FolkFest!

Και να που τέλειωσε και το δέκατο έβδομο Ιρλανδέζικο Φεστιβάλ Φολκ Μουσικής του Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε...

Το ξεκίνησε η Μαργαρίτα το 2000 με φίλους της μουσικούς από την Ιρλανδία, και είναι πια παράδωση όπου κάθε χρόνο βρίσκονται φίλοι από όλη την Ιταλία, και Ιρλανδία, Βόρειο Ιρλανδία, ΗΠΑ, Σαρδινία και μέχρι και από την Κροατία... Είναι από τα πολύ όμορφα πράγματα στην ζωή μας...

Μετριότητα

Γράφει εδώ αριστερά ότι στη συζήτηση είναι το ζουμί. Η ανάρτηση απλά η αφορμή, και, πράγματι, η ζωτικότητα σκέψης που μου έχει προσφέρει το μπλογκ αυτό δεν είναι το ό’τι έγραψα αλλά τα σχόλιά σας κάτω από αυτές τις μέχρι τώρα 1.187 αναρτήσεις τα τελευταία εξίμιση χρόνια –ιδιαίτερα τα πρώτα τέσσερα χρόνια πριν η Ελληνική μπλογκόσφαιρα πέσει σε κατατονικό κώμα λόγω κομμάτων…

Και χρησιμεύει για μένα και σαν το μόνο μέρος της ζωής στο οποίο ακόμα χρησιμοποιώ την γλώσσα στην οποία έμαθα πρώτα να εκφράζομαι, πριν το νιονιό μου και το είναι μου επιλέξουν την Αγγλοσαξονική ηθική και δομή έκφρασης. Οπωσδήποτε, είτε ρομαντικά ή συναισθηματικά, είτε καταναγκαστικά, κάτι με κινεί συνεχώς κάτι να προσπαθώ να εκφράσω στα Ελληνικά, εδώ.

Και ευχαριστώ τον φίλο Πάνο γιατί σε δική του ανάρτηση, και από δικό του σημείο εκκίνησης σκεπτικού, γράφτηκαν σχόλια τα οποία με οδήγησαν στην συζήτηση να φτάσω να διατυπώσω μια σκέψη με τρόπο που τώρα, δώδεκα ώρες και ένα ύπνο αφού την έγραψα, την νοιώθω να διαχέεται στον οργανισμό της ψυχής μου σαν ασπιρίνη που απαλύνει έναν πονοκέφαλο.

Μού ‘ρθε σε μια στιγμή κι έγραψα στα σχόλια της ανάρτησης του Πάνου:

Πάνο, θυμάμαι τον γέρο Σαλιέρι στην τελευταία σκηνή του Αμαντέους του Μίλος Φόρμαν που, στο τρελοκομείο, καθώς τον πηγαίνουν με το καροτσάκι στον καμπινέ, σηκώνει τα χέρια του προς το ακροατήριο και λέει, «μετριότητες όλου του κόσμου, είμαι ο προστάτης σας Άγιος». Η διαφορά του γέρου Σαλιέρι και του στερεότυπου Έλληνα είναι ότι ο Σαλιέρι αναγνώριζε ότι ήταν μετριότητα…

Η ανάρτηση του Πάνου είχε αφορμή την ιστοσελίδα της Ελληνικής Εφορίας, αλλά σε δεύτερο, βαθύτερο επίπεδο, διαπραγματευόταν την έννοια της μετριότητας. Πράγματι δεν θα φαινόταν στην ζωή κάτι που είναι «σωστό» αν δεν υπήρχε η σύγκριση με κάτι το οποίο προσπαθεί να είναι σωστό αλλά δεν το καταφέρνει. Και δεν θα υπήρχε η τάση να παραμένουμε στο «μέτριο» αν δεν υπήρχαν εκείνοι που το αναγνωρίζουν ως ότι έτσι είναι και αρκεί γιατί δεν γίνεται αλλιώς ή δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε περισσότερα (ή, ακόμα χειρότερα, ότι το μέτριο δεν είναι μέτριο αλλά καταπληκτικό).

Και δεν θα ήταν η Ελλάδα η ψυχοστρεβλωτική απογοήτευση που είναι, αν κατανοούσαν περισσότεροι, αν εύρισκαν λόγους κίνητρου, να καλυτερεύσουν την θέση τους στην παγκόσμια κοινωνία ξεκινώντας από το άτομό τους, αντί να ψάχνουν φαντασιακά σκεπτικά που να τους επιτρέπουν την δικαιολογία του θύματος.

Γκρι

Ποτέ δεν είναι τίποτα μαύρο ή άσπρο. Είναι πολύ απλοϊκό να περιμένει κανείς ότι οποιοδήποτε θέμα μπορεί να εκληφθεί ή να εξηγηθεί χωρίς πτυχές, χωρίς διαφορετικές προσεγγίσεις. Όμως αυτές τις μέρες φαίνεται ότι έχει πέσει πολύ γκρι… πολύ ομίχλη και σύννεφο, προς όποιο νέο της ημέρας και να κοιτάξει κανείς…

- Μια Ελληνίδα μαμά καταγγέλλει ότι η δασκάλα της 16χρονης κόρης της φέρθηκε «ρατσιστικά» διώχνοντάς την από την τάξη με την δικαιολογία ότι οι πράξεις της πιθανόν να προέτρεπαν άλλα παιδιά να χρησιμοποιούν ναρκωτικά, όταν η μαθήτρια ήθελε να μετρήσει το επίπεδο γλυκόζης στο αίμα της και να κάνει ένεση ινσουλίνης για τον διαβήτη της μέσα στην τάξη. Η διεύθυνση του σχολίου αρνείται ότι η δασκάλα είπε κουβέντα περί «ναρκωτικών» προβάλλοντας μαρτυρία άλλων μαθητών που ήταν παρόντες, και ισχυρίζεται πως η μαθήτρια έκανε ότι έκανε επιδεικτικά –ενώ άλλος μαθητής άλλης τάξης με το ίδιο πρόβλημα δεν έχει ποτέ δημιουργήσει πρόβλημα στην τάξη.

Σε πολιτισμένες χώρες του δυτικού κόσμου, σε αντίθεση με μπανανίες που παριστάνουν τις δυτικές χώρες, τα παιδιά με διαβήτη τυχαίνουν ιδιαίτερης φροντίδας η οποία φροντίδα είναι οργανωμένη μεταξύ των γονέων, του γιατρού, της διεύθυνσης των σχολείων, του σταθμού νοσοκόμας/νοσοκόμου μέσα στο σχολείο, και την εκπαίδευση και του πάσχοντος και των συμμαθητών και των καθηγητών όσο αφορά τον παιδικό και εφηβικό διαβήτη τύπου 1 και τύπου 2. Εκτός περίπτωσης εκτάκτου ανάγκης ο πάσχων μαθητής, λογικά παίρνει άδεια από την τάξη για να κάνει τον έλεγχο και την ένεση εκτός τάξης, συνήθως στο ιατρείο του σχολείου. Και το παιδί και οι καθηγητές είναι εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν συμπτώματα, υπογλυκαιμίας ας πούμε, τα οποία μπορεί να προσδιορίσουν αν οποιαδήποτε συγκεκριμένη στιγμή τίθεται θέμα έκτακτης ανάγκης.

Το να επηρεάζονται οι συμμαθητές προς την χρήση ναρκωτικών, επειδή βλέπουν συμμαθητή να κάνει ένεση, μιλά περισσότερο για την εκπαίδευση και ανατροφή τους παρά για το αν θα πας να πάρεις ηρωίνη όταν δεις συμμαθητή να κάνει ινσουλίνη… Το να αποκαλείται ένα τέτοιο περιστατικό «ρατσιστικό», όπως το αποκάλεσε η μητέρα της μαθήτριας, είναι αμόρφωτο και γελοίο επιδεικνύοντας την πλήρη άγνοια της μητέρας ως προς την έννοια της λέξης «ρατσισμός» σε σχέση με την συγκεκριμένη κατάσταση και πράξεις.

Η μόνη που δεν φταίει σε τίποτα αλλά απλά, πέρα από τον διαβήτη, υποφέρει από την άγνοια όλων των γύρω της, είναι η μαθήτρια (που στο κάτω-κάτω φέρεται σαν έφηβο παιδί που φυσικότατα ζητά κάποια προσοχή και αίσθηση νορμαλοσύνης και σύμπραξη με τους συμμαθητές για την ιδιαίτερή της περίπτωση). Η ευθύνη για το συμβάν βρίσκεται αποκλειστικά με την ανατροφή που δίνει η μητέρα και με τον χαρακτήρα της, και με την οργάνωση από μέρος του σχολείου και του κράτους όσον αφορά τις περιπτώσεις παιδικού και εφηβικού διαβήτη. Όλοι κάνουν λάθος, και όλοι έχουν δίκιο. Γκρι.

- Ο Εκουαντόρ (Ισημερινός) διέκοψε την παροχή σύνδεσης στο ίντερνετ για τον Τζούλιαν Ασάνζ ο οποίος χαίρει πολιτικού ασύλου επί 4 χρόνια τώρα σε ένα διαμερισματάκι της πρεσβείας του Εκουαντόρ στο Λονδίνο. Του έκοψαν το ίντερνετ επειδή ο κος Ασάνζ χρησιμοποιεί το έδαφος της χώρας στην πρεσβεία τους ως στρατηγείο για δημοσιεύσεις οι οποίες άμεσα επηρεάζουν τις Εκλογές τρίτης χώρας (των ΗΠΑ), τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές, δημοσιεύοντας ανεξακρίβωτα έγγραφα τα οποία είναι προϊόντα υποκλοπής η οποία επιτελέστηκε, αποδεδειγμενα, όχι από μεμονωμένα άτομα όπως ο Σνόουντεν, αλλά από χάκερς στην υπηρεσία της Ρωσικής κυβέρνησης η οποία προσπαθεί ενεργά να προωθήσει το ανδρείκελό τους, τον Τραμπ, στην προεδρία.

Είναι σωστό το να του κόψει του Ασσάνζ το ίντερνετ ο Εκουαντόρ; Είναι περισσότερο συμβολικό, γιατί η Γουίκιληκς θα συνεχίσει να δημοσιεύει ούτως ή άλλως από αλλού, αλλά, έστω και συμβολικά, είναι σωστό ή όχι; Μια χώρα δεν μπορεί να φανεί σαν να υποστηρίζει επίθεση της Ρωσίας κατά της εκλογικής διαδικασίας των ΗΠΑ, ούτε μπορεί να φανεί σαν να λογοκρίνει οτιδήποτε. Χάνει είτε έτσι είτε αλλιώς. Γκρι.

- Ο Καναδός γελωτοποιός Μάικλ Μουρ (τον οποίον σε χώρες όπως η Ελλάδα τον παίρνουν για κάποιο λόγο στα σοβαρά) πρόκειται να λανσάρει την καινούργια του ταινία «Ο Μάικλ Μουρ στην χώρα του Τραμπ» πριν τις εκλογές του Νοεμβρίου. Φημολογείται ότι η ταινία θα παρουσιάζει τον Τραμπ σαν έναν ψυχοπαθή που έχει παρασύρει εκατομμύρια ψυχοπαθείς διαβρώνοντας το κύρος των δημοκρατικών διαδικασιών των ΗΠΑ. Πράγμα που είναι αλήθεια και γεγονός. Σε πρώτη ανάγνωση οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα σκεφτεί ότι ο Μουρ προσφέρει υπηρεσία στην δημοκρατία. Όμως, επί 15 χρόνια ο Μουρ έχει καθιερωθεί σαν ένας ανεύθυνος δημαγωγός με ατζέντα που χρησιμοποιεί τα γνωστά σάντουιτς μιας ανακρίβειας ανάμεσα σε δύο αλήθειες. Είναι σωστό τώρα να τον δούμε σαν υπηρέτη της αλήθειας μόνο και μόνο επειδή η πλειοψηφία συμφωνεί με την άποψη που επέλεξε σαν καλό μάρκετινγκ για την φίρμα του; Γκρί!

- Φημολογείται ότι μέσα Νοεμβρίου ο πρόεδρος Ομπάμα θα επισκεφτεί την Αθήνα για να πιέσει την Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνουν κάτι για την μείωση του Ελληνικού χρέους τώρα και όχι μετά τις εκλογές στην Γερμανία το 2017. Και οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ ενεργά και άμεσα υποστηρίζουν την μείωση του Ελληνικού χρέους μήνες τώρα.

Αυτή η επίσκεψη φαίνεται να συμπίπτει με μια εποχή όταν ο πρώτιστος στρατηγικός σύμμαχος της Δύσης στην περιοχή, η Τουρκία, βρίσκεται σε περίοδο αμφίβολων σχέσεων με τις ΗΠΑ λόγω της δικτατορικής συμπεριφοράς του Σουλτάνου της «δημοκρατίας» της, και επίσης απομακρύνεται, για τον ίδιο λόγο, από την οδό εισόδου της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξαφνικά η Ελλάδα φαίνεται καλό πιόνι στην σκακιέρα διαχείρισης της Τουρκίας.

Όμως ο Ομπάμα, αν έρθει, θα έρθει στην εποχή της «κουτσής πάπιας». Κουτσή πάπια λέγεται ο πρόεδρος που είναι ακόμα πρόεδρος αλλά διανύει τους τρεις μήνες παράδοσης εξουσίας στην επόμενη κυβέρνηση. Έρχεται δηλαδή ο Ομπάμα, αν έρθει, σε εποχή που δεν έχει πλέον κανένα βάθρο, ουσία ή ισχύ σαν πρόεδρος.

Επίσης μιλάμε για μια πολύ περίεργη επίσκεψη όπου αφ’ ενός ο σημαντικός επισκέπτης δεν θα είναι πλέον σημαντικός, και ο οικοδεσπότης είναι το τσογλάνι που με το δεκαπενταμελές και τις καταλήψεις της νιότης του φώναζε στους δρόμους αποκαλώντας το κράτος του τωρινού του επισκέπτη «δολοφόνους των λαών». Τώρα όμως οι «δολοφόνοι των λαών» μπορεί να βοηθήσουν το δεκαπενταμελές μανάβικο να πουλήσει τις μπανάνες του λίγο ακριβότερα στον Σόιμπλε.

Θα έχει καμία πραγματική σημασία ή αποτέλεσμα η επίσκεψη αυτή; Γκρί!

Τα πάντα γύρω μας, γκρι.

Αγελαδινά

Στις ΗΠΑ μονάχα, το «Ελληνικό» στραγγιστό γιαούρτι αντιπροσωπεύει αγορά μεγέθους $9,1 δισεκατομμυρίων (η παγκόσμια αγορά είναι συνολικά πολύ μεγαλύτερη). 

Οι Έλληνες φυσικά, είτε από την Ελλάδα σαν κράτος ή σαν ιδιωτικός τομέας, είτε στο εξωτερικό, ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκαν την τεράστια αγορά καλών Ελληνικών προϊόντων. Αυτό άλλωστε θα προϋπόθετε σκέψη και εργασία. Είναι πολύ πιο εύκολο απλά να πηγαίνουμε σε διεθνή δικαστήρια να προσπαθούμε να απαγορεύσουμε στους άλλους να χρησιμοποιούν την λέξη «Ελληνικό» στον τίτλο του προϊόντος τους –αλλά όχι και να κάνουμε κερδοφόρα προσπάθεια οι ίδιοι! Αυτό θα ήταν ενάντια σε κάθε ελίκωση του DNA της φυλής.

Άλλωστε, η πιο επιτυχημένη μάρκα Ελληνικού γιαουρτιού στις ΗΠΑ, η μάρκα Τσομπάνι, χτίστηκε από ένα Τούρκο μετανάστη ο πατέρας του οποίου είχε στάνη έξω από ένα χωριό κάπου βόρεια της Άγκυρας. Το Τσομπάνι ξεκίνησε το 2007 και μέχρι το 2014 έβγαζε κάπου 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο…

Φαίνεται όμως ότι μετά από 7-8 χρόνια η τρέλα με το Ελληνικό γιαούρτι στις ΗΠΑ έχει αρχίσει να περνάει. Έχει άνοδο η προτίμηση σε ρευστό γιαούρτι που το πίνεις από πλαστικό μπουκαλάκι. Έρευνες δείχνουν ότι οι νέοι βαριούνται να βάζουν γιαούρτι σε μπωλ και μετά να πρέπει να πλένουν το μπωλ και το κουτάλι. Επίοης, για κάποιο λόγο, στις ΗΠΑ το Ελληνικό γιαούρτι έγινε γνωστό ως πρωινό με δημητριακά.

Εμείς δεν χρειάζεται ούτε σαν κράτος ούτε σαν ιδιώτες να ασχοληθούμε με αγορές και μάρκετινγκ που θα έφερναν κέρδη δισεκατομμυρίων σε γιαούρτι, ελιές, ελαιόλαδο, κρασί… Το γιαούρτι στην Αμερική το ανέλαβε Τούρκος, το ελαιόλαδο το πουλάμε ιδιωτικά και κρυφά με τον τόνο στους Ιταλούς οι οποίοι το μεταπωλούν σαν Ιταλικό, τις ελιές μας δεν τις ξέρει κανείς έξω, και το κρασί προσπαθήσαμε να το πουλήσουμε αλλά στην καμπάνια μας επιμέναμε ότι οι ξένοι πρέπει να μάθουν να στραμπουλάνε την γλώσσα τους προσπαθώντας να πουν «Aeeghiorgheetico». Για μας, έχει πολύ πιο αξία να ψηφίζουμε όποιον υπόσχεται προγράμματα από την έκθεση Θεσσαλονίκης και μετά να περιμένουμε την Ευρώπη να μας δίνει τη δόση μας κάθε μήνα από τις Βρυξέλες αφού μας αξιολογήσουν να δουν αν είμασταν καλά παιδιά, πρώτη φορά αριστερά, πάνω-κάτω και αλλήθωρα.

Αποκάλυψη! #2

Πρόσθεση στο προηγούμενό μου κείμενο:

Ο εκδότης του Πρες Πρότζεκτ δημοσίευσε δεύτερη επιστολή με καλά νέα, ότι ήρθαν αρκετές χρηματικές προσφορές βοήθειας για να συνεχίσει. Στα σχόλια από κάτω, είπα κι εγώ να βάλω το δικό μου. Στο τέλος έλαβα και απάντηση από τον εκδότη.

Έχω κατουρηθεί στα γέλια. 

Σε όλο τον έξω κόσμο λέω ότι στην Ελλάδα κάθε συζήτηση ωθείται από τον έναν συζητητή να λέει στον άλλο ότι κάνει λάθος και ότι θα του εξηγήσει που κάνει λάθος.

Φαίνεται ότι σε αυτό δεν κάνω λάθος :-)

Αποκάλυψη!

Ας πούμε ότι, όταν η Κλίντον όταν ήταν Γραμματέας του Κράτους (έτσι λέγεται στις ΗΠΑ ο τίτλος του/της Υπουργού Εξωτερικών), είπε κατά την διάρκεια μιας συζήτησης «Δεν μπορούμε (άραγε) να στείλουμε στον Ασσάνζ ένα μη επανδρωμένο αεροπλάνο (ντρόουν);» και όλοι που παρευρίσκονταν στην συζήτηση γέλασαν με το χιούμορ.

Ας πούμε ότι η ιστορία αναφέρθηκε από μερικές περιθωριακές ιστοσελίδες, με τίτλο πάνω-κάτω ότι η Κλίντον ίσως να είπε έτσι, ή ότι η Κλίντον πιθανόν να αστειευότανε ή όχι, κλπ., αλλά καμία μα καμία ιστοσελίδα υπόστασης, κανένας μεγάλος ειδησεογραφικός οργανισμός οποιασδήποτε απόχρωσης δεν το αναμετάδωσε (ούτε καν οι άσπονδοι εχθροί της Κλίντον –ούτε καν η Φοξ). Μόνο μερικές ιστοσελίδας έξω από τις ΗΠΑ, όπως η Γκάρτντιαν και η φυλλάδα Νταίηλι Μέηλ, ανέφεραν την είδηση του ότι μερικές περιθωριακές ιστοσελίδες μέσα στις ΗΠΑ ανέφεραν την φημολογία (ανέφεραν την είδηση ότι εμφανήστηκε φημολογία --προσέξτε την διατύπωσή μου --έτσι γενιέται ένα ανύπαρκτο γεγονός: διαδίδοντας την είδηση ότι εμφανίστηκε φημολογία).

Τώρα, ας πούμε ότι τέσσερεις μέρες αργότερα, μια «ειδησεογραφική» ιστοσελίδα γράφει άρθρο με τίτλο: «Αποκάλυψη: Η Χίλαρι ήθελε να εξοντώσει τον Ασάνζ με drone», και στο άρθρο αναφέρει την φημολογία αυτή σαν γεγονός και φέροντάς το σαν δεδομένο ότι  το εννοούσε η Κλίντον σοβαρά, σαν σχέδιο προς πιθανή εκτέλεση. Στην εικονογράφηση μάλιστα του άρθρου είχε τον Ασσάνζ σε ένα στόχαστρο, την Κλίντον με ύφος δικτάτορα, και την γωνία ενός εγγράφου με την σφραγίδα «Απόρρητο». Μην ξεχνάμε και ότι το όλο «γεγονός» τιτλοφορείται «Αποκάλυψη».

Τι θα λέγατε για την ακεραιότητα του δημοσιογράφου που επιμελήθηκε αυτού του άρθρου και τι θα λέγατε για την ακεραιότητα της ιστοσελίδας και του οργανισμού που το δημοσίευσε;

Ναι. Κι εγώ το ίδιο θα έλεγα, όπως αυτό που σκεφτήκατε κι εσείς αυθόρμητα πριν διορθώσετε τους εαυτούς σας φοβούμενοι μπας και σκάσετε την σαπουνόφουσκα του τι θεωρείται δημοσιογραφία στην Ελλάδα...

Πράγματι, οι λίγες περιθωριακές ιστοσελίδες που δημοσίευσαν την φημολογία (σαν φημολογία –ούτε καν σαν «γεγονός») ήταν στις ΗΠΑ και η ιστοσελίδα που τέσσερεις μέρες αργότερα το δημοσίευσε σαν αποκάλυψη γεγονότος με βεγγαλικά και λοφία ήταν στην Ελλάδα. Και αυτή είναι η Ελληνική ειδησεογραφική σελίδα με φήμη σαν μία από τις καλύτερες στην Ελλάδα αν όχι η καλύτερη.

Η παρουσίαση και φρασεολογία που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα για «ειδήσεις» που προέρχονται από το εξωτερικό είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο με το οποίο να ανοίξουμε την κονσέρβα της Ελληνικής βλακείας και να αναρωτηθούμε αν η ίδια δημοσιογραφική «ακεραιότητα» παίζει άραγε και στις εγχώριες ειδήσεις, την παρουσίαση των οποίων μας είναι πιο δύσκολο να κρίνουμε εφ’ όσον είμαστε πιο άμεσα μέρη του δάσους της και για την οποία έχουμε στερεότερα θεμελιωμένη ιδεοληψία -ο καθένας την δικιά του/της από αριστερά ως δεξιά, και ο καθένας την δικιά του/της από ουγκα-ουγκα έως ιντελεκτουέλ (με τους ανάλογους «προμηθευτές» για τον καθένα).

Εδώ είναι ο κόμπος. Το, αν μια περιθωριακή φήμη από το εξωτερικό παρουσιάζεται στην Ελλάδα σαν γεγονός με φανφάρες και το χάβει ο κοσμάκης σα γεγονός, τι άλλη είδηση από τον εκάστοτε ειδησεογραφικό οργανισμό έχει τα ίδια δημοσιογραφικά ελαττώματα τα οποία όμως δεν φαίνονται άμεσα;

Έχουν μείνει ελάχιστοι πραγματικοί, ακέραιοι δημοσιογραφικοί οργανισμοί ειδήσεων στον κόσμο. Δύο από αυτούς είναι η Washington Post και οι New York Times. Επιλέγω να πληρώνω $99,00 (€88) τον χρόνο (€0,25 την ημέρα) για να μπορώ να διαβάζω τα άρθρα της Washington Post. Οι περισσότερες σοβαρές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες στον δυτικό κόσμο σου επιτρέπουν πέντε δωρεάν άρθρα τον μήνα και αν θέλεις να διαβάσεις περισσότερα πέρα από την μόνιμα ελεύθερη πρώτη σελίδα πρέπει να γίνεις συνδρομητής. Με αυτό τον τρόπο οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί είναι οικονομικά ανεξάρτητοι και συνεχίζουν να λειτουργούν μεταξύ εσόδων συνδρομών και διαφήμισης.

Το Press Project ήθελε να είναι ελεύθερο και όταν συνειδητοποίησε ότι τα χρήματα για τα λειτουργικά του έξοδα και τους μισθούς του δεν μπορούσε να τα τυπώσει σκίζοντας σελίδες από το Κεφάλαιο του Μαρξ, εφηύρε τους 1101 και ζήτησε όχι συνδρομή αλλά ελεημοσύνη €5 τον μήνα από όποιον θεωρούσε εαυτόν και πολύ ιντελεκτουέλ να ‘ουμ. Πλήρωνε μισθούς δημοθιογλάφων €600-800 και τώρα κινδυνεύει να κλείσει δια παντός επειδή χρωστάει 2-3 μήνες μισθούς και χρωστάει τέσσερα ψωροχιλιάρικα νοίκι στον ιδιοκτήτη του γραφείου και στην ΔΕΗ. Και ο αγνός ιδρυτής γνωστός ως «εφήμερος» κλαίγεται σε ένα σεντόνι δακρύβρεχτο.

Αμάν γαμώτο!

Αν θες να δημιουργήσεις κάτι που θα μεγαλώσει και θα μείνει, δεν το ονομάζεις «Project».

Αν θες να εμπλουτίσεις και να ανεβάσεις την ποιότητα στην κοινωνία σου, την ονομάζεις στην γλώσσα της κοινωνίας σου και όχι στα Αγγλικά.

Αν θες να δημοσιεύεις ειδήσεις και άρθρα, βάζεις την υπογραφή του συγγραφέα και του προμηθευτή της είδησης και του αρθρογράφου ή και του μεταφραστή κάτω ή πάνω από κάθε, μα κάθε είδηση ή άρθρο!

Αν θες να σε πάρει κανείς στα σοβαρά σαν δημοσιογράφο (εκτός των περισσότέρων Ελλήνων που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει δημοσιογραφία και δεν θα την αναγνώριζαν και να τους δάγκωνε στον αστράγαλο) … αν θες να σε πάρει κανείς στα σοβαρά σαν δημοσιογράφο, φρασεολογείς με τρόπο που αποκλείει την εντύπωση ότι διαβάζει κανείς είδηση όταν πρόκειται για γνώμη ή για φημολογία.

Αν θες να είσαι ειδησεογραφικό πρακτορείο με κάποια υπόληψη και ουσία, δεν κάθεσαι συνέχεια να επαινείς τον εαυτό σου για το πόσο ανεξάρτητος είσαι.

Αν θες να κάνεις επιχείρηση ξεκινάς με την παραδοχή του ότι χρειάζονται έσοδα και έξοδα και σχέδιο σε ορίζοντα χρόνου, και δεν ξεκινάς χωρίς αυτό, και με την παραδοχή του ότι ο οποιοσδήποτε εθελοντισμός μπορεί να ισχύσει μόνο για ορισμένο και μικρό χρονικό διάστημα, και κανείς μακρόχρονος εθελοντισμός δεν μπορεί να ξεφύγει από την υποκειμενικότητα και ιδεοληψία του εθελοντή, όσο ιντελεκτουέλ και να είναι. (Άλλωστε, μόνο ιδεοληπτικά καταναγκαστικός χαρακτήρας θα εργαζόταν εθελοντικά επ' αόριστον, έστω και με τις αγνότερες αλλά πάντα ιδεοληπτικές προθέσεις).

Αν θες να γίνεις ειδησεογραφικός οργανισμός δεν μπορείς να πεις ότι κατάφερες τίποτα μέχρι να αρχίσεις να έχεις αναγνώστες και τους απαραίτητους εχθρούς από όλα τα χρώματα του πολιτικού τοπίου. Αναγνώστες από όλες τις κερκίδες και θετική συζήτηση και αρνητική συζήτηση από όλες τις άκρες μιας κοινωνίας. Το Press Project πάντα περιορίστηκε στο κοινό που προερχόταν από την περισσότερο μορφωμένη πλευρά της κεντροαριστεράς. Και ποτέ δεν μπόρεσε να καυχηθεί ότι ήταν τίποτα περισσότερο από ακριβώς αυτό.

Στην καλύτερη περίπτωση και με το θετικότερο πνεύμα, το Press Project θα παραμείνει άλλο ένα παράδειγμα του τι και πως δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα και ότι είμαστε καταδίκασμένοι πάντα νηστικοί να κοιμώμαστε μέχρι να παραδεχτούμε ότι πολλά από όσα γνωρίζουμε είναι λάθος και ότι μπορούμε να μάθουμε κάτι καινούργιο (τι είναι δημοσιογραφία, φερ' ειπείν).

Και αυτό είναι κρίμα, αλλά μάλλον αλήθεια.

ΥΓ. Όσον αφορά την συγκεκριμένη είδηση, την οποία χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα για να ρωτήσω πόσα άλλα άραγε άρθρα και ειδήσεις είναι της ίδιας «ποιότητας» αλλά απλά δεν κάνουν τόσο «μπαμ!»… όσον αφορά την συγκεκριμένη είδηση, πέρα από το γεγονός ότι εκείνοι που την έφεραν στην επιφάνεια στις ΗΠΑ την απόδωσαν σε φημολογία και όχι σε γεγονός, ας κάνουμε την εξής απλή ερώτηση:

Ο Ασσάνζ, πριν μπει μόνιμα στην πρεσβεία του Εκουαντόρ στο Λονδίνο, κινούταν μεταξύ ΗΠΑ, Λονδίνου, Αυστραλίας, Σουηδίας και Ευρώπης. 

Για να στείλει η Κλίντον ντρόουν να τον δολοφονήσει, θα έπρεπε το ντρόουν να μπει στον εναέριο χώρο μιας δυτικής χώρας σαν την Βρετανία ή την Σουηδία ή την Γαλλία, ή να μπει στον εναέριο χώρο της Αυστραλίας, και να ρίξει πύραυλο εκεί που θα βρισκόταν ο Ασσάνζ.

Λέει άραγε το Press Project σοβαρά ότι η Κλίντον, στα σοβαρά, περίμενε ότι μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς άμεσες διεθνείς επιπτώσεις; Και οι αναγνώστες το χάβουνε; Μα σοβαρολογούμε; Και επαναλαμβάνω, τι άλλες μπούρδες διαβάζει καθημερινά ο Ρωμιός από ...έγκυρες πηγές και χαίρεται;

ΥΓ2. Η αρχική πηγή της φημολογίας ήταν η ίδια η Γουίκιληκς του Ασσανζ, ο οποίος από πολλά χρόνια τώρα καυχιέται ότι θέλουν να τον δολοφονήσουν με ντρόουν. Αυτά.

Κυκλώνας!

Ο ωκεανός έχει αρχίσει να ανεβαίνει και να βράζει. Σε 38 ώρες, τα ξημερώματα της Παρασκευής στο Πορτ Όραντζ και Ντεητόνα της Φλώριδας, το επίπεδο του ωκεανού θα έχει ανέβει περίπου έως και πέντε με εφτά μέτρα ψηλότερα από το συνηθισμένο λόγω της άνωσης που προκαλεί ένας κυκλώνας.  

Κάπου ανάμεσα στην Νότιο Αμερική και την Βόρειο Αφρική τα βαρομετρικά χαμηλά (tropical depression) γεννούν τους τροπικούς κυκλώνες από Ιούνιο μέχρι Νοέμβριο. Οι άνεμοι γίνονται όλο και δυνατότεροι και αρχίζουν να κινούνται κυκλικά σε μία ακτίνα δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιομέτρων. Όταν οι άνεμοι φτάσουν ταχύτητα 63 χιλιομέτρων την ώρα επί τουλάχιστον ένα συνεχές λεπτό της ώρας, λέγεται Τροπική Καταιγίδα. Και της δίνουμε όνομα. Κάθε χρόνο γράφουμε μια λίστα με ονόματα ανδρικά ή γυναικεία που να αρχίζουν από άλφα, βήτα και πάει λέγοντας στην αλφάβητο. 

Οι Τροπικές Καταιγίδες ονομάζονται χρησιμοποιώντας το ένα μετά από το άλλο όνομα στην λίστα μας και συνήθως εξασθενούν και διαλύονται.

Καμιά φορά όμως οι άνεμοι γίνονται όλο και πιο δυνατοί, και ο στροβιλισμός του κυκλώνα αποκτά ταχύτητα… και όλο το σύστημα αρχίζει να μετακινείται βόρεια-βορειοδυτικά, με 10, 20, 40 ή και περισσότερα χιλιόμετρα την ώρα, σαν σύνολο, σαν σύστημα στροβυλισμού (μέσα στο σύστημα οι άνεμοι είναι πολύ πιο ισχυροί). Όταν η ταχύτητα των ανέμων της καταιγίδας ξεπεράσει τα 119 χιλιόμετρα την ώρα, η καταιγίδα λέγεται πλέον Hurricane (Χάρικέην) στον Ατλαντικό, και Typhoon (Ταηφούν) στον Ειρηνικό.

Υπάρχουν 5 κατηγορίες Hurricane, ανάλογα με την ταχύτητα των ανέμων μέσα στο σύστημα:
- Κατηγορία 1: 119-153 χιλιόμετρα την ώρα
- Κατηγορία 2: 154-177 χιλιόμετρα την ώρα
- Κατηγορία 3: 178-208 χιλιόμετρα την ώρα
- Κατηγορία 4: 209-251 χιλιόμετρα την ώρα<
- Κατηγορία 5: 252 ή περισσότερα χιλιόμετρα την ώρα

Το σύστημα του κυκλώνα μπορεί να έχει διάμετρο πάνω από 200 ή και 400 χιλιόμετρα και οι άνεμοι ισχύος Hurricane να φυσάν μέχρι και 80 ή περισσότερα χιλιόμετρα από το κέντρο του κυκλώνα. Το κέντρο του κυκλώνα λέγεται «μάτι» και στο μάτι έχει πάντα γαλήνη και γαλανούς ουρανούς με άπνοια… Το μάτι μπορεί να έχει διάμετρο και 10, 20 ή και 30 χιλιόμετρα, αλλά οι «τοίχοι» του είναι έως και 10.000 μέτρα ψηλοί και, πέρα από τους τοίχους, οι άνεμοι μπορεί να φτάνουν 200 και περισσότερα χιλιόμετρα την ώρα.

Όλο αυτό το βιβλικό σύστημα κυριολεκτικά σηκώνει όλον τον ωκεανό προς τα επάνω για 2, 4 ή και 7 μέτρα πάνω από την συνηθισμένη επιφάνεια.

Στις παραλίες των ωκεανών έχουμε πάντα και παλίρροια, δηλαδή ο ωκεανός «χαμηλώνει» και «υψώνεται» καθημερινά κάπου ένα έως δύο ή και τρία μέτρα ανάλογα με την περιοχή της Γης. Φανταστείτε να στέκεστε στο Φάληρο και η θάλασσα του Σαρωνικού που βλέπετε μπροστά σας να υψώνεται, όλη μαζί, 1, 2 ή 3 μέτρα και να χαμηλώνει, δυό φορές την ημέρα. 

Όταν η υψηλή παλίρροια και η άνωση από ένα Hurricane τύχουν την ίδια ώρα, ο ωκεανός μπορεί ολόκληρος να «υψωθεί» και 7 μέτρα… Αν στεκόσασταν στο Φάληρο, η θάλασσα θα είχε φτάσει στον πρώτο όροφο των πολυκατοικιών και η καταιγίδα θα έφτανε ως την Λαμία.

Αυτή την στιγμή, ο Hurricane Matthew (Κυκλώνας Ματθαίος), βρίσκεται βορειοανατολικά της Κούβας και πέφτει, καθώς γράφω αυτά τα λόγια, στις Μπαχάμες, σαν Κατηγορία 3, ανέμους 185 χιλιόμετρα την ώρα και πολύ βροχή…

Η πρόβλεψη είναι ότι γύρω στο μεσημέρι της Παρασκευής ο Matthew θα χτυπήσει την ακτή της Φλώριδας των ΗΠΑ ακριβώς πάνω στο σπίτι που αγόρασε ο Κώστας τον Ιούνιο στο Πορτ Όραντζ, νότια της Ντεητόνα Μπητς. Η πρόβλεψη είναι πως όταν φτάσει στην Φλώριδα ο Matthew θα είναι κατηγορία 4, με ανέμους 209-251 χιλιόμετρα την ώρα, πολύ-πολύ βροχή και υψηλή άνωση του ωκεανού. Το σπίτι του Κώστα είναι σε υψόμετρο 7 μέτρων από το μέσο επίπεδο της θάλασσας, αλλά απέχει 12 χιλιόμετρα από την ακτή.

Στην ακτή όλα τα μαγαζιά έχουν ήδη καλύψει τα παράθυρά τους, οι άνθρωποι φεύγουν για άλλες περιοχές, τα μαγαζιά έχουν αδειάσει από προμήθειες… έχουν αδειάσει ακόμα και από κόντρα πλακιέ (για τα παράθυρα)…

Περιμένω καινούργιες φωτογραφίες το Σάββατο...

Στα αριστερά ο Μάθιου, στα δεξιά η Νικόλ.
Αν εννωθούν θα είναι η τέλεια καταιγίδα.
Εν τω μεταξύ, μερικά μοντέλα προβλέπουν τον Μάθιου να χτυπήσει την Φλώριδα, να φύγει βορειοανατολικά,
να γυρίσει πίσω και να την ξαναχτυπήσει.

6 Οκτωβρίου:

Από το Αεροναυτικό Πανεπιστήμιο Έμπρυ Ρίντλ, το "Χάρβαρντ των Ουρανών" στην Ντεητόνα,
πάνω από 80 αεροπλάνα πέταξαν προς την ασφάλεια της βορειοδυτικής Τζώρτζια.

Το καινούργιο σπίτι προστατεύτηκε όσο το δυνατόν...

ώρα για το αεροδρόμιο και γραμμή για την Μασαχουσέτη...