Ολυμπιονίκες

Ο γιός μου ήταν 13 χρονών. Είχε ήδη έρθει με τη μάνα του στην Ελλάδα, Αύγουστο, και εγώ θα ακολουθούσα, να τους βρω στην Αθήνα, να πάρω τον γιό μου, και οι δυό μας να πάμε σε όλες τις Κυκλάδες με τα σακίδια μας, πριν γυρίσουμε για να χρησιμοποιήσουμε τα εισιτήρια μας και στο Καλλιμάρμαρο και στο καινούργιο, να δούμε από κοντά τους Ολυμπιακούς οι οποίοι θα έδιναν μέτρο ποιότητας για να συγκρίνονται οι επόμενοι (μέχρι που φτάσαμε στο σκυλάδικο της τελετής κλεισίματος, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Ήταν Αύγουστος του 2004 και ήσουνα περήφανος να είσαι Έλληνας.

Στην Σαντορίνη μείναμε σε ένα ξενοδοχείο στο Φυροστεφάνι, με δωμάτια σαν να ήταν σκαλισμένα στο βράχο του γκρεμού, με το μπαλκόνι εκατοντάδες μέτρα πάνω από τα βαθυγάλαζα νερά.

Μετά από μια βόλτα με το τουριστικό Υποβρύχιο δίψασα από την οικονομία στον κλιματισμό και το άρωμα του Ευρωπαϊκού ιδρώτα... Πάω στο μπαρ και ζητάω μια Coca Cola light.

Ο τύπος ακουμπάει το κουτί μπροστά μου στο μπαρ και λέει "4 Ευρώ"

- Συγγνώμη; ρωτάω αμήχανος.

- Τέσσερα Ευρώ (ανυπόμονα)

- Μα ξέρετε ότι οι τουρίστες στους οποίους τα πουλάτε μπορούν να βρουν αυτό το κουτάκι σε άλλες τουριστικές χώρες με ένα ευρώ ή λιγότερο; Γιατί να ξανάρθουνε του χρόνου;

Παίρνει πίσω το κουτάκι.

- Τέσσερα Ευρώ και όποιος τα πληρώσει. Εγώ το χειμώνα πάω στην Ευρώπη και τα χαλάω!

Έμεινα άναυδος. Του δίνω 5 Ευρώ. Μου δίνει το κουτάκι της Κόκα Κόλας και ένα Ευρώ ρέστα. Παίρνω το κουτάκι και του δίνω πίσω το Ευρώ.

- Κρατήστε τα ρέστα, του λέω. Θα τα χρειαστείτε.

Αργότερα πήραμε μια βάρκα που μας πήγε στην Κόκκινη Άμμο. Εκεί ήταν δυό τρία ταβερνάκια πάνω στο κύμα. Πάω στο τελευταίο το ομορφότερο και λέω στον γιό μου, Κώστα, τώρα θα φας Ελληνικό φαΐ!

- Καλαμαράκια έχετε;

- Βεβαίως!

- Για να τα δούμε;

- Ορίστε!

Τα βλέπω, τα κοιτάω και μετά τα ξανακοιτάω...

- Καλέ τούτα τα καλαμάρια έχουν βγει από μυθιστόρημα του Ιουλίου Βέρν! Από εδώ κοντά τα βγάλατε;

- Όχι! μου λέει η κυρία υπερήφανα! Είναι κατεψυγμένα από την Ιαπωνία!

- ... μάλιστα. Παϊδάκια έχετε;

- Βεβαίως!

- Για να τα δούμε;

- Ορίστε!

Τα βλέπω, τα κοιτάω και μετά τα ξανακοιτάω...

- Κάπως ...μεγάλα και παχιά δεν είναι;

- Νέας Ζηλανδίας!

Η συζήτηση συνεχίζεται με τα ίδια αποτελέσματα. Στο τέλος λέω παρακαλεστά στην κυρία:

- Είμαστε από την Αμερική και θα ήθελα ο γιός μου να φάει κάτι δικό μας, ντόπιο... τι έχετε που να είναι ντόπιο; Αυγά; ντομάτες; τίποτα;

- Παραπονεμένη μου λέει η κυρία:

- Μόνο γάλα από την αγελάδα. Να το βράσουμε...

- Ευχαριστούμε, της λέω.

Δεν είδα ούτε την αγελάδα ούτε το άρμεγμα, και ούτε ήξερα τι κάνει μια αγελάδα πίσω από ένα ταβερνάκι στην Κόκκινη Άμμο, αλλά το γάλα καλό ήτανε. Το ψωμί, προχθεσινό.

Επιστρέψαμε το αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο, στην εταιρία ενοικιάσεως, και τους είπα ότι έπρεπε να είμαστε στο λιμάνι σε μιάμιση ώρα. Πώς να πάμε? Ταξί ήταν όλα αγκαζέ. Η κοπέλα δεν ήξερε πως να πάμε, ούτε κανείς κατέβασε καμιά καλή ιδέα μέχρι που ο παρκαδόρος λέει "Περίμενε!". Και ο γιός μου και εγώ πήγαμε στο λιμάνι από το γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων καθισμένοι στραβοπόδαρα, πιασμένοι γερά πίσω στην μικρή καρότσα ενός πολύ θορυβώδους τρίκυκλου που οδηγούσε ο παππούς του παρκαδόρου. Πήρε μόνο 25 Ευρώ. Για τα 5 χιλιόμετρα. Το 2004.

Μετά πήγαμε στην Ίο, Πάρο, Νάξο, Τήνο, και Μύκονο. Παντού βρήκα γνωστούς από το '85-'89, τότε που μου είχανε δώσει στα νησιά το παρατσούκλι "Ο Μαραντόνα της φωτογραφίας", γιατί έτρεχα συνέχεια -αλλά σαν τον Βέγγο, όχι τον Μαραντόνα -τέλος πάντων. Βρήκαμε πάντα καλά δωμάτια σε ξενοδοχεία που υποτίθετο ότι ήταν "πλήρη", όπου με θυμόντουσαν, και ένα μου το δώσανε και δωρεάν για τα χρόνια τα παλιά. Σε ένα εστιατόριο στη Μύκονο ο ιδιοκτήτης, που είχε γκριζάρει από τότε που τον θυμόμουνα, δεν πήρε δεκάρα για το μεσημεριανό μας. Ούτε ήθελε να ακούσει για λογαριασμό.

Θυμάμαι,βγαίνοντας από το γρήγορο στη Νάξο στο λιμάνι, μεσάνυκτα, ήμουν κουρασμένος και δεν συνειδητοποίησα αμέσως τι γινόταν καθώς με έπιασε ένας μικρός πανικός: Ένα λεφούσι έτρεχε κατά πάνω μας. Κυρίως γιαγιάδες, γυναίκες και νεαροί.
- Ρουμς! Ρουμς! Κάμαρα! Τζίμερ! Τζίμερ! Οι λέξεις που φωνάζανε ήταν γραμμένες και με μαρκαδόρο σε κομμάτια χαρτόνι που κουνούσαν στον αέρα. Δυό τρείς με ακούμπησαν να τους προσέξω. Μια μεσήλικας γυναίκα με έπιασε από το μανίκι και δεν με άφηνε: "Σε παρακαλώ! Έλληνας είσαι; Δωμάτιο 40 Ευρώ για τους δυό σας! Γιός σου  είναι το παληκάρι; Φτου για το κακό το μάτι! Έλα, μη φεύγεις!"

Στυλάρισμα!

Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για αυτό το πόστερ που έβαλα πρόσφατα πάνω-πάνω αριστερά εδώ στο Μπλογκ, το οποίο κυκλοφορεί με email συνοδευόμενο από επεξηγητικό κείμενο, και με άλλους διάφορους τρόπους.

Υποστηρίζουμε τα ελληνικά προϊόντα και τον τόπο μας

ντύνομαι... τρώω... κάνω τουρισμό ελληνικά!

Σωστό μήνυμα. Χρειάζεται. Το πιστεύω. Γι αυτό και το κότσαρα δω πέρα, να κάνω κι εγώ το καθήκον μου σαν Έλληνας, κι ας είμαι του εξωτερικού.

Αλλά... βλέπετε εσείς τίποτα περίεργα πράματα με τούτο το ποστεράκι, ή είμαι ο μόνος μαγκούφης γκρινιάρης;

Κατ' αρχάς το άτομο που αγοράζει Ελληνικά (εγώ βάζω κεφαλαίο το "Ε" αλλά είναι κουσούρι δικό μου, μη δίνετε σημασία), το άτομο αυτό στην φωτογραφία, είναι γυναίκα! (ναι, το πρόσεξα ο ατσίδας). Όμορφη! Στυλαρισμένη! με χαμόγελο και δόντια φωτοσόπ! Μέχρι και τα αγαθά στην οικολογική σακούλα είναι άρτια τοποθετημένα και στυλάρισμένα! Όπως τα τοποθετεί στην οικολογική της σακούλα κάθε όμορφη και στυλαρισμένη Ελληνίδα! Ιδίως το Γαλλικό ψωμί!

Εγώ κολλάω στην γυναίκα (μεταφορικά σαν έννοια, όχι εκεί που πήγε το μυαλό σας! είμαι παντρεμένος άνθρωπος και πιο ευτυχής από τον δικό της, βάζω στοίχημα!)

Η γυναίκα κάνει ψώνια μόνη της. Που είναι ο άντρας; Όχι ο δικός της! ο οποιοσδήποτε άντρας! Δεν ψωνίζουν οι άντρες; Ά! Στην Ελλάδα τα ψώνια είναι η δουλειά της γυναίκας που μένει σπίτι με τα δυόμισι παιδιά το σκύλο, τη γάτα και την αλλοδαπή παραδουλεύτρα. Είναι η θέση της. Γι αυτό και στο πόστερ βλέπουμε μια γυναίκα. Γιατί αυτή είναι η θέση της!

Εγώ από την άλλη μεριά θα ήθελα στο πόστερ να δω γυναίκες και άντρες και παιδιά και αλλοδαπούς, διάφορες ηλικίες, ντυμένους όπως ντύνονται οι άνθρωποι, και με εκφράσεις πραγματικές, ίσως και με κάποια ψυχή πίσω από τα μάτια που να συμμερίζεται το μήνυμα του πόστερ και να επικοινωνεί άνθρωπος-προς-άνθρωπο με αυτούς που βλέπουνε το πόστερ. Ίσως και με κάποια ανάγκη επίσκεψης σε οδοντίατρο, ίσως και με Ελληνικά ρούχα...

Τελικά το ποστεράκι κάνει Κρα! Διαφημιστική εταιρεία! Και μάλιστα όχι οποιαδήποτε διαφημιστική εταιρεία: Μια Ελληνική (νάτο πάλι το κεφαλαίο "Ε"), μια Ελληνική διαφημιστική εταιρεία από αυτές που το νιάνιαρο καλλιτεχνικός διευθυντής έκανε μια βδομάδα ψώνια στο Λονδίνο, γύρισε, του έδωσε θέση στο Κολωνάκι ο κουνιάδος της θείας του και λέει κάθε πρωί από το γραφείο του: "Είμαι διαφημιστής! Κοίτα μαμά! Είμαι διαφημιστής!"

Αλλά, κάθε καλή διαφημιστική εταιρεία, και κάθε νιάνιαρο καλλιτεχνικός διευθυντής διαφημιστικής εταιρείας, χρειάζονται πελάτες. Ποιός άραγε να είναι ο πελάτης που παρήγγειλε ένα πόστερ με ένα τέτοιο πραγματικά σωστό και καίριο μήνυμα;

Ο πελάτης είναι το ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ.

Και σας ακούω να ρωτάτε: "Ποιό Κίνημα Πολιτών; οι αγανακτισμένοι;"

Όχι-όχι-όχι! Όχι οι αγανακτισμένοι.

Αυτοί εδώ είναι το Κίνημα Πολιτών, πίσω από το πόστερ:

http://www.protimoellinika.gr

Αν πάτε εκεί θα δείτε ότι το Κίνημα Πολιτών γεννήθηκε από τους εξής γονείς: Εκατό προσωπικότητες από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα  ΑΕΙ, τους Δικηγορικούς, Ιατρικούς και Τεχνικούς Συλλόγους και Επιμελητήρια, τον Επιστημονικό και Καλλιτεχνικό κόσμο και τον Τύπο μαζί με τους Προέδρους των ανωτάτων και ανωτέρων Συνδικαλιστικών Οργάνων των εργαζομένων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, Πρόεδρους Εμπορικών και Επαγγελματικών Επιμελητηρίων, Ομοσπονδιών, Συλλόγων και Συνδέσμων του Εμπορίου και της Αγοράς κλπ

Η δε πρόεδρος του Κινήματος Πολιτών είναι η τ. ("τ." υποθέτω πα να πει "τέως") ΥΠΕΡΝΟΜΑΡΧΗΣ Αθηνών-Πειραιώς Κωνσταντίνα Μπέη, η οποία κατάφερε και έβαλε φωτογραφία της στην ιστοσελίδα τους πριν προλάβει να την πάρει και να την σκίσει το νιάνιαρο καλλιτεχνικός διευθυντής και να βάλει ένα φωτογράφο με 2.000 Ευρώ την ημέρα να πάρει καινούργια! Και μετά να την στείλει για φώτοσοπ 150 Ευρώ την ώρα.

Υπερνομάρχης! Αυτό και μόνο θα το λέω και θα το ξαναλέω μέχρι αύριο! ΥΠΕΡΝΟΜΑΡΧΗΣ! Δηλαδή, πριν πάει στο γραφείο της του νομάρχη έμπαινε σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο, γύριζε τρεις φορές πάνω στο δεξί τακούνι και έβγαινε με μια κάπα πράσινή ή γαλάζια ανάλογα με την περίπτωση!  
SUPER-ΝΟΜΑΡΧΗΣ! Τα-Ντααααα! Μπαμ Μπουμ! Όχι παίζουμε!

Και συγκεκριμένα μαγαζιά δέχτηκαν να στηρίξουν το Κίνημα!!! Τι ωραία τι καλά! Αισθάνομαι ήδη μια... ένα... ερέθισμα ενθουσιασμού! Μα, για βάστα μια στιγμή! Πως ακριβώς θα "στηρίξουν" το Κίνημα τα μαγαζιά; Με το να κολλήσουν τα πόστερ του κινήματος στην πόρτα του μαγαζιού φυσικά! και για αντάλλαγμα το Κίνημα θα γράφει τα ονόματα των μαγαζιών σαν υποστηριχτές του κινήματος των πολιτών.
Δηλαδή, ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ.

Πάλι μας δουλεύουνε μου φαίνεται και το χάβουμε! (τόσο που μας αρέσει να είμαστε πολίτες και σε κίνημα μάλιστα!)


Έχετε ιδέα πόσο κόστισαν μέχρι τώρα τα πόστερ αυτά; δημιουργικό, κείμενο, φωτογράφιση, μοντέλα, μακιγιέρ, art director, creative director, ηλεκτρονική επεξεργασία, ιστοσελίδα, κείμενα ξανά... 
Και τα στυλαρισμένα email που κυκλοφορούν, διαφημήσεις SPAM!
ΑΠΟ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΙΑ; 
από την τσέπη της κυρίας Υπερνομάρχη και των 100 εξεχόντων προσωπικοτήτων; 
ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ!
 

Λοιπόν, Έλληνες, Ελληνίδες, μαγείρεμα μου βρωμάει από δέκα μίλια!

Σε λίγο θα έχουμε και πολιτικές υποψηφιότητες από το Κίνημα Πολιτών, το οποίο βέβαια είναι ξεχωριστό από το κίνημα αγανακτισμένων, το οποίο και πάλι είναι τελείως ξεχωριστό από το κίνημα του Μίκη του Θεοδωράκη! Του Μίκη το κίνημα είναι πάντως το πιο ευέλικτο. Πάει από έξω αριστερά στα μέσα δεξιά, ανάλογα με το αν είναι δίσεκτο έτος, αλλά αυτό είναι για άλλο πόστερ.

Έχετε προσέξει, ανά την ιστορία, όλα τα καινούργια πολιτικά ενδιαφέροντα από Λένιν έως Χίτλερ ξεκινήσανε σαν κινήματα του λαού με μηνύματα εθνικά ή εθνικιστικά που απαντούσαν σε ανησυχίες των καιρών... Και όλα σοσιαλιστικά! Προ παντός Σοσιαλιστικά! Βάλε τη λέξη Σοσιαλιστικό μέσα και τους έπιασες. Τώρα εξελιχθήκαμε και για να μας πιάσουνε χρειάζεται να είμαστε πολίτες, και δη σε κίνημα!

Αλλά αυτοί εδώ οι κινηματίες, όπου το πάνε, το ξεκινήσανε με πολύ σωστό μήνυμα, και καίριο για την εποχή! Τελικά ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διαφημιστικής εταιρείας μπορεί να μην είναι και τόσο νιάνιαρο. Μάλλον εμείς θα είμαστε, αν τα χάψουμε ΚΑΙ αυτά.

Όπως κάποτε χάψαμε τα:

Ο ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΟΧΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΟΚ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ

ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ

Αλλά, εκείνα ήταν από άλλα πόστερ, και τα συνόδευαν Μίκης Θεοδωράκης, Μανος Λοΐζος, και φυσικά ο μέγας οραματιστής!

Μας δουλεύουνε 30 χρόνια δούλεμα και εμείς ποτέ δε μαθαίνουμε γιατί φέρνουνε καινούργιους καλλιτεχνικούς διευθυντές! 

Θυμάμαι ένα καλλιτεχνικό διευθυντή πριν χρόνια που είπε το κλασσικό: "Δεν ξέρω γι αυτό το πουκάμισο και γραβάτα... πολύ κατεστημένο... και χωρις γραβάτα φέρνει πολύ κουκουέ... για δοκίμασε ένα ζιβάγκο!"

Και ιδού το επιτελείο του Κινήματος Πολιτών, και η SUPER ΝΟΜΑΡΧΗΣ, και λίγη ακόμα από την εργασία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Κινήματος...:

Αχ, και το μήλο καλέ! ΤΟ ΜΗΛΟ!! (της γλυκιάς, Ελληνικής αμαρτίας)
Έλα ν' αμαρτήσουμε μαζί μπέϊμπι, α-λά Ελληνικά!

Και η κλασσική αυτή Ελληνίδα, με το σέξι φερμουάρ στο ντεκολτέ (δε σας έρχεται να το τραβήξετε προς τα κάτω σιγά-σιγά να το απολαύσετε;) και τις ξανθές μπούκλες, σαν την ξανθούλα του Διονύσιου Σολωμού, κρατά πολιτικά σωστά ψώνια: Μια σακούλα κόκκινη για το ΚΚΕ, μια πράσινη για το ΠΑΣΟΚ, και μια μωβ για την ΝΔ και ΛΑΟΣ μια που ούτε την ΝΔ ούτε το ΛΑΟΣ τα πάμε και πολύ αυτές τις μέρες. Και κοιτάξτε κάτω-κάτω! όχι τα πόδια της! το μπλε κουτί: έχει και ΧΟΡΗΓΟ η ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ! Οργανωμένα πράματα! Καλά: οι Ελληνίδες γυναίκες που βλέπουν αυτές τις διαφημήσεις και όλες τις άλλες παντού για όλα, που βάζουν την γυναίκα σε αυτό το στερεότυπο ρόλου αντικειμένου το δέχονται ασυζητητί -και αγοράζουν κι εκείνες τα προϊόντα που τις κάνουν αντικείμενα;;;

Η Γυναίκα ως κρέας. Δε ντρεπόμαστε λίγο! Και δεν σηκώνονται όλες οι Γυναίκες της Ελλάδας να φασκελώσουνε τους άραβες με τα λακόστ στις διαφημιστικές εταιρείες του Κολωνακίου! 

Και όμως... νομίζω ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό και δεν σηκώνει στυλάρισμα διαφημιστικής εταιρείας. Δεν ξέρω... ίσως απλά να γκρινιάζω χωρίς λόγο...

 Δεν δέχομαι τις διαφημιστικές μεσανατολίτικες ειρωνίες τους.

Που αντικειμενοποιούν την γυναίκα,

και υποβαθμίζουν ΞΑΝΑ την νοημοσύνη μας!

Σχεδίασα εγώ μερικά πόστερ, που νομίζω δουλεύουν καλύτερα.

Ορίστε.

Και γι αυτή μόνο τη φορά τα κάνω και τζάμπα!

Εδώ έχω τα ηλεκτρονικά αρχεία, αν θέλει κανείς να τα στείλω υψηλή ανάλυση, 

και από τα παρακάτω αν σας κάνουνε κέφι πάρτε ότι θέλετε!

Σχεδιασμένα από την Αποθήκη Σκέψης, Ελεύθερη χρήση για όλους.

Μέλλον

Έρχεται κάποια στιγμή σε κάθε πολύπλοκο πρόβλημα όταν η λύση γίνεται απλούστερη απ' ότι θα περίμενε κανείς.

Στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι απλά ότι η Ελλάδα πρόκειται, αργά ή γρήγορα να χρεοκοπήσει. Οι δρόμοι που μας οδήγησαν στο σημερινό σημείο συνέκλιναν από πολλές κατευθύνσεις οι οποίες συνεπάγονται και ευθύνες.

Από την πλευρά του κράτους της Ελλάδας,

- Η χώρα έζησε επί 30 χρόνια σαν ένας άνθρωπος που ξόδευε μονίμως περισσότερα από αυτά που έβγαζε, και συμπλήρωνε με δανεικά μέχρι που έφτασε στο σημείο να μην μπορεί πλέον ούτε τους τόκους να πληρώνει στην ώρα του.

- Η χώρα δεν ανέπτυξε τις πηγές εσόδων, όπως τον ακριβό τουρισμό κάποιας ποιότητας, και την στήριξη του αγρότη, της αλιείας, της υπαίθρου και της οποιασδήποτε βιομηχανίας στο σημείο το οποίο θα μπορούσε να τα εξελίξει.

- Κανείς δεν έκανε τις σωστές ερωτήσεις από τότε που το 1980 το ΠΑΣΟΚ άρχισε να δημιουργεί υπέρογκο χρέος που ήδη είχε φτάσει στα σημερινά επίπεδα

- Το κράτος δεν βοήθησε την ανάπτυξη της οικονομίας με κατάλληλους νόμους, μηχανογράφηση, διαφάνεια, εξυπηρέτηση πολιτών και λειτουργούντα δημόσιο τομέα.

- Οι πολίτες της χώρας επέλεξαν την φοροδιαφυγή, τα μαύρα λεφτά, την παραοικονομία, σαν καθημερινή πραγματικότητα.

- Οι πολίτες της χώρας επέλεξαν να αφήνουν τις "μικρές" και απεχθείς εργασίες στους αλλοδαπούς που δεν ντρέπονταν να εργάζονται, και επέλεξαν να πληρώνουν, στους αλλοδαπούς, μισθούς οι οποίοι έβγαλαν από τα "χαμηλά" επαγγέλματα όσους Έλληνες είχαν μείνει σε αυτά.

Από την πλευρά του Δυτικού κόσμου, και ιδιαίτερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από όπου ερχόντουσαν τα δανεικά,

- Κανείς μέχρι πέρσι αλλά ούτε και τώρα, σκέφτηκε, ή σκέφτεται, το μέλλον το οποίο είναι αλληλένδετο με τις μικρές και αδύναμες χώρες, και την συνεπαγόμενη διαχείριση δανείων και επιτοκίων.

- Δέχτηκαν μια χώρα σαν την Ελλάδα στην Ευρωζώνη το 2000-2002, ενώ ήταν κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα είχε μαγειρέψει τα λογιστικά της βιβλία.

- Η Άνγκελα Μέρκελ με την στάση της, πέρσι και τώρα, βοήθησε να τρυπήσει το μπαλόνι, το οποίο θα τρύπαγε ούτως ή άλλως -όμως ίσως να μπορούσε να είχε τρυπήσει λίγο πιο διακριτικά με περισσότερη κάλυψη και διορατικότητα για το μέλλον όλης της Ευρωζώνης.

Όμως το ίδιο το Οικονομικό Σύστημα του Δυτικού κόσμου δεν μπορεί να σταθεί άνευ κριτικής.

- Ένα οικονομικό σύστημα που μένει στάσιμο στην λειτουργία, προσδοκίες και εφαρμογή του, δεν μπορεί, από την φύση του, να παρακολουθήσει και να υπηρετήσει κοινωνίες οι οποίες έχουν ήδη εξελιχθεί πέρα από αυτό. Όπως ο Κομμουνισμός των αρχών του 20ου αιώνα ξεπεράστηκε και ετέθη άνευ επαφής με την πραγματικότητα, έτσι και ο Καπιταλισμός του 20ου αιώνα βασίζεται σε θεμέλια και διαδικασίες που οι κοινωνίες έχουν πλέον ξεπεράσει.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι μεγάλο και πολύπλοκο, δημιουργημένο όχι μόνο από μια ανεύθυνη χώρα με τυφλούς πολίτες, σπρωγμένους δεκαετίες μπροστά από την κοινωνική τους ικανότητα λειτουργίας, αλλά και από κράτη που άργησαν να πατήσουν φρένο, όλα κάτω από ένα άσχετο πλέον και "χρεοκοπημένο" σύστημα.

Πιστεύω ότι και εκείνοι ακόμα που δεν θέλουν να το δουν ή να το παραδεχτούν ξέρουν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει, ή τον Ιούλιο του 2011, ή λίγο αργότερα, ή λίγο παρακάτω. Πιστεύω ότι η ερώτηση δεν είναι "Αν" θα χρεοκοπήσουμε, αλλά "Πότε;" και, ίσως, "Πως;".

Η σωστή προετοιμασία και επιλογή του "Πότε;" και του "Πως;" μόνο την Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει. Οι καθημερινοί πραγματικοί Άνθρωποι που ζουν και παλεύουν μέσα στην Ελλάδα, οι Έλληνες, το 80-90% των Ελλήνων, θα υποφέρουν το ίδιο ότι και όποτε και να γίνει. Μάλιστα, όσο πιο πολύ καθυστερεί η Τελευταία Πράξη της Εθνικής Τραγωδίας, τόσο περισσότερο θα υποφέρουν.

Η ερώτηση δεν είναι πλέον αν μπορούμε να ξεπεράσουμε το συγκεκριμένο πρόβλημα και τα γενικότερα πάμπολλα προβλήματά μας. Δεν είναι δυνατόν, πρώτον γιατί δεν είναι στην φύση του Έθνους μας να κάνουμε ενωμένοι τις ενέργειες που θα βοηθούσαν, αλλά και γιατί δεν εξαρτάται πλέον μόνο από εμάς. Ότι και να κάνει πλέον η Βουλή, και να ενωνόντουσαν οι 300 σε μια φωνή, εκείνη η ώρα πέρασε πια και είναι αργά για αυτό. Πρέπει να δούμε τι είναι το επόμενο πράγμα που μπορούμε ακόμη να κάνουμε.

Πιστεύω ότι έχει έρθει πια η στιγμή που οι καθημερινοί Άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να πάρουν την μοίρα τους στα χέρια τους. Δεν έχει πλέον σημασία το ότι φταίνε πρωτίστως οι ίδιοι που φτάσαμε εδώ. Τώρα είμαστε εδώ, και έχουν δικαίωμα και απαίτηση τα παιδιά τους να ζήσουν σε ένα μέλλον που θα το καθορίσουν οι ίδιοι και οι γονείς τους, και όχι οι ανίκανοι αντιπρώσωποί τους, οι ξένοι, ή ένα πεπαλαιωμένο οικονομικό σύστημα.

Για αυτό ελπίζω το Κίνημα των Αγανακτισμένων να συνεχίσει να αυξάνεται, να καθορίζεται, και να μεγαλώνει σε όγκο, μάζα και αδράνεια. Όχι γιατί πιστεύω ότι μπορεί να σώσει πλέον τίποτα, αλλά γιατί πιστεύω, από πλευράς ηθικής και ιστορικής στιγμής ότι είναι πια ώρα να μιλήσουν και να πράξουν οι ίδιοι οι Άνθρωποι που πρόκειται να προσπαθήσουν να επιβιώσουν στον καινούργιο κόσμο που περιμένει τις μέρες της χώρας μας.

Για καλύτερο, ή χειρότερο, είναι πλέον ή Ώρα των καθημερινών Ανθρώπων.

Όπου είναι να πάμε, ας πάμε ενωμένοι, χωρίς πλέον επάνω μας τα χρώματα των Πράσινων ή των Βενέτων, των ξένων, ή του συστήματος του Εικοστού αιώνα που έχει ξεπεραστεί από τον Εικοστό Πρώτο. Αν δεν μπορεί να νικήσει πλέον η Οικονομία, ας νικήσει, ηθικά και θεωρητικά τουλάχιστον, η Ζωή.

Αγανακτισμένοι!

Αγανακτισμένοι!


Η Ώρα δεν έρχεται ποτέ σε μια στιγμή. Κάνει Μέρες, Μήνες, Χρόνια, από την Στιγμή που θα λεχθεί το Άλφα ενός γεγονότος μέχρι να λεχθεί το Ωμέγα. Αλλά όσο σιγά και βασανιστικά και να περάσει, η Ώρα έρχεται Πάντα.

Και τώρα, δεν είναι η ώρα των κομμάτων, των οικονομικών δυνάμεων, του κράτους, ή των ολίγων. Τώρα είναι η Ώρα των Ανθρώπων που επιτρέπουν στα κόμματα, τις οικονομικές δυνάμεις, στους ολίγους, να υπάρχουν!

Τώρα, για καλύτερο ή χειρότερο, για δίκιο ή άδικο, είναι η Ώρα των Λαών. Και είτε βγει καλύτερο ή χειρότερο, είτε βγει δίκιο, είτε άδικο, θα είναι Σωστό, γιατί θα το έχουν αποφασίσει και πράξει οι καθημερινοί άνθρωποι που αποτελούν τους Λαούς.

Η Βουλή είναι η Εκκλησία της Δημοκρατίας και ανήκει στον Λαό. Εκείνοι που βρίσκονται μέσα στη Βουλή, από τον Πρωθυπουργό μέχρι τον Κλητήρα, είναι υπάλληλοι των Ανθρώπων που βρίσκονται τώρα έξω από την Βουλή.

Οι υπάλληλοι δεν έχουν δικαίωμα ή δύναμη να βάλουν τα ΜΑΤ να κλείσουν τις πόρτες. Τα Aφεντικά τους θέλουν να μπουν μέσα και να πάρουν την Μοίρα τους στα χέρια τα δικά Τους.

Να βγάλουν τα κράνη τα ΜΑΤ και να σταθούν δίπλα στα Αδέλφια τους, τους γονείς τους και τα παιδιά τους.

Να φύγουν αυτοί που είναι μέσα στη Βουλή. Αυτοί είναι οι υπάλληλοι και απέτυχαν. Απολύονται. Να βγουν κι αυτοί έξω και να πάρουν την θέση τους ανάμεσα στους συμπολίτες τους.

Και όλοι μαζί, Άνθρωποι, να σκίσουμε τον νοητό μανδύα που δίνει υφή στον αέρα τον κοπανιστό και να φωνάξουμε, η αξία του χρήματος είναι Μηδέν. Τα επιτόκια είναι αυθαιρεσίες των χρηματεμπόρων. Τα νούμερα είναι το όπλο των επιτηδείων και το όπλο αυτό δεν έχει σφαίρες μέσα πια.

Το νούμερα και οι αριθμοί μέσα στους υπολογιστές των τραπεζών δεν σημαίνουν πια τίποτα. Το μόνο που έχει υφή είναι η αλήθεια του ιδρώτα εκείνου που εργάζεται για την οικογένειά του.

Αδέλφια είμαστε όλοι! Ας πιάσουμε από το χέρι τούτη την Στιγμή κι ας την κάνουμε την Καλύτερη μας Ώρα, επί τέλους. Οι δυνάστες έχουν δύναμη μόνο όσο πιστεύουν οι δυναστευόμενοι ότι η δύναμη είναι αληθινή. Καιρός να τους το πούμε ότι τα συστήματά τους είναι αέρας κοπανιστός και μας είναι αδιάφορα.

Με μια φωνή, αδελφωμένοι.

Ανοίξτε την πόρτα της Βουλής. Οι ιδιοκτήτες θέλουν να μπουν στο σπίτι τους!

the Angry!

An Hour never comes to pass in one moment. It takes Days, Months, Years, from the Moment an event will begin to the moment it will end. But, as tortuously and slowly as it may pass, the Hour always comes.

Now is no longer the hour of political parties, forces of finance, the state and of the few. Now is the Hour of Human Beings, the men and women who allow for the political parties, the forces of finance, for the few, to exist!

Now, for better or for worse, for right or for wrong, is the Hour of the People. And, be it for better, or for worse, be it for right or for wrong, it will be Correct, for it will come to pass of the decisions and of the acts of the everyday men and women who are the People.

The Parliament is the Chapel of Democracy and it belongs to the People. They who are inside the Parliament, from the Prime Minister to the Janitor, are but employees of the People who are now standing outside the house.

Employees do not have the right or the power to use the Police in locking down the doors. Their Employers wish to enter and to take their fate into their Own hands.

Let the Police take off their helmets and come stand next to their brothers and sisters, their parents, their children.

Let those who are inside Parliament leave. They are the employees and they failed. They are fired. Let them too come out and take their place amongst their fellow citizens.

All together, Human Beings all, Men and Women, let us tear down the imaginary cloak that gives substance to the emptiness it conceals and let us shout, the value of money is Zero. The interest rates are the arbitrary inventions of the money merchants. The numbers are weapons of the cunning and those weapons are no longer loaded with real bullets.

The numbers and digits inside the computers of the banks mean nothing. The only substance is in the truth of the sweat of the Human Beings who labor for their family.

We are Brothers and Sisters all! Let us take this Moment by the hand and make it our Finest Hour, at long last. The oppressors have power only for as long as the oppressed believe the strength to be real. The Hour has come to say that their systems are empty, unimportant without substance and we are no longer interested.

With one voice, united.

Open the doors of Parliament. The owners wish to come in to their House!

Αγανάκτηση;

Πρότεινα μέχρι τώρα ότι:

1) Το κράτος υπό τις τωρινές συνθήκες είναι ακυβέρνητο, και λίγη διαφορά θα φέρει όποιος και να γίνει "αρχηγός".

2) Δεν φταίει μόνο η εκλεγμένη κυβέρνηση για την κατάντια μας αλλά, κυρίως, και το 80% περίπου από των πολιτών που εξέλεξαν τις κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών με στόχο την τσέπη και το βόλεμά τους.

3) Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα που κανείς δεν έχει θίξει ακόμα: Τα Ελβετικά στεγαστικά δάνεια του 2006-2009 αυτή τη στιγμή χρεοκοπούν οικογένειες, οι τράπεζες πιθανόν να έπραξαν στα όρια της παρανομίας με τα επιτόκια και τον διαχωρισμό του ενός ποσού σε δύο δάνεια, και η υπόθεση αυτή αργά ή γρήγορα θα βγει στην επιφάνεια, και θα είναι μεγάλη.

Καθώς περνάν οι μέρες βλέπω το "κίνημα" των "αγανακτισμένων" να αποκτά όγκο, μάζα και κύρος. Ποιοί είναι αυτοί; Είναι όλοι, από όλες τις κατευθύνσεις που ενώνονται σε ένα μόνο κοινό σημείο: Είναι αγανακτισμένοι. Πόση κοινή συμφωνία σε αποφάσεις μπορεί να φέρει αυτό το ένα κοινό σημείο της αγανάκτησης; αγανάκτησης για διαφορετικούς λόγους και σκεπτικό για τον καθένα; Πόσοι από τους αγανακτισμένους αγανακτούν απλά επειδή δεν μπορούν να συνεχίσουν να ξεπληρώνουν τα Ελβετικά δάνεια;

Τι μπορεί να φέρει αυτό το κίνημα; Το ellinaki πρότεινε κάτι που εγώ μετέφρασα υποκειμενικά διαβάζοντας το ως ότι αυτός που θα ξεπηδήσει από το κίνημα, αν αναδειχθεί κανείς, ίσως να μην είναι Βενιζέλος ή Φραγκλίνος Ρούζβελτ, αλλά Μουσολίνι ή Χίτλερ. Συμφωνώ, και, αγανακτισμένος ων, ανησυχώ.

Γράφω αυτή την ανάρτηση, την τρίτη και τελευταία της ενότητας, για να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες παρατηρήσεις.

Οι πρώτες δύο αναρτήσεις ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και τα Φράγκα. Είχαν δε προλογιθεί από την ανάρτηση Λύσεις.

Τώρα, σκέφτομαι, εν τέλει, ότι:

Μια χώρα που θέλει δε θέλει, της αρέσει δεν της αρέσει, είναι μέρος μιας κοινότητας και αλληλοεξαρτάται με χώρες διαφορετικής νοοτροπίας, κουλτούρας και στάθμης, και υπόκειται σε διεθνείς νόμους και τρόπους του πράττειν, και δεσμεύεται από υπογραφές, και χρωστάει λεφτά που ανήκουν σε τρίτους, χρειάζεται διαχείριση η οποία απαιτεί γνώση των οικονομικών, της νομικής, και της διεθνούς πολιτικής. Και χρειάζεται αυτές οι γνώσεις να εφαρμόζονται με μια ενεργή κοινή γραμμή του λαού. Οι άνθρωποι που θα αναδειχθούν από οποιαδήποτε επιτυχία των αγανακτισμένων θα έχουν τέτοιες ικανότητες; υπάρχουν; Ή θα αναδειχθούν άνθρωποι που θα ικανοποιήσουν τους αγανακτισμένους με το λέγειν τους και διεθνώς και οικονομικά θα τα κάνουν περεταίρω θάλασσα;

Αν πάμε αυθαίρετα, υπό την σκέπη της λαϊκής αγανάκτησης και λαϊκής δικαιοσύνης, να δημεύσουμε περιουσίες και να φυλακίσουμε πρώην κρατικούς λειτουργούς, και να αναδιοργανώσουμε ή να ακυρώσουμε χρέη, θα μπει το διεθνές δίκαιο των εταίρων μας να μας σταματήσει. Αμφιβάλετε;

Από την άλλη μεριά, ας υποθέσουμε για ένα λεπτό ότι βλέπουμε τη Γη από ένα διαστημόπλοιο χωρίς να έχουμε ιδέα για κράτη, οικονομίες και πολιτεύματα. Αυτό που βλέπουμε, κοιτώντας την Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή, είναι ότι άρχισε αγανάκτηση... στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Συρία, την Λιβύη, την Υεμένη, την Ελλάδα. Σε κάθε μέρος για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικά συμβάντα και αποτελέσματα.

Αλλά, στο σύνολο της εικόνας, παντού, από Τυνησία σε Υεμένη σε Ελλάδα, ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ. Στην Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.

Πως το βλέπουν άραγε αυτό οι Μεγάλες Δυνάμεις ΗΠΑ. Γερμανία/Γαλλία, Ρωσία, Κίνα...

Κάτι βράζει και δεν μυρίζει καθόλου καλά.

Γράφει το ANT1,

http://www.ant1online.gr/Ereuna/Pages/20116/0dd6ba74-0e81-48e1-97b1-e699b8bb5af9.aspx  

"Ο Παναγιώτης Θεοδωρίδης, μέλος του 300ellines.org, εξηγεί τους λόγους της παρουσίας του στο Σύνταγμα. «Δημιουργήσαμε τους 300ellines πριν από περίπου δύο μήνες. Ήμασταν τότε μία ομάδα δέκα ατόμων που ζητάμε επιτέλους να αλλάξει το πολιτικό και οικονομικό σκηνικό της χώρας». Η ομάδα έχει εικοσιτετράωρη παρουσία στο Σύνταγμα, με τα μέλη της να κρατούν τέσσερις εξάωρες βάρδιες. «Ζητάμε να ενωθούμε όλοι γύρω από τα δίκαια αιτήματα του κόσμου, την άρνηση του χρέους, την άρση της βουλευτικής ασυλίας και την αλλαγή του Συντάγματος με μία συντακτική εθνοσυνέλευση»."

Με πιο ακριβώς τρόπο προτείνουν οι "αγανακτισμένοι" να ανακοινώσουμε στην Ευρώπη και τους δανειστές ότι παίρνουμε πίσω τις υπογραφές της χώρας μας και "ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ";
...και ...πως λέτε να μας απαντήσουν, από την Ευρώπη, οι δανειστές;

Στην ίδια σελίδα στο ΑΝΤ1,

"Αυτόνομες ομάδες υπάρχουν πολλές. Μία από αυτές το «Δίκτυο Επισφαλών και Ανέργων», που διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα για τους εργαζομένους. Ο Θεοδόσης Βάικος από την ομάδα την youtubers, δηλαδή των Ελλήνων χρηστών της γνωστής υπηρεσίας Youtube, δηλώνει την αγανάκτηση του απέναντι στα νέα μέτρα. «Ίσως τώρα να καταλάβουν. Δεν φεύγουμε μέχρι να δικαιωθούμε», αναφέρει ο κ. Βάικος. Έκτος από νέους ανθρώπους, δυναμικό παρόν δίνει και η τρίτη ηλικία."

Πως ακριβώς, και αφού γίνουν τι ενέργειες, από ποιόν, θα θεωρήσουν ότι "δικαιώθηκαν";;;

Στο ΑΝΤ1 πάντα,

http://www.ant1online.gr/Society/General/Pages/20116/77a99ae0-cfbd-4d27-9c30-d2b0fcd0898a.aspx

"Στα «ορεινά», επί της Αμαλίας, Έλληνες πολίτες όλων των ηλικιών διαμαρτύρονταν, κρατώντας ελληνικές σημαίες, κατά των πολιτικών, του μνημονίου, των τραπεζών και της Τρόικας."

Α-Χα! Πρωτοαναφέρθηκε η λέξη "Τράπεζες"! Ο όρος "Ελβετικά Στεγαστικά Δάνεια" δεν θα αργήσει...




Θυμάμαι μια παλιά ταινία με τον Robert Redford που λεγόταν The Candidate, όπου ο νεαρός Redford έκανε αγώνα με βάση οικολογία και αντι-κατεστημένο, να γίνει Γερουσιαστής. Χωρίς να το περιμένει κανείς, ούτε, περισσότερο από όλους ο ίδιος, κέρδισε τις εκλογές. Στο πάρτι της νίκης παίρνει τον πολιτικό του Μάνατζερ φοβισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου, μακριά από το ενθουσιασμένο πλήθος, και, στα λίγα δευτερόλεπτα ησυχίας πριν τον ξαναβρεί το πλήθος, προλαβαίνει να ρωτήσει τον μάνατζέρ του: "Τώρα τι κάνω;"
 

Φράγκα

Ας τα δούμε απλά τα πράγματα: Από το 1949 ως το 1980 τρώγανε οι κεντρο-δεξιοί, και '67 με '74 τρώγανε και οι ακροδεξιοί. Από το 1980 ως το 1996 τρώγανε οι κεντρο-αριστεροί, και 1996 με 2004 τρώγανε όσοι βρίσκανε καρέκλα όπου την βρίσκανε. 2004 με 2010, καλά κρασά. Είχε φτάσει το πάρτι πια 2 το πρωί, ήταν όλοι τάβλα και όστις πρόλαβε Ευρώ είδε. Για 2011 δε μιλάω γιατί τώρα πρόκειται περί ενός νεκρού σώματος όπου τα κύτταρα ψάχνουν σπασμωδικά να επιβιώσουν πριν το αναπόφευκτο.

Σαν το τζιτζίκι του Αισώπου, κανείς δεν πήρε χαμπάρι ότι το μερμηγκάκι προετοιμαζόταν για τον χειμώνα. Σαν την αλεπού του Αισώπου, αυτά που θα μας έσωζαν και θα μας έδιναν μέλλον και ενότητα, ήταν (και είναι) κρεμαστάρια. Και το ξαναχτίσιμο του κράτους που έγινε στο Παραμύθι Χωρίς Όνομα της Π.Σ. Δέλτα, είναι ακριβώς αυτό, για την Ελλάδα: Παραμύθι.

Στα σχολεία όταν ήμουνα παιδί μαθαίναμε πως να μην είμαστε τζιτζίκια και αλεπούδες είδους Αισώπου. Αλλά, περιέργως, οι μαθητές εκείνων των χρόνων έγιναν ακριβώς αυτό: τζιτζίκια και αλεπούδες του Αισώπου.

Και τα τζιτζίκια και αλεπούδες, αυτοί, τι νομίζετε ότι έδωσαν στα παιδιά τους για να τα προετοιμάσουν να ενηλικιωθούν κι εκείνα; Κάρβουνα της ψυχής έδωσαν, από την Γη που κάψανε.

Πολλές φορές μου θυμίζουν οι φίλοι μου ότι υπάρχουν και Έλληνες που δεν πέφτουν στις κατηγορίες τις οποίες κράζω. Σωστά! να το πω εγώ πριν μου το ξαναπούν: Μιλάω για το 90% ή το 80%. Αλλά οπωσδήποτε μιλάω για τουλάχιστον το 75% (μάλλον το 95% είναι, αλλά με αυτή την πρόταση γλύτωσα το αντικράξιμο από το, τουλάχιστον, 5%).

Και τώρα, αγανάκτηση. Αγανάκτηση γιατί από το 1949 ως το 2010 δεν πρόλαβαν να φάνε οι αριστεροί και οι ακροαριστεροί, και θέλουν να ξαναφάνε οι ακροδεξιοί. Που κλείνετε μπρε τις πόρτες και δεν προλάβαμε ακόμα να φάμε, λένε (εν τω μεταξύ, οι κεντρο-αριστεροί και οι κεντρο-δεξιοί έχουν τόσα κακάκια στη φωλίτσα τους που αγανακτούν σιωπηλά, ή απλώς φεύγουν, ή στέλνουν τα παιδιά τους, έξω, ή γίνονται αριστεροί, ακροαριστεροί, ή ακροδεξιοί, μπας και φάνε τίποτα παραπάνω όταν και αν έρθει η σειρά και αυτών των ομάδων).

Το 2006 με 2009 τρέξανε όλοι να πάρουν δάνεια τα οποία οι τράπεζες δίνανε σαν αντίδωρο έξω από τις εκκλησίες του Εγώ.

Περιέργως οι τράπεζες δεν έδιναν τα δάνεια σε Ευρώ, αλλά σε Ελβετικά Φράγκα. Ο κόσμος δεν το πολυκατάλαβε αυτό, άκουσε Ελβετία και υπέγραψε. Οι τράπεζες δεν έδιναν ένα δάνειο των, ας πούμε, 100.000 Ευρώ, αλλά δύο δάνεια, ένα των 75.000 Ευρώ και ένα των 25.000 Ευρώ. Των 75.000 με επιτόκιο λίγο μεγαλύτερο από το τι έπρεπε να είναι, και τα 25.000 με επιτόκιο πολύ μεγαλύτερο από ότι έπρεπε να είναι. Ο Ρωμιός, και πάλι ανίδεος, δεν το πολυσκέφτηκε, και άφησε το μελάνι της υπογραφής του να ξεραθεί στο χαρτί.

Επίσης, οι τράπεζες έδιναν τα δάνεια με σταθερό, κλειδωμένο, επιτόκιο, τα πρώτα 3 χρόνια των 25-ετών δανείων, και στο τέλος του τρίτου χρόνου τα επιτοκια ξεκλειδώνονταν και οι τράπεζες είχαν, και έχουν, δικαίωμα να πάνε τα επιτόκια όπου θέλουν.

Και, επίσης, ο πελάτης μιλούσε πρόσωπό με πρόσωπο μόνο με τα μανεκέν της βιτρίνας (τους υπαλλήλους των υποκαταστημάτων που ουδεμία γνώση ή δύναμη έχουν). Τα τμήματα της τράπεζας που ήξεραν τι γίνεται και έγραφαν τα συμβόλαια ήταν απρόσητα. Αλλά ο Ρωμιός έπιασε στο χέρι τα 75.000+25.000=100.000 και καληνύχτα σας.

Το 2007, 1 Ευρώ ήταν 1,66 Ελβετικά Φράγκα, ενώ τώρα, το 2011, 1 Ευρώ είναι 1,22 Ελβετικά Φράγκα. Και η μηνιαία δόση με το σταθερό επιτόκιο έβγαινε από την ισοτιμία Ευρώ-Φράγκου και κυμαινόταν ανάλογα, από 600 Ευρώ τον μήνα στα, τώρα, 800 Ευρώ τον μήνα.

Τι σημαίνει αυτό;

Όταν τον Ιούνιο του 2007 κάποιος πήρε 100.000 Ευρώ, στην πραγματικότητα χρωστούσε 166.000 Ελβετικά Φράγκα.

Σήμερα, τα 166.000 Ελβετικά Φράγκα Ευρώ που πήρε τότε, αντιστοιχούν σε 136.000 Ευρώ για να ξεπληρωθούν.

Δηλαδή αυτός που πήρε 100.000 Ευρώ πριν 4 χρόνια και πλήρωνε 600-800 Ευρώ τον μήνα, σήμερα χρωστάει 136.000 Ευρώ, που είναι 36.000 Ευρώ περισσότερα από όσα πήρε.

Αν ήσουνα Ελβετός τραπεζίτης, το 2007 σου χρωστούσε ένας Έλληνας 166.000 φράγκα. Σήμερα σου χρωστάει πάλι 166.000 φράγκα (μείον την απόσβεση κεφαλαίου από τις δεδομένες δόσεις). Και ή Ελληνική Τράπεζα είναι υπόχρεη στην Ελβετική τράπεζα για 36.000 Ευρώ παρά πάνω, και το Διεθνές Χρέος της Ελλάδας έχει υψωθεί κατά 36.000 Ευρώ (για κάθε δάνειο των 166.000 Ελβετικών Φράγκων), όλα αυτά χωρίς να κάνει κανείς τίποτα, μόνο από τις συναλλαγματικές διαφορές. Αλλά, αν ήσουνα ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ, ο Ρωμιός πελάτης σου, σου χρωστούσε 100.000 Ευρώ το 2007 και σου χρωστάει 136.000 Ευρώ σήμερα, στο ενεργητικό σου, χωρίς να έχεις κάνει εσύ τίποτα, η αθώα περιστερά. Αν δε, ως τραπεζίτης, είχες πάρει τα Ελβετικά φράγκα να τα δώσεις στο Ρωμιό το 2007 μέσω άλλου συναλλάγματος, τώρα χορεύεις τσάμικο.

Ένα διαμέρισμα σε 15-ετή πολυκατοικία σε μέση συνοικία στην Αθήνα, το 2007, είχε αντικειμενική αξία (εφορίας) περίπου 130.000 Ευρώ, και μπορούσε να πουληθεί (και υπήρχαν αγοραστές) 130-190.000 Ευρώ. Το ίδιο διαμέρισμα σήμερα, αν βρεθεί αγοραστής, άντε να δώσει 95-110.000, και η αντικειμενική αξία... μα η λέξη "αντικειμενική" διαγράφτηκε από το Ελληνικό Λεξιλόγιο.

(Για αποφυγή παρεξηγήσεως, δεν μιλάω για τον εαυτό μου -γενικά μιλάω)

Δηλαδή, αν κάποιος είχε ένα διαμέρισμα που άξιζε γύρω στα 180.000 Ευρώ αν πουλιόταν, και το έβαλε ενέχυρο για ένα δάνειο 100.000 Ευρώ το 2007, σήμερα ο άνθρωπος αυτός έχει χάσει περίπου  90.000 Ευρώ, μεταξύ της πτώσης της αξίας του ακινήτου του και της ανόδου το Ελβετικού Φράγκου, και της πτώσης του Ευρώ έναντι του Ελβετικού Φράγκου.

Και μόλις απελευθερωθεί το επιτόκιο θα πηδήξουν ψηλά και οι δόσεις του.

Αυτά τα περίπου 90.000 Ευρώ πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει μέσα σε 4 χρόνια χωρίς να έχουν κάνει τίποτα; Πόσοι Έλληνες πήραν δάνεια σε Ελβετικά Φράγκα το 2006 με 2008 με τα σπίτια τους ενέχυρα; Πόσοι από αυτούς είχαν ιδέα τι τους έστηναν οι τράπεζες όταν υπογράφανε;

Από αυτούς, που πρέπει να είναι αγανακτισμένοι, δεν έχουμε ακούσει ακόμα. Ή μήπως έχουμε;

(Η δεύτερη από τρείς αναρτήσεις μιας ενότητας. Για την πρώτη δείτε την προηγούμενη ανάρτηση: "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης")

ΗΠΕ

Κάποτε, ανάμεσα στον παγωμένο φραπέ και το αντηλιακό, ακουγόντουσαν μεγαλόπνοες εξηγήσεις για την σημασία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, και για το ότι η Ελλάδα είναι μέρος της μεγάλης αυτής δημιουργούμενης δύναμης.

Όπως κάθε ξεκίνημα καινούργιας ζωής έτσι και η γέννηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης ήρθε με τις δυσκολίες της, μια που κάποια όργανα του "κορμιού" αναπτυσσόντουσαν γρηγορότερα, ή αργότερα από τα άλλα.

Δεν βαδίζουμε στο άγνωστο όμως. Το παράδειγμα υπάρχει ήδη, προς μίμηση, βελτίωση ή αποφυγή:
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Οι ΗΠΑ δεν είναι ένα κράτος όπως πολλοί απ' έξω νομίζουν. Οι ΗΠΑ είναι 50 "κράτη". Οι ΗΠΑ αποτελούνται από 50 Πολιτείες, 50 Κοινοβούλια, 50 γερουσίες, 50 νομοθετικά σώματα, 50 κέντρα οικονομικής κατεύθυνσης και 50 Κυβερνήτες, όλα και όλοι ανεξάρτητα από τα άλλα. Στην Μασαχουσέτη μπορείς να στρίψεις δεξιά με κόκκινο. Στην διπλανή Κονεκτικούτη δεν επιτρέπεται. Δηλαδή από την μια γωνία στην άλλη του δρόμου, κάνοντας το ίδιο πράγμα δύο φορές, θα πάρεις ένα πρόστιμο έχοντας περάσει τα Πολιτειακά σύνορα. Όλα αυτά τα "κράτη", μερικά των οποίων είναι μεγαλύτερα το καθένα και από μεγάλα κράτη της Ευρώπης, συνδέονται με την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση η οποία έχει ξεχωριστό δικό της Κοινοβούλιο, Γερουσία, Νομοθετικό, Οικονομικό και πρόεδρο. Και, φυσικά, ένοπλες δυνάμεις, που βρίσκονται παντού ανά την υφήλιο με  11 αεροπλανοφόρα και τον στόλο που συνοδεύει το κάθε αεροπλανοφόρο, συν 53 πυρηνικά υποβρύχια επίθεσης και 18 πυρηνικά υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων με ατομικές κεφαλές. Προσοχή! Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δεν είναι υπεράνω των Πολιτειακών, αλλά, απλά, τις ενώνει, βοηθά την οικονομική και πολιτιστική πορόοδο της κάθε πολιτείας και παρουσιάζει ένα πρόσωπο στον έξω κόσμο.

Οι ΗΠΑ δεν είναι λοιπόν ένα κράτος, αλλά 50 κράτη ενωμένα για τα μάτια του έξω κόσμου σε μια οργάνωση. Η δε Ουάσινγκτον, όπου εδρεύει η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, δεν βρίσκεται σε καμία από τις 50 Πολιτείες αλλά σε μια ουδέτερη περιοχή που δεν είναι Πολιτεία αλλά λέγεται Περιοχή της Κολούμπια (District of Columbia,  εξ' ου και Washington DC, η πρωτεύουσα της Ομοσπονδίας -η οποία δεν έχει καμία σχέση με την Πολιτεία της Ουάσινγκτον η οποία βρίσκεται πάνω από το Όρεγκον και κάτω από τον Καναδά στον Ειρηνικό Ωκεανό).

Υπάρχουν πλούσιες και παραγωγικές Πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη, Το Τέξας και η Καλιφόρνια, υπάρχουν και φτωχές όπως το Αρκάνσας και η Πολιτεία του Μισσισσιππή. Υπάρχουν Πολιτείες Τουρισμού και παιγνιδιών και αναπαύσεως όπως η Φλώριδα, η οποία έχει το παρατσούκλι "Η αίθουσα αναμονής του Θεού", γιατί εκεί πάνε όλοι μόλις πάρουν σύνταξη.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, η Ελλάδα δέχτηκε την δεκαετία του 1980 την ευκαιρία να γίνει η Φλώριδα της Ευρώπης, ή ένας συνδυασμός μεταξύ Φλώριδας και Καραϊβικής της Ευρώπης. Το ξέρω γιατί ήμουνα εκεί, σε εκείνη την Ελλάδα, επί 5 χρόνια, κάνοντας την σκληρή δουλειά, από Μάιο μέχρι Οκτώβριο κάθε χρόνο, να τρέχω με την φωτογραφική μου μηχανή σε όλη την Ελλάδα με καράβια, ιπτάμενα, κρις κραφτ, ελικόπτερα και αεροπλάνα, να με περιλαμβάνουν οι δεσποινίδες αντιπρόσωποι του Άγγλου εργοδότη μου εν στολή και να με οδηγούν στο ξενοδοχείο μου και σε κάθε αξιοθέατο κάθε γωνιάς της Ελλάδας... σκληρή δουλειά αλλά κάποιος έπρεπε να την κάνει. Ήταν τότε που είδα τους ψαράδες και τους αγρότες να παίρνουν Ευρωπαϊκά λεφτά για το ψάρεμα και τον αγρό και αντί εκεί, να τα βάζουν σε κάποια Βίλλα Κατίνα-δωμάτια για τους ξυπόλητους, και σε μπε-εμ-βε να πούμε. Αντί να συνεταιρίζονται 20 χωριανοί μαζί και να χτίζουν ένα ξενοδοχείο α-λα-Μαϊάμι, χτίσαν ο καθένας την καλύβα του Καραγκιόζη κι έκρυψαν τα μετρητά στο στρώμα του κρεβατιού ή τα έφαγαν σαν τζιτζίκια με το νέο θάρρος που είχε δώσει η γραμμή του Αντρίκου (αντίο στα παλιά τζάκια και hello στα καινούργια) ο οποίος μέχρι το 1996 έφτασε το χρέος κοντά στα σημερινά του επίπεδα για να φάνε (για πρώτη φορά) οι ημέτεροι.

Η Ελλάδα τελικά δεν έγινε Φλώριδα και Καραϊβική των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Οι Έλληνες προτίμησαν και κατάφεραν να καταλήξουν την χώρα τους να είναι κάτι σαν την Πολιτεία του Μισσισσιππή ή το Αρκάνσας της Ευρώπης. Και τώρα, τους φταίνε οι πολιτικοί, τους οποίους οι ίδιοι εξέλεξαν. Τους φταίνε οι πολιτικοί των οποίων η μονη δουλειά και σκοπός ήταν να κλέβουν από αυτούς που δεν τους ψήφιζαν και να τα δίνουν σε εκείνους που τους ψήφιζαν, και να χρεώνουν τα δανικά στην Ευρώπη, η οποία ήτανε κακιά άρα καλά να πάθει! -ένα είδος Ρομπέν των Καραγκιόζ μπερντέ.

Σήμερα διαβάζω στην ιστοσελίδα νέων της ΕΡΤ ότι ο κύριος Ζαν Κλοντ Τρισέ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, κάτι σαν το "Φεντ" (Federal Bank) των ΗΠΑ, προτείνει την ίδρυση Υπουργείου Οικονομικών της Ευρώπης. Μια πρόταση η οποία, ληφθεί δε ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν, έρχεται 20-χρόνια-αργά για το "Μισσισσιππή", ή ότι διάολο άλλο κατάντησαν οι Έλληνες την Ελλάδα.

Το μόνο που μένει πια για την Ελλάδα, για να μοιάσει εντελώς του Μισσισσιππή, είναι να ιδρυθεί κάποιο είδος Ελληνικού Κου Κλουξ Κλαν το οποίο είμαι σίγουρος δεν αργεί. Τα θύματα υπάρχουν ήδη στο πρόσωπο των αλλοδαπών, κλπ. Το μόνο που μένει είναι να αρχίσουνε μερικοί να καίνε σταυρούς, ή γκλίτσες, ή γκλίτσες σταυρωτές, ή κάτι... Αντί για μυτερές λευκές κουκούλες με δυό τρύπες για να βλέπουνε, προτείνω φέσια τραβηγμένα κάτω από τ' αυτιά χωρίς τρύπες για τα μάτια. Κάποιος πρέπει να φταίει. Ποιός ευκολότερος από τους αλλοδαπούς -μια που κυβερνητικό σύστημα δεν αλλάζουμε γιατί ακόμα δεν το πήραμε χαμπάρι ότι το φαγοπότι τελείωσε και οι ΗΠΕ έρχονται!

Επίσης μαθαίνω σήμερα ότι συμφωνήθηκε καινούργιο τριετές πρόγραμμα στήριξης με περισσότερο δανεισμό και περισσότερες περικοπές του κράτους. Και σκέφτομαι, η Roadartist είχε δίκιο όταν σχολίασε στην προηγούμενη ανάρτηση αυτού του μπλογκ ότι φοβάται πως ο θάνατος θα είναι αργός και βασανιστικός.

Και μετά θυμάμαι τη καημένη την μάνα μου που δεν πάτησε σε γιατρό μέχρι που έφτασε στο τέλος του τελικού σταδίου του καρκίνου, κι όταν ο γιατρός πήγε να τηλεφωνήσει σε ασθενοφόρο να πάει αμέσως νοσοκομείο, η μάνα μου τό 'σκασε, γύρισε σπίτι, και τρεις μέρες μετά σωριάστηκε και την πήγαν στο νοσοκομείο σηκωτή. 

Μου δίνει θυμό αυτός ο τρόπος του σκέπτεσθαι της στρουθοκάμηλου.

Λύσεις

Είναι πλέον εμφανές ότι δεν είναι όλα ρόδινα στην εύθυμη Ελλάδα του Ζορμπά, και ο ήλιος που έλαμπε πάνω από τα νησιά-όνειρα της κάθε τουριστικής προσωπικής περιπέτειας κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα, ή δύει, ή κατι τέτοιο τέλος πάντων.

Θεωρώντας τον εαυτό μου πολίτη και της Ελλάδας, χωρίς όμως να μπορώ να αυτοαποκαλεστώ "υπεύθυνος πολίτης", όπως τόσο εύκολο το βρήκαν να αυτοαποκαλεστούν "υπεύθυνοι" οι των γραμμάτων και τεχνών της ακαδημαϊκής-επιστημονικής κοινότητας, σαν έγραψαν την διαθήκη τους την οποίαν εδημοσίευσε το ελληνάκι εδώ, το θεωρώ καθήκον μου να προσφέρω και εγώ μια λύση...

Σκέφτομαι λοιπόν,

Χρειαζόμαστε αρχηγό. Αυτό είναι το πρώτο. Χωρίς αρχηγό που πάμε 11.000.000 άνθρωποι δίχως χάρτη;

Λοιπόν. Πως να βρούμε τον αρχηγό.

1. Πάμε σε μια ουρά σε ταμείο μιας ΔΟΥ και παίρνουμε τον πρώτο άνθρωπο που βρίσκουμε να μην βρίζει.

2. Τον πάμε τον άνθρωπο σε ένα δωμάτιο όπου στον τοίχο έχει ένα μεγάλο χάρτη της Ελλάδας. Τον βάζουμε να γυρίσει την πλάτη του στον χάρτη και δένουμε ένα μαντήλι πάνω από τα μάτια του.

3. Του δίνουμε ένα βελάκι το οποίο του λέμε να ρίξει με δύναμη πίσω του.

4. Σε όποιο σημείο του χάρτη της Ελλάδας καρφωθεί το βελάκι, εκεί ρίχνουμε από αεροπλάνο με αλεξίπτωτο μια μαϊμού.

5. Αφού φτάσει στο έδαφος η μαϊμού, θα αρχίσει να περιφέρεται. Οποιανού το χέρι πιάσει η μαϊμού πρώτο, εκείνος, ή εκείνη, θα γίνει αρχηγός.