Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Σκοτάδι και Φώς






Τελικά υπάρχουν τόσοι Θεοί όσοι άνθρωποι που έζησαν, σκέφτηκαν και πέθαναν, ή θα πεθάνουν. Οι Θεοί υπηρέτησαν τους δημιουργούς τους πιστά και το μόνο που ζήτησαν σαν αντάλλαγμα ήταν η αθανασία.

Οι άνθρωποι, εν τω μεταξύ, αυτές τις χιλιετηρίδες μετά από την τελευταία εποχή παγετώνων, έκαναν άλματα που έφτασαν στο φεγγάρι.

(ναι, οι Γερμανοί Ναζί επιστήμονες των Αμερικανών κατάφεραν να στείλουν ανθρώπους στο φεγγάρι πιο γρήγορα από τους άλλους Γερμανούς Ναζί επιστήμονες που προσπαθούσαν να κάνουν το ίδιο για τους Ρώσους -μην ακούτε τις συνομοσιολογίες: οι προσσεληνώσεις έγιναν).

Η ανθρωπότητα δεν έφτασε  ίσαμε 'κει μονορούφι όμως. Κουράστηκε, κοιμήθηκε, ξανά-ξεκίνησε, κουράστηκε, και πήγε λέγοντας. Η προ τελευταία φορά ήταν γύρω στο 1200 ΠΚΕ (ΠΚΕ = Προ Κοινής Εποχής). Πήρε έναν υπνάκο, καθώς οι λεγόμενοι "Άνθρωποι της Θάλασσας" λεηλατούσαν την Μεσόγειο, και ξύπνησε πάλι με τον Όμηρο γύρω στο 800 ΠΚΕ.

Μετά, βάλε Αθήνα, ρίξε Ελληνιστικό πνεύμα, άντε Ρώμη και πήγε λέγοντας μέχρι που η ανθρωπότητα παρά λίγο να πάθει έμφραγμα και έριξε έναν ύπνο τρικούβερτο από την δολοφονία της επιστήμονος Υπατίας και τη λεηλασία της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας το 415 ΚΕ, μέχρι το 1452, όταν στο μικρό χωριουδάκι Βίντσι, κοντά την Φλωρεντία, γεννήθηκε ένα μωράκι που το βαφτίσαν Λεονάρδο.

Και η ανθρωπότητα ξύπνησε πάλι.

Αυτά τα χίλια χρόνια της τελευταίας σκοτεινής περιόδου, που τα λέμε μεσαίωνα, χαρακτηρίστηκαν από τον διαγωνισμό στο ποιός θα φτάσει τα τσίσα του μακρύτερα: Ο άρχων του Λατερανού που είχε σεντούκια, στρατό και πρίγκιπες του κεφιού του, ή ο πτωχότερος συνάδελφος του στη Νέα Ρώμη που έπρεπε να καλοπιάνει τον αυτοκράτορα κάθε φορά που πείναγε να φάει κάτι.

Τον διαγωνισμό κέρδισε η παλαιά Ρώμη, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει:

Μια θρησκεία που είχε εφευρεθεί από 320 νοματαίους τους οποίους είχε διατάξει ο Κωνσταντίνος το 325 ΚΕ να του την φτιάξουνε και να του την δώσουνε, μια θρησκεία που είχε κρυμμένο στον κόρφο της το απόγειο της ανθρώπινης γνώσης, χρησιμοποιώντας έναν κακομοίρη Εβραίο, που είχαν σταυρώσει οι Ρωμαίοι, για να ενώσουν νοηματικά τον άνθρωπο και τον Θεό, εξηγώντας στον άνθρωπο ότι είναι ένα, αδιαίρετο, με το σύμπαν, αυτή η Θρησκεία που επρόκειτο να ενώσει τη μεταφυσική και την επιστήμη σε έναν θρίαμβο του Ελληνορωμαϊκού πνεύματος... κακόπεσε.

Έπεσε πάνω στην ώρα που η ανθρωπότητα είχε κουραστεί και χασμουριότανε να πέσει για ύπνο. Και αντί γι' αυτό, έγινε το άλλο. Και φτάσαμε στην ιερά εξέταση (αντί για όνειρα γλυκά στον ύπνο της η ανθρωπότητα είδε εφιάλτες).

Λένε ότι ο Χριστιανισμός φταίει για τον σκοταδισμό του Μεσαίωνα. Μα νομίζω ότι ο σκοταδισμός του Μεσαίωνα φταίει που το Δόγμα δεν βρήκε αυτιά να το δουν και μάτια να το ακούσουν. Ο Κόσμος συνήθως ακούει αυτά που βλέπει. Το Δόγμα της Νίκαιας έφτασε στο σωστό τόπο, σε λάθος χρόνο.

Η ειρωνεία πάντως είναι ότι η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός ξεπήδησαν από το Ελληνιστικό πνεύμα το οποίο είχε διατηρηθεί, καταγραφεί και σωθεί από ποιούς; τους Χριστιανούς μοναχούς στα μοναστήρια της Ευρώπης.

Με το που άρχισε να ξυπνάει η ανθρωπότητα μιά και δυό έφτασε να μπορεί σιγά-σιγά να αποδεικνύει επιστημονικά αυτά που πάντα ήταν μόνο υποθέσεις.

Δηλαδή, για το άτομο, φερ' ειπείν, είχε μιλήσει ο Δημόκριτος, αλλά μόλις τον τελευταίο αιώνα ο άνθρωπος μπόρεσε να αποδείξει ότι υπάρχει πράγματι αυτό που είχε μυριστεί ο αρχαίος ημών πρόγονος. Και αφού το βρήκε, ο άνθρωπος, το διέσπασε και έγινε στην Ιαπωνία της πουτάνας.

Η θρησκεία της Νίκαιας του Κωνσταντίνου ήταν κομμένη και ραμμένη για να φέρει την ανθρωπότητα εκεί που έφτασε τον 19ο και 20ο αιώνα, παίρνοντας τον άνθρωπο από την δεισιδαιμονία, τον φόβο, και την ανάγκη ενός ή περισσοτέρων υπέρτατων όντων και φέρνοντας τον στην συνειδητοποίηση ότι όχι μόνο το σύμπαν είναι πιο μεγαλειώδες από οποιονδήποτε θεό, αλλά στην κατανόηση ότι το σύμπαν, ο άνθρωπος, και οι νόμοι της φύσης είναι η τρισυπόστατη ενότητα της ύπαρξης. Η Θρησκεία που θα έφερνε τέλος στην ανάγκη για θρησκείες...

Έπρεπε να είχε φτάσει εκεί πολύ πιο σύντομα ο άνθρωπος, αλλά κάτι πήγε τρομακτικά στραβά. Και στο τέλος η ανθρωπότητα έφτασε εκεί που έφτασε μέχρι τώρα, όχι λόγω του τι έκρυβε μέσα της εκείνη η θρησκεία, που δεν κατάφερε ποτέ να το παρουσιάσει, αλλά αντιδρώντας εναντίων του τι την είχαν καταντήσει την θρησκεία αυτή μερικοί-μερικοί.

Τέλος πάντων. Στο ίδιο σημείο φτάσαμε, αλλά καθυστερημένα και από άλλο δρόμο... όλα καλά που τελειώνουν καλά. Ή όχι; ...κάτι χασμουρητά ακούω πάλι απ' όλη την υφήλιο... πολύ κούραση βλέπω και ύπνος καινούργιος προμηνύεται, μου φαίνεται...







Σημ. Άν έχει κανείς 28-30 λεπτά να διαβάσει, κοιτάξτε εδώ...


6 σχόλια:

  1. Άψογος!

    Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.
    Ο Μεσαίωνας είναι μόνο ευθύνη του Χριστιανισμού; Για μένα όχι μόνο δική του. Και είναι από τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρωπότητας.
    Ταυτόχρονα γέννησε και τέχνη..... "φοίνικες εκ της στάχτης των".

    Το ότι σώθηκαν και αρχαία μας κείμενα, από τον βανδαλισμό των πρώτων χριστιανών το χρωστάμε και στους Άραβες.

    "Δρόμοι" ανοίχθηκαν ανατολικά, δυτικά, βόρεια, επιστημονικά, θρησκευτικά, φιλοσοφικά, και όλα στην υπηρεσία του ανθρώπου ή όχι;

    :-)
    Καλησπέρα Δημήτρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ Βάσσια μου και καλησπέρα!

    Βλέπεις περνάω την περίοδο του "μην πετάτε το μωρό μαζί με το νερό της μπανιέρας", όσο βλέπω τι σαλάτα γίνεται στις μέρες μας με το βραχυκύκλωμα των ιδεών, εντυπώσεων, πρόχειρης πληροφόρησης...

    Αλλά τώρα τρέχω να ετοιμάσω ένα Μεξικάνικο δείπνο για φίλους από τη Ρώμη! (η σαλάτα μέσα στα τάκος)

    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και για να επαναλάβω το ρητό του Julian Barnes, "η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, απλά ρεύεται ένα σάπιο κρεμύδι που έφαγε πριν πολλά χρόνια".
    Άντε να δούμε πότε θα το χωνέψει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλώς ήρθες ellinaki!

    Οι στομαχικές διαταραχές της Ιστορίας ίσως να μπορούσαν επί τέλους να αντιμετωπιστούν με κάποιο κλύσμα ή κανένα χαστούκι ή μουρουνόλαδο -πολλοί προσπάθησαν αλλά από τον Σαίξπηρ έως τον Μαρξ και τον Τσε, έως τον Τζών Λέννον και τον Γκάντι, κανείς δεν άκουσε. Πως θα ακούσουνε γαμώτο;

    Αυτό που με ανησυχεί πάντως με λίγη προτεραιότητα επί του προαναφερθέντος είναι αυτό που είπε ο Αϊνστάιν, μη και ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος γίνει με πέτρες και ακόντια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα συμφωνήσω. Το μεσαιωνικό πρόβλημα δεν ήταν ο Χριστιανισμός, αλλά ο δογματισμός. Ωστόσο, αυτός ο δογματισμός ήρθε ως αντίδραση και εξουσιαστικό μέσο απέναντι στην πρόοδο του Μεσαίωνα για ισότητα και ελευθερία ειδικά στα άστη (βλ. εκκλησιαστικά κοινωνικά κινήματα και διάφορες αιρέσεις που χαρακτηρίζονταν σατανισμός).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ναι, πράγματι, Δήμο, ο δογματισμός χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες για να κατασταλεί οποιαδήποτε φυσική εξέλιξη του ανθρώπου πνευματικά, η οποία εξέλιξη θα είχε άμεσες οικονομικοκοινωνικές προεκτάσεις -οι οποίες ήρθαν τετρακόσια χρόνια μετά την Αναγέννηση... Και η μπάλα αυτή πήρε μαζί της οτιδήποτε καλό θα έφερνε η καινούργια φιλοσοφία που παρέμεινε απλή θρησκεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.