν. Δεν είναι τίποτα τέλειο, αλλά σε αυτά ξεπερνούν όλα τα άλλα των οποίων έχω εμπειρία.

Για όσους δεν ξέρουν ήδη αυτήν την ιστορία, να θυμηθώ ότι το 2007 όταν γύρισα στην Αθήνα από την Μασαχουσέτη έψαξα να βρω πώς να καλύψω τον εαυτό μου για περίθαλψη. Το ΙΚΑ δεν με ήθελε γιατί εργαζόμουνα για Αμερικανική εταιρεία (την δικιά μου) και δεν πλήρωνα ένσημα. Στην Ελλάδα υπάρχει περίθαλψη κρατική για όσους εργάζονται. Οι άλλοι να φουντάρουνε; Πήγα σε ιδιωτικές ασφαλιστικές αλλά δεν με παίρνανε λόγω ζαχάρου. Μια αντιπρόσωπος μάλιστα, από παλιά μεγάλη και γνωστή ιδιωτική ασφαλιστική της Ελλάδας, μου πρότεινε να πάρω την ασφάλεια, να την πληρώνω δυο τρία χρόνια χωρίς να την χρησιμοποιήσω, και να ανακαλύψουμε τον διαβήτη μετά. Μάλιστα! Κι έπειτα ρωτάμε γιατί τα κάναμε σκατά στην Ελλάδα και θα τα αφήσουμε μόνη κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια.

Η Romagna μου έδωσε την δωρεάν υγεία επειδή απλά είμαι μόνιμος κάτοικος (επειδή είμαι μόνιμος κάτοικος –όχι επειδή παντρεύτηκα), και, η κάρτα μου ισχύει για δωρεάν κάλυψη και στην Ελλάδα, αν βρεθώ ποτέ εκεί και την χρειαστώ. Μάλιστα κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι…

Το καπνηστήριο, δυό μέτρα από το γωνιακό μου δωμάτιο.

Εδώ έρχονται να με βρουν για τα τεστ...

Κατοχή

2012-01-11T18:51:00.005+01:00

Όταν γεννήθηκα, ο Γκαγκάριν δεν είχε πετάξει ακόμα και πρόεδρος ήταν ο Άιζενχάουερ -και Γενικός Γραμματέας, ο Κρουτσώφ. Ο Ελληνικός Εμφύλιος είχε τελειώσει μόλις πριν 7-8 χρόνια, με νίκη των Άγγλων και των Αμερικανών, και μεγάλωσα ακούγοντας συνέχεια για την κατοχή, έτσι ώστε στα παιδικά μου χρόνια η "κατοχή" ήταν ένα φυσικό μέρος της πρόσφατης ταυτότητας του σύμπαντος μου. Στα παιδικά μου χρόνια, λιγότερος καιρός με χώριζε από τότε που στην Ακρόπολη έβλεπες την σβάστικα, απ' όσο με χωρίζει τώρα από την μέρα που κράτησα τον γιό μου στα χέρια μου για πρώτη φορά.

Αλλά, τα συναισθήματα που έφερνε η τόσο διαδεδομένη τότε λέξη υπάρχουν ακόμα σήμερα μέσα μου σαν νά 'ταν μόνο χτες... και για μένα η κατοχή έχει περισσότερη ύλη και μάζα σαν ιδέα από όσο πρέπει να έχει στις γενεές τις μεταγενέστερες από την δική μου -εκείνες που τους τά 'δινε ο Τσοβόλας όλα, ή εκείνες που πρωτοπήραν μισθούς σε Ευρώ.

Νομίζετε ότι θα σας πω τώρα πως "έρχεται πάλι κατοχή". Ουχί φίλοι μου, τέτοιο πράγμα θα ήταν λάθος να το πω. Η κατοχή δεν έρχεται. Βρίσκεται ήδη εδώ. Απλά θα πάρει λίγους μήνες ακόμα μέχρι να ξαπλωθεί σε όλες τις πλευρές της ζωής ώστε να εκλείψουν και οι τελευταίες ονειρώξεις που βοηθούν πολλούς ακόμα να εναγκαλίζονται την άρνηση της πραγματικότητας.

Αυτήν την κατοχή δεν την έφερε η ανωτερότητα της πολεμικής μηχανής του τρίτου Ράιχ στο μέτωπο του Ρούπελ, δεύτερο μέτωπο μετά πέντε μήνες νίκης κατά του φασισμού στην Αλβανία. Αυτήν την κατοχή την έφερε η αγραμματοσύνη και ο πόθος για υλικά αγαθά σε τιμές Ευρώπης που μας απαγόρεψε να συνειδητοποιήσουμε ότι τα δανεικά μια μέρα πρέπει να ξεπληρώνονται -ή να συνειδητοποιήσουμε ότι αγορά με τιμές Ευρωπαϊκές και μισθούς Αφρικανικούς δεν επρόκειτο να οδηγήσει παρά στην καταστροφή.

Και γιατί, θα μου πείτε, δεν ξυπνήσαμε εγκαίρως να αντισταθούμε στο στρογγυλοκάθισμα των ...υπαλληλίσκων κατοχής, και των δυνάμεων που μας λένε τώρα τι να κάνουμε;

Πρώτον, η εξάρτηση από άλλες χώρες και υπακοή σ' αυτές δεν είναι καινούργια. Ξεκίνησε από το 1825 τότε που αρχίσαμε να φαγωνόμαστε μεταξύ μας στη μέση της επανάστασης, καθιερώθηκε από την ναυμαχία του Ναυαρίνου, τον Όθωνα, κλπ., κλπ. μέχρι τον εμφύλιο πόλεμο των Αμερικανών και Άγγλων εναντίων των Σοβιετικών, στην Ελλάδα μας, όπου για στρατούς οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποίησαν Έλληνα αδελφό εναντίων Έλληνα αδελφού. Ανεξάρτητοι δεν ήμασταν ποτέ στην νεότερη Ελλάδα. Αλλά δεν μας πολυενδιέφερε να το αναγνωρίσουμε γιατί μας άρεσαν τα γυαλιστερά μπιχλιμπίδια της Δύσης.

Αλλά ο λόγος για τον οποίον πάντα επιτρέπαμε στους άλλους να μας λένε εμμέσως ή αμέσως τι να κάνουμε (εξαιρουμένης της κατοχής 1941-44) ήταν γιατί το πολίτευμά μας είχε κάποιο προβληματάκι:

Επισήμως το λέμε Δημοκρατία, και πολλοί υποστηρίζουν πως "δεν είναι Δημοκρατία αλλά ότι είναι ολιγαρχία ενώ θα έπρεπε να είναι λαοκρατία". Η πραγματικότητα είναι πως η Δημοκρατία, και περισσότερο η Λαοκρατία, δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς συζήτηση. Και στην Ελλαδίτσα μας, όλοι συζητάμε με διαφορετικότητα στις απόψεις που εκφράζονται από όλους, με γνώμες τεκμηριωμένες με μεθοδολογία και σκεπτικό. Όμως, ο μέσος Έλλην συνεχίζει να λέει τη δική του τεκμηριωμένη γνώμη με μεθοδολογία και σκεπτικό χωρίς να απαντά ως προς τα τεκμήρια και μεθοδολογία του άλλου. Μετατρέπεται πάντα η διαδικασία σε Εγωκρατία (του "εγώ" του άλλου φυσικά, ποτέ του δικού μας).

Και η Εγωκρατία απέχει κάμποσα χιλιόμετρα από την Δημοκρατία ή την Λαοκρατία, και δεν είναι και πολύ αποτελεσματική σε συλλογικό επίπεδο εναντίων των δυνάμεων κατοχής που ξέρουν πολύ καλά πως να συζητάνε μεταξύ τους αφήνοντας εμάς να διαβουλευόμαστε και να μην επιτυγχάνουμε τίποτα καθώς ο καθένας από μας λέει το μακρύ του και το κοντό του χωρίς να εξετάζει την ουσία των επιχειρημάτων του άλλου.

Έπειτα είναι και αυτό το δόλιο το κράτος μας... και τα συστήματά του... και οι Κίμωνες Κουλούρηδες και φυσικά το Δημόσιο. Το Δημόσιο είναι ένας περίπλοκος κόμπος που απλά δεν λειτουργεί και τα κρατά όλα και όλους δεμένους μέσα σε ένα ζουρλομανδύα. Οι περισσότεροι το αποφεύγουν όσο και όπως μπορούν, μερικοί προσπαθούν να το καταλάβουν και να το εξηγήσουν για να έχουν την ψευδαίσθηση ότι λειτουργεί, αλλά κανείς δεν τολμά να το διορθώσει ή να το ξαναχτίσει. Ξεχνάμε όλοι ότι ο Μεγαλέξανδρος, θωσχωρέστον, το γόρδιο δεσμό ούτε τον απέφυγε ούτε τον παράκαμψε, ούτε προσπάθησε να τον καταλάβει ή να τον λύσει. Του έδωσε μια με το σπαθί και ξεμπέρδεψε.

Ανάμεσα στο πολίτευμα της Εγωκρατίας και τον ζουρλομανδύα που είναι τα συστήματα του κράτους μας, περιμένατε ότι δεν θα είμασταν υπο κατοχή; Απλά τώρα είναι λίγο πιο άμεση και πασιφανής.

Κράτος δικό μας δεν υπάρχει πια, κι οι εκλογές είναι καρνάβαλος, μια που όποιος και να βγεί θα κατευθύνεται από τις δυνάμεις κατοχής των ...υπαλληλίσκων της Τρόικας (και θα γίνουν οι εκλογές και κοντά στις απόκριες αν δεν κάνω λάθος).

Πως θα επιζήσουμε τούτη την κατοχή λοιπόν;

Η δική μου γνώμη, αν ενδιαφέρει κανέναν, για το πως να επιζήσει κανείς, υλικά και ψυχικά, τα χρόνια που έρχονται, είναι να κόψουμε με το σπαθί τον γόρδιο δεσμό του κράτους και να απελευθερωθούμε από τον ζουρλομανδύα των Ρωμαίικων νόμων, των κανονισμών και του δημοσίου. Να μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν δουλειές χωρίς να είναι αναγκασμένοι να φτιάξουν εταιρείες σα γιουσουφάκια με 20 σφραγίδες του Βεζίρη και τρία μαστιγώματα. Όπως μπορούν και το κάνουν οι πολίτες των χωρών που μας κάνουν τώρα κατοχή. Να μπορέσει ο κόσμος να εργαστεί σε δουλειές φτιάχνοντας οικονομία πραγματική και τοπική, βασισμένη στην ιδιωτική πρωτοβουλία και ιδρώτα -όπως έκανα κι εγώ όλη μου την ζωή εκτός Ελλάδας γιατί τα συστήματα μου το επέτρεψαν. Αυτά ξέρω, αυτά λέω. Μα πριν μου πείτε τι ξέρετε εσείς, πρώτα εξηγήστε μου, βάση εξέτασης των λεγομένων μου, που κάνω λάθος -εγώ στο κάτω-κάτω άρχισα την συζήτηση, αν θελήσει κανείς να την συνεχίσει.

Κάτι άλλο: Φύγετε από την Αθήνα. Η Αθήνα είναι ο πυρήνας του καρκίνου και παρέχει τις λιγότερες πιθανότητες για προσωπική επιβίωση. Αφήστε τα Mall και τα λοιπά να ερημώσουν, και αντί να πληρώνετε στο Marks & Spenser ή το Media Markt ή τα ξένα σούπερ μάρκετ, επιστρέψτε στον μπακάλη και τον ηλεκτρολόγο της γειτονιάς, κι ας είναι ακριβότεροι τώρα -τα έξτρα χρήματα που θα δώσετε στον μπακάλη και τον ηλεκτρολόγο της γειτονιάς θα σας επιστραφούν με άλλους τρόπους οικονομικούς και κοινωνικούς, όταν ξαναδώσετε ζωή στην δική σας οικονομία παίρνοντάς την από τους εισβολείς που σας αγόρασαν με τις ωραίες εικόνες και τα σήριαλ από εκεί όπου βγάζουν περισσότερα το μήνα από τους Έλληνες.

Και να μην σας πω για τα Hondos! Το άρωμα της μασχάλης σας είναι πολύ πιο σέξι από τα αρώματα των 100 Ευρώ, και το τρυπημένο ζακέτο του άπορου στην γωνία είναι πολύ πιο όμορφο από τα πακέτα δώρων της μπουτίκ με τον χρυσό φιόγκο.

Ή ακόμα, όπως κάνουν στην Ιταλία, όταν πάτε επίσκεψη, πηγαίνετε δώρο τρόφιμα. Όχι, δεν είπα να δώσετε 40 Ευρόπουλα για τούρτες, πάστες, παγωτά και Grand Marnier. Τρόφιμα είπα, από το ντουλάπι σας. Κανένα σαλάμι, κανένα ζυμαρικό... ελιές... τυρί... ψωμί... έτσι κάνουμε εδώ! Εδώ μάλιστα, το Ιταλικό αντίστοιχο του Άη Βασίλη λέγετε Μπεφάνα και είναι όχι Άγιος αλλά μια γριούλα που έρχεται 6 Ιανουαρίου και στις κάλτσες στο τζάκι αφήνει τρόφιμα - (αλλά ξέχασα... αν το κάνετε αυτό στην Αθήνα θα προσβληθούν οι φίλοι σας που φυσικά "δεν έχουν ανάγκη"!)

Φύγετε για την επαρχία και την ύπαιθρο αν μπορείτε, ή για την επαρχία άλλων χωρών, αν μπορείτε... και αν γυρίσετε στο χωριό πάρτε δυό τρεις μήνες να επισκευάστε με τα χέρια σας το σπίτι της γιαγιάς.

Ίσως να ακούγονται υπερβολικά όλα αυτά, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν απέχουν από τα αναγκαία που θα προκύψουν στην καινούργια πραγματικότητα των επόμενων χρόνων.

Έξω από την Ελλάδα, και στην Ιταλία, περιμένουν ότι η Ελλάδα πρόκειται να χρεοκοπήσει Μάρτιο του 2012. Μπορεί να χρεοκοπήσει, μπορεί απλά να μπει υπό κάποιο διαφορετικό καθεστώς υποχρεώσεων για να αποφευχθεί, για μια ακόμα φορά, να λεχθεί η αλήθεια, μη και τραβήξουν τις κοτσίδες τους οι οίκοι αξιολόγησης. Το γεγονός όμως είναι ότι η ζωή όπως την ξέραμε έχει τελειώσει, και το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε για να επιζήσουμε είναι διαφορετικές προσδοκίες, διαφορετικές προτεραιότητες και διαφορετική αντιμετώπιση του τι περιμένουμε από τους εαυτούς μας, και τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς.

Όσοι ξέρουν τι σημαίνει θάνατος ξέρουν ότι αφής και απομακρυνθείς από τον τάφο μετά από την κηδεία τίποτα δεν μπορεί να φέρει πίσω αυτά που έχασες. Χρειάζεται η δύναμη η εσωτερική και η ευρηματικότητα να συνεχίσεις την ζωή, ώστε η ζωή να συνεχιστεί.

Τι είναι αυτό το σκούρο στο μάρμαρο;
κακιά σκουριά από τη στήλη στη μέση, μούχλα, ή σκόνη από το νέφος;

ΥΓ. Από Πέμπτη 12 Ιανουαρίου πρωί, για 3-5 μέρες μπορεί να μην έχω συνεχή πρόσβαση στο ίντερνετ. Όσοι με τιμήσετε με σχόλιό σας, θα απαντώ το συντομότερο δυνατόν.

Θεοί

2012-01-10T01:57:00.004+01:00

Έγραψα ένα σχόλιο στον φίλο Epanechnikov στην προ-προηγούμενη ανάρτηση μου, α-Θεος, το οποίο μου είπε ότι είχε αρκετό ψητό για αναρτήσεις.... Σκέφτηκα λοιπόν να το πάρω το σχόλιο, να το γυαλίσω να το στιλβώσω και να το κάνω ανάρτηση!

Θυμάμαι να διαβάζω το Bhagavad Gita (ινδουισμός) σε μια σαιζ λονγκ στο Χάιντ Παρκ το καλοκαίρι του 1975... με το Jonathan Livingston Seagull και το 2001: A Space Odyssey στο σπίτι... και τώρα συζητάμε αυτά τα θέματα και διαβάζουμε στις εφημερίδες άρθρα http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/dec/23/ian-jack-not-an-atheist και http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/jan/05/non-rational-religious που αναρωτιούνται μήπως υπάρχει κάπια αξία στις θρησκείες που δεν είχαμε υποψιαστεί σαν κοινωνία ότι υπάρχει... πόσες γενεές πέρασαν από τα ίδια... είμαστε καθόλου μπροστά μετά από τόσους αιώνες σε τίποτα παραπάνω από τεχνολογία... θα λέγαμε μέχρι πρό τινος ότι τουλάχιστον δεν ζούμε πια σε σκοτεινές εποχές (dark ages), αλλά κοιτώντας γύρω μας ούτε γι αυτό μπορούμε να είμαστε σίγουροι.

Τα άρθρα στην Guardian είναι διορατικότατα! Δεν έχουμε συνηθίσει νομίζω να διαβάζουμε τέτοια στον τύπο. Αναρωτιέμαι που θα οδηγήσουν οι κοινωνικές αλλαγές που είναι σε εξέλιξη αυτή την εποχή στην ιστορία... Η πρώτη αντίδρασή μου στο άρθρο ήταν να χαρώ γιατί κι εγώ πιστεύω πολύ παρεμφερή πράγματα... και μετά χαμογέλασα για την ειρωνεία του να διαβάσει κανείς ένα άρθρο που λέει ότι η ιδέα της θρησκείας μπορεί και να μην είναι τόσο άσχετη, σε μια περίοδο της ιστορίας που η ανάγκη ψυχικής ασφάλειας και ανακούφισης έχει αρχίσει να αυξάνεται σημαντικά.

Ο άνθρωπος ίσως να είναι σαν ένα πολύ δυνατό παιδί που δεν γνωρίζει και δεν καταλαβαίνει την δύναμή του... και την αποδίδει σε κάτι υπερφυσικό: τον θεό. Και καθώς την εξασκεί άγαρμπα και τυχαία, ο "θεός" ...βοηθά, ή τιμωρεί.

Περιμένουμε ότι η γνώση αργά ή γρήγορα θα φανερώσει κάτι εξαίσιο, δυναμικό και άξιο δέους για το σύμπαν ή για μας τους ίδιους. Αλλά την ίδια στιγμή δηλώνουμε άγνοια για το πόσα τρισεκατομμύρια ήδη ζωής υπάρχουν στο σύμπαν που σφύζει από αυτήν: ψάχνουμε τον λόγο της ύπαρξης και δεν φανταζόμαστε ότι είμαστε απλά η αυτοσυνείδηση του σύμπαντος, ότι η ζωή είναι το σύμπαν και ο λόγος της ύπαρξής μας πιθανόν να μην είναι περισσότερο, ή λιγότερο, από το να είμαστε οι αχνές λάμψεις στους νευρώνες του εγκεφάλου του σύμπαντος (μεταφορικά).

Η ενέργεια δεν υπάρχει σε χρόνο (το ρολόι σταματά στην ταχύτητα c), άρα το σύμπαν από την αρχή ως το τέλος διανύει χρόνο μηδέν -όμως η σκέψη υφίσταται (εφ' όσον την συνειδητοποιούμε) ίσως σαν το αποτέλεσμα της συνύπαρξης ενέργειας και μάζας. Κι αν είναι έτσι πρέπει να ρωτήσουμε "γιατί" -ποιός είναι ο λόγος της ύπαρξης -γιατί υπάρχουμε, χωρίς να συλλογιστούμε ότι το "γιατί", ο λόγος για όλα αυτά, μπορεί και να μην υπάρχει: να μην υπάρχει απάντηση απλά επειδή το"γιατί" δεν είναι απαραίτητο για να υπάρξει το σύμπαν, και εμείς, και η ζωή. Ίσως να μην υπάρχει ο λόγος γιατί δεν χρειάζεται -τον χρειαζόμαστε τον λόγο μόνο εμείς ίσως και αυτή είναι η αιτία που δεν μπορούμε να δούμε γύρω μας τον "παράδεισο" πια -τον έχουμε χάσει όσο ψάχνουμε το γιατί.

Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς λόγο ύπαρξης -και ο "θεός" γίνεται η ενσωμάτωση της ανάγκης να υπηρετήσουμε κάτι ανώτερο από εμας επειδή η έλλειψη σκοπού θα μας άφηνε μετέωρους και άπραγους. Η αναγκη να πιστέψουμε ότι κάποιος είναι υπεύθηνος για την ομορφιά που αναγνωρίζουμε γύρω μας.

Η λογική που είναι έμφυτη και προσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε. Απαιτεί αιτία και όσο δεν την βρίσκουμε τόσο δημιουργούμε εικόνες που να γεμίζουν το κενό, ώστε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε: θεό, επιστήμη, ποίηση -οτιδήποτε θα μας βοηθήσει να πιστέψουμε ότι υπάρχει κάποιος λόγος...

Έχω αρχίσει να είμαι παρά αυτής της φύσης φαίνεται γιατί έχει αρχίσει να μου αρέσει να υπάρχω και να γεύομαι την ύπαρξη χωρίς αυτή να έχει απαραίτητα ιδιαίτερο λόγο ή αιτία.

Έχω βρει μια πρωτόγνωρη ηρεμία και δύναμη, μια καινούργια ομορφιά σε μια φύση ελεύθερη από σκοπό και προορισμό -και από αφετηρία. Η ύπαρξη χωρίς ιδιαίτερο σκοπό μας αφήνει ελεύθερους, πραγματικά ελεύθερους να προσδιορίσουμε τον δικό μας σκοπό, ο οποίος είναι να καταλάβουμε. Ο νους μας πάντα ερευνά -τα πάντα.

Πόσοι άνθρωποι έχουν μπαγκάζια στην πλάτη ή στην ντουλάπα που τους σπρώχνουν κάτω από το βάρος τους να αποδείξουν κάτι, οτιδήποτε, για να βρουν λογική την ύπαρξη και να δώσουν αιτιολόγηση στο ποιοί είναι. Και όταν τα μπαγκάζια αυτά τα πετάξεις δεν χάνεις το φάντασμα της ταυτότητας αλλά κερδίζεις την δύναμη που δίνει η ελευθερία.

Και τότε όλοι οι θεοί χαμογελάνε γιατί επί τέλους ανήκουν μόνο στην ποίηση και ως ποιήματα του καλλιτέχνη είναι αγνοί και προσιτοί στο μεγαλείο του στοίχου που γράφει η κάθε ψυχή βλέποντας μια ανατολή ή ένα ηλιοβασίλεμα. Ένα λουλούδι ή ένα ελάφι στο δάσος. Τα σχέδια αιθέριων αγαλμάτων που λαξεύονται στα σύννεφα πάνω στον καταγάλανο ουρανό.

Δεν υπάρχει πια παράδεισος και κόλαση αλλά ψυχή γεμάτη και ψυχή άδεια. Υπάρχει η ποίηση που μας γεμίζει με σιγουριά για τον θάνατο όταν θα επιστρέψουμε στην μάνα μας την Γη και στον πατέρα σύμπαν τα άτομα που μας δάνεισαν για να είμαστε για λίγο εμείς -και υπάρχει το κενό, η άδεια ψυχή που βλέπει μόνο σκουλήκια να τρώνε το κορμί μας. Ίσως ο Θεός στα ποιήματα και τα όνειρα, για όσους να μπορέσουν να τον δούνε μες την ψυχή τους να είναι ακριβώς αυτό: η διαφορά μεταξύ του να βλέπεις ότι θα γίνεις ένα με το σύμπαν που αγαπάς, όταν ο χρόνος σταματήσει και η σκέψη σου γίνει ένας απόηχος στον νου εκείνων που θυμόνται, ή ότι το κορμί θα σαπίσει. Είναι πως το βλέπει μια ψυχή, ένας νους και εκείνοι που μόνο σαπίλα και σκουλήκια βλέπουν μάλλον είναι ήδη στην κόλαση της ψυχής άδειας από ποίηση που εφεύραν για τον εαυτό τους.

Και όσο είσαι εσύ, αυτά τα 60, 70, 80 ή παραπάνω χρόνια, βάζεις μέσα σου την φύση, τροφή να σε συντηρεί να γίνεται μέρος της σάρκας σου -και μεταλαμβάνεις από την κοινωνία της ζωής, το φαγητό το πιοτό που θα σε κρατήσουν μέρος του σύμπαντος συνειδητό, μέχρι να πας πάλι να γίνεις ένα μαζί του επιστρέφοντας τα υλικά που σου δάνεισε για την ταυτότητα σού, την ψυχή που έχτισες με αυτά... Τι θείο -πραγματική ποίηση, απλή -η ύπαρξη και τα ταξίδια της.

Λέξεις

2012-01-06T21:53:00.000+01:00

Ο Φρανσέσκο Γκουτσίνι είπε κάποτε ότι "οι Αμερικανοί μας εξαπατούν με την Αγγλική γλώσσα". Εννοούσε ότι όταν ο Ιταλός κάνει συζήτηση στα Αγγλικά βρίσκεται σε μειονεκτική θέση γιατί η Ιταλική γλώσσα και κατ' επέκταση ο νους του Ιταλού χρησιμοποιούν λέξεις που αποδίδουν νοήματα καθαρά και ακριβή, κάτι σαν μαύρο-άσπρο. Ενώ οι λέξεις της Αγγλικής γλώσσας χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για να σκιαγραφήσουν έννοιες πολύ περισσότερο τρισδιάστατες από αυτό που καταφέρνουν οι Ιταλικές λέξεις.

Αυτή η παρατήρηση του Γκουτσίνι εικονογραφείται άμεσα όταν πάρουμε ένα Ιταλικό κείμενο, πες 1000 λέξεις και δίπλα του βάλουμε την Αγγλική μετάφραση. Κοιτώντας τις δύο κολώνες, η κολώνα στην Αγγλική είναι πολύ κοντύτερη από την Ιταλική. Μπορεί και 200 λέξεις κοντύτερη. Γιατί οι Αγγλικές λέξεις "περιέχουν" περισσότερο νόημα και έτσι χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κανείς λιγότερες λέξεις από αυτές που χρειάζονται για το ίδιο νόημα στα Ιταλικά (το ίδιο συμβαινει και με τα Ελληνικά).

Αυθόρμητα ο άνθρωπος, σε οποιαδήποτε γλώσσα, προσπαθεί να χρησιμοποιεί όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις για να εκφραστεί. Κι έτσι όταν ένας Ιταλός μιλά με έναν Αμερικανό, ή Άγγλο, πρώτον δεν κατέχει τις μεταφορικές έννοιες που περιέχουν οι λέξεις που ακούει στα Αγγλικά, και οι δικές του ρήσεις χάνουν εντελώς το επίπεδο της συζήτησης.

Αυτό εννοούσε ο Γκουτσίνι.

Στην Ελλάδα έχουμε ένα πρόβλημα παρεμφερές. Ενώ οι λέξεις μας έχουν μεστό νόημα, το λεξιλόγιό μας έχει αρχίσει να χάνει λέξεις αισθητά, και οι υπάρχουσες αρχίζουν να αλλάζουν με την καθομιλουμένη. Η Ελληνική γλώσσα που έμαθα ξενυχτώντας βράδια πριν 40 μόνο χρόνια είναι ήδη μια γλώσσα σχεδόν ξένη προς αυτήν που μιλάμε σήμερα και πολύ απλούστερη από εκείνη που διδάχθηκα -και περιέχει και αρκετές λέξεις ξενικές. Σήμερα πια, διαβάζω Ελληνικές δημοσιεύσεις, ακούω Ελληνική τηλεόραση και αναρωτιέμαι τι έπαθε η γλώσσα που είχα μάθει λιγότερο από μισό αιώνα πριν.

Τέλος πάντων, η ομιλία τελικά ήταν η ευχή και η κατάρα της φύσης πάνω σε τούτο το αποτυχημένο πείραμά της. Χαιρόμαστε τόσο πολύ με τις λέξεις και με το ότι "οι δικές μας" λέξεις είναι καλύτερες από των άλλων, που κάνουμε τις λέξεις γλυφιντζούρια και ποσώς μας ενδιαφέρει το νόημα κα τα νοήματα που βλέπουν άλλοι, ή που θα μπορούσαμε να βλέπαμε όλοι μας στον ήχο τους.

Μια λέξη αυτή καθ' αυτή δεν είναι βέβαια εκεί που σταματά το πρόβλημα. Η ίδια λέξη έχει πολύ διαφορετικές έννοιες ανάλογα με τον τόνο της φωνής, το βλέμμα του ομιλούντος την, την "γλώσσα" του κορμιού, κινήσεις, κινητικότητα, χειρονομίες...

Πάρτε την λέξη "καλημέρα". Μπορεί κανείς να την πει γλυκά και μελωδικά με χαμόγελο, ή ψυχρά και αδιάφορα κοιτώντας αλλού... μπορεί να την πει δηκτικά με μία μούντζα, και με τόσες άλλες παραστάσεις και τόνους. Η δόλια η λέξη "καλημέρα" ανάλογα με το πως θα την εκφράσει κανείς μπορεί να σημαίνει από "σ' αγαπώ" μέχρι "σε μισώ".

Ή, για να πάμε στα δύσκολα, πάρτε την λέξη "Πέλαγος". Στα Ελληνικά, το Πέλαγος είναι μια θάλασσα σχετικά μικρή συγκρινόμενη με ένα ωκεανό. Στα λατινικά, Pelago σημαίνει το ίδιο. Αλλά στα Ιταλικά, και συγκεκριμένα σε μια διάλεκτο την Τοσκάνης, Pelago σημαίνει μια μικρή ενότητα ξερής γης στη μέση της ροής ενός ποταμού. Αρχιπέλαγος, στα Ελληνικά σημαίνει μια θάλασσα με πολλά νησάκια, ενώ Archipelago σημαίνει πολλά νησάκια σε μια θάλασσα. Στη Σοβιετική Ένωση, η Κύρια Διοίκηση στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας (Glavnoe Upravlenie ispravitel’no-trudovykh LAGerei) ονομαζόταν από τα αρχικά της: GULAG. Ο Σολζενίτσιν παρομοίασε τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, όπου ήταν φυλακισμένοι οι αντιφρονούντες, με νησιά σπαρμένα στην "θάλασσα" της Σοβιετικής Ένωσης και έγραψε το βιβλίο "Αρχιπέλαγος GULAG". Μια φορά στην Αθήνα, σε συζήτηση με μέγα ξερόλα αριστερό, τον ρώτησα για να διασκεδάσω την ώρα μου "Που είναι το αρχιπέλαγος Γκουλάγκ;", και εκείνος μού απάντησε ότι είναι πάνω από την βορειοανατολική Σιβηρία και ήθελε και χάρτη να μου δείξει ακριβώς που βρίσκεται.

Καθώς σκέπτομαι τα παραπάνω αναρωτιέμαι πόσο πολύ περισσότερο δύσκολο από ότι νομίζουμε είναι να συνεννοηθούμε... -να συνεννοηθούμε πραγματικά!

Η σκέψη είναι η συνειδητή απόδοση της ενστικτώδους αίσθησης περί κάποιου θέματος ("ένστικτο" στην συγκεκριμένη αυτή φράση μου σημαίνει για μένα την υποσυνείδητη αντίδραση/απάντηση σε ένα φυσικό ή νοητό ερέθισμα) . Η ίδια η σκέψη είναι θεμελιωμένη σε συναρτήσεις, συγκρίσεις και προσωπικά υποκειμενικό αίσθημα απόδοσης και νοήματος των συναρτήσεων και συγκρίσεων αυτών -όλα βασισμένα στην ιστορική εμπειρία του νου μας -του ξεχωριστού νου του καθενός. Κάμποσες φορές εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σίγουροι τι ακριβώς σημαίνει η σκέψη που κάνουμε αν την τοποθετήσουμε σε ευρύτερο πλαίσιο.

Όλα αυτά πρέπει να μεταφραστούν σε λέξεις οι οποίες μπορεί ή όχι να είναι επαρκείς, και γίνονται κατανοητές από ένα συνομιλητή του οποίου η υποκειμενικότητα πιθανόν να δίνει ελαφρά διαφορετική βαρύτητα και νόημα στις λέξεις και την συνολική απόδοση της φράσης μας μέσω σύνταξης. Γιατί, η σύνταξη των λέξεων σε φράση από μόνη της μπορεί να δώσει στις λέξεις διαφορετική έννοια.

Η σκέψη γίνεται γλώσσα, Αγγλική, Ιταλική, Ελληνική, κλπ., επιλέγονται οι λέξεις και το συντακτικό, και πάνω στην σύνταξη των λέξεων πρέπει να ταξιδέψει η σκέψη και όταν οι λέξεις φτάσουν στον νου κάποιου άλλου, πρέπει εκείνος ο νους να καταλάβει την σκέψη εκείνου που έστειλε τις λέξεις... πράγμα που συνήθως γίνεται με πολύ λιγότερη επιτυχία από όσο θα χρειαζότανε για να επιτευχθεί ουσιαστική επικοινωνία από νου σε νου.

Ιδιαίτερα στις Μεσογειακές "θερμές" χώρες, όταν πρόκειται για προφορική συζήτηση, οι λέξεις πάνω στις οποίες κάποιος εμπιστεύεται τη σκέψη του δεν φτάνουν όλες στον παραλήπτη, μια που ο παραλήπτης έχει διακόψει τον ομιλητή για να αρχίσει να μιλάει εκείνος πολύ προτού τελειώσει τη φράση του ο πρώτος. Στις Μεσογειακές χώρες, αν πρόκειται για ανάγνωση αντί για ομιλία, ο δέκτης καμιά φορά μετριάζει τις λέξεις που δέχεται με το να διαβάζει γρήγορα και να πηδάει σειρές έχοντας αποφασίσει πως ήδη έχει καταλάβει το νόημα.

Η βιολογική φύση του είδους μας απαιτεί, στο συνειδητό επίπεδο, το κεντρικό νευρικό μας σύστημα (εγκέφαλος) να βλέπει "λογική αιτία" για να προβεί σε πράξη. Αυτό ισχύει για όλα τα επίπεδα δράσης μας, ακόμα και στο ίδιο το ζην. Χωρίς αιτία και λόγο για την ύπαρξή μας θα καθόμασταν άπραγοι σε μια γωνία (η ανικανότητα του νου να βρει κανείς αιτίες και λόγους που να οδηγούν σε θετική αντιμετώπιση της ύπαρξης είναι μια από τις αιτίες της κατάθλιψης). Η ανάγκη να αιτιολογήσουμε λογικά την ύπαρξή μας οδηγεί τον καθένα σε διαφορετικά μονοπάτια: την ανάγκη για ηγέτη, την πίστη σε θεό, την επιστήμη, την επιδίωξη επιστημονικών ανακαλύψεων, την ποίηση... την φιλοσοφία, την ανύψωση εαυτού σε θέση ηγέτη και την νοητή ή κοινωνική οργάνωση αυτών των οδών και άλλων πολλών.

Είναι επίσης φύση μας να επιζητούμε την επιβεβαίωση των σκέψεών μας από τους γύρω μας και για να το επιτύχουμε αυτό συζητάμε. Το ανθρώπινο ένστικτο χρησιμοποιεί την συζήτηση για επιβεβαίωση απόψεων και αυθόρμητα αντιδρά εχθρικά ή αμυντικά αν δεν βρει την επιβεβαίωση στην απάντηση του συνομιλητή. Ταυτόχρονα ο ανθρώπινος νους αποζητά την σύμπνοια και την μάθηση, διέπεται από ενδιαφέρον και αποζητά την ανταλλαγή απόψεων σε συζήτηση. Η ενστικτώδης ανάγκη επιβεβαίωσης αφ' ενός και η συνειδητή αναζήτηση πνευματικής επαφής αφ' εταίρου, συνυπάρχουν κατά οποιαδήποτε συζήτηση και υπερισχύει πότε η μια πότε η άλλη ...ανάλογα με τις χημικές αντιδράσεις στο πολύπλοκο νευρικό μας σύστημα τις οποίες αποκαλούμε "διάθεση".

Ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μας εδώ στα μπλογκ είναι οι λέξεις. Οι οποίες πρέπει να μεταφέρουν όλα τα παραπάνω κλεισμένα μέσα τους και αραδιασμένα με το συντακτικό μιας γλώσσας που βρίσκεται, αυτή την στιγμή στην πορεία του λαού που την ομιλεί, σε τροχιά φθίνουσα.

Τα περισσότερα μπλογκ δεν είναι τόσο καφενεία όσο σαλόνια όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να κεραστεί λίγο περγαμότο με κρύο νεράκι. Ξαφνικά όλοι μπορούμε να επικοινωνήσουμε μέσα από ένα κομπιούτερ χωρίς καν να ξέρουμε με ποιόν συζητάμε. Οι πιθανότητες του τι καλά και κακά μπορούν να συμβούν είναι ποσοστών αγνώστων. Όπως όλα τα εργαλεία που φτιάξαμε μπορούν να χρησιμοποιηθούν σωστά ή λανθασμένα, υπεύθυνα ή ανεύθυνα, ισάξια από όλους.

Το υπέροχο ή φοβερό είναι ότι το μέσον αυτό συζήτησης, σε διαστάσεις πολύ περισσότερες από όσες προσέφεραν ποτέ τα βιβλία (λόγω της άμεσης αλληλεπίδρασης μέσω σχολίων), εξαρτάται από ένα στήριγμα μόνο: τις λέξεις.

ά-Θεος

2012-01-01T18:36:00.003+01:00

Σαν κάθε αρχή του χρόνου, λέω να κάνω μερικές ερωτήσεις μπας και μπορέσουμε να φτάσουμε σε κάποιο νόημα σχετικά με το πως λειτουργεί στον ανθρώπινο νου η κατανόηση του περιβάλλοντός του και η θεμελίωση των πιστεύω του.

2012

γιν και γιανγκ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Κάποιος ρωτάει κάποιον άλλον:

"Πιστεύεις στον Θεό;"

Στο σημείο αυτό η συζήτηση, πριν αρχίσει ακόμα, κινδυνεύει να πάρει στραβό δρόμο, εκτός αν η απάντηση είναι:

"Εξαρτάται από τον προσδιορισμό που δίνεις στην λέξη Θεός;"

Να εξηγηθώ:
Ας πούμε, κουβέντα να γίνεται, ότι κάποιος άνθρωπος, στον οποίον τίθεται αυτή η ερώτηση:

- Πιστεύει απόλυτα την άποψη που προβάλει η επιστήμη, η πυρηνική φυσική και αστροφυσική, και ο Δαρβίνος,

- Πιστεύει ότι η επιστήμη και η θρησκεία είναι παιδιά της φιλοσοφίας -ότι ο κάθε άνθρωπος πάει την φιλοσοφία, όπως την αντιλαμβάνεται, προς τα εκεί που την καταλαβαίνει και τον βολεύει καλύτερα: ή σαν άνοιγμα οφθαλμών προς τα οράματα που μέσω πειραματισμού και σπουδής θα γεννήσουν επιστήμη, ή σαν άνεση και ζεστασιά ανωτέρων δυνάμεων που δίνουν σιγουριά στην αβεβαιότητα της ύπαρξης,

- Πιστεύει ότι μια κοινωνία ανθρώπων μπορεί να επιβιώσει στον χρόνο, οργανωμένη και ειρηνικά, μόνο μέσω κανόνων, νόμων και παραδόσεων που επιτρέπουν την συνέχεια μιας ταυτότητας αλλά και την ασφάλεια και σταθερότητα στην καθημερινότητα,

- Πιστεύει ότι, όπως η θρησκεία καθρεπτίζει την φιλοσοφία που την γέννησε, έτσι και η επιστήμη καθρεπτίζει τα οράματα που μετάλλαξαν σε πειράματα, και, ως εκ τούτου, η μόνη διαφορά μεταξύ θρησκείας και επιστήμης είναι η εικονογράφηση που επιτρέπει την κατανόηση της ύπαρξης, από τον κάθε άνθρωπο, άσχετα από την διανοητική ικανότητα ή μόρφωσή του.

- Πιστεύει πως η επιστήμη βαδίζει με βήματα αργά αλλά σίγουρα -όμως ότι και αυτά μπορούν να ακολουθήσουν προσωρινούς δρόμους που θα διορθωθούν αργότερα καθώς ανακαλύπτουμε και μαθαίνουμε περισσότερα,

- Πιστεύει ότι η εικονογράφηση που περικλείει τις μεταφορές της κάθε θρησκείας κρύβει μέσα της το κλειδί για να ενωθεί τον γιν-και-γιανγκ του μαύρου-άσπρου κύκλου που αποτελείτο δίδυμο επιστήμη-θρησκεία.

- Πιστεύει ότι το δέος, ή και φόβος, που προκαλείται από το άγνωστο, είναι ο πυρήνας του κίνητρου της σκέψης στον οποίο οι άνθρωποι έχουν δώσει την έννοια που αποκαλούν "Θεό" -ή, "απόλυτη γνώση".

- Ότι, κι αν ακόμα ένας άνθρωπος δεν μπορεί, ή δεν θέλει, για κάποιο λόγο, να κάνει τα δειλά βήματα που θα τον βγάλουν από την σπηλιά της ασφάλειας, και πιστεύει ότι ο θεός είναι ένα υπέρτατο ων, έχει, αυτός ο άνθρωπος, μέσα του, ούτως ή άλλως, στην εικονογράφηση του θεού του, τον σπόρο που μια μέρα γι αυτόν ή τα παιδιά του θα θεριέψει σε γνώση -η οποία γνώση χωρίς αυτή την εικόνα δεν θα ερχόταν στον συγκεκριμένο άνθρωπο...

- Ένας άνθρωπος μπορεί να σπουδάσει 15 χρόνια για να καταλάβει λίγο από το Σύμπαν, την Ζωή, και τους νόμους της Φυσικής και Εξέλιξης, και ένας άλλος άνθρωπος μπορεί σε πέντε λεπτά να πιστέψει στο Πατήρ-Υιός-Άγιο Πνεύμα της Νίκαιας, και χωρίς να το καταλάβει να εννοήσει τις ίδιες σκέψεις με τον επιστήμονα, χωρίς την γνώση. Και, ίσως μια μέρα να το δει αλλιώς και να κάνει το βήμα έξω από την σπηλιά.

Ένας άνθρωπος που πιστεύει τα παραπάνω, τι να απαντήσει όταν του γίνει η απλή, αν όχι απλοϊκή ερώτηση: "Πιστεύεις στον Θεό;"

Ότι και να απαντήσει, "Ναι", ή "Όχι", θα έχει προδώσει μέρος αυτών που πιστεύει όχι γιατί δεν υπάρχει απάντηση αλλά επειδή η ερώτηση είναι ελλιπής. Και πολλοί από τους συνομιλητές που θα είχαν κάνει μια τέτοια ερώτηση, δεν θα ήθελαν -ή δεν θα μπορούσαν (για διάφορους λόγους) να δεχτούν την απάντηση.

Γι αυτό, πολλοί άνθρωποι, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την ριψοκίνδυνη εκδοχή του να εξερευνήσουν μια ιδέα, ή φιλοσοφική άποψη, κρύβονται στο καταφύγιο του να εξανίστανται για όλα τα "εγκλήματα" που έχουν κάνει οι αντιπρόσωποι των κοινωνικών οργανώσεων των θρησκειών ανά τους αιώνες αποφεύγοντας έτσι την συζήτηση πέραν των δύο διαστάσεων του "Ναι" ή "Όχι". Ή, καταφεύγουν στην ασφάλεια του να παπαγαλίζουν αυτά που είπαν άλλοι ανά τους αιώνες κι ας μην έχουν καταλάβει τι σημαίνουν αυτά που επαναλαμβάνουν. Και έτσι, με το "Ναι" ή "Όχι" παρακάμπτεται η αναστάτωση του να κοιτάξει κανείς την φύση, και την φύση του, στα μάτια.

Μια από τις τρομερές περιοχές που πολλοί κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν, είναι η άποψη ότι μια οποιαδήποτε θρησκεία είναι μια απλουστευμένη εικονογράφηση της ίδιας αλήθειας που πρεσβεύει η επιστήμη, αν όχι πρόδρομος αυτής. Δεχόμενοι κάτι τέτοιο θα έμεναν χωρίς αντικείμενο αντίρρησης... και χωρίς κάτι προς το οποίο να εκφέρει κανείς αντίρρηση πολλοί βρίσκουν δυσκολία στο να πιστέψουν οτιδήποτε. Ένας επιστήμονας θα έπρεπε να είναι πραγματικός επιστήμονας για να πιστεύει στην επιστήμη του και την ίδια στιγμή να δέχεται εκείνους που αρκούνται στην θρησκεία σαν μέλη του ιδίου πιστεύω. Είναι πολύ πιο εύκολο να πει κανείς ότι ο θεός των θρησκόληπτων δεν υπάρχει, παρακάμπτωντας έτσι την άποψη ότι θεός δεν είναι απαραίτητα μόνο ένα υπέρτατο ων αλλά πιθανόν να είναι η απλούστευση των ίδιων του των πιστεύω. Και με αυτόν τον τρόπο διαχωρίζει την ανθρωπότητα σε τουλάχιστον δύο αντίθετες ομάδες αντί να την δεχτεί ως μια πολύπλοκη ενότητα.

Τους τελευταίους αιώνες το μαύρο και άσπρο του γιν-και-γιανγκ κύκλου της κατανόησης διαχωρίζεται με μια λέξη, η ρήση της οποίας θεωρείτο έγκλημα επί χιλιετηρίδες: Αθεϊσμός. Άθεος.

Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η λέξη: Ότι ο ενστερνιζόμενος το νόημά της δηλώνει ότι δεν πιστεύει πως υπάρχει θεός. Είναι άθεος -άνευ θεού. Είναι το "Όχι" του παραπάνω αναφερθέντος "Ναι" ή "Όχι".

Αυτός ο ορισμός, το "είμαι Άθεος" (ή Αθεϊστής) προϋποθέτει ότι η λέξη/έννοια "θεός" εννοεί αποκλειστικά ένα υπέρτατο ων. Και επιτρέπει στον ενστερνιζόμενο την λέξη "Άθεος" να δηλώσει σε τι δεν πιστεύει.

Εδώ βρίσκω δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι είναι απλοϊκό και, ειλικρινά, αμόρφωτο, να βάζουμε όλες τις έννοιες της λέξης "θεός" στον κουβά του υπέρτατου όντος, και ανεύθυνο να πολεμάμε εναντίων της δομής που κρατά την κοινωνία των δισεκατομμυρίων ένα βήμα πριν το χείλος της αβύσσου που είναι η ύπαρξη.

Το δεύτερο πρόβλημα όμως είναι κατά την γνώμη μου σημαντικότερο: Η λέξη αφαιρεί από τον "άθεο", ή "αθεϊστή", την δήλωση εκείνων στα οποία πιστεύει, επιτρέποντας του να δηλώσει μόνο το τι αρνείται.

Από την μία μεριά η αξίωση ότι η έννοια "θεός" προϋποθέτει ένα υπέρτατο ων και δεν μπορεί να περικλείει άλλες φιλοσοφικές ή μεταφορικές εξηγήσεις, και από την άλλη η επιθετική στάση της άρνησης αντί της πρότασης, έδωσαν την κατεύθυνση της σύγκρουσης τους τελευταίους αιώνες μεταξύ δύο περιοχών που θα έβρισκαν περισσότερη ειρήνη και εξύψωση αν συνειδητοποιούσαν ότι ανήκουν στον ίδιο κύκλο.

Είναι αλήθεια ότι η λέξη Άθεος, ή Αθεϊσμός, είναι εμπεδωμένη, παραδεκτή και αποδεκτή, αντιπροσωπεύοντας πάρα πολλά εκατομμύρια ανθρώπους. Απλά εγώ διαφωνώ με την χρήση της λέξης. Όχι με τα πιστεύω εκείνων που την χρησιμοποιούν μια που και τα δικά μου πιστεύω είναι παράλληλα αν όχι όμοια με τα δικά τους.

Δεν μπορώ να λάβω μέρος στην χρήση μιας λέξης που εκ του ορισμού και της φύσης της διαιρεί τους ανθρώπους με νόημα αφαιρετικό και αρνητικό, αντί να τους ενώνει με το τι έχουν κοινό.

Η επιστήμη έχει ανακαλύψει τόσα πάρα πολλά, που έχει συνειδητοποιήσει πλέον το πόσο ελάχιστα είναι αυτά που γνωρίζει.

Η επιστήμη, λέγεται, έχει δύο ορόφους. Ο Πρώτος Όροφος είναι ο παράδεισος, όπου ο άνθρωπος σκέπτεται και οραματίζεται τις πιθανότητες, δημιουργώντας θεωρίες, και το Ισόγειο είναι η κόλαση, όπου ένας άλλος άνθρωπος πρέπει να πειραματιστεί επιστημονικά για να αποδείξει το σωστό ή εσφαλμένο της θεωρίας.

Από την Βικιπαίδεια:

Στην ασιατική φιλοσοφία, η έννοια του yin yang (απλοποιημένα κινέζικα: 阴阳 Παραδοσιακά κινέζικα: 阴阳 Pinyin: yīnyáng), η οποία συχνά αναφέρεται στη Δύση ως "γιν και γιανγκ», χρησιμοποιείται για να περιγράψει πώς πολικά αντίθετα ή φαινομενικά αντίθετες δυνάμεις είναι αλληλένδετοι και αλληλοεξαρτώμενοι στον φυσικό κόσμο, και πώς μπορούν να προκαλέσουν ο ένας τον άλλο με τη σειρά του. Έτσι, τα αντίθετα υπάρχουν μόνο σε σχέση το ένα με το άλλο. Η ιδέα έγκειται στην προέλευση πολλών κλάδων της κλασικής κινεζικής επιστήμης και της φιλοσοφίας, αλλά και ως πρωταρχική κατευθυντήρια γραμμή της παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής, και αποτελεί κεντρική αρχή για τις διάφορες μορφές των κινεζικών πολεμικών τεχνών και της άσκησης, όπως Baguazhang, Τάϊ Τσι Τσουάν (Τάι Τσι), και qigong (Τσι Κουνγκ) και της μαντείας I Ching. Πολλές φυσικές δυαδικότητες-πχ. σκοτάδι και το φως, γυναίκες και άνδρες, χαμηλά και υψηλά, κρύο και ζέστη, νερό και φωτιά, αέρας και η γη- έχουν θεωρηθεί ως εκδηλώσεις του γιν και του γιανγκ (αντίστοιχα).

Yin Yang δεν είναι αντίθετες δυνάμεις (δυαδικότητες), αλλά συμπληρωματικά αντίθετα που αλληλεπιδρούν μέσα σε ένα μεγαλύτερο σύνολο, ως μέρος ενός δυναμικού συστήματος. Τα πάντα έχουν τις δύο πτυχές του γιν και του γιανγκ, όπως το φως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το σκοτάδι και το αντίστροφο, αλλά ένα από αυτά τα θέματα μπορεί να εκδηλωθεί πιο έντονα σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Η έννοια του γιν και του γιανγκ συχνά συμβολίζεται με διάφορες μορφές του συμβόλου Taijitu, με το οποίο είναι ίσως περισσότερο γνωστή στον Δυτικό πολιτισμό.

Υπάρχει η αντίληψη (κυρίως στη Δύση), ότι γιν και γιανγκ αντιστοιχούν σε κακό και καλό. Ωστόσο, η ταοϊστική φιλοσοφία απορρίπτει ερμηνείες με διάκριση καλού / κακού, και άλλες διχοτομικές ηθικές κρίσεις, με προτίμηση στην ιδέα της ισορροπίας. Κομφουκιανισμός (κυρίως τη φιλοσοφία της Dong Zhongshu, γ. το 2ο αιώνα π.κ.ε.) επισύναψε μια ηθική διάσταση στην ιδέα του yin και του yang, αλλά η σύγχρονη έννοια του όρου πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τις βουδιστικές προσαρμογές της ταοϊστικής φιλοσοφίας.

Αυτό που προτείνω είναι ένα νόημα όπου ο κύκλος είναι η γνώση (ενεργοποιούμενη μέσω της φιλοσοφίας: ερωτήσεων και απαντήσεων), και το μαύρο και το άσπρο είναι η θρησκεία και η επιστήμη.

Πέρσι τέτοιες μέρες έγραψα μια σειρά έξι αναρτήσεων που πραγματεύονταν τις φιλοσοφίες των διαφόρων πίστεων, από αθεϊσμό έως Χριστιανισμό, και προσπάθησα να προτείνω μάλιστα ότι ο Χριστιανισμός, θεμελιωθείς τον τέταρτο αιώνα στην Νίκαια έκρυβε την Ελληνορωμαϊκή γνώση του Σύμπαντος-Ζωής-Νόμων Φυσικής/Εξέλιξης κρυμμένους μεταφορικά στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα:

- Τι Άθεος είμαι;
- Τι Ξέρουμε;
- Πως φθάσαμε εδώ;
- Μέγας Διαγωνισμός #2
- Στην Αρχή
- Η Μαρία της Ντροπής

και, ένα χρόνο πρωτύτερα:

- Από τους τρεις ο δυσκολότερος

Από την πρώτη ανάρτηση, Τι Άθεος είμαι; με την αποφασιστική βοήθεια του Epanechnikov και του ManBlogg, ξεκινήσαμε δυναμικά, με 71 σχόλια, και εκείνη η πρώτη ανάρτηση έχει γίνει η πιο διαβασμένη του μπλογκ αυτού. Όμως, γύρω στην τέταρτη ανάρτηση, πέσαμε πάνω στον ψυχωτικό τοίχο που δεν επιτρέπει σε πολλούς Έλληνες να δουν πέρα από τους παπάδες τους. Έτσι το επιχείρημα ανάπτυξης φιλοσοφικών ερωτήσεων στην καμπύλη των 6 αναρτήσεων δεν επέτυχε πλήρως.

Είναι τώρα ένας χρόνος αργότερα, και σκέφτηκα να προτείνω μια άλλη οδό προσβάσεως -και η επιτυχία, ή όχι, θα εξαρτηθεί όπως πάντα από την γνώμη σας.

Ο Stephen Hawking, στο βιβλίο του το 1988, Μια Σύντομη Ιστορία του Χρόνου (A Brief History of Time), έγραψε την εξής ιστοριούλα:

Ένας πολύ γνωστός επιστήμονας (μερικοί λένε ότι ήταν ο Bertrand Russell) έδωσε μια φορά μια δημόσια διάλεξη για την αστρονομία. Περιέγραψε πώς η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο και το πώς ο ήλιος, με τη σειρά του, εκτελεί τροχιές γύρω από το κέντρο μιας τεράστιας συλλογής άστρων που ονομάζουμε γαλαξία. Στο τέλος της διάλεξης, μια ηλικιωμένη γιαγιά στο πίσω μέρος της αίθουσας σηκώθηκε και είπε: «Αυτά που μας είπατε είναι μπούρδες. Ο κόσμος είναι μια επίπεδη πλάκα που στηρίζεται πάνω στο καβούκι μιας τεράστιας χελώνας" Ο επιστήμονας με ένα χαμόγελο ανωτερότητας απάντησε, «Πάνω σε τι στέκεται η χελώνα;" «Είσαι πολύ έξυπνος, νεαρέ, πολύ έξυπνος», απάντησε η γηραιά κυρία* "Είναι χελώνες η μία πάνω στην άλλη μέχρι κάτω"

*Αν η κυρία αυτή ζει ακόμα και διαβάζει το παρόν, παρακαλώ να σχολιάσει.

Ένα πολύ σχετικό άρθρο του Ian Jack στην εφημερίδα TheGuardian, πρότεινε σε σχόλιό του ο Epanechnikov:

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/dec/23/ian-jack-not-an-atheist

κι άλλο ένα:
http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/jan/05/non-rational-religious

Αξίζει να διαβαστούν.

Βραβείο

2011-12-30T17:30:00.000+01:00

Σε ποιούς να δώσουμε βραβεία για το 2011;

Αισθάνομαι ότι το ξημέρωμα του 2012 είναι η πρώτη πρωτοχρονιά σε κάμποσες δεκαετίες όπου οι ευχές δίνονται με τον φόβο του "...και μη χειρότερα", παγκοσμίως, και άμα έρθει κανένας βουλευτής να ευχηθεί με χαμόγελο "Καλή Χρονιά" θα τον πλακώσουμε στις σφαλιάρες. Οπότε ίσως το μέτρο των βραβείων να πρέπει να έχει να κάνει με το ύψος βλακείας των πράξεων που μας έφεραν εδώ.

Στην Αμερική παραδείγματος χάριν, μπορεί να δοθεί κάποιο είδους βραβείο στην δεσποινίδα Νασιφάτου Ντιάλο και τον Κύριο Σάιρους Βάνς, οι οποίοι κατάφεραν να αλλάξουν την ροή της Ιστορίας βγάζοντας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την πιθανή προεδρία της Γαλλίας τον κύριο Ντομινίκ Στάους-Καν, ο οποίος τώρα θα είναι αναγκασμένος να ψάχνει στα στριπτιτζάδικα της Πλας Πιγκάλ αντί στις γραμματείες διεθνών και κρατικών οργανισμών για έμπνευση.

Στην Ευρώπη, ένα άλλου είδους βραβείο θα πρέπει να δοθεί στην Γερμανία, συλλογικά, γιατί κατάφερε επί τέλους να πραγματοποιήσει το όνειρο γενεών χωρίς καν να χρειαστούν όπλα. Το Τέταρτο Ράιχ ζει, κι η Ευρώπη τό 'χαψε.

Στην άλλη μεριά του κόσμου, τι βραβείο να δώσει κανείς σε μια χώρα που αντιπροσωπεύει σχεδόν το 25% του πληθυσμού της Γης για το κατόρθωμα του να μεταλλάξει τον αυστηρότερο κουμμουνισμό σε μια τέλεια καπιταλιστική μηχανή που λίγο ακόμη και θα έχει εκθρονίσει τις ΗΠΑ για τα πρωτεία.

Τα δύσκολα έρχονται όταν προσπαθούμε να αποφασίσουμε τι βραβείο να δοθεί εντός του Ελληνικού χώρου, σε ποιόν ή ποιούς και γιατί.

Το διεκδικούν πάμπολλοι. Από κωμικοτραγικής απόψεως ο Γιωργάκης. Από απόψεως παιδείας, ή έλλειψης αυτής, η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, εν Βίω συγχύσεως, ή πωστολένε-καταλάβατε ποιάν εννοώ. Η Αλέκα, ο Αλεξάκης, ο Καρατζαφέρης και η Χρυσή Αυγή συναγωνίζονται για το βραβείο δημαγωγίας πιονιών. Και βέβαια μην ξεχνάμαι και το Αντωνάκι, που και να του φάνε άλλοι τα πρωτεία για βραβεία του 2011, θα σαρώσει σίγουρα και με ηλεκτρική σκούπα το 2012 -εκτός αν το φάντασμα του Καραμανλή του Μέγα κατέβει και του αστράψει καμιά ανάποδη. Υπάρχει βέβαια και η πρόκληση της υποψηφιότητας Πάγκαλου ως τον πλέον άχρηστο άνθρωπο που κατέλαβε ποτέ, και διατήρησε, οποιαδήποτε θέση.

Σίγουρα η εκλογή για βραβείο στην Ελλάδα είναι δύσκολη. Πιστεύω όμως ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων, στην Ελλάδα, η οποία θα παρακάμψει όλους τους παραπάνω για την τιμή!

Μιλάω φυσικά για τα ΜΑΤ, και ιδιαίτερα για τα καημένα τα παιδιά που αποτελούν τα ΜΑΤ. Τα παιδιά αυτά κατάφεραν να βάλουν εαυτούς σε μια λίαν μοναδική θέση:

Εθελοντικά προσφέρθηκαν να παίρνουν 700-1.100 Ευρώ τον μήνα για να ρίχνουν δακρυγόνα και ξύλο σε γέρους και γριές που παίρνουν 350 Ευρώ τον μήνα και σε νέους και νέες που παίρνουν 000 Ευρώ το μήνα.

Μάλιστα αγαπητοί μου.

Κατ' εμέ, τα "Ελληνόπουλα" των ΜΑΤ παίρνουν για φέτος,
το βραβείο του Πήλινου Γουρουνιού.

Διότι, μόνο γουρούνια θα δεχόντουσαν να δέρνουν και να επιτίθενται με χημικά πάνω στα αδέλφια και γονείς τους που διαδηλώνουν εναντίων των πουλημένων ηλίθιων οι οποίοι κλέβουν το βιός όλων μας (και των ΜΑΤ μαζί).

Αυτά τα ΜΑΤ όμως δεν σκέφτονται καν ότι η πατρίδα τους βρίσκεται μπροστά τους, στα πρόσωπα των διαδηλωτών, και όχι πίσω τους μέσα στο μπορδέλο των εργοδοτών τους. Και το κάνουν και για 700 Ευρώ τον μήνα! Μισοτιμής.

Το μόνο που θα αφαιρούσε το βραβείο του Πήλινου Γουρουνιού από τα ΜΑΤ θα ήταν αυτό που εύχομαι για την Ελλάδα για το 2012:

Εύχομαι, στον καινούργιο χρόνο, στην επόμενη διαδήλωση στο Σύνταγμα, τα ΜΑΤ να πετάξουν κάτω τις ασπίδες τους και να πιαστούν χέρι με χέρι, και να σταθούν ώμο με ώμο με τα αδέλφια τους, και όλοι μαζί οι Έλληνες ενωμένοι να πάρουν πίσω την Βουλή τους για τα δύσκολα χρόνια κατοχής που έρχονται.

Αμήν!
Το 2011 μας τέλειωσε...

Ιδού το 2012 έρχεται, εν τω μέσω ανοιχτό!

Σημείωση: Η παρούσα ανάρτηση είναι μια προσωπική και υποκειμενική έκφραση ελεύθερου λόγου, είναι προϊόν φαντασίας και οποιαδήποτε συσχέτιση με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα, ή τυχόν αντίθετες αλλά σεβαστές γνώμες άλλων, είναι εντελώς συμπτωματική. Εξ' άλλου να αναφερθεί ότι τα γουρούνια θεωρούνται όχι μόνο θρεπτικά αλλά και έξυπνα ζώα πράγμα το οποίο τα κατατάσσει σε ανώτερη και πλεονεκτική θέση στο ζωικό βασίλειο. Ευχαριστώ.

Πιλότος

2011-12-28T22:14:00.003+01:00

Γρήγορα, όπως ήρθε, έφυγε, για τελευταία φορά σαν φοιτητής. Όταν ξανάρθει θα έχει ήδη ξεκινήσει την καριέρα του, και όταν πετάτε από του χρόνου θα αναρωτιέστε αν ένας από τους δύο πιλότους σας είναι 22 χρονών και γιός ενός μπλόγκερ που διαβάζετε.

Οι πιλότοι παίρνουν πιστοποιητικά καθώς εκπαιδεύονται. Ο Κώστας έχει ήδη αποκτήσει όλα τα πιστοποιητικά που είναι διαθέσιμα σε αυτόν τον πλανήτη, έχοντας φτάσει στa 21 να είναι εκπαιδευτής για αεροπλάνα με περισσότερες από μια μηχανές, και για ενόργανο πτήση και εδάφους.

Αλλά, η πλάκα είναι ότι εδώ, στο μικρό δικινητήριο αεροπλάνο με προπέλες, σταματά, παντού, η εκπαίδευση που συμπεριλαμβάνει αληθινές πτήσεις με αληθινό αεροπλάνο. Από εδώ και πέρα στον κόσμο, όλες οι ειδικεύσεις σε οποιοδήποτε τύπου τζετ γίνονται σε εξομοιωτή (simulator) από τις εταιρείες αερογραμμών στις οποίες εργάζονται οι πιλότοι. Την πρώτη φορά που πιλότος πετά αεροπλάνο τζετ πραγματικό, κουβαλάει επιβάτες. Ένα πράγμα που λίγοι επιβάτες ξέρουν, είναι ότι καμιά φορά πετάνε σε αεροπλάνο όπου ο συγκυβερνήτης κάνει πραγματική πτήση με τζετ για πρώτη φορά στη ζωή του.

Γελάγαμε με τον Κώστα, ότι μετά από την πρώτη του πτήση σαν συγκυβερνήτης σε τζετ, κανένα-δυό επιβάτες, καθώς θα βγαίνουν από το αεροπλάνο, θα του λένε "ευχαριστούμε, ωραία πτήση", ο Κώστας θα απαντά "ευχαριστώ, για πρώτη φορά πέταξα τζετ σήμερα", και οι επιβάτες θα γελάνε με το χιούμορ του συγκυβερνήτη τους χωρίς να μπορούν να φανταστούν ότι τους είπε την αλήθεια!

Ένα άλλο πράγμα που ο πολύς κόσμος δεν ξέρει είναι ότι δεν υπάρχει πανεπιστημιακό πτυχίο πιλότου. Για να γίνει κανείς πιλότος οποιουδήποτε είδους χρειάζεται εκπαίδευση σε σχολή. Όχι πανεπιστήμιο. Αλλά όλοι οι εργοδότες θέλουν από τους πιλότους τους να έχουν και πανεπιστημιακό πτυχίο σε οτιδήποτε, αρκεί να έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο.

Φερ' ειπείν, τα τυπικά προσόντα για να προσληφθεί κάποιος σαν πιλότος αερογραμμών είναι, όλα τα διαδοχικά πιστοποιητικά εκπαίδευσης μέχρι δικινητήριο, 1.500 ώρες πτήσης, και ένα πτυχίο πανεπιστημίου. Στις ΗΠΑ, προσλαμβάνεται κανείς πρώτα από μικρότερες εταιρείες (regional), που κάνουν τοπικές πτήσεις και μετά από 2-3-4 χρόνια μεταπηδάν στις μεγάλες, όπως η Delta, American, United-Continental, κλπ.

Το Πανεπιστήμιο στο οποίο πήγε ο Κώστας, Αεροναυτικό Πανεπιστήμιο Έμπρυ Ριντλ, ξεκίνησε το 1926, λιγότερα από 25 χρόνια μετά την πρώτη πτήση των Όρβιλ και Γουίλμπουρ Ράιτ. Το Έμπρυ Ριντλ είναι ένα πανεπιστήμιο που περιλαμβάνει και μια σχολή πτήσης. Δηλαδή, οι φοιτητές ακολουθούν δύο ξεχωριστές οδούς συγχρόνως: Κάποια πανεπιστημιακή σπουδή και συγχρόνως αλλά ξεχωριστά την εκπαίδευση πτήσης. Δύο σχολεία συγχρόνως δηλαδή. Και το Εμπρυ Ριντλ θεωρείται το καλύτερο κέντρο μάθησης στον κόσμο για τους τομείς αυτούς, αποκαλούμενο "το Χάρβαρντ των ουρανών".

Λόγω ημερομηνίας γέννησης, ο Κώστας τέλειωσε το Λύκειο 18 χρονών και 9 μηνών, και έφτασε στο Έμπρυ Ριντλ δυό βδομάδες πριν γίνει 19. Λίγες μέρες αφού έγινε 20 χρονών προσελήφθη σαν εκπαιδευτής πιλότων από την σχολή πτήσεως καθώς συνέχιζε συγχρόνως πανεπιστήμιο προς το πτυχίο αεροναυτικών επιστημών και επιχειρησιακής λειτουργίας (Aeronautical Science, minor in Business Administration). Πριν δύο εβδομάδες τελείωσε την εκπαίδευσή του σε δύο ή περισσότερες μηχανές, και προσελήφθη και σαν εκπαιδευτής δικινητήριων.

Η σχολή πιλότων έχει 110 εκπαιδευτές που εργάζονται γύρω στις 40 ώρες την εβδομάδα (full time), εκ των οποίων περίπου 10 είναι εκπαιδευτές δικινητήριων, και 15 εκπαιδευτές που εργάζονται 20 ώρες την εβδομάδα (part time). Την επιλογή του ποιός θα πάρει προαγωγές την κάνει ένα κομπιούτερ βάση των κρύων αριθμών της απόδοσης των εκπαιδευτών. Σε εκπαιδευτή δικινητήριων μπορεί να προαχθεί κανείς μόνο αν εργάζεται ήδη full time (40 ώρες). Με την προαγωγή του σε δικινητήριο ο Κώστας επιλέχτηκε ως ανώτερης απόδοσης από 105 εκπαιδευτές. Είναι ο νεώτερος και δεύτερος στην ιστορία part time εκπαιδευτής που πήρε αυτήν την προαγωγή. Δηλαδή μπορούμε να πούμε ότι είναι στο κορυφαίο 17% των εκπαιδευτών της καλύτερης σχολής στον κόσμο.

Όσο για την πανεπιστημιακή σπουδή, αποφοιτεί τον Μάιο του 2012 ένα χρόνο νωρίτερα, σε 3 αντί 4 χρόνια.

Και πόσο κόστισε αυτό, ρωτά κανείς...

Κόστισε 16 με 19 ώρες την ημέρα εργασίας, προσήλωσης, ενθουσιασμού, μελέτης, αγάπης και επαγγελματισμού, επί 2 χρόνια και 4 μήνες με συνολικά 9 εβδομάδες διακοπές.

Από χρηματικής πλευράς, πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν μας ότι πολλά από όσα κατάφερε δεν "αγοράζονται" αλλά κυριολεκτικά τα κατάφερε μόνος του. Αλλά, αν βάζαμε ένα τυπικό κόστος σε όλα αυτά, μέχρι την αποφοίτησή του, δίδακτρα πανεπιστημίου και σχολής, κατοικία, και διάφορο κόστος, θα είχε ως εξής:

214.700,69 δολάρια (165.154,38 Ευρώ) και 4 χρόνια.
Ο Κώστας αυτό το έκανε:
108.545.20 δολάρια (83.496,30 Ευρώ) και 3 χρόνια.

Τα 3 χρόνια αντί για 4 δεν σημαίνουν λιγότερα δίδακτρα πουθενά. Απλά έκανε τα μαθήματα που έπρεπε να κάνει, και στο Πανεπιστήμιο και στη Σχολή πτήσεως, σε τρία αντί σε τέσσερα χρόνια κάνοντας περισσότερα πράγματα συγχρόνως.

Τα 106.155,49 δολάρια (81.658,07 Ευρώ) που γλύτωσε από το σύνολο ήρθαν από:
Διάφορες υποτροφίες: 68.697.19 δολάρια (52,843.99 Ευρώ)
Μισθοί Εκπαιδευτή και Resident Advisor: 18.408,30 δολάρια.
Δωρεάν διαμονή σαν μέρος της αμοιβής Resident Advisor: 19.050,00 δολάρια.

Από τα 68.697.19 δολάρια διαφόρων υποτροφιών, τα 40.000 δόθηκαν από το ίδιο το Έμπρυ Ριντλ. Είχαν αποφασίσει να μην κάνουν την έκπτωση που είχε προτείνει ένας κρατικός οργανισμός για τον Κώστα βάση της οικογενειακής του επιφάνειας. Γράψαμε ένα ωραίο γράμμα στο πανεπιστήμιο, πριν καν τελειώσει το Λύκειο, γράμμα τυπικό των υπαλλήλων της Αποθήκης Σκέψης και της Thinkworks, και η απάντηση του πανεπιστημίου στο γράμμα μας ήταν μια υποτροφία 40.000 δολαρίων. Θα μπορούσατε να πείτε δηλαδή ότι οι συγγραφικές μας ικανότητες, μεταξύ του Κώστα και εμού, αξίζουν 40.000 δολάρια την ώρα. Και πράγματι, αυτό εξαρτήθηκε αποκλειστικά από πρόζα και γράψιμο. Αυτό λέγεται "Αμερική".

Ο Κώστας βέβαια είχε ήδη δίπλωμα ιδιωτικού πιλότου όταν έφτασε στο Έμπρυ Ριντλ, έχοντας ξοδέψει 2.000 δολάρια τον χρόνο από 12 έως 18 ετών στην σχολή πτήσης στο αεροδρομιάκι της κωμόπολης μας στην Μασαχουσέτη. Και όταν αποφοιτήσει σε πέντε μήνες δεν έχει κανένα φοιτητικό δάνειο να ξεπληρώνει. Από Ιούνιο θα εργάζεται σαν full time (40 ώρες) εκπαιδευτής, περιμένοντας την τέλεια δουλειά να έρθει. Υπολογίζουμε ότι στα 22 του μπορεί να είναι ήδη συγκυβερνήτης τζετ αερογραμμών, και κατά τα 24-26 να πετάει για μια από τις μεγάλες. Προτιμάμε την Delta.

Σαν αρχάριος πιλότος τοπικών αερογραμμών θα αρχίσει με γύρω στα 20-25.000 δολάρια τον χρόνο που είναι μισθός φτώχιας. Στην Αμερική, κείνοι που βρίσκονται σε μισθούς επιπέδου φτώχιας δικαιούνται ένσημα από το κράτος για να πληρώνουν τρόφιμα στα σουπερμάρκετ. Οι μικρές αερογραμμές ζητάν από τους πιλότους τους να μη πηγαίνουν στα κρατικά γραφεία για ένσημα εν στολή. Στις μεγάλες, λίγα χρόνια μετά, οι μισθοί είναι γύρω στις 90-150.000 δολάρια τον χρόνο. Αλλά, οι περισσότεροι πιλότοι θα πληρώνανε από την τσέπη τους για να βρίσκουν κάθε ξημέρωμα στα 38.000 πόδια κάπου στον Νότιο Ειρηνικό ή Βόρεια Ευρώπη, Αφρική ή Ασία, ανάλογα με την μέρα της εβδομάδας...

Επίσης, δεν ταιριάζει εδώ η ονομασία "πιλότος". Η σωστή ονομασία, για μένα, για τον Κώστα, είναι Flyer. Αλλά δεν υπάρχει μετάφραση στα Ελληνικά.

Όποτε μας φεύγει, από το αεροδρόμιο της Μπολόνια εδώ και ένα χρόνο, δεν πάει πια στις ουρές για ασφάλεια, διαβατήρια κλπ. Φοράει κάτω από το ζακέτα του την ταυτότητά του και μπαίνει από την πύλη του πληρώματος. Τρία λεπτά από "αντίο" μέχρι το αεροπλάνο. Λίγες ώρες πριν το γράψω αυτό έφτασε πάλι σε Αμερικανικό χώρο εναερίου κυκλοφορίας.

Οι εναέριοι χώροι , αεροδρόμια και διάφορα σημεία στις οδούς των ουρανών, ονομάζονται με 2, 3 ή 4 γράμματα τα οποία λέγονται ολόκληρα με καθιερωμένες ονομασίες. Παραδείγματος χάριν, το Αεροδρόμιο των Αθηνών, Βενιζέλος, λέγεται LGAV (Lima-Golf-Alpha-Victor). Τα αρχικά του πλήρους ονόματος του Κώστα, πρώτο, μεσαίο και επίθετο, είναι CJS. Τον εναέριο χώρο γύρω από την Ντεητόνα Μπητς, όπου είναι το Έμπρυ Ριντλ, εγώ τον έχω βαπτίσει Charlie-Juliet-Sierra.

Fly, Costa! Fly!