Λα πάστα!

Φατσιάμο λα πάστα!
(ελάτε να φτιάξουμε ζυμαρικά!)

Συνταγές από την κουζίνα μας

Αυτός είναι ο φούρνος εδώ πιο κάτω για τις πίτσες και τον έβαλα αντί για την κουζίνα μας γιατί είναι πιό γραφικός :-)

~

Σήμερα, παιδιά, θα μάθουμε πώς να φτιάξουμε ταλιατέλες σπιτικές αλά Ρομανιόλα, με σάλτσα ντομάτα, κρεμμύδι, και λουκάνικο χωριάτικο!

Πάμε λοιπόν δίπλα στην γειτόνισσα και ρωτάμε αν κάνανε αυγά σήμερα οι κότες. Χρειαζόμαστε ένα αυγό για κάθε άτομο που θα σερβιριστεί!

Επίσης, μια φούχτα αλεύρι γενικής χρήσης για κάθε άτομο. Και ένα μικρό ποτηράκι κοκκινέλι να βρέχουμε την γλώσσα μας καθώς φτιάχνουμε τις ταλιατέλες, το οποίο πάει πολύ καλά με λίγο Ιταλικό ραδιόφωνο!

Σηκώστε λοιπόν τα μανίκια σας και πλύντε τα χέρια σας! Πρώτα-πρώτα χρειαζόμαστε το ειδικό τραπέζι: μια τάβλα περίπου ένα επί ενάμιση μέτρο, τελείως ευθεία και λεία, και, ένα ξύλινο ρολό περίπου ένα μέτρο μήκος.

Για την σάλτσα, δυό-τρία λουκάνικα χωριάτικα φρέσκα από τη φάρμα, και αν τους τελειώσανε μπορεί να έφτιαξε μερικά από χτες ο μπακάλης, τρείς ντομάτες, δυό κρεμμύδια, κάμποσο σκόρδο, αγνό λαδάκι, λίγο ακόμα κοκκινέλι, αλάτι, ρίγανη... μπάστα (μπάστα σημαίνει: "φτάνει-στοπ"!)

Ά! και δυό-τρία καυσόξυλα για την κουζίνα.

Ανάψτε τη φωτιά στην κουζίνα με τουλάχιστον δυό ξύλα και όταν κάψει η επιφάνεια της βάλτε πάνω μια κατσαρόλα με το λαδάκι μέχρι να κάψει λίγο.

Κόψτε τα κρεμμύδια χοντρά κομμάτια και τσιγαρίστε τα στο λάδι, ανοίξτε τα λουκάνικα, κάντε τα πολλά κομματάκια και ρίξτε τα να τσιγαριστούν κι αυτά με τα κρεμμύδια, βάζετε σκόρδο στο τσιγάρισμα κατά βούληση, αρκεί να είναι πολύ, και μετά τα σβήνετε με το κοκκινέλι. Προσθέτετε αλατάκι και ριγανίτσα, και μετά ψιλοκομμένες ντομάτες. Ανακατεύετε, σκεπάζετε το τζέτζερη με το καπάκι και λέτε σε κάποιον να το προσέχει μην καεί και κολλήσει.

...και τώρα, τις ταλιατέλες!

στη μέση της τάβλας κάντε ένα βουναλάκι με τόσες χούφτες αλεύρι όσοι θα φάνε, σκάβετε μια λακκούβα στη μέση και ρίχνετε τ' αυγά, τόσα πάλι, όσοι θα φάνε από τα έξω προς τα μέσα, αρχίζετε να ανακατεύετε το αλεύρι με τ' αυγά.  ανακατεύετε, ζυμώνετε, ζυμώνετε... προσθέτετε αλευράκι αν χρειαστεί που και που για να μην είναι νερουλή η ζύμη και φτιάχνετε μια ωραία μπάλα! αφήστε την να κάτσει λίγο ήσυχη και ρίχτε μια ματιά στη σάλτσα που σιγοβράζει...  έτοιμοι για το ρολό, ρίχνουμε μια-δυο φάπες στη μπάλα να κάτσει κάτω...  την κατεβάζουμε λίγο ακόμη στη μέση και μετά στις άκρες  και αρχίζουμε με απαλές αλλά σίγουρες κινήσεις το πέρα-δώθε με το ρολό όλο και λίγο πιο δυνατά, να ανοίξει η ζύμη! που και που τυλίγουμε τη ζύμη στο ρολό και το γυρνάμε γύρω-γύρω μπρος-πίσω να απλώσει ωραία θέλουμε στο τέλος να είναι τόσο καλά απλωμένη που να φεγγίζει αλλά εγώ το προτιμώ λίγο πιο παχύ... περισσότερη γεύση! τυλίγουμε, ξετυλίγουμε, απλώνουμε, αρχίζει να κάνει κοιλιά όταν το μαζεύουμε στο ρολό χαϊδεύουμε λίγο αλευράκι επάνω και το ξαναπερνάμε μια δυό φορές, κάνουμε και μερικές ζάρες κατά λάθος για να φαίνεται και πολύ σπιτικό, και το αφήνουμε να ξεζαλιστεί καμιά εικοσαριά, τριάντα λεπτά και μετά το ξανατυλίγουμε στο ρολό! και το ξετυλίγουμε να κάνει ακορντεόν έτοιμο να κοπεί σε ταλιατέλες! Το κόψιμο γίνεται με τέχνη και επιτηδειότητα! Αυτό το μέγεθος είναι ταλιατέλες και κάμποσο πιο φαρδύ λέγονται παπαρδέλες! Παίρνουμε λίγα-λίγα στα χέρια και τα πετάμε ελαφρά πάνω-κάτω στις χούφτες μας να ξεχωρίσουνε και να πέσουνε σε μια πιατέλα... Οι ταλιατέλες είναι έτοιμες για βράσιμο! Το νερό έρχεται στη βράση δίπλα στον τζέτζερη με την σάλτσα, ρίχνουμε μέσα τις ταλιατέλες, λίγο ανακάτεμα, και σε δύο-τρία λεπτά είναι έτοιμες για στράγγισμα... Λίγη σάλτσα στην πιατέλα, μετά οι ταλιατέλες, η υπόλοιπη σάλτσα, ανακατεύουμε τη σάλτσα στις ταλιατέλες και πρέστο! έτοιμο το φαγητό για σερβίρισμα στα πιάτα!

Το μόνο που μένει είναι να γδάρουμε λίγο τυρί πάνω από κάθε πιάτο, κατευθείαν από το κεφάλι, με τον τρίφτη. Το τυρί είναι από την περιοχή της Πάρμα και της Ρετζιμίλια καμιά εκατοστή χιλιόμετρα βορειοδυτικά, και λέγεται "Παρμετζιάνο Ρετζιάνο".

Εκτός από την σάλτσα που φτιάξαμε υπάρχουν βέβαια πολλές άλλες εκλογές: Υπάρχει το Πέστο Τζενοβέζε, ή και η αγαπημένη μου σάλτσα όπου σε ζεστή βαριά κρέμα γάλακτος αφήνουμε να σιγοβράσουν για λίγα λεπτά κομματάκια μικρά καπνιστού σολομού!

Άνοιξη για τον Χίτλερ, και την Γερμανία.

Δεύτερη στάση εργασίας στην Αθήνα 11 Μαρτίου 2010, σε διαμαρτυρία για τα αυστηρά μέτρα λιτότητας λόγω του χρέους της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου οι Έλληνες χρωστάνε 77 Ευρώ σε κάθε Ευρωπαίο.

Η Ντόϋτσλαντ βαδίζει με γρηγορότερο βήμα
(Προσέχτε! Έρχεται η ανώτερη φυλή σαν βλήμα!)

Πώς να ξεχάσει κανείς τα λόγια του στρατιώτη της Βέρμαχτ Φράντζ Λίεμπκιντ, στο αριστούργημα του Μελ Μπρούκς «Οι Παραγωγοί» (1968 και 2005):

«Πολύ λίγοι ξέρουν ότι ο Φύρερ ήταν καταπληκτικός χορευτής! Έσπειραν ψέματα! Προπαγάνδα! αλλά κανείς δεν είπε κακό λόγο για τον Ουϊνστον Τσώρτσιλ! Τσεεεέρτσιιιλ! με τα ποοούρα του! με το μπρααάντυ του! με την απαιιίσια ζωγραφική του! Απαίσια! Μα ο Χίτλερ... Αυτός ήταν ζωγράφος!… Ο Φύρερ μπορούσε να βάψει ένα ολόκληρο διαμέρισμα σε ένα απόγευμα! Δύο χέρια!»

Ο Φράντζ αγαπούσε τον παρεξηγημένο του Φύρερ. Για να ξεπλύνει το όνομα του αδικημένου έγραψε το θεατρικό έργο "Άνοιξη για τον Χίτλερ και την Γερμανία" στην ταράτσα της πολυκατοικίας του στο Μανχάταν παρέα με τα περιστέρια του. Και ο Ζήρο Μοστέλ και ο Τζήν Γουάϊλτερ την έκαναν επιθεώρηση με το ανεπανάληπτο νούμερο:

Άνοιξη για τον Χίτλερ και την Γερμανία,
Χειμώνας για την Πολωνία και την Γαλλία,
Η Ντόϋτσλαντ βαδίζει με γρηγορότερο βήμα,
Προσέχτε! Έρχεται η ανώτερη φυλή σαν βλήμα! :



Άνοιξη για τον Χίτλερ και την Γερμανία,
Της χήνας το βήμα της μόδας με μανία!
Βόμβες πέφτουν απ' τον ουρανό ξανά!
Η Ντόϋτσλαντ ξαναπαίρνει τη θέση της λαμπρά!



Άνοιξη για τον Χίτλερ και την Γερμανία,
σημαίνει πως σύντομα θα πάμε,
πρέπει να πάμε,
το ξέρεις ότι θα πάμε, για πόλεμο!

Ο Φύρερ δεν ήταν και ιδιαίτερα προτότυπος. Κατ' αρχήν, όλη την δεκαετία του '20 και μέχρι τις αρχές των '30 αντέγραφε τον Μουσολίνι χωρίς καμμία πρωτοτυπία ή προσωπική δημιουργηκότητα. Δεύτερον, δεν έγραψε μόνο το βιβλίο "Ο Αγών μου" αλλά και ένα δεύτερο, λιγότερο γνωστό, που δημοσιεύτηκε μόλις το 2003 από το μοναδικό επιζήσαν χειρόγραφο του 1928! Το δεύτερό του βιβλίο πήρε τον πρωτότυπο τίτλο "Δεύτερο Βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ" και μέσα σε αυτό ο Φύρερ είχε αποκαλύψει ότι την ιδέα για τα στρατόπαιδα συγκεντρώσεως την είχε πάρει από τον τρόπο με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μεταχειριστεί τους ιθαγενείς Αμερικανούς (Ινδιάνους), βάζοντάς τους σε φυλλαγμένες περιοχές μετά από την σχεδόν εξολόθρευσή τους. Περίεργο που δεν έχει ακουστεί καθόλου αυτό το δεύτερο βιβλίο... Πάντως, ο Αδόλφος αντέγραψε! Δύο φορές!

Εκτός απ' όλα τ' άλλα πού αντέγραψε από τον Μουσολίνι, ο δεκανέας ελαιοχρωματιστής από την Αυστρία με το λίγο Εβραϊκό αίμα, αντέγραψε από τον Μπενίτο και το όνομα του κόμματός του! Ο μέγας Ιταλός πατριώτης βλέπετε είχε θελήσει να αναβιώσει την δόξα της Ρώμης και είχε χρησιμοποιήσει ένα σύμβολό της ως εξείς: Ένα από τα σύμβολα της Αρχαίας Ρώμης ήταν τα λεγόμενα fasces τα οποία ήταν πολλά κομμάτια λευκής σημύδας δεμένα μαζί σε κυλινδρικό σχήμα με λουρίδες από κόκκινο δέρμα, συχνά με τη λεπίδα ενός ή και δύο τσεκουριών στο πάνω άκρο. Ήταν το σύμβολο της Ρωμαϊκής Συγκλήτου και μεταφερόταν μπροστά από τις πομπές, όπως σήμερα οι σημαίες. Ήταν το "πρόσωπο" της Ρώμης: "Fascio". Η ετοιμολογία της Ελληνικής λέξης "φάτσα" προέρχεται από εκεί. Ο Μουσολίνι λοιπόν είχε οναμάσει το κίνημά του από το σύμβολο αυτό της Ρώμης: Fascism. "Φασισμός".

Ο Φύρερ δεν είχε τίποτα τέτοιο να χρησιμοποιήσει από την Ιστορία των Βαρβάρων βόρεια των Άλπεων (εκτός ίσως από τις Βαλκηρίες οι οποίες ήταν πολύ πιο περίπλοκες γραφίστικα από τη φάτσα της Ρώμης, κι έτσι τις άφησε στον Βάγκνερ). Επίσης καθώς οι βορειότεροι λαοί είναι κάπως πιό ορθολογιστικοί από τους θερμόαιμους Μεσογειακούς, αποφάσισε να αποστάξει την έννοια του Φασισμού σε "Εθνικισμό". Κόλλησε και την μαγική λέξη "Σοσιαλισμός" που τραβούσε όλους όσους είχαν τόση ανάγκη που θα ακολουθούσαν οποιονδήποτε, και έτσι ονόμασε τη δική του φιλοσοφία "Εθνικό Σοσιαλισμό".

Να σας πω πάντως την μαύρη αλήθεια, δεν νομίζω, προσωπικά, ότι ο Μπενίτο Μουσολίνι ήταν εντελώς πρότυπος. Έχω μελετήσει αρκετά ντοκιμαντέρ ομιλιών πού έδωσε (κατάγονταν δε από την γειτονική μου πόλη Πρεντάπιο), και βλέπω και τα νέα της ημέρας από την Ιταλική τηλεόραση συχνά. Είμαι πλέον πεπεισμένος, ότι ο Μουσολίνι, για τις ομιλίες του και τις εκφράσεις και κινήσεις, αντέγραψε πιστά τον μέγα και αξεπέραστο σε θέματα Φασισμού πρωθυπουργό της Ιταλίας Σύλβιο Μπερλουσκόνι!
Να! Δείτε και μόνοι σας:

Και πράγματι, οι διαφορές μεταξύ του ντοβλετιού του Μπενίτο και εκείνο του Αδόλφου συνεχίζουν μέχρι τις μέρες μας, παρά το πολύ παράλληλο μήνυμα και φιλοσοφία ...και τον σοσιαλισμό τους (στον οποίο και τους δύο τους έφαγε ο Στάλιν -αλλ' αυτός ήταν άλλη φάτσα) ! Στην σημερινή Γερμανία παραδείγματος χάριν, αν κανενός του έρθει το θάρρος και ο αυθορμητισμός να λυγίσει δειλά-δειλά το δεξί αγκώνα τείνοντας ελαφρά το χέρι προς τα πάνω και αρχίσει να ψελλίζει: "...χ-χχά...ηλ.. Χχ..ί-τ..." όλοι τον πλακώνουνε μονομιάς και τον ρίχνουν στο γρασίδι σφυρίζοντας μέσα από τα δόντια τους: "Σκάσε νίνκαμππούπφ και θα μας πάρουνε χαμπάρι!" Κι είναι τόσο κρίμα να μην μπορούν να χαίρονται την διεθνή τους διάκριση, ως έθνος, του ότι μπορούνε να καυχώνται πώς ξεκίνησαν και τους δύο από τους δύο παγκοσμίους πολέμους...

Ενώ στην Ιταλία τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Αιώνια φλόγα και κεριά πολλά καίνε στον τάφο του Ντούτσε στο Πρεντάπιο, μπροστά στον τύμβο του με το βιβλίο επισκεπτών γεμάτο με ευχές και ευχαριστίες. Λουλούδια πάντα φρέσκα. Ουρές. Και η εγγονή του ηγείται ενός από των κομμάτων που δημιούργησαν τον συνασπισμό που κρατάει σήμερα στην εξουσία το είδωλο (από τον τάφο) του παππού της. Αυτοί και 52% Ιταλοί!

Αλλά, τι τα θες, τι τα ψάχνεις, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε γιατί η Γερμανία χρειαζόταν να επεκταθεί στην Ευρώπη και η Ιαπωνία στραγγαλιζόταν οικονομικά στο εμπόριο του Ειρηνικού από την Αμερική. Εβδομήντα χρόνια μετά η μισή Αμερική από το Εμπάϊαρ Στέητ Μπίλντινγκ μέχρι το Λος Άντζελες ανήκει στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη έχουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δέχομαι στοιχήματα για το από που ξεκίνησε η ιδέα της ΕΕ και πια είναι σήμερα η κινητήρια δύναμη της μηχανής. Ή μήπως πιστεύουμε ότι τα αίτεια και οι βλέψεις που γεννούν ένα πόλεμο σταματάνε να υπάρχουν όταν σταματήσουν οι εχθροπραξίες, και ότι η Ιστορία των λαών εξελίσσεται με τετραετή προγράμματα;

ΥΓ. Πρόσφατα ο Ντούτσε ("αρχηγός") του κόμματος "Δύναμη στην Ιταλία!" (Forza Italia), Σύλβιο Μπερλουσκόνι, ήρθε σε κατά μύτη σύγκρουση με ένα τουριστικό μπιμπελό του καθεδρικού ναού του Μιλάνο "Ντουόμο" κατά την διάρκεια ανταλλαγής χειραψιών με τα μαζεμένα πλήθη. Ο ανιψιός μου, 16 χρονών, εδώ, καμιά διακοσοπενηνταριά χιλιόμετρα νότια του Μιλάνο, πρότεινε να αγοράσουμε ένα μπιμπελό του δικού μας καθεδρικού ναού γιατί, όπως εξήγησε, "δεν ξέρεις πότε θα φανεί χρήσιμο". Αμέ! εδώ στη Ρομάνια (Emilia Romagna) είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι για το σοσιαλισμό μας άνευ φάτσας ή εθνικισμού.

Ρομάνια και Τοσκάνα

Romagna και λίγη Toscana
Ομορφιά και αρμονία

Συνεχίζεται η διακοπή των προγραμματισμένων αναρτήσεων για να ανακοινωθεί αυτή η καινούργια σελίδα προς τιμή της Βάσσιας επ' ευκαιρία του σχολίου της για τις εικόνες απ' τον τόπο μας, εδώ στο "νότο" της βόρειας Ιταλίας:

Ορίστε λοιπόν, 36 φωτογραφίες απ' τα όμορφά μας βουνά
(και στο μενού σελίδων, επάνω αριστερά)
Αυτός είναι ο καταρράκτης της Ακουακέτα, 70 μέτρα ύψος, 4 χιλιόμετρα από μονοπάτι:




Και η θέα από το περάθυρο της κουζίνας μας, μεσημέρι 14 Μαρτίου, 2010

Καταιγίδα!

Κι εκεί πού ετοιμαζόμουνα, μετά από την σελίδα φωτογραφιών της Βενετίας, να φτιάξω και μία με φωτογραφίες από τη φύση γύρω μας και τα αξιοθέατα για την Βάσσια, που επίσης είχε σχολιάσει πως της άρεσαν οι εικόνες απ' τα μέρη μας...

Γουάμ!!

Η χειρότερη καταιγίδα σε πάνω από δεκαετία!

Πλαϊνός καθρέπτης αυτοκινήτου, φαίνεται στο βουνό του χιονιού, μπροστά.

Ήμασταν σχεδόν μια μέρα χωρίς ηλεκτρικό, 30 ώρες χωρίς τηλέφωνο και ιντερνέτ, και δεν είχαμε κινητά -λόγω του ότι δεν υπήρχε ηλεκτρικό στους αναμεταδότες του σήματος -εκτός αν ανέβαινες σε μία καρέκλα στην νότια γωνία της κουζίνας και κρατούσες το κινητό ψηλά, όπου και είχε μια-δυο γραμμές στην ένταση της λήψης...

Ναι, η γυναίκα μου φοράει σκούφο της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, NYPD

Ο Δήμος μας αποτελείται από τρία χωριά, εμείς είμαστε το ψηλότερο, και το δημαρχείο είναι στο χαμηλότερο χωριό προς την Αδριατική, 12 χιλιόμετρα ανατολικά. Ο φίλος και Δήμαρχός μας, ήταν πολύ άρρωστος από Δευτέρα πρωί και αναγκάστηκε να χάσει και την συνάντηση με τον Επίσκοπο που μας επισκέφθηκε Δεύτερα βράδυ -αλλά εχτές πήγε στο δημαρχείο να χρησιμοποιεί τον ασύρματο, και που και που κινητό, να φωνάζει στις εταιρίες ηλεκτρικού και τηλέφωνου για βοήθεια!

Όταν τελικά αποκαταστάθηκε χτές αργά το ηλεκτρικό (τηλέφωνο και ιντερνέτ σήμερα) το κάτω χωριό ήταν ακόμη σκοτεινό. Και η ηλεκτρική εταιρεία απήντησε στα συνεχιζόμενα παρακάλια του Δήμαρχου: "Δώδεκα οικογένειες είναι μόνο που μένουν χωρίς ηλεκτρικό, δεν πειράζει!" Ο Δήμαρχος τότε έβαλε ένα πούλμαν να φέρει τις οικογένειες στο δημαρχείο όπου είχε ζέστη.

Εν τω μεταξύ, όταν άρχισε το χιόνι Τρίτη μεσημέρι, η γυναίκα μου με το περιπολικό Λαντ Ρόβερ βρήκε μια Αμερικανίδα τουρίστρια με το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητό της να έχει κολλήσει στο δρόμο για την Φλωρεντία. Δεν υπήρχε ούτε ξενοδοχείο ούτε τίποτα και την έφερε σπίτι για 24 ώρες. Όχι μόνο βρήκε ο σκύλος την γενιά του, αλλά η γυναίκα ήταν από την πόλη 6 χιλιόμετρα από την διπλανή που είχα ζήσει εγώ 10 χρόνια μεγαλώνοντας τον γιό μου! Άκου φίλε μου μικρός που είναι ο κόσμος! Την Τετάρτη το χωριό βοήθησε να ξεθάψουμε το αυτοκίνητο της, και, εκείνη με την γυναίκα μου στο περιπολικό και εγώ από πίσω στο αυτοκίνητό της, την πήγαμε πάνω από το πέρασμα στην Τοσκάνη και την αφήσαμε εκεί που ο δρόμος ήταν πλέον οδηγίσημος...

Στην επιστροφή βρήκαμε ένα βυτίο του οποίου ο οδηγός είχε πιστέψει πώς θα μπορούσε να είχε πάρει το τέρας αυτό από το πέρασμα...

Πάντως, όλα καλά που τελειώνουν καλά, και, μετά από ενάμιση μέτρο χιόνι, η ζωή επιστρέφει στο σημείο όπου το τζάκι χρειάζεται για ζεστασιά μόνο και όχι και για φώς!

  

Τρείς δεκαετίες του Κόνδορα

Η Οθόνη μπαίνει στη ζωή


Τρείς δεκαετίες του Κόνδορα
(και ο Λώρενς της Παλαιστίνης)

 Λένε ότι η πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα χαρακτηρίστηκε από την λέξη:
"Τρομοκρατία".

Σκέφτομαι όμως μήπως πρέπει να την χαρακτηρίσουμε με την ερώτηση:
"Πως βρέθηκε το πετρέλαιό μας κάτω από την άμμο τους;"

Ήταν χειμώνας του 1975 και ο Απόλλωνας στη Σταδίου έπαιζε πρώτη προβολή την τελευταία ταινία του Σύντνεϋ Πόλλακ και του Ρόμπερτ Ρέντφορντ "Τρείς Μέρες του Κόνδορα". Ο Ρέντφορντ, αναλυτής της CIA με κωδικό όνομα "Κόνδορ", είχε ανακαλύψει μια πλεκτάνη ανθρώπων της CIA που είχε να κάνει με τα κοιτάσματα πετρελαίου στη Μέση Ανατολή. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας βλέπουμε και ακούμε την παρακάτω συζήτηση μεταξύ του Κόνδορα και του Χίγκινς που τον έπαιζε ο Κλίφ Ρόμπερτσον:

ΚΟΝΔΟΡ: Εχουμε σχέδια να εισβάλουμε στη Μέση Ανατολή;
ΧΙΓΚΙΝΣ: Είσαι τρελός;
ΚΟΝΔΟΡ: Υπάρχουν σχέδια;
ΧΙΓΚΙΝΣ: Όχι! Κατηγορηματικά όχι! Κάνουμε ασκήσεις. Αυτό είναι όλο. Παίζουμε παιχνίδια. Τι θα γινότανε "αν...", Πόσα στρατεύματα θα χρειαζόντουσαν. Υπάρχει φτηνότερος τρόπος για να αποσταθεροποιηθεί ένα καθεστώς; Αυτό πληρονόμαστε να κάνουμε.
ΚΟΝΔΟΡ: Νομίζεις ότι το να μην σας πιάσουνε να λέτε ψέματα είναι το ίδιο με το να λέτε την αλήθεια;
ΧΙΓΚΙΝΣ: Όχι. Είναι απλά οικονομικά. Σήμερα είναι το πετρέλαιο. Σε 20 ή 30 χρόνια η τροφή, ή το πλουτόνιο. Ίσως συντομότερα. Τι λές να θέλουν οι άνθρωποι από εμάς τότε;
ΚΟΝΔΟΡ: Να τους ρωτήσετε!
ΧΙΓΚΙΝΣ: Όχι τώρα! Τότε! Ρώτα τους όταν οι προμήθειες τους τελειώνουν. Ρώτα τους όταν δεν θα έχουν κεντρική θέρμανση και θα κρυώνουν. Ρώτα τους όταν θα σταματάνε οι μηχανές τους. Ρώτα τους όταν άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ γνωρίσει την πείνα αρχισουν να πεινάνε. Ξέρεις κάτι; Θα θέλουν να τα βρούμε, να τα πάρουμε και να τους τα δώσουμε.



"Τριάντα χρόνια... ρώτα τους τότε". Αυτή η σκηνή είχε γυριστεί το 1975. Τριάντα χρόνια αργότερα ξέρουμε πόσο πραγματική ήταν η ταινία του Σύντνεϋ Πόλλακ.

~



~

Είχαμε ζήσει όλη μας την ζωή με το Μεσανατολικό Ζήτημα. Είχε γίνει καθημερινότητα. Κανείς δεν φανταζόταν που θα κατέληγε. Και δεν είχαμε καν πραγματικά συλλογιστεί τι ήταν το Μεσανατολικό. Από που είχε ξεφυτρώσει. Τι έγινε και πώς για να δημιουργηθεί το Ζήτημα;

Για να απαντήσουμε σ' αυτή την ερώτηση πρέπει να πάμε σε μια άλλη ταινία που είχε γυριστεί δεκατρία χρόνια νωρίτερα, το 1962.

Από την διασπορά των Ιουδαίων ανά την Γή, μετά την καταστροφή του Τέμπλου του Σολομώντα και της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους μεταξύ 69 και 73 της Κοινής Εποχής, σταμάτησε να υπάρχει το κράτος του Ισραηλιτών αλλά δεν έφυγαν όλοι οι άνθρωποι Σημιτικής καταγωγής από την Ιουδαία. Το γύρισμα του δεκάτου ενάτου προς τον εικοστό αιώνα βρήκε την γη των Φιλισταίων της Βίβλου (την Παλαιστίνη) με αριθμούς σχεδόν ίδιους ανθρώπων Σημιτικής καταγωγής που ασπάζονταν τον Ιουδαϊσμό και ανθρώπους Αραβικής καταγωγής που ασπάζονταν το Ισλάμ. Ζούσαν σχετικά ειρηνικά και μονιασμένα από ανάγκη επιβίωσης δουλεύοντας μαζί ο ένας για τον άλλον στα αγροκτήματα ή τα Κιμπούτς.

Η Παλαιστίνη και η περισσότερη Μέση Ανατολή και Αραβία ήταν υπό τον ζυγό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που, το 1922 θα γινόταν Τουρκία με πρόεδρο αργότερα τον Κεμάλ Αττατούρκ. Κατά την διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου η εγγύτητα των Οθωμανών στο κανάλι του Σουέζ, ο έλεγχός τους της Ερυθράς Θάλασσας και η συμμαχία τους με τους Γερμανούς, τους έφεραν αντιμέτωπους με τα συμφέροντα της Μεγάλης Βρετανίας.

Το γραφείο Αραβικών Υποθέσεων του Βρετανικού Φόρεϊν Όφις ξεκίνησε το 1917 μια εκστρατεία φθοράς κατά των Οθωμανών στέλνοντας ανάμεσα στους νομάδες της Αραβικής χερσονήσου έναν μικρού βαθμού αξιωματικό που μιλούσε τις διαλέκτους άπταιστα και είχε ήδη περάσει χρόνια με τους μουσουλμάνους της Συρίας. Το όνομά του ήταν Τόμας Έντουαρντ Λώρενς. Θα γινόταν γνωστός στους Άραβες σαν "Όρενς" και στους κινηματογραφόφιλους θαυμαστές του Ντέβιντ Λήν ως "Λώρενς της Αραβίας".

Μετά από την πόρθηση του λιμανιού της Ερυθράς Θάλασσας της Άκαμπα από Άραβες νομάδες οδηγούμενους από τον Λώρενς, τον προβίβασαν σε ταγματάρχη. Οι εκστρατεία φθοράς με στόχο τον Οθωμανικό σιδηρόδρομο συνεχίστηκε επί χρόνια, αλλά δεν προεκτάθει σε καλύτερα οργανωμένο Αραβικό στρατό γιατί η Βρετανία δεν έκρινε σωστό να δώσει στους Άραβες δύναμη που θα τους επέτρεπε να πολεμήσουν μετά για εδάφη και ανεξαρτησία.

Το 1921 ο Λώρενς συνόδεψε τον πρίγκηπα Φεϋζάλ στις Βερσαλλίες όπου μετά από πολλές διαπραγματεύσεις η Βρετανία και οι μεγάλες δυνάμεις απέρριψαν τα σχέδια για δημιουργεία Αραβικών κρατών στην Μέση Ανατολή, και, αντι για τα προτεινόμενα εδάφη, έδωσαν στον Φεϋζάλ ένα καινούργιο Βασίλειο σε μία έκταση που την απεκάλεσαν Ιράκ, βόρεια των πάτριων εδαφών των νομάδων που είχαν βοηθήσει στην νίκη επί των Οθωμανών.

Αηδιασμένος με τον τρόπο που φέρθηκε στους Άραβες η Βρετανία, και θιγμένος που το Γραφείο Αραβικών Υποθέσεων δεν έδωσε σημασία στον χάρτη που είχε φτιάψει περιγράφοντας το πως έπρεπε κατά την γνώμη του να διανεμηθεί η γη στους Άραβες και τον Φεϋζάλ, ο Αντισυνταγματάρχης πλέον Τ. Ε. Λώρενς έφυγε από τον στρατό, άλλαξε το όνομά του σε Τζών Χιούμ Ρός και κατετάγη σαν σμηνίτης στη Αεροπορία. Έζησε άλλα 14 χρόνια, μεταξύ άλλων, περιοδεύοντας την Αγγλία με μια παρουσίαση εικόνων από τις περιπέτειες του και εξέδωσε το μακρήγορο, και ως επί το πλείστον ανιαρό, βιβλίο του "Οι Επτά Κολώνες της Σοφίας" εξιστορώντας και φιλοσοφώντας πάνω στις αναμνήσεις του από την έρημο. Σκοτώθηκε σε ατύχημα με την μοτοσυκλέτα του στο Ντόρσετ τον Μάρτιο του 1935.

Την άνοιξη του 1945 ο κόσμος αναγκάστηκε να κοιτάξει στον καθρέπτη βλέποντας τις φωτογραφίες και διαβάζοντας τα ρεπορτάζ από τα μόλις ανακαλυφθέντα από τον Σοβιετικό και Αμερικανικό στρατό στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Γερμανία και Πολωνία. Έπρεπε κάτι να κάνει ο κόσμος με τους Εβραίους. Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ ήταν αναπόφευκτη. Πολλά μέρη προτάθηκαν για το που ακριβώς θα βρίσκεται το κράτος αυτό. Προτάθηκε ακόμα και ένα νησί στον Ειρηνικό Ωκεανό!

Το 1945 με 1947 δεκάδες χιλιάδων Γερμανοί, Αυστριακοί, Πολωνοί, Ρώσοι, Ιταλοί, Έλληνες και τόσοι άλλοι Εβραϊκής καταγωγής άρχισαν να φτάνουν λαθραία στην Παλαιστίνη, όπως μπορούμε να δούμε στη ταινία με τον Πώλ Νιούμαν του 1960, "Εξοδος".

Οι Βρετανικές κανονιοφόροι σταμάτησαν πάμπολλα πλοία, η Αγγλία και η Ευρώπη έκαναν το πάν να πιάσουν και να γυρίσουν πίσω όσους μπορούσαν, μα η πλημμύρα ήταν ασταμάτητη. Το κράτος του Ισραήλ έγινε πραγματικότητα το 1947, χωμένο, μικρό ανάμεσα σε μεγάλους και πολλούς εχθρούς. Η Βρετανία, πριν φύγει, οργάνωσε όσο καλύτερα και πιο κρυφά γινόταν τους ντόπιους εναντίων του νεογέννητου, αρχαίου κράτους.

Στα Τριάντα χρόνια ανάμεσα στο 1917 και το 1947 το Βρετανικό Φόρεϊν Όφις και ο στρατός δημιούργησαν την Παλαιστίνη του σημερινού "Ζητήματος". Οι "Παλαιστίνιοι" ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο της ψυχορραγούσας Βρετανικής Αυτοκρατορίας προς τον υπόλοιπο κόσμο τη χρονιά που, 4.600 χιλιόμετρα ανατολικά της Παλαιστίνης, ένας μικρούλης γεροντάκος που τον αποκαλούσαν Μαχάτμα (Μεγάλη Καρδιά) έριχνε στα πισινά της γηραιάς Αλβιόνας, με το ξυπόλυτό του πόδι, την χαριστική κλωτσιά.

Αλλά, αυτό πάλι είναι από άλλη ταινία...

~

ΥΓ. Φαίνεται ότι η Αμερική είναι πάντα πρόθυμη να βγάλει των άλλων το φίδι απ' την τρύπα... Παρέλαβε από τους Γάλλους τη Νοτιοανατολική Ασία και ιδιαίτερα ένα μέρος που λέγεται Βιετνάμ (και ολίγη Καμπότζη). Ανέλαβε από τους Άγγλους τη Μέση Ανατολή. Η πλάκα είναι ότι κανείς μέσος Αμερικανός δεν έχει ιδέα ότι τόσες δεκαετίες βουρλίζεται με κληρονομιές άλλων. Άντε να τους πείσεις τώρα ότι δεν είναι οι αστυνομικοί του κόσμου, αλλά οι ...τέλος πάντων! και 'γώ Αμερικανάκι τυγχάνω -ο μισός τουλάχιστον!

Απ' το φόρουμ, δεξιά!

Και ίσα μέχρι το Σίρκους Μάξιμους!
(Ήρθα, είδα, και τα υπόλοιπα σε ιστοσελίδα)

Αστείο πράγμα μου συνέβη χθες στο δρόμο για το φόρουμ. Είχα μόλις αφήσει πίσω μου την περιοχή της συγκλήτου, έτοιμος να διασχίσω το φόρουμ, με το Κολοσσαίο ευθεία μπροστά στο τέλος του δρόμου, μα εγώ, για τον προορισμό μου, έπρεπε να κάνω δεξιά στη μέση του φόρουμ πριν από το παλάτι των Αυγουστίνων, και με το λόφο του Παλατίνο στα αριστερά μου να προχωρήσω μέχρι την θολωτή εκκλησιά του τετάρτου αιώνα αφιερωμένη στον Άγιο Θεόδωρο. Ο φίλος και συνπερπατητής, ανιψιός ενός γνωστού Καρδινάλιου που πριν πολλές, πολλές δεκαετίες είχε προταθεί για πάπας, μου λέει: "ξέρεις, ο Άγιος Πατέρας αυτή τη φορά ενδιαφέρεται πραγματικά να ενωθούν και πάλι οι εκκλησίες γιατί βλέπει ότι Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έχει ανάγκη την Ορθόδοξη". Και, αν δεν ήμουν είδη προσεκτικός στο καλντερίμι και βότσαλο του δισχιλιετούς δρόμου, θα είχα σκοντάψει και θα είχα πέσει, Νίκον και τρίποδο και όλα.

Ότι και να απαντούσα, η απάντηση θα περνούσε τον Άγιο Θεόδωρο και θα μας έφτανε μέχρι το Σίρκους Μάξιμους, και έτσι αρκέστηκα σε ένα «Μμμ-Χμμ!!»

Άλλωστε ήμουν απασχολημένος –στα μάτια της φαντασίας μου, μέσ’ τα μεγαλοπρεπή ερείπια του παλατιού του Οκτάβιου, μετέπειτα Αύγουστου, έβλεπα τους καλούς μου φίλους από την καταπληκτική σειρά του BBC2, του 1976, «Εγώ, ο Κλαύδιος» (I, Claudius). Πίσω από τα παράθυρα, τις καμάρες και τις επάλξεις του τεράστιου παλατιού, ανάμεσα στο φόρουμ, το Κολοσσαίο, και το Σίρκους Μάξιμους, με παρακολουθούσαν όλοι και παίζανε κρυφτό καθώς περπατούσα: Ο Αύγουστος, ο Τιβέριος, ο Καλιγούλας, ο Κλαύδιος …ο Νέρων –οι Αυγουστίνοι. Η πάντοτε δολιοπλοκούσα Λύβια… και που και που ο Κλαύδιος, που όλοι τον είχαν για χαζό, σιγομουρμούριζε τις σκέψεις του, όπως μας τις είχε πει στο πρώτο και στο τελευταίο από τα επεισόδια της σειράς: «Αφήστε τα όλα τα δηλητήρια που σέρνονται στην λάσπη, να ξεπεταχτούν και να μας ζώσουν» (Let all the poisons that lurk in the mud, hatch out!)

Η επίσκεψή μου στην αιώνια πόλη έγινε για να φωτογραφήσω την εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου Μεγαλομάρτυρος. Μετά από την ιστοσελίδα που έφτιαξα για την Ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στην Φλορεντία, όπου και είχαμε παντρευτεί, θα φτιάξω τώρα με μεγάλη χαρά και ιστοσελίδα για την Ορθόδοξη εκκλησία της Ρώμης. Η εκκλησία είναι του τέταρτου αιώνα, στρογγυλή, θολωτή, μας την έδωσαν το 2000 και την εγκαινίασε ο Πατριάρχης το 2004. Βρίσκεται μέσα στα τοίχη της Αρχαίας Ρώμης, κολλημένη στον λόφο του παλατιού, ανάμεσα στο Φόρουμ και το Σίρκους Μάξιμους. Έχει και κατοικία προσκολλημένη στην εκκλησία. Ο Παππάς μας είναι ο μόνος άνθρωπος που κατοικεί σήμερα στην Αρχαία Ρώμη, δίπλα στο Παλάτι των Αυγουστίνων!

Πρίν από το 2000 η μόνη Ορθόδοξη εκκλησία στη Ρώμη ήταν του Αγίου Ανδρέα, και πριν από εκείνη τίποτα. Του Αγίου Ανδρέα είχε χτιστεί στη δεκαετία του 1950 σε ένα οικόπεδο στο οποίο Έλληνες μπορούσαν να χτίσουν ότι ήθελαν. Και αποφάσισαν να χτίσουν ένα ξενοδοχείο και μια μικρούλα-μικρούλα (μα πάρα πολύ μικρή) εκκλησούλα. Ναι, τούτη εδώ:

Τελικά είναι οι παραδώσεις που μας χωρίζουν και ενώνουν με τους γείτονες και τους κοντινούς και τους μακρινούς, και θα έχετε διαβάσει μια-δυό φορές σε τούτες τις σελίδες μου ότι τη θρησκεία τη βλέπω σαν παράδοση -και όταν είσαι στο εξωτερικό γίνεται κάτι σαν ταυτότητα. Όταν θέλαμε να παντρευτούμε, και η γυναίκα μου ήταν τότε Ρωμαιοκαθολική, το Βατικανό δεν το επέτρεπε διότι απαγορεύουνε το διαζύγιο και εγώ θεωρούμουνα από τον Ρωμαιοκαθολικισμό ακόμη παντρεμένος. Παντρευτήκαμε Ορθόδοξα. Και επειδή το Βατικανό και η Ορθοδοξία χορεύουν εύθυμα στους αγρούς μαζί από το 1963 (Όταν ακύρωσαν τα ανάθεμα του 1054), το Βατικανό αναγνωρίζει τα πράττοντα της Ορθοδοξίας άρα και τώρα αναγνωρίζει τον γάμο που δεν αναγνώριζε πριν γίνει... Αμ-πώς! Πολύ αργά! μετά από τον γάμο μας η γυναίκα μου αποφάσισε να γίνει Ορθόδοξη. Βατικανό, 0 - Φανάρι, 1. Σημειώσατε "1".

Έχοντας επιζήσει στο Μανχάταν και τη Βοστώνη 17 χρόνια, η μύτη μου έχει μάθει να μυρίζεται μπίζνες από ένα μίλι μακριά. Όταν συναντηθήκαμε με τον Ρωμαιοκαθολικό Επίσκοπο της περιοχής μας και τον σύμβουλό του για να παρακαλέσουμε να μας δώσουνε το Αβαείο του 9ου αιώνα στο χωριουδάκι μας να μας παντρέψει εκεί ο Ορθόδοξος παππάς από την Φλωρεντία, στο γραφείο η μύτη μου με προειδοποιούσε ότι μπίζνες και όχι Θεός μύριζε. Και πράγματι, μου το σκάσανε το παραμύθι ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν υπέγραφα μια αίτηση στο Βατικανό να μου ακυρώσει ο Άγιος Πατέρας τον πρώτο μου γάμο για τον οποίο η Ορθόδοξη εκκλησία μου είχε ήδη δώσει διαζύγιο. Σκέφτηκα να τους εξηγήσω ότι το να υπογράψω ανωτερότητα του Βατικανού έναντι του Φαναριού ήταν δύσκολο γιατί είχα μόλις φάει ένα θαυμάσιο πιάτο ταλιατέλες με αγριογούρουνο γιαχνί και θα ήθελα να το κρατήσω στο στομάχι μου. Κι έτσι απλώς άρχισα να φτιάχνω ιστοσελίδες :-)

Οι φωτογραφίες είναι πνευματική ιδιοκτησία του συγγραφέα και φωτογράφου.
Απαγορεύεται η υποκλοπή και χρησιμοποίηση χωρίς γραπτή άδεια.
All photographs are the property and copyright of the writer and photographer.
Copy and usage of these photographs without written permission is prohibited by international laws.

Δέρμα, Επιδερμίδα και πετσί

Επιδερμίδα, λευκή
(το αίμα όλων είναι κόκκινο)

Είναι βεβαίως γνωστό ότι σε μια διαφορά απόψεων εκείνοι με την πιο ρεαλιστική ελπίδα να βγουν με τις λιγότερες γρατζουνιές είναι η ομάδα που είχε την λαμπρή σκέψη να προσπαθήσει να κατανοήσει την άποψη της άλλης ομάδας. Ναι, αυτό είναι συνήθως καλή ιδέα –μα το να κατανοήσει κανείς ότι η άλλη ομάδα πιστεύει ειλικρινά στην άποψή της, ή ότι η άποψή της μπορεί καμιά φορά να είναι και σωστή έναντι της δικής μας, αυτό, δεν είναι απλώς καλή ιδέα… είναι ουτοπία!

Όλα τα ζώα της Γής, ή σχεδόν όλα, προτιμάνε τον στενό κύκλο των κολλητών τους, όπως υποστηρίζουν μερικοί. Αν πάει κανένας παρείσακτος να μπει στο κοπάδι φέρνει μια κάποια δυσχέρεια και αναστάτωση. Στις ομάδες του Χόμο Σάπιενς (επίσης γνωστός ως "άνθρωπος") όπου υπάρχει ανεπτυγμένη στο νευρικό σύστημα η ικανότητα διαχωρισμού λεπτομερειών, η κρίση εστιάζεται όχι μόνο στην μυρωδιά και τους ήχους αλλά στο παρουσιαστικό. Μέλη ομάδων Χόμο Σάπιενς αισθάνονται ιδιαίτερα άβολα, φαίνεται, όταν οι παρείσακτοι δεν μοιάζουν απολύτως με τους ίδιους. Αυτό το διαχωρισμό , τα μέλη της ομάδος το αποκαλούν κάτι σαν αγνότητα της ομάδας και οι δέκτες του διαχωρισμού το αποκαλούν "ρατσισμό". Όταν καμιά φορά οι θεωρούμενοι "διαφορετικοί" καταλήγουν στο έδαφος σε μια λίμνη απ' το αίμα τους, ο συνήθης λόγος πού προτείνεται από τους πράττοντας την σφαγή ως δικαιολογία είναι ότι "ακολουθούσαν διαταγές".

Αν και είχα μεγαλώσει σε μία χώρα που κατά παράδοση υποστηρίζει, φερ' ειπείν, τους Άραβες έναντι των Ισραηλινών, και όπου οι κάτοικοι δεν δίστασαν να αδειάσουν την Θεσσαλονίκη από Έλληνες εβραϊκής καταγωγής προσφέροντάς τους στο ταξιδιωτικό γραφείο μόλις έμαθαν για την προσφορά δωρεάν διακοπών στη Γερμανία, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει πραγματικός ρατσισμός μέχρι που έφτασα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ελευθερίας και της Ισότητας. Ανακάλυψα ότι ισότητα αναφέρεται σε πράγματα που μοιάζουν μεταξύ τους όπως παραδείγματος χάριν αν επαναλάβεις τρείς φορές το γράμμα "Κ". Και τα τρία "Κ" είναι ίσα το ένα προς το άλλο, μα όχι με τα άλλα γράμματα της αλφαβήτας. Ή το χρώμα της επιδερμίδας. Όλοι οι κατάλευκοι είναι ίσοι μεταξύ τους, όλοι οι κατάμαυροι είναι ίσοι μεταξύ τους, και πάει λέγοντας για όλες τις αποχρώσεις. Αλλά, ενώ τα μέλη ομάδων με ίδιο χρώμα δέρματος είναι ίσα μεταξύ τους, δεν είναι, λέει, ίσα μεταξύ τους τα χρώματα που είναι διαφορετικά, όπως το μπλέ και το πράσινο, ή, το λευκό και το μαύρο. Στην Αμερική.

Σαν ασπριδερέστατος γαλανομάτης άρρεν εγώ ήμουν ιδιαίτερα άτυχος γιατί έψαχνα για δουλειά στην Αμερική εποχή κατά την οποία ήταν πολιτικά σωστό να είσαι μειονότητα για να προσληφθείς. Τα κατάφερα όμως στο τέλος και βρήκα μια καλή δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία νότια της Ιρλανδέζικης Βοστώνης.

Η αφεντικίνα μου ήταν Ιρλανδέζα, φυσικά, γεννημένη σε μια περιοχή της Βοστώνης που χρειάζεσαι διαβατήριο για να μπεις μέσα, και να έχεις συγγενή μέσα στον IRA. Ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, γυναίκα, σύζυγος, μητέρα, επαγγελματίας. Δεν έχω μισή κακή λέξη να πω γι' αυτόν τον άνθρωπο και το εννοώ αυτό σοβαρότατα.

Μια μέρα καθόμασταν και τα λέγαμε μετά από επιτυχίες του τμήματός μας, ικανοποιημένοι, οι δυό μας. Τι ωραίο αυτό, τι καλό το άλλο, πως τα καταφέραμε εκεί, και τα λοιπά. Μέχρι που είπε κιόλας τι ωραία που είναι που το τμήμα μας αποτελείται από διάφορες ράτσες (racial diversity).

Την κοιτάω αμήχανος και λέω:
- Τέρυ; το τμήμα μας αποτελείται από τρείς Ιρλανδέζες κι εμένα. Που είναι η ρατσική διαφοροποίηση;
Και εκείνη χαρούμενα και ειλικρινέστατα μου απαντά:
- Εσύ! Δεν είσαι λευκός, είσαι Έλληνας! (It's you! you're not white! you're Greek!)

Και εδώ, ευγενική αναγνώστρια και ευγενικέ αναγνώστη είναι το παράδειγμα του πιο επικίνδυνου ρατσισμού. Η Τέρυ δεν ήταν με καμία κυβέρνηση ρατσίστρια -ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος που πραγματικά και αγνά πίστευε ότι κάποιος από την Μεσόγειο ήταν διαφορετική ράτσα από κάποιον από την Ιρλανδία, τόσο πολύ που να θεωρείται διαφορετική ράτσα κάτω από τον νόμο περί ίσης ευκαιρίας εργασίας στην Αμερική ο οποίος είχε θεσπισθεί για να μήν υπάρχουν προτιμήσεις στον εργασιακό χώρο μεταξύ Ευρωπαίων-Αμερικανών, Αφρικανών-Αμερικανών και Ασιατών-Αμερικανών.

Εδώ στην Ιταλία στο χωριό έχουμε κάθε τέλη Οκτωβρίου ένα τριήμερο φεστιβάλ φολκ μουσικής και έρχονται πολλοί φίλοι από την πραγματική Ιρλανδία κάθε χρόνο. Πέρσι διηγήθηκα την ιστορία αυτή στον Ντέηβι, και, μόλις έφτασε η διήγηση στο κλού, το λευκό-ροζ του δέρμα έγινε κόκκινο και τα μάτια του κοκκίνισαν κι αυτά από την ντροπή και το θυμό και την υπόλοιπη βραδιά μου ζήταγε συγγνώμη εκ μέρους της Ιρλανδίας και εγώ γελούσα και τού 'λεγα μα τι λες τώρα, προς Θεού! ο νουνός! ο νουνός!!...

Έχω γνωρίσει και τόσους Γερμανούς, ανά τις δεκαετίες, πάντα έτοιμος με χαμόγελο να τους δεχτώ με λευκό πίνακα, κάθε φορά, αλλά, ανεξαρτήτως ηλικίας και γεωγραφικής τοποθεσίας, κάθε φορά, με άφησαν απογοητευμένο για την βιολογικά κατώτερη στάθμη της φυλής μου...

Έκανα ότι μπορούσα να μάθω στον γιό μου ότι δεν αρκεί να δεχόμαστε όλα τα χρώματα. Πρέπει να μπορούμε να μην βλέπουμε χρώματα, ή φυλές, ή θρησκείες, ή προτιμήσεις -πρέπει να βλέπουμε πέρα από αυτά. Να βλέπουμε τον άνθρωπο. Το να βγει από το στόμα η λέξη "ρατσισμός" έστω και για να τον καταδικάσει κανείς, κρατά τον ρατσισμό ζωντανό. Πρέπει η έννοια να σβηστεί από την ψυχή πριν μπορέσει η λέξη να σβηστεί από το λεξιλόγιο.

Ο καθένας μας έχει δυο γονείς, τέσσερεις παππούδες και γιαγιάδες, οχτώ προπαππούδες και προγιαγιάδες, δεκαέξι, τριάντα δύο... εξήντα τέσσερεις. Αν μια γενιά είναι τριάντα χρόνια, ο κάθε ένας από εμάς έχει 126 προγόνους από σήμερα στο 1821. Η γενιά των προγόνων το 1821 είναι 64 άτομα που κάνανε έρωτα για να είναι ο καθένας μας εδώ σήμερα. Η γενιά του 1453 είναι 65,536 πρόγονοι. Η γενιά στα χρόνια του Καίσαρα, περίπου 1.152.921.504.606.846.976. Πρίν 7.500 χρόνια, 1 και 90 μηδενικά. Οι αριθμοί αυτοί είναι μαθηματικά απαραίτητοι αλλά φυσικά αδύνατον να έχουν υπάρξει. Αν το σκεφτεί λίγο αυτό κανείς θα καταλάβει ότι ο κάθε ένας από εμάς είναι πολύ περισσότερο αδελφός με τον άλλο απ' όσο φανταζόμαστε...

Βαστάτε Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι και Εβραίοι και Ινδοί, Κινέζοι, και άθεοι όλοι βαστάτε! Γίναμε έξι δισεκατομμύρια και πάμε στα εφτά και τα οχτώ και πρέπει να ζήσουμε όλοι μαζί γιατί οι Ινδιάνοι και οι Αμερικές μας τελειώσανε και η Γή έχει αρχίσει να μικραίνει επικινδύνως!

Ελπίζω να με συγχωρέσουν οι Μπλούζ Μπρόδερς, Νταν Άϋκρόϊντ και Τζών Μπελούσι, που χρησιμοποίησα την φωτογραφία τους και έβαλα και φέσι στον Τζών. Δεν μπορούσα να αντισταθώ σ' αυτό το σηκωμένο αριστερό φρύδι! Άλλωστε Ελληνοφέρνει και λιγάκι μια που ο Τζών Μπελούσι ήταν Αλβανικής καταγωγής.