Κίνητρα

Είναι ώρα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα και την ζωή που δεν ικανοποιεί πια κανέναν, εκτός αν έχει κανείς καταφέρει να βγει από το τραίνο και να ζει την ζωούλα του ευτυχισμένα κι’ ανεξάρτητα σε κάποιο βουνό.

• Στις 9 Νοεμβρίου είναι πλέον μια πραγματική πιθανότητα ότι πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ και θα ορκιστεί στις 20 Ιανουαρίου του 2017.
• Η Ευρώπη μεταλλάζει με υπαρξιακά προβλήματα ταυτότητας.
• Ο Πούτιν επιστρέφει την Ρωσία στον Σταλινισμό.
• Το Μεσανατολικό δεν είναι πια απλό «πρόβλημα» αλλά υπαρκτή παγκόσμια απειλή.
• …και η εποχή, κάποτε, που τα σημαντικότερα νέα ήταν η οικονομική κρίση της Ελλάδας έμεινε μια νοσταλγική ανάμνηση καλύτερων και ασφαλέστερων καιρών.

Ο λόγος για όλα τα παραπάνω είναι ότι ένα σημαντικό ποσοστό όλου του κόσμου δεν ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα που έχτισαν οι δεκαετίες των 1980, 1990, η κυβέρνηση του Μπους και η οικονομική πολιτική του Σόιμπλε. Ο κόσμος, παντού, όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για το «μέρος» στο οποίο τον πήγε αυτή η πορεία, αλλά θέλει να το αλλάξει, όχι προς κάτι άλλο συγκεκριμένο, αλλά με το ένστικτο του «βρόντηξέ τα όλα και κάντα σαλάτα».

Πέρασαν 100 χρόνια από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από το 1915-1920 έως το 2015-2020 ο πλανήτης είχε μια ευκαιρία να αλλάξει τα πάντα. Τα άλλαξε. Αλλά δεν του αρέσει αυτό που προέκυψε. Τώρα τι γίνεται;

• Γιατί να σπουδάσει κανείς αν πρόκειται να είναι άνεργος;
• Γιατί να εργαστεί κανείς αφού λεφτά δεν θα βγάλει και θα χρωστάει στην εφορία και τις πιστωτικές κάρτες και στην τράπεζα;
• Γιατί να πιστεύει σε κάτι, σε κάποια ηθική, εφ’ όσον βομβαρδίζεται καθημερινά με τόσα διαφορετικά στα οποία καλείται να πιστεύει;
• Γιατί να προσπαθήσει να συζητά εφ’ όσον όλοι πια τσακώνονται;
• Γιατί να αναγνωρίζει την ισότητα εφ’ όσον δεν εφαρμόζεται πουθενά;
• Γιατί να στοχεύει σε σοφία όταν παντού κερδίζει η σοφιστεία; Και δεν μπορεί πλέον κανείς να ξεχωρίσει καν την σοφία από την σοφιστεία.
• Γιατί να αγωνιστεί να καλυτερεύσει την θέση του εφ’ όσον πλέον μόνο τα σκατά επιπλέουν;

Κι’ έτσι όλοι υποχωρούν μέσα στις οθόνες των κινητών τους και των κομπιούτερ τους κάνοντας την εικονική πραγματικότητα πραγματική, γι’ αυτούς.

Ο Τραμπ ξεχώρισε από τους άλλους Ρεπουμπλικάνους γιατί κανείς άλλος δεν προσέφερε κάτι που να το ήθελε η πλειοψηφία, και πιθανότατα να υπερισχύσει των Δημοκρατικών για τον ίδιο λόγο. Ο Τραμπ αντιπροσωπεύει την σαλάτα που θέλοιυν όλοι με το να τα βροντήξουν όλα κάτω. Όχι μόνο δεν υπάρχει πια αξία, αλλά δεν ενδιαφέρεται κανείς πλέον για «αξία». Εκείνα όλα στα οποία ο κόσμος είχε διδαχθεί να αποδίδει αξία αποδείχτηκαν κούφια και απατηλά –και δεν έδωσαν σε κανέναν τίποτα.

Τα παραμυθένια ’50, τα αγωνιστικά ’60, τα ψυχεδελικά ’70, τα φιλάργυρα ’80, τα τεχνολογικά ’90, τα τρομοκρατημένα ’00 και τα αδιέξοδα ’10. Και, σε 40 χρόνια το πετρέλαιο τελειώνει.

Οι φιλοσοφίες, οι θρησκείες, οι αξίες, τα συστήματα τριών χιλιάδων ετών, όπως και η τεχνολογία ακόμα, ανήκουν πλέον στο παρελθόν γιατί η σημερινή πραγματικότητα είναι το αδιέξοδο στο οποίο αυτές έφεραν τον κόσμο.

Η μοίρα του Σωκράτη είναι να επιλέγει να πίνει δηλητήριο, εις τους αιώνας των αιώνων. Όλοι θαυμάζουν πόσο καταπληκτικός ήτανε. Αλλά, αν ήταν τόσο καταπληκτικός, γιατί επέλεξε την αυτοκαταστροφή του αντί να χρησιμοποιήσει την οποιαδήποτε αξία που είχε ώστε να αποδείξει ότι άξιζε να ζήσει σε εκείνους που τον κατηγορούσαν; Τι σόι «δήλωση», τι σόι «θέση» είναι η αυτοκαταστροφή ως απόδειξη ανωτερότητας;

Ο ένας αυτοκτόνησε με κώνειο, ο άλλος αυτοκτόνησε με σταύρωση… και ο κόσμος έμαθε ότι η λύτρωση είναι στην αυτοκαταστροφή, και ότι η μόνη όμορφη ζωή είναι αφού τα κακαρώσουμε και μας θυμούνται οι ζώντες. Ωραίες φιλοσοφίες και θρησκείες σκαρφιστήκαμε και επιλέξαμε για να μας οδηγήσουνε στο μέλλον. Μαντέψτε τι έγινε: το μέλλον ήρθε!

Κώματα

Ο κόσμος χάνουνταν κι’ ο τσίπρας έφερνε «νέο σύνταγμα, νεα μεταπολίτευση, για την Ελλάδα του 2021»

Τι ανάρτηση να γράψει κανείς…

Ο παπαδόπουλος το ’67 μας έβαλε «στον γύψο». Τούτος εδώ σας έβαλε σε κώμα.

Και στο εν τω μεταξύ, τρώγατε, πίνατε, και τώρα δεν παραπονιέστε πια που νηστικοί κοιμάστε γιατί ο γιατρός που επιλέξατε τελευταίο, μετά από όλους τους άλλους, σας διασωλήνωσε και να δούμε πότε θα ξυπνήσετε. Φακελάκι, ρε, του δώσατε του ιατρού; Ή θα τα πάρει κατ' ευθείαν από τον σωλήνα;

Μεταλλάξεις

Το πολιτικό τοπίο στις ΗΠΑ του 2016 είναι το τέλειο παράδειγμα της πλήρους μίξης των θετικών και των αρνητικών συστατικών μιας πραγματικής δημοκρατίας.

Μια δημοκρατία, απλά, είναι η κυβέρνηση από τον λαό για τον λαό, όπου οι αποφάσεις χρειάζονται πλειοψηφία έστω και του ενός και όπου η διαμόρφωση αποφάσεων εξαρτάται από την συζήτηση.

Η δημοκρατία, για να λειτουργεί σωστά, πρέπει να επιτρέπει την αυτοκατάλυσή της. Δηλαδή, αν μετά από συζήτηση η πλειοψηφία αποφασίσει να ψηφίσει δικτατορία, αυτό πρέπει να το επιτρέψει η δημοκρατία, κι ας είναι η τελευταία της πράξη πριν αυτοκαταστραφεί. Στην περίπτωση αυτή, το αποτέλεσμα δεν θα οφείλεται σε ανεπάρκεια της δημοκρατίας, αλλά σε ανεπάρκεια του σκεπτικού των ψηφοφόρων. Μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η λέξη που χρησιμοποίησα, «ανεπάρκεια» δεν είναι σωστή, επειδή δεν είναι αντικειμενική.

Ένα καλό παράδειγμα υπάρχει στην Ιστορία της Ρώμης. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (Ρεπούμπλικα) αποφάσισε και ψήφισε δια των αντιπροσώπων της να δώσει δικτατορικές δυνάμεις στον Ιούλιο Καίσαρα. Ο υιοθετημένος γιός του Ιουλίου, ο Οκτάβιος, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας και μετονομάστηκε σε Αύγουστος Καίσαρ. Η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία και ποτέ δεν επέστρεψε στην Δημοκρατία.

Όταν ένας λαός αποφασίζει να ψηφίσει δικτάτορες, όπως τον Οκτάβιο, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ, δεν το κάνει συνειδητά γνωρίζοντας ότι καταλύει την δημοκρατία εις όφελος της δικτατορίας. Το κάνει πιστεύοντας ότι ενεργεί δημοκρατικά επιλέγοντας έναν άνθρωπο τον οποίον δεν έχει κατανοήσει σαν δικτάτορα, αλλά σαν σωτήρα. Μάλιστα, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί δεν το κατανόησαν αυτό μέχρι που έχασαν τα πάντα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί Ιταλοί ακόμα δεν το έχουν κατανοήσει.

Όμως, όταν ένας λαός αποφασίζει να ψηφίσει έναν δικτάτορα, το γνώριμο σύμπτωμα της πράξης του αυτής είναι ότι ψηφίζει αρνητικά αντί για θετικά. Δηλαδή, ψηφίζει εναντίων κάποιων, όταν ο δικτάτορας έχει δημαγωγικά ενεργοποιήσει τον θυμό του λαού εναντίων «κάποιων άλλων» στους οποίους ρίχνουν το φταίξιμο για τα δεινά τους.

Η ερώτηση φέτος είναι αν η Αμερικανική Δημοκρατία θα επιζήσει.

Αν με την δημοκρατική διαδικασία ο Τραμπ χάσει τις εκλογές. 

Ο Τραμπ είναι ένα σύμπτωμα ασθένειας. 

Αν δεν υπερισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού της δημοκρατικής κοινωνίας, η ασθένεια θα μεταλλάξει σε αποδεκτή πραγματικότητα δικτατορίας, όπως η αρχαία Ρώμη.

Μονόδρομος

Η δεδομένη πραγματικότητα του κόσμου μας  εξαρτάται από τρία απλά πράγματα, την ύπαρξή τους και την δυνατότητά μας να τα αγοράζουμε.

1. Ηλεκτρισμό,
2. Ορυκτά καύσιμα,
3. Δορυφόρους.

Το πετρέλαιο θα τελειώσει γύρω στο 2055.

Το φυσικό αέριο θα τελειώσει γύρω στο 2070.

Το 2016 υπάρχουν περίπου 1.400 δορυφόροι σε τροχιά απόστασης περίπου 300 χιλιομέτρων από την Γη, και περισσότεροι από 3.000 είναι προγραμματισμένοι να προστεθούν τα επόμενα χρόνια --και κανείς δεν οργανώνει το «κυκλοφοριακό» εκεί πάνω. Από τους δορυφόρους εξαρτούνται όχι μόνο οι τηλεπικοινωνίες αλλά και το ίντερνετ.

Ο ηλεκτρισμός εξαρτάται όχι μόνο από παραγωγή και διανομή αλλά και από ικανότητα των καταναλωτών να τον αγοράσουν, αλλά και από υποδομή (π.χ., στην Ιταλία, μία "δυτική", Ευρωπαϊκή χώρα, οι στιγμιαίες ή και περισσότερης διάρκειας διακοπές ρεύματος είναι καθημερινότητα. Για να μην πέφτει το κομπιούτερ μου και η εργασία μου έχω ιδιαίτερη UPS μπαταρία με φόρτιση 5 λεπτών για να σώσω την εργασία μου αφού πέσει το ηλέκτρικό).

Χωρίς ηλεκτρισμό, καύσιμα και δορυφόρους, ο πολιτισμός μας και η πραγματικότητά μας απλά δεν υπάρχουν. 

Όσοι γεννήθηκαν μετά την δεκαετία των 1980, όχι μόνο δεν γνωρίζουν διαφορετικό κόσμο αλλά εκλαμβάνουν την σημερινή πραγματικότητα σαν δεδομένη και σταθερή, χωρίς οποιοδήποτε επίπεδο ικανότητας να λειτουργήσουν εκτός αυτής.

Είναι γεγονός πέρα από οποιασδήποτε αμφισβήτηση ή συζήτηση ότι τον επόμενο αιώνα η πραγματικότητά μας θα έχει αλλάξει, χωρίς καύσιμα, και ότι δεν θα υπάρχει η πείρα, παιδεία ή, η ετοιμότητα, να αντιμετωπισθεί η αλλαγή. Η αλλαγή δεν θα είναι διαχειρίσιμη αλλά θα είναι καταστρεπτική για τον πολιτισμό και το ανθρώπινο είδος.

Η αλλαγή έχει ξεκινήσει. 

Το ενδιαφέρον είναι ότι τα συμπτώματα της αλλαγής δεν φαίνονται ακόμα σαν να έχουν σχέση με καύσιμα, μηχανισμούς ή κόστος, αλλά φαίνονται συνδεδεμένα με άλλα προβλήματα:

1. Υπερπληθυσμό,
2. Οικονομική αστάθεια,
3. Καταβαράθρωση την Παιδείας,
4. Πόλωση ιδεολογιών και ιδεοληψιών,
5. Τοπικούς πολέμους,
6. Πρόσφυγες/μετακινήσεις πληθυσμών,
7. Τρομοκρατία.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η ανθρωπότητα δεν γνωρίζει τα παραπάνω και τις συνέπειές τους. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς, πουθενά δεν έχει βρει λύση. Η πραγματικότητά μας είναι ότι συλλογικά έχουμε αφεθεί σε μια μοίρα που προεξοφλεί τον αφανισμό μας. Τα παραπάνω συμπτώματα είναι παράγωγα της γνώσης του επικείμενου τέλους του δρόμου.

Η Βιομηχανική Επανάσταση ήταν ένας δρόμος χωρίς μέλλον ή επιστροφή.

Σήμερα, η γεωμετρικά αυξανόμενη ταχύτητα με την οποία η αλλαγή πλησιάζει, καταστεί πλέον άσχετες τις αντιμετωπίσεις των πολιτικών με τετραετή ορίζοντα όρασης, ή τον ορίζοντα όρασης του ατόμου που έλεγε κάποτε ότι «δεν με αφορά γιατί δεν θα ζω τότε». Το «τότε» είναι σήμερα-αύριο, και οι περισσότεροι από εκείνους που ζουν σήμερα θα ζουν «τότε».

Η ανάρτηση αυτή δεν ασχολείται με ανεύθυνη ή ατεκμηρίωτη καταστροφολογία. Πείτε μου εσείς αν γνωρίζετε κάτι που να προσθέτει, να αφαιρεί ή να αλλάζει κάτι από τα παραπάνω.

Κλαν

Θέλετε να δείτε έναν πραγματικό αρχηγό της Κου Κλουξ Κλαν;

Νάτος.

Ο Ντέιβιντ Ντιουκ από την Λουϊζιάνα.

Πρώην Ρεπουμπλικάνος Πολιτειακός Βουλευτής μιας θητείας στην Λουιζιάνα,

Πρώην Γκραν Ντράγκον των Κου Κλουξ Κλαν.

Αυτό είναι, με σάρκα και οστά, το πρόσωπο του μίσους.

Νομίζατε ότι το είχατε δει στον Κασιδιάρη και τον Μιχαλολιάκο; Κοιτάξτε δαύτονε.

Σήμερα ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την Γερουσία του Κογκρέσου στην Ουάσινγκτον.

Εδώ και μήνες είχε ανακοινώσει την υποστήριξή του για τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Τραμπ την Πέμπτη δέχτηκε το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων στην τελευταία βραδιά του Συνεδρίου των Ρεπουμπλικάνων στο Κλήβελαντ του Οχάιο, ή όπως είναι επίσης γνωστό: «Το Συνέδριο του Τραμπ», όπου ο ναρκισσιστικός, κοινωνιοπαθής, πορτοκαλής και υπερμεγέθης Μπόμπος, φορώντας τα καινούργια ρούχα του βασιλιά, απήγαγε και αιχμαλώτισε το Κόμμα του Λίνκολν σε μία οργασμική θεατρική επιθεώρηση, πετώντας κομμάτια σάπιο ωμό κρέας στα ζωντόβολα που τον ζητωκραύγαζαν.

Ήταν μια ψυχολογικά καλοστημένη απάτη βασισμένη στο «συμβόλαιο» του ότι πρέπει να τον ψηφίσουν αν θέλουν να τους επιτρέψει να έχουν φαντασιώσεις για την κόρη του την Ιβάνκα η οποία και μίλησε επί 15 λεπτά πριν φέρει στην σκηνή τον πατέρα της. Άλλωστε και ο ίδιος είπε πρόσφατα ότι η Ιβάνκα είναι τόσο σέξυ που θα της ζήταγε να τα φτιάξουνε αλλά είναι κόρη του.

Τέτοιες στιγμές εύχεσαι ο υποψήφιος να ήταν ο Τζεμπ Μπους, γιατί η πραγματικότητα είναι περισσότερο τρομακτική από όσο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε...

Τα χρόνια του "W" Μπους, τα βγάλαμε χωρίς να τρελαθούμε γιατί μια φορά την εβδομάδα, για μια ώρα την εβδομάδα, μπορούσαμε να δραπετεύσουμε στην τηλεοπτική σειρά «Η Δυτική Πτέρυγα», και να ζούμε για λίγο την κυβέρνηση όπως θα έπρεπε να ήταν (έχω δει και τα 156 επεισόδια από 5-6 φορές το καθένα, και μερικά πάνω από 10).

Επίσης επί δέκα έξι χρόνια μέχρι πέρσι το καλοκαίρι, βλέπαμε κάθε βράδυ τον Τζον Στούαρτ στο κωμικό του ημίωρο όπου παριστάνοντας πρόγραμμα ειδήσεων, με άλλους κωμικούς σαν ανταποκριτές και δημοσιογράφους βοήθησε εκατομμύρια Αμερικανούς να βγάλουν κάποιο νόημα από την τρέλα της πραγματικότητας. Ο Τζον Στούαρτ έχει πάρει πολλά βραβεία αλλά η αγάπη και η εκτίμηση του κόσμου είναι το μεγαλύτερο. Και μας λείπει. Πολύ. Από πέρυσι που έφυγε από την τηλεόραση και άφησε γενειάδα.

Ένας από τους «ανταποκριτές» του Τζον είναι ο Στήβεν Κολμπέρ ο οποίος προχώρησε με δική του επιτυχημένη καριέρα, πρώτα με το δικό του σόου κωμωδίας και τώρα στην καρέκλα του Λέητ Σόου, ενός από τα δύο πιο σημαντικά σόου της νύχτας –το άλλο είναι το Τουνάητ Σόου. Στο Λέητ Σόυ Πέμτπη βράδυ, μια ώρα αφού είχε δεχτεί το χρίσμα ο Τραμπ, ο Στήβεν Κολμπέρ μιλούσε για την πρόσφατη απόλυση του διευθυντή των ακροδεξιών νέων της Φοξ. Εκείνη την στιγμή βγήκε από κάτω από το γραφείο του το παλιό του αφεντικό, ο Τζων Στούαρτ, που είχε έρθει να πει δυό πράγματα μετά από ένα χρόνο απουσίας. Για μένα ήταν πολύ όμορφο πως ο Στήβεν έδωσε στον Τζον Στούαρτ την καρέκλα του και το γραφείο του για να πει αυτά που ήθελε να πει στους Ρεπουμπλικάνους. Στο δικό του σόου επί 16 χρόνια ο Τζον είχε την σηνήθεια να γράφει κάτι σε ένα κομμάτι χαρτί μπροστά του, και συχνά φαινόταν ότι απλά σχεδίαζε κύκλους. Όταν ο Στήβεν τον έβαλε στο πνεύμα δίνοντάς του ένα σακάκι και γραβάτα, ο Τζον πήρε ένα λεπτό να γράψει μερικούς κύκλους, νοσταλγικά -το ακροατήριο δεν έχασε το παραμικρό.

Ιταλιάνικα

Είχα πετάξει πρώτη θέση δωρεάν από την Νέα Υόρκη στο Μιλάνο. Έκανα το λάθος να βγω από το αεροπλάνο. Έπρεπε να είχα συνεννοηθεί με τον κυβερνήτη να πέσω με αλεξίπτωτο κατ’ ευθείαν στο χωριό μας, κοντά στο σπιτάκι μας.

Το αεροδρόμιο του Μιλάνο είναι στην Μαλπένσα, μια ώρα με λεωφορείο, 50 λεπτά με τραίνο από το Μιλάνο. Το Μιλάνο έχει γρήγορο τραίνο για Μπολόνια και από εκεί απλό τραίνο για το Φορλί. Και στο Φορλί θα με περίμενε η Μαργαρίτα με το Λαντ Ρόβερ για τα 50 λεπτά οδήγημα στο χωριουδάκι μας.

Ζήτησα εισιτήριο τραίνου από την Μαλπένσα στο Φορλί.

Αδύνατον

(Αν ξέρεις να λες «Νο» και «Ιμποσίμπιλε» μιλάς Ιταλικά. Δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα άλλο.)

Πρέπει να πάρεις εισιτήριο Μαλπένσα-Μιλάνο και στο Μιλάνο να πάρεις εισιτήριο για το Φορλί.

Πήρα.

Στο Μιλάνο πήγα να βγάλω εισιτήριο για το Φορλί.

Η οθόνη του μηχανήματος έφτανε στο εισιτήριο, και στο κουμπί για να το πάρω, αλλά όταν πάταγα το κουμπί το μηχάνημα κλείδωνε.

Πήγα στο διπλανό μηχάνημα.

Το ίδιο. 

Πήγα στο διπλανό μηχάνημα.

Το ίδιο.

Πήγα σε ένστολο επίσημο τραινάρχη.

Εισιτήριο, τον ρωτάω.

Μηχάνημα μου λέει.

Δεν δουλεύουνε, του λέω.

Δουλεύουνε, μου λέει. 

Δεν δουλεύουνε, του λέω.

Δουλεύουνε, μου λέει. Έλα να σου δείξω. 

Πάω να μου δείξει.

Χρησιμοποιεί το μηχάνημα να μου δείξει. 

Η οθόνη του μηχανήματος έφτανε στο εισιτήριο, και στο κουμπί για να το πάρει, αλλά όταν πάταγε το κουμπί το μηχάνημα κλείδωνε.

Πήγαμε στο διπλανό μηχάνημα.

Το ίδιο. 

Όχι μου λέει. Αδύνατον. Πρέπει να πας στα παράθυρα να πάρεις εισιτήριο από τον ταμία.

Πάω και παίρνω αριθμό για την ουρά.

Η οθόνη μου λέει ότι ο αριθμός μου θα καλεστεί σε περίπου 54 λεπτά, 14 λεπτά αφού φύγει το τραίνο μου.

Αποφασίζω να πάω στην τουαλέτα.

Που έχει τουαλέτες;

Στο δεύτερο υπόγειο. Πρέπει να πάτε με το ασανσέρ.

Πάω στο ασανσέρ αλλά ήταν εκτός λειτουργίας.

Ξαναπάω στην ουρά. Ο αριθμός μου τώρα θα καλείτο σε 62 λεπτά.

Πήγα πίσω στο μηχάνημα.

Το κοίταξα.

Σκέφτηκα.

Ζήτησα από το μηχάνημα εισιτήριο όχι για το Φορλί αλλά για την Μπολόνια.

Μου το έδωσε.

Μετά ζήτησα άλλο εισητήριο από Μπολόνια για Φορλί. Μου το έδωσε κι αυτό.

Πήδηξα στο τραίνο καθώς έφευγε.

Κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα ότι οι Ιταλικοί σιδηρόδρομοι αγόρασαν τους Ελληνικούς για 45 εκατομμύρια Ευρώ.

Νομίζετε ότι η ιστορία δεν είναι αληθινή;

Όλα είναι αληθινά εκτός από το τελευταίο με το όνειρο. Αυτό ούτε σε εφιάλτη δεν το έβλεπε κανείς…

Φαίνεται όμως ότι κοιμούνται και όλοι οι άλλοι γιατί δεν ακούω τίποτα παράπονα περί ξεπουλήματος…

Άοπλοι

Πρόσφατα η φίλη Roadartist με ρώτησε αν θα έγραφα κάτι για την γνώμη μου σχετικά με το όταν αστυνομικοί συνέχισαν να δολοφονούν αθώους κι άοπλους μαύρους. Η πρώτη ενότητα σκέψης που ήρθε στο μυαλό μου ήταν η επόμενή μου ανάρτηση με τίτλο «Αιφνιδιασμός». Όμως, ήξερα και τότε ότι η οπτική που χρησιμοποίησα ήταν πολύ γενική και δεν ήταν ευθεία ή πλήρης απάντηση στο πως σκέπτομαι για το συγκεκριμένο θέμα όπου η Αστυνομία στις ΗΠΑ «δολοφονεί αθώους κι άοπλους μαύρους».

Και, με το πλήρωμα του χρόνου, αποκρυσταλλώθηκε στο μυαλό μου μια πιο συγκεκριμένη απάντηση:

Κάθε εντύπωση είναι βασισμένη στην χροιά και εγκυρότητα της ενημέρωσης και των πληροφοριών που την σχηματίζει.

Άρα, πριν αποκρυσταλλώσουμε εντύπωση και γνώμη πρέπει να έχουμε μπροστά μας τα πραγματικά στοιχεία και γεγονότα.

Το 2015 σκοτώθηκαν 1.214 άνθρωποι από την αστυνομία στις 50 Πολιτείες των ΗΠΑ, με πληθυσμό 330.000.000.

3,3 άνθρωποι την ημέρα, ή 0,06 άνθρωποι ανά πολιτεία ανά ημέρα.

Οι νεκροί αντιπροσωπεύουν το 0,0004% του πληθυσμού, ή 271.828 πολίτες για κάθε θάνατο.

Δηλαδή σε μία χώρα 10.000.000 όπως η Ελλάδα, με τις στατιστικές των ΗΠΑ, θα είχαμε 36 νεκρούς τον χρόνο (3 νεκρούς τον μήνα).

Όπως θα δούμε παρακάτω, η αστυνομία σκότωσε 524 λευκούς, 328 μαύρους, 214 λατίνους και 148 άλλους και απροσδιόριστης (στις στατιστικές) φυλής. Προφανώς οι νεκροί στα χέρια της αστυνομίας δεν είναι μόνο μαύροι άοπλοι. Είναι ενδιαφέρον ότι η «εντύπωση» εστιάζει σε μαύρους άοπλους. Όχι ότι δεν έχει σημασία η κάθε ζωή, μαύρη, άσπρη ή οποιουδήποτε χρώματος δέρματος… Όχι ότι δεν έχει σημασία αν ο νεκρός ήταν άοπλος ή ένοπλος, επιθετικός ή όχι. Όχι ότι δεν έχει σημασία το αν ο Αστυνομικός ήξερε ότι ο ύποπτος ήταν άοπλος... Αλλά είναι ενδιαφέρον το ότι εστιάζουμε την εντύπωση σε μαύρους άοπλους.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι σκοτώθηκαν 160% περισσότεροι λευκοί παρά μαύροι.

Και ότι οι μαύροι ήταν το 27% του συνόλου των νεκρών.

Και ότι σκοτώθηκαν και 129 αστυνομικοί από ένοπλους υπόπτους (10% των νεκρών πολιτών).

Άρα, κατά την γνώμη μου, ενώ η ερώτηση είναι καλή, πιστεύω ότι πρέπει να την διατυπώσουμε διαφορετικά.

Πρώτα, ας δούμε τις στατιστικές και την πραγματικότητα:

Σκοτώθηκαν από την Αστυνομία σε Πολιτείες των ΗΠΑ το 2015:

Λευκοί: 524 (43%)

Άνδρες: 493

Γυναίκες: 31

Μαύροι: 328 (27%)

Άνδρες: 313

Γυναίκες: 14

Αλλαγή φύλλου: 1

Λατίνοι: 214 (18%)

Άνδρες: 210

Γυναίκες: 4

Ινδιάνοι, Άνδρες: 26

Αλάσκα, Άνδρες: 17

Άραβες και Ασιάτες, Άνδρες: 11

Άνδρες απροσδιορίστου φυλής: 88

Γυναίκες απροσδιορίστου φυλής: 6

Νεκροί ανά Πολιτεία:

Πολιτεία	Πληθυσμός	Νεκροί	Πληθυσμός ανά Νεκρό
California	38,802,500	215	180,477
Texas	26,956,958	120	224,641
Florida	19,893,297	80	248,666
Arizona	6,731,484	42	160,273
Georgia	10,097,343	40	252,434
Ohio	11,594,163	38	305,110
Oklahoma	3,878,051	38	102,054
New York	19,746,227	29	680,904
North Carolina	9,943,964	28	355,142
Colorado	5,355,856	28	191,281
Louisiana	4,649,676	28	166,060
Illinois	12,880,580	24	536,691
Pennsylvania	12,787,209	24	532,800
New Jersey	8,938,175	24	372,424
Washington	7,061,530	24	294,230
Missouri	6,063,589	24	252,650
Tennessee	6,549,352	23	284,754
Virginia	8,326,289	22	378,468
Michigan	9,909,877	21	471,899
Indiana	6,596,855	21	314,136
Alabama	4,849,377	21	230,923
South Carolina	4,832,482	21	230,118
New Mexico	2,085,572	21	99,313
Maryland	5,976,407	20	298,820
Nevada	2,839,099	20	141,955
Kentucky	4,413,457	19	232,287
Oregon	3,970,239	17	233,543
Kansas	2,904,021	16	181,501
Minnesota	5,457,173	14	389,798
Mississippi	2,984,926	13	229,610
West Virginia	1,850,326	12	154,194
Massachusetts	6,745,408	11	613,219
Wisconsin	5,757,564	11	523,415
Utah	2,942,902	10	294,290
Nebraska	1,881,503	10	188,150
Idaho	1,634,464	7	233,495
Wyoming	584,153	7	83,450
Iowa	3,107,126	5	621,425
Arkansas	2,994,079	5	598,816
Hawaii	1,419,561	5	283,912
Alaska	737,732	5	147,546
Connecticut	3,596,677	4	899,169
New Hampshire	1,326,813	4	331,703
Montana	1,023,579	4	255,895
Delaware	935,614	3	311,871
South Dakota	853,175	3	284,392
Maine	1,330,089	2	665,045
Rhode Island	1,055,173	1	1,055,173
North Dakota	739,482	1	739,482
Vermont	626,011	1	626,011
Άγνωστη Πολιτεία		18

Σημείωση 1: Οι τρεις Πολιτείες με τους περισσότερους νεκρούς είναι η Καλιφόρνια, Τέξας και Φλώριδα με σύνολο 34% των νεκρών των υπόλοιπων 47 Πολιτειών μαζί.
Σημείωση 2: Προσέξτε την αντιστοιχία πολιτών ανά θάνατο, στην δεξιά κολώνα, όπου το Νέο Μεξικό, το Γουαϊόμινγκ και η Οκλαχόμα έχουν πρωτιά.
Σημείωση 3: Τα ποσοστά πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι 72,4% λευκοί, 12,6% μαύροι, 15% άλλοι. Οι νεκροί λευκοί είναι 43% και μαύροι 27% του συνόλου νεκρών, αλλά, αν διορθώσουμε τα ποσοστά σε σχέση με τα ποσοστά πληθυσμού, φέρεται ότι οι λευκοί νεκροί είναι 0,00025% του λευκού πληθυσμού, και οι μαύροι νεκροί 0.00085% του μαύρου πληθυσμού. Δηλαδή, ανά πληθυσμό φυλής, ποσοστό περίπου 3 φορές μεγαλύτερο για μαύρους νεκρούς από το ποσοτό των λευκών νεκρών.

Υποσημείωση: Συγκρίσεις:

- Οι Έξι Πολιτείες της Νέας Αγγλίας, Κονεκτικούτη, Ρόντ Άιλαντ, Μασαχουσέτη (από όπου είμαι κι εγώ), Νου Χάμπσιαρ, Μέην και Βερμόντ, συνολικού πληθυσμού 14,680,171, είχαν 23 νεκρούς.

- Έξι από τις Πολιτείες του βαθύ Νότου: Λουιζιάνα, Μισσισσίππι, Αλαμπάμα, Τζώρτζια, Νότια Καρολίνα και Βόρεια Καρολίνα, συνολικού πληθυσμού 37,357,768, είχαν  151 νεκρούς.
Λίγο περισσότερο από διπλός πληθυσμός της Νέας Αγγλίας, 6,5 φορές περισσότεροι θάνατοι.  

Νεκροί ανά μήνα:

Ιανουάριος: 93

Φεβρουάριος: 87

Μάρτιος: 116

Απρίλιος: 104

Μάιος: 87

Ιούνιος: 83

Ιούλιος: 128

Αύγουστος: 108

Σεπτέμβριος: 103

Οκτώβριος: 98

Νοέμβριος: 87

Δεκέμβριος: 106

Άγνωστος μήνας: 14

Μέσος όρος, 100 νεκροί τον μήνα

Τον ίδιο χρόνο, το 2015:
Σκοτώθηκαν 129 Αστυνομικοί σε ώρα υπηρεσίας.

Ένας θάνατος Αστυνομικού για κάθε 10 θανάτους πολιτών

Επίσης το 2015:
Εκτελέστηκαν στις ΗΠΑ 28 άνθρωποι.
(εκ των οποίων μία ήταν γυναίκα)

Τέξας, 13

Μιζούρι, 6

Τζώρτζια, 5 (εκ των οποίων 1 γυναίκα)

Φλώριδα, 2

Οκλαχόμα, 1

Βιρτζίνια, 1

Υπάρχουν τώρα στις ΗΠΑ 2.943 θανατοποινίτες που περιμένουν τις εκδικάσεις των εφέσεών τους.

Στο πλαίσιο της παραπάνω πραγματικότητας, ας δούμε τώρα το θέμα αόπλου υπόπτου-θύματος.

Σύμφωνα με ιδιωτικών συμφερόντων ιστοσελίδας που καταγράφει Αστυνομική βία, το 2015, 102 άοπλοι ήταν μαύροι, ενώ 25 άοπλοι ήταν λευκοί. Με οποιαδήποτε ανάλυση ή πηγή στατιστικής, οι άοπλοι μαύροι είναι πολύ περισσότεροι από τους λευκούς άοπλους που σκοτώθηκαν από την αστυνομία.

Η άμεση ερώτηση είναι γιατί οι άοπλοι νεκροί είναι ποσοστιαία περισσότεροι μαύροι παρά λευκοί. Δηλαδή:

Κατά πόσο παίζει ρόλο ο ρατσισμός ή τουλάχιστον η προκατάληψη του αστυνομικού εναντίων μη λευκών υπόπτων.

Όμως, και πάλι, ακόμα, δεν έχουμε στα χέρια μας πλήρη στοιχεία για να απαντήσουμε και η ερώτηση παραμένει «πρόχειρη» στην σύλληψή της.

Το στοιχείο που μας λείπει, όταν μιλάμε για ρατσισμό και προκατάληψη, είναι το πόσοι αστυνομικοί που πυροβόλησαν μαύρους ήταν οι ίδιοι μαύροι. 

Ένας στους δέκα αστυνομικούς είναι μαύρος και η στατιστική των υπηρεσιών αλλά και οι ανεξάρτητες στατιστικές προτείνουν, επίσης, ότι ένας μαύρος αστυνομικός είναι 3,3 φορές πιθανότερο να πυροβολήσει μαύρο ύποπτο από όσο ένας λευκός αστυνομικός.

Είναι εύκολο να ενδιαφερθούμε σαν άνθρωποι όταν ακούμε ότι η αστυνομία «δολοφονεί αθώους άοπλους μαύρους».

Και είναι πολύ δύσκολο και πάρα πολύ πολύπλοκο να τοποθετήσουμε τα αισθήματά μας στο πλαίσιο της πραγματικότητας.

Μια πραγματικότητα που περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω στοιχεία.

Το μόνο που θα μπορούσαμε να αποφανθούμε αντικειμενικά, υπό το φως της πραγματικότητας των αριθμών, είναι ότι η Αμερικανική κοινωνία είναι άδικη, και σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ανά περιοχή και Πολιτεία, ρατσιστική όσον αφορά την αντιμετώπιση μιας μειονότητας 12,6% του πληθυσμού η οποία έχει ιστορία πρωτοφανούς καταπίεσης από την πλειοψηφία, από την δουλεία μέχρι τα ανθρώπινα δικαιώματα, από την άρνηση παιδείας ως την άρνηση ψήφου και από το γεγονός ότι υπόκειται ποσοστιαία σε πολύ μεγαλύτερη φτώχια από την πλειοψηφία.

Όμως, τελικά, δεν θα ήταν σωστό να αποφανθούμε πριν εξετάσουμε το αν αυτές οι τάσεις δείχνουν πραγματική και ουσιαστική βελτιωτική πορεία στις τελευταίες 2-3 γενιές. Η απάντηση σε αυτό είναι ότι η πορεία της μαύρης μειονότητας, και η συμπεριφορά της λευκής πλειοψηφίας προς αυτήν, έχει βελτιωθεί, και συνεχίζει να βελτιώνεται σημαντικά τα τελευταία 70 χρόνια. Και ως προς την βία εναντίων τους αλλά και ως προς την θέση στην κοινωνία που διεκδικούν οι ίδιοι.

Αν και με λυπεί, στην ψυχή μου, το ότι ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε αποδεκτά επίπεδα, τουλάχιστον με χαροποιεί ότι επί δεκαετίες η όλη κατάσταση βελτιώνεται σταθερά, αισθητά και ουσιαστικά (παρά τις ανά διάφορες στιγμές εξάρσεις της κοινής γνώμης μέσω του τύπου και των διαφόρων μήντια).

υγ. Από την άλλη ανάρτηση θα ήθελα να μεταφέρω εδώ και το εξής:

Είναι κατεστημένη γνώση και άποψη στις ΗΠΑ ότι ο αστυνομικός που σταματά ένα αυτοκίνητο, ή που σταματά κάποιον πεζό στον δρόμο, δεν ξέρει αν το άτομο θα βγάλει ξαφνικά ένα πιστόλι ή ένα μαχαίρι να σκοτώσει τον αστυνομικό. Όταν το άτομο βάζει το χέρι στην τσέπη, ή στο συρτάρι του παρμπρίζ, ο αστυνομικός δεν ξέρει αν το άτομο θα βγάλει την άδεια οδηγήσεως ή ένα πιστόλι. Είναι κοινή γνώση και πρακτική ότι όταν σε σταματήσει αστυνομικός μένεις ακίνητος και απαντάς σε ερωτήσεις χωρίς να προβάλεις διάθεση, δεν προσφέρεις δικαιολογίες, δεν κάνεις κίνηση που δεν σου έχει ζητηθεί, όταν κινείσαι, κινείσαι ήρεμα, δεν θα βγάλεις λέξη χωρίς να απαντάς ευθέως σε ευθείς ερωτήσεις. Προ παντός δεν βγαίνεις από το αυτοκίνητο σου αν δε το απαιτήσει ο ασυνομικός, και σε καμία περιπτωση δεν ακουμπάς τον αστυνομικό ούτε καν φιλικά. Αλλιώς ο αστυνομικός θα αμυνθεί επιτιθέμενος. Αυτό το κάνουμε σαν τίμημα για το γεγονός ότι έχουμε περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια του δικαστικού συστήματος και έννομης διαδικασίας. Εν τω μεταξύ, η κουλτούρα και παραδόσεις της κάθε περιοχής από τα φιλελεύθερα βορειοανατολικά μέχρι την ζώνη των μεσαίων ΗΠΑ και τον βαθύ Νότο έχουν διαφορετικές αποχρώσεις και φυλετικά και ιδεολογικά και θρησκευτικά. Όλα είναι αλληλένδετα. Και προβάλλουν και αιτιολογίες και δικαιολογίες βασισμένες σε αντιλήψεις και προκαταλήψεις.

υγ2. Το θέμα της κουλτούρας της συνταγματικά θεσπισμένης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, αν και φυσικά αλληλένδετο, όπως είναι όλα τα θέματα, με οποιαδήποτε συζήτηση για την κοινωνία, είναι εντελώς διαφορετικό με το θέμα αυτής της ανάρτησης. Παραθέτω εδώ κάτι που είχα γράψει για αλλού, στα Αγγλικά, σχετικά με αυτό το διαφορετικό θέμα: