Φίλτρο

 

Το ίντερνετ, που οι Έλληνες το ονόμασαν «διαδίκτυο», άρχισε να γίνεται επεκτατικά γνωστό στο κοινό της Αμερικής γύρω στο 1994. Ήμουνα εκεί. Έχτιζα δίκτυα μεταξύ των κομπιούτερ σε γραφεία, σχεδίαζα και προγραμμάτιζα συστήματα βάσεων στοιχείων, και σχεδίαζα και έχτιζα, για Αμερικανικές εταιρείες, websites, τις οποίες στα Ελληνικά τις αποκάλεσαν «ιστοχώρους». Και παρακολουθούσα τους καθημερινούς ανθρώπους που ανακάλυπταν τα προσωπικά κομπιούτερ, και ανακάλυπταν και το ίντερνετ. Οι Αμερικανοί έμπαιναν στο ίντερνετ σε ένα περιβάλλον που ονομαζόταν AOL (America On Line), ανώνυμοι για να μπουν σε «δωμάτια» με άλλους άγνωστους ανώνυμους και να συζητήσουν απο τα πληκτρολόγιά τους ψάχνοντας για σεξ. Μετά, έμπαιναν δύο-δύο σε προσωπικά «δωμάτια» και ανταλλάσσαν σεξουαλικά μηνύματα και περιγραφές ώστε να αυνανίζονται καθώς διάβαζαν τι τους γράφει ο άλλος, ή, η άλλη. Η AOL είχε περιοχές με Ειδήσεις, Άρθρα, ταξιδιωτικές και ωραίες φωτογραφίες, και λοιπά, για να παρέχει μια καθώς-πρέπει δικαιολογία στον κόσμο να μπαίνει μέσα, ώστε, τελικά, να ψάξουν άλλους ανώνυμους με τους οποίους να αυνανιστούν. Το οικονομικό ξεκίνημα του ίντερνετ, κοινωνικά, γύρω στο 1994, τροφοδοτήθηκε από τον πόθο του ανθρώπου να μαλακίζεται.

Το 1990 μπήκα στο πρώτο μου γραφείο σαν Production Manager στην Newbury Street της Βοστόνης, απέναντι από το Γήπεδο Μπέησμπωλ Φένγουαίη Παρκ των Red Sox μας, και σε ένα τραπεζάκι στην άκρη, κοντά στην πόρτα του γραφείου μου, ειδα κάτι σαν τηλεόραση με πληκτρολόγιο μπροστά. Το πλησίασα, το κοίταξα από εδώ και το κοίταξα από εκεί, και του είπα γλυκά, έλόου, τι είσαι εσύ μικρό μου, με το μικρό πολύχρωμο δαγκωμένο μηλο μπροστά; μήπως είσαι κομπιούτερ;

Πέντε χρόνια αργότερα, αυτοδίδακτος, ξεκίνησα δική μου εταιρία πληροφορικής από το γιαπί ημιυπόγειό μας στο σπίτι μας, δύο χρόνια αργότερα γραφείο με υπαλλήλους.

Το 1994 είχα πει ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία το ίντερνετ θα καταλήξει να είναι ένα Κοινωνιολογικό Γεγονός. Και, όταν το έλεγα αυτό, εξηγούσα ότι δεν είμαι σίγουρος για το αν αυτό θα είναι θετικό ή αρνητικό, εποικοδομητικό για την κοινωνία, ή κούρσα προς πολιτιστική διάλυση. Και ξεκίνησα την εταιρία μου πληροφορικής στην Βοστόνη με πελάτες στην Μασαχουσέτη, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Κολοράντο και Σουηδία, εταιρεία από την οποία συνταξιοδοτήθηκα ευρισκόμενος ήδη από το 2008 στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε κοντά στην Φλωρεντία της Ιταλίας τον Δεκέμβριο του 2020.

Το ίντερνετ έξω από την America On Line άρχισε να γίνεται ευρέως αισθητό γύρω στο 1996-1998.

Μάκιντος  (Apple) και Γουίντοους (Microsoft) επί 16 χρόνια ήταν η Ωραία και το Τέρας αντιστοίχως, μέχρι που, μετά από την έκδοση Macintosh 9.2, και τα Macintosh και τα Windows άλλαξαν και βασίστηκαν και τα δύο σε συστήματα που έμοιαζαν με το Unix, και προχώρησαν από εκεί. Είναι σχεδόν όμοια τώρα, στη βάση τους, αλλά η Apple είχε ήδη καταφέρει να εδραιωθεί με την εντύπωση ότι είναι Κουλ. Ελληνικά μιλάτε, άρα ξέρετε τι σημαίνει Κουλ.

Η διαφήμηση της Apple το 1984, εμπνευσμένη από το 1984 του Όργουελ,

που έμεινε στην Ιστορία του προσωπικού υπολογιστή,
και της διαφημιστικής τέχνης.

Τα Κουλ Apple κοστίζουν διπλάσια απο τα καημένα τα Windows, κι' έτσι ο κόσμος πληρώνει διπλάσια για να είναι Κουλ, νομίζοντας ότι παίρνουν κάτι περισσότερο. Και αυτό το γράφει εδώ κάποιος που, από το 1994 ως το 2004 στην Αμερική, ήταν Ευαγγελιστής της  Apple.

Από το 2004 η Apple σας τα παίρνει χωρίς να σας δείνει τίποτα που δεν το έχουν τα Windows, ίσως και να έχουν περισσότερα να σας δώσουν τα Windows, αλλά με Apple είσαστε Κουλ και η Apple σας έχει πείσει οτι είναι πιο εύκολο να χρησιμοποιηθεί. Πριν το 2004, ήτανε. Μέχρι το 2004, ήτανε πολύ καλύτερη.

Αλλά επειδή το κοινό είναι ανίδεοι από κομπιούτερ δεν έχουν την δυνατότητα να αξιολογήσουν. Αγοράζουν φήμη, και με το μάτι.

Η επανάσταση του iMac (Apple), συνέβη 15 Αυγούστου 1998.
(ήμουνα στην έκθεση MacWorld στο Μανχάταν)

Η επανάσταση του iPhone (Apple), συνέβη 29 Ιουνίου 2007.

Στα μέσα της δεκαετίας των 1960' ένας επιστήμονας είχε πει ότι
μια μέρα, ένα κομπιούτερ μπορεί να χωρέσει σε ένα μόνο δωμάτιο.
Δέκα χρόνια αργότερα δυό άνθρωποι άλλαξαν την πορεία του πολιτισμού.

Ο Στηβ, και ο Μπιλ.

Ο Στηβ άρχισε την Apple απο ενα γκαράζ με τον Στηβ Γόζνιακ, 

και, ο Μπιλ άρχισε την Microsoft από το Μοτέλ Σανντάουν με τον Πωλ Άλλεν.

Ένα μέσο σύγχρονο iPhone έχει περίπου 100.000 φορές ταχύτερη ταχύτητα επεξεργασίας
και πάνω από 1 εκατομμύριο φορές περισσότερη μνήμη RAM
από τον Υπολογιστή Καθοδήγησης Apollo (AGC),
του Apollo 11, που μας πήγε στην Σελήνη.

Βέβαια υπάρχουν εκείνοι, που κοιτώντας την ζωή τους και τις ικανότητές τους,
προτιμούν να πουν ότι δεν πήγαμε στην σελήνη, αλλιώς θα έπρεπε να αυτοκτονήσουν,
αλλά, γι' αυτούς εν μέρη είναι η ανάρτηση.

Πέρασαν 32 χρόνια από το 1994. Άνθρωποι που ήταν παιδάκια στα μέσα της δεκαετίας των 1990’ και εκείνοι που γεννήθηκαν μετά, δεν θυμούνται και δεν γνωρίζουν κόσμο χωρίς προσωπικά κομπιούτερς, λαπτοπ, σμαρτφων, iPhone, MacBook, χωρίς ίντερνετ.

Νέα παιδιά δεν γνωρίζουν πλέον τι είναι φιλία γιατί ο κόσμος όλος και οι άλλοι άνθρωποι που τους νομίζουν «φίλους» βρίσκονται όλα και όλοι σε μια συσκευή περίπου 7 επί 16 εκατοστά στην παλάμη του χεριού τους.

Νέα παιδιά δεν γνωρίζουν πλέον τι είναι «προσωπική προσπάθεια», γιατί ότι θέλουν το βρίσκουν και το αποκτούν ακουμπώντας τους αντίχειρές τους στην οθόνη της συσκευής στην παλάμη τους.

Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, το Κοινωνιολογικό Γεγονός, το οποίο περίμενα, θέριεψε με την μορφή ενός φίλτρου. Ένα φίλτρο που για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας αφ’ ενός αποξένωσε ανθρώπους μεταξύ τους και αφ’ εταίρου τους φιλτράρει, τους ξεχωρίζει σε ομάδες καθορισμένες από τον Δείκτη Νοημοσύνης (IQ), όπου άνθρωποι παρεμφερούς Δείκτη Νοημοσύνης συγκεντρώνονται μαζί.

Η ταξινόμηση των αξιών του Δείκτη Νοημοσύνης:

• Κάτω από 70: Υποδεικνύει νοητική ή αναπτυξιακή αναπηρία. Αυτό το επίπεδο επηρεάζει περίπου το 2% των ανθρώπων και μπορεί να περιορίσει την ανεξαρτησία και την ολοκλήρωση καθημερινών εργασιών.
• 70 – 84: Κατατάσσεται ως «Οριακό» ή «Κάτω του Μέσου Όρου». Αυτό περιλαμβάνει περίπου το 15% των ανθρώπων.
• 85 – 119: Αυτό το εύρος αντιπροσωπεύει περίπου το 71% του γενικού πληθυσμού.
• 90 – 109: Γενικά ταξινομείται απλώς ως «Μέση» νοημοσύνη.
• 110 – 119: Κατατάσσεται ως «Υψηλός Μέσος Όρος».
• Υψηλότερα Ποσοστά 120 – 129: Θεωρείται «Ανώτερος» ή πολύ πάνω από τον μέσο όρο (περίπου το 10% των ανθρώπων).
• 130+: Θεωρείται επίπεδο «Χαρισματικού» ή «Ιδιοφυούς». Αυτό το ανώτερο επίπεδο αντιπροσωπεύει μόνο περίπου το 2% του πληθυσμού.

(Οι αναλογίες κυμαίνονται ελάχιστα από πηγή σε πηγή)

Δηλαδή, για κάθε 100 ανθρώπους που βλέπετε μπροστά σας,

Οι 17 είναι μειωμένης ή και ελλιπούς διανοητικής ικανότητας,

Οι 71 είναι ο μέσος όρος διανοητικής Ικανότητας,

Οι 10 είναι ανωτέρου επιπέδου διανοητικής ικανότητας, και,

Οι 2 είναι ιδιοφυίες.

Τα παραπάνω, περί IQ, είναι, βασικά, μπούρδες. Δεν σημαίνουν τίποτα, κυρίως επειδή δεν είναι κατανοητό στο κοινό το πως λειτουργεί ο λεγομενος Δείκτης Νοημοσύνης και τι σημαίνει.

Ας μην μπερδεύουμε το IQ με το τι είναι απαραίτητο, φερ' ειπείν για την απόκτηση πτυχίων.

«Δεν υπάρχει καθορισμένο ελάχιστο IQ που απαιτείται για την αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο, αλλά ένα IQ περίπου 80 έως 85 θεωρείται γενικά το πρακτικό όριο. Κάτω από αυτό το επίπεδο, οι γνωστικές προκλήσεις που σχετίζονται με την επεξεργασία σύνθετου ακαδημαϊκού υλικού, την κριτική σκέψη και την γραπτή έκφραση καθίστανται πολύ δύσκολες να ξεπεραστούν χωρίς σημαντικές προσαρμογές.»

«Το κλειδί είναι να κατανοήσουμε ότι ενώ η ικανότητα να μορφώσουμε γνώμη έχει απ’ ευθείας σχέση με τον Δείκτη Νοημοσύνης και την απορρέουσα Κριτική Σκέψη, η αποστήθιση που χρειάζεται για την απόκτηση πτυχίων σχετίζεται με προσπάθεια και με την μνήμη. Δεν είναι απαραίτητο να συμβαδίζει και η μόρφωση γνώμης ή, η επιτηδειότητα για κατανόηση, δημιουργικότητα, ή ανακάλυψη. Είναι αυτό που πολύ σοβαρά και λυπημένα λέγεται: "Έχω δει και ηλίθιους με δοκτορά"».

Στην Ιταλία και στην Ελλάδα τα πτυχία θεωρούνται μέγιστης σημασίας και οι κάτοχοι πτυχίων άκρως σημαντικά άτομα. Στην Αμερική τα πτυχία θεωρούνται εισητήρια σε αγορές για να βγάζεις λεφτά και να τα βάζεις στην τσέπη σου. Είτε εσωτερική τσέπη σακακιού, είτε τσέπη παντελονιού, πιθανώς με φερμουάρ, είτε κωλότσεπη.

Όσο για τον Δείκτη Νοημοσύνης, η απομνημόνευση (μηχανική μάθηση) και η ανώτερη γνωστική ικανότητα (κριτική/δημιουργική σκέψη και ηθική) είναι ξεχωριστές νοητικές διεργασίες, και η ανώτερη γνωστική ικανότητα είναι πολύ πιο σχετική με αυτό που μετρούν τα τεστ IQ. 

Δείτε πώς οι δύο τομείς αναλύονται και σχετίζονται με τη νοημοσύνη: 

1. Ο Διαχωρισμός των Δεξιοτήτων Απομνημόνευση (μηχανική μάθηση): Αυτή είναι η ικανότητα κωδικοποίησης, αποθήκευσης και ανάκτησης πραγματικών πληροφοριών. Ενώ απαιτεί συστήματα εστίασης και μνήμης, ουσιαστικά μετρά πόσα δεδομένα μπορείτε να διατηρήσετε και να ανακαλέσετε.
2. Κριτική Σκέψη, Δημιουργικότητα και Ηθική: Αυτές αντιπροσωπεύουν την εκτελεστική λειτουργία και την επεξεργασία ανώτερης τάξης. Περιλαμβάνουν την ανάλυση σύνθετων πληροφοριών, τη σύνθεση νέων ιδεών, την επίλυση προβλημάτων και τη λήψη αιτιολογημένων ηθικών κρίσεων. 

• Ποιο είναι πιο σχετικό με το IQ;
  Το IQ (Δείκτης Νοημοσύνης) μετρά συγκεκριμένα την ικανότητά σας για αφηρημένη συλλογιστική, επίλυση προβλημάτων και γνωστική προσαρμοστικότητα - όχι τη βάση της συσσωρευμένης γνώσης σας. Επομένως, η κριτική και δημιουργική σκέψη συσχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με το IQ. Στην πραγματικότητα, τα τυπικά τεστ IQ (όπως η Κλίμακα Νοημοσύνης Ενηλίκων Wechsler) ελαχιστοποιούν σκόπιμα την ανάγκη για μηχανική απομνημόνευση, εστιάζοντας αντ' αυτού σε λογικά παζλ, αναγνώριση προτύπων και εννοιολογική συλλογιστική. 
• Ενώ μια καλή μνήμη μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να αποκτήσει την εκπαίδευση που απαιτείται για να ασκήσει κριτική σκέψη, η ικανότητα απομνημόνευσης από μόνη της δεν είναι ο κύριος δείκτης υψηλού IQ.

Ο Δείκτης Νοημοσύνης, ο οποίος είναι θεμελιώδης στο φίλτρο που χώρισε τους ανθρώπους, σημαίνει ότι ένα περίπου 75% των ανθρώπων που χρησιμοποιούν το ίντερνετ δεν μπορεί να κατανοήσει την εγκυρότητα και την σημασία του τι βρίσκουν και τι διαβάζουν στο ίντερνετ. Δεν έχουν την διανοητική δυνατότητα να ξεχωρίσουν το ψέμα από την αλήθεια, την φαντασία από το γεγονός.

Εκείνοι που διαισθανόντουσαν ότι ίσως να μην έχουν αρκετή ικανότητα να ξεχωρίζουν την αληθεια από το ψέμα, και το ψέμα τους φαινόταν περισσότερο ελκυστικό, το γουστάρανε, που λένε, θύμωναν που καταλάβαιναν ότι μερικοί άλλοι δεν τους σεβόντουσαν αρκετά για την γνώμη τους.

Επί χιλιάδες χρόνια, οι μονάρχες υποδούλωναν τις μάζες μέσω ισχύος, στρατών, πολέμων, αστυνομίας, καταναγκασμού. Μεταξύ του 2011 και του 2015, ένας άνθρωπος έγινε ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να γίνει μονάρχης όχι υποδουλώνοντας αλλά ενδυναμώνοντας τις μάζες του λαού, ώστε να υποδουλώσουν τους εαυτούς τους υπό εκείνον, όπου η ελευθερία τους δεν θα είναι πλέον γεγονός αλλά φαντασίωση. Επιτρέποντάς τους να αισθάνονται υπερήφανοι για την ανεπάρκειά τους και ευγνωμονώντας τον για την άδεια που τους έδωσε, να είναι ανεπαρκείς. 

Το 2017 ανακοίνωσε ότι υπάρχουν «Εναλλακτικά Γεγονότα», και τότε, το 2017, το τι είναι γεγονός και τι δεν είναι, έγινε ...γνώμη. Το τι είναι μαύρο και το τι είναι άσπρο δεν ήταν πια θέμα παρατήρησης αλλά θέμα γνώμης! Το τι είναι ηθική εξαρτάτο από το τι αρέσει, τι γουστάρουν τα καλά παιδιά, οι δικοί μας.

Η μεθοδολογία για την υπερίσχυση του συγκεκριμένου όχλου ακολούθων ήταν απλή: Αν κάποιος τους έλεγε «είστε φανατικοί», εκείνοι απλά απαντούσαν «δεν είμαστε εμείς φανατικοί, εσύ είσαι φανατικός». «Δεν έχουμε εμείς σύνδρομο Τραμπικής διαταραχής, εσύ έχεις σύνδρομο Τραμπικής διαταραχής». Με αυτό, η τριβή της κοινωνικής συζήτησης, που κάποτε είχε γεννήσει την Φιλοσοφία και την Επιστήμη, σταμάτησε.

Δεν υπάρχει πλέον συζήτηση επειδή δεν υπάρχουν πλέον αποδεκτά κριτήρια. Υπάρχει έχθρα και μονολιθική άρνηση.

Λες «ο Ήλιος λάμπει», απαντά κάποιος «διαφωνώ κάθετα, οριζόντια, διαγώνια, με χέρια και με πόδια», και τέρμα. Κάθε περεταίρω απόπειρα για πραγματική, ουσιαστική συζήτηση, απλά σπαταλά ψηφιακό μελάνι, άσκοπα.

Γύρω στο 1999 έγραφα σχεδιασμούς μου συσχετισμένων βάσεων στοιχείων που εκτελούσαν λειτουργίες ρωτώντας τους χρήστες, σε κάθε βήμα, τι θέλανε να κάνουνε μετά, και το πρόγραμμα προχωρούσε ανάλογα με την επιλογή απάντησης του χρήστη. Το πρόγραμμά μου ΄δινε στους χρήστες επιλογές του πως να συνεχίσουν την πλοήγηση και κατεύθυνση της εργασίας. Οι πελάτες μου και εγώ γελούσαμε καλαμπουρίζοντας ότι αυτό είναι σαν τεχνητή νοημοσύνη.

Και τώρα βέβαια υπάρχει και η Τεχνητή Νοημοσύνη, ΑΙ, η οποία, ένω στην πραγματικότητα είναι απλά Τεχνητή, ο κοσμάκης την θαυμάζει για ...Νοημοσύνη. Και την χρησιμοποιεί ασυζητητί πλέοντας στα πελάγη της φαντασίωσης ότι κάνει κάτι προηγμένο.

«Δεν μπορείς να εμπιστευτείς τις μηχανές — όχι πάντα, όχι συχνά. Φυσικά, βελτιώνονται. Ναι, θα κάνουν πολλά πράγματα ευκολότερα. (Χθες, η Google ανακοίνωσε ότι θα αναθεωρήσει τη γραμμή αναζήτησης που χρησιμοποιεί τα τελευταία 25 χρόνια για να φιλοξενήσει μεγαλύτερες, πιο σύνθετες ερωτήσεις που απαντώνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Πείτε, 'Εξήγησέ μου τη θεωρία της σχετικότητας σαν να ήμουν παιδί.') Αλλά αλλάζουν επίσης τη ζωή με άβολους τρόπους, αλλοιώνοντας τη σχέση μας με την αλήθεια και απλώς αποπροσανατολίζοντας γενικά τους ανθρώπους: Αυτό το αυτοκίνητο στον δρόμο δίπλα μου δεν έχει οδηγό.»
--Στήβεν Ρόζενμπάουμ, New York Times, 20 Μαΐου 2026

Άντρακλες με κινητό, ρε!

Δεσποινίς Τεχνητή Νοημοσύνη.
(δεν πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο)
(και στο πρόγραμμά μπορεί κανείς να μεγαλώσει ή να μικρύνει τα στήθη κατά το δοκούν)

(φουσκώνουν ή ξεφουσκώνουν)

(άλλα όργανα, επίσης)

Σημείωση:
Ο σεξισμός είναι τέτοιος στην κοινωνία, που από τα άτομα, πραγματικά ή κατασκευασμένα με ΑΙ,
που απεικονίζονται στην πορνογραφία, τα 70% ειναι γυναίκες και τα 30% είναι άνδρες.

...κατά την γνώμη μου,

Η ερώτηση που ξεδιπλώνει το φίλτρο του Κοινωνιολογικού Γεγονότος είναι:

Πόσοι χρήστες του ίντερνετ κατανοούν τι διαβάζουν;
και τι βλέπουν;
(ίσως 2%, άντε 12%;)
(μην ξεχνάμε ότι ο homo sapiens και οι μπανάνες έχουμε 25% κοινό DNA μεταξύ μας)
(μην ξεχνάμε ότι ο homo sapiens και τα σκουλίκια έχουμε 70% κοινό DNA μεταξύ μας)
(μην ξεχνάμε ότι ο homo sapiens και οι χιμπαντζήδες έχουμε 95% έως 98,8% κοινό DNA)
(γύρω στο 80% των αναγνωστών πιστεύουν ότι κατανοούν τι διαβάζουν στο ίντερνετ)

(πιο ενδιαφέρον είναι ότι πιστευουν ότι διαβάζουν στο ίντερνετ)

Μελέτες σχετικά με τις συνήθειες ψηφιακής ανάγνωσης —όπως η ευρέως αναφερόμενη Illusion of Explanatory Depth (Ψευδαίσθηση Επεξηγηματικού Βάθους)— δείχνουν ότι έως και το 70% των αναγνωστών υπερεκτιμούν την κατανόησή τους. Πιστεύουν λανθασμένα ότι κατανοούν πλήρως σύνθετα άρθρα, αλλά, όταν εξετάζονται οι λεπτομέρειες, καταλήγουν σε σημαντικά χαμηλότερες βαθμολογίες. Στην πραγματικότητα, μόνο περίπου το 20% των χρηστών κατανοούν πλήρως, ή τουλάχιστον επαρκώς, τι διαβάζουν.

Αλλά, τι βλέπουν στο ίντερνετ το 2026 και τους αρέσει;
Θυμάστε το 1994 από το οποίο ξεκίνησε η ανάρτηση;
Το ξεκίνημα του ίντερνετ, τροφοδοτήθηκε από τον πόθο του ανθρώπου να μαλακίζεται.
Γιατί να έχει αλλάξει τίποτα, στην ανθρωπότητα, σε μόνο 32 χρόνια;

Το ίντερνετ του 21ου αιώνα είναι το άγριο Γουέστ,
όπου έξυπνοι, κλέφτες, ντεσπεράντος, ο καλός, ο κακός, και ο άσκημος...
σας παίρνουν τα λεφτά,
μεταπωλώντας τις δικές σας φαντασιώσεις πίσω σε εσάς.
Από σεξ έως πολιτική και από παραμύθια έως τραγωδία.
Η αλήθεια είναι ότι την θέλετε να είναι,

και γι' αυτό μαζεύεστε σε ομάδες ομοιδεατών,
και επιλέγεται τις «πληροφορίες» που συμφωνούν με την άποψή σας.

Και αν δεν βρίσκονται ομοιδεάτες, αυτό είναι επειδή δεν βλέπει κανείς άλλος την αλήθεια που βλέπετε εσείς 😊
Πόσοι χρήστες του ίντερνετ ψηφίζουν σε εκλογές για ηγέτες;
(νομίζετε ότι ο τρόπος που βγάζει λεφτά από σας το ίντερνετ είναι αγοράζοντας μπανάνες στον Βασιλόπουλο;)

Τα απλούστερα είναι η ειδησεογραφία, όπου οι ντεσπεράντος επιλέγουν την αγορά που θα κυνηγήσουν, Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Μουρλούς, Θυμωμένους, Φασίστες, Θρήσκους, και τους σερβίρουν αυτά που απαιτεί η αγορά, και τα παίρνουν από διαφημήσεις και από συνδρομές. Έχετε προσέξει ότι σχεδόν δεν υπάρχει ειδησεογραφία για αγορά με κριτική σκέψη;

Γνωρίζετε φυσικά τον πασίγνωστο θρύλο των Αγγλικών ντοκυμαντέρ, David Attenborough.

Εδώ παρακάτω ολόκληρη η Ιστορία του πλανήτη, διάρκεια 2 ώρες και 50 λεπτά,

to αφηγείται ο ίδιος ο Ντέιβιντ Άτενμπορο, 93 ετών, αυτοπροσώπως!

Οχι ακριβώς.
Ο Ντέιβιντ Άτενμπορο στο δοκυμαντέρ αυτό είναι προγραμμα τεχνιτής νοημοσύνης,
και η φωνή του συνθέθηκε από τεχνητή νοημοσύνη.

Ο πραγματικός Ντέιβιντ Άτενμπορο δημοσιεύει παντού ότι δεν είναι αυτός στα βίντεο αυτά.
Πολλά βίντεο.
Γίνονται μηνύσεις.
Ελάχιστοι θεατές συνειδητοποιούν ότι δε είναι ούτε ο αληθινός Ντέιβιντ Άτενμπορο ούτε η φωνή του.
Αλλά... και να το αφουγκραστούνε ότι δεν είναι αυτός,

κανεις δεν αναρωτιέται ποιος γράφει αυτά που ακούνε και ποιος φτιάχνει αυτά που βλέπουνε.
Ποιανού σκέψεις καταβροχθίζουνε;
Απλά δεν ενδιαφέρει τον κόσμο,
εφ' όσον περνάνε την ώρα τους.

Εν τω μεταξύ, απ' όσους γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλά ψευτικα βίντεο που δείχνουν έναν τεχνητό Άτενμπορο, 

πόσοι θα χάσουν την ευκαιρία να δουν βίντεο του αληθινού Άντενμπορο, επειδή θα φοβούνται
ότι είναι κι' αυτά ψεύτικα;
Πως θα ξέρουν ποιο είναι αληθινό και ποιο ψεύτικο;
Πρέπει να διαβάσουν από κάτω, στην περιγραφή, τα ψιλά γράμματα.
Ζήσε Μάη μου...

Τα πάντα που διαβάζει και βλέπει ο κόσμος στο ίντερνετ γράφονται και εκδίδονται από εκείνους που βγάζουνε λεφτά γράφοντάς τα. Ο κοσμάκης που τα διαβάζει νομίζει ότι τα γράφουν για να τον πληροφορήσουν, και επιλέγει να συμφωνεί με αυτά με τα οποία ήδη συμφωνούσε πριν τα διαβάσει. Δεν υπάρχει κριτική σκέψη, δεν υπάρχει ή πιθανότητα να αλλάξει κανείς γνώμη. Αλλά πόσοι συνειδητοποιούν ότι απλά τους ψαρεύουνε βάση των κοινωνικών φαντασιώσεών τους; Ότι στοχέυονται;

Οι μόνες έγκυρες πηγές είναι το BBC2 στην Βρετανία και το NPR στην Αμερική (Φυσικά, ο Τραμπ προσπάθησε να κλείσει το NPR. «Ένας ομοσπονδιακός δικαστής μπλόκαρε οριστικά το εκτελεστικό διάταγμα του Προέδρου Τραμπ που επιχειρούσε να διακόψει τη χρηματοδότηση του Εθνικού Δημόσιου Ραδιοφώνου (NPR).»).

Δεν υπάρχει πλέον κοινωνική επικοινωνία, αλλά εμπορική στόχευση, ενώ οι χρήστες είναι πεποισμένοι ότι παίρνουν μέρος σε ...Κοινωνική Δικτύωση. Το καλαμπούρι της Κοινωνικής Δικτύωσης πρέπει να είναι η ύστατη φαντασίωση της Εποχής, και όνειρα γλυκά και απονήρευτα.

Από την αρχή του πολιτισμού μέχρι και τους τελευταίους αιώνες συγγραφείς έπρεπε να αποδείξουν αξία και να δημοσιευτούν από σοβαρούς Οίκους, που θα τους πλήρωναν. Τώρα ο καθένας δημοσιεύει παγκοσμίως ότι θέλει και καίρνει Μ' Αρέσει! Καρδιά! Γουάου! Τι ωραία που τα λες!, όλα τζάμπα.

Η ακρίβεια της Ιστορίας πάει περίπατο, όπου φαντασιακά Ιστορικά γεγονότα αντικαθιστούν την πραγματικότητα στην κοινή συνείδηση.

Διαφημίσεις πληρωμένες, συνδρομές πληρωμένες, συμφέροντα, κλικ πληρωμένα. Όποιος πηγαίνει κάπου να δει κάτι, το κλικ που κάνει δίνει δεκάρες σ' αυτόν που το δημοσίευσε.

Και βέβαια στον πάτο της τροφικής αλυσίδας, στον πάτο των κλικ, είναι το ιλαρό, που διαβάζουμε στο Facebook, «Για περισσότερες πληροφορίες κοιτάξτε στο πρώτο σχόλιο». Για να βγάλει δεκάρες από κλικ ο κάθε τρεφόμενος στον βυθό του Facebook πρέπει να κάνετε κλικ να αποκαλύψετε τα σχόλια της ανάρτησής του. Τι; λόγω χώρου νομίζατε ότι σας λένε να πάτε στα σχόλια; Δεν είχαν χώρο να βάλουν πληροφορίες στο κυρίως ποστ;

Αλλά το τελικό καρφί στο καπάκι του φέρετρου της τεχνολογικής μας κοινωνίας του άηφων και του σμάρτφων είναι κάτι που έχει άμεση σχέση με το IQ, τον δείκτη νοημοσύνης. Τα περίπου 85% των IQ, ενώ όλοι έχουμε δύο μάτια σε οριζόντια γραμμή, με στερεοσκοπική όραση που από την πρώτη εμφάνιση απλών φωτοευαίσθητων κηλίδων σε μονοκύτταρους οργανισμούς, η επίτευξη ενός σύνθετου ανθρώπινου ματιού τύπου κάμερας χρειάστηκε περίπου 500.000 χρόνια σταδιακών εξελικτικών βημάτων, και, ενώ πρόκειται τις φωτογραφίες και τα βίντεο που παίρνουν οι άνθρωποι να τα κοιτάξουν  σε οριζόντιες οθόνες λαπτοπ, κομπιούτερ και τηλεοράσεων... ο εγκέφαλός τους αποτυχαίνει στο να στείλει το μύνημα στον καρπό του χεριού τους να γυρίσει 90 μοίρες ώστε η συσκευή που κρατάνε κάθετη στην παλάμη τους να γυρίσει οριζόντια.

Στην αρχή προσπάθησαν οι εταιρείες να πληροφορήσουν τους αγοραστές τους ότι μπορούν τα τηλέφωνά τους να πάρουν βίντεο οριζόντια, αλλά στον εγκέφαλο πέρα έβρεχε. Τότε, οι τηλεοπτικοί σταθμοί εφηύραν ένα πρόγραμμα που στην οριζόντια οθόνη της τηλεόρασης βάζει εκατέρωθεν του κάθετου βίντεο θαμπή επανάληψη των κινούμενων χρωμάτων του κάθετου βίντεο, ώστε η οθόνη να μην είναι μαύρη εκατέρωθεν του ...κάθετου βίντεο.

Τώρα πια, έτσι και πεις τα παραπάνω σε κάποιον που παίρνει βίντεο κάθετα, σε κοιτάει και σου εξηγεί με υψωμένα φρύδια ότι τα τηλέφωνα σχεδιάστηκαν για κάθετο βίντεο. Ποτέ μην υποτιμάτε την δύναμη της άρνησης. Είναι η αυτοάμυνα του εγκεφάλου.

Όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος υπερασπίζεται τον δείκτη νοημοσύνης του, εκλέγονται πολλών ειδών ηγέτες και κανένα από αυτά τα είδη ηγετών δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της κοινωνίας.

Το μυστικό όπλο κάποιου που γνωρίζει την μεθοδολογία και επενδύει ώρες για να γράφει εξακριβωμένες αλήθειες είναι ότι αν ένας στους εκατό αναγνώστες ενδιαφερθεί να ερευνήσει για να ελέγξει τι διάβασε, και γνωρίζει πως και που να ερευνήσει, θα ανακαλύψει ότι αυτά που διάβασε ήταν ακριβή. Αυτό όμως το όπλο της έντιμης ακρίβειας είναι τόσο μυστικό που δεν ενδιαφέρει παρά μόνο ίσως έναν στους εκατό (και πολλούς λέω).

Πάει ένας αιώνας τώρα, που η τεχνολογία μας έχει υπερβεί την ικανότητα του 80% να την αξιοποιήσουν, ακόμα και να την χρησιμοποιήσουν σωστά, πείθωντας εν τω μεταξύ τον εαυτό τους ότι τα κάνουν όλα σωστά.

...και το φίλτρο της IQ του εγκεφάλου, κάνει αυτή την πραγματικότητα ηλίου φαεινότερη.

Από τις τρεις παρακάτω εικόνες μόνο μια είναι αληθινή:
(είναι, όμως;)

~~~

Δεν φοβάμαι την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Φοβάμαι τους μαλάκες που χτίζουνε την Τεχνητή Νοημοσύνη.

                 --Δημήτρης

~~~

~~~

Ενότητες

 

«Αλίμονο, τον καημένο τον Γιόρικ! Τον γνώριζα, Οράτιε:
ένας τύπος με άπειρη ευθυμία, με εξαιρετικό καπρίτσιο.»

"Alas, poor Yorick! I knew him, Horatio:

a fellow of infinite jest, of most excellent fancy"

Lawrence Olivier, Hamlet, 1948

Αυτός ο φημισμένος στοίχος προέρχεται από τον Άμλετ του Σαίξπηρ (Πράξη 5, Σκηνή 1),
όπου ο πρίγκιπας Άμλετ συλλογίζεται τη θνητότητα
κρατώντας το κρανίο του γελωτοποιού της παιδικής του ηλικίας, του Γιόρικ.

Eugène Delacroix, Hamlet and Horatio in the Graveyard, 1839, Oil on Canvas

Αθανατοποιημένα Δενδριτικά Κύτταρα Ποντικού (MutuDC1940)
Εργαστηριακά καλλιεργημένες ανοσοκυτταρικές σειρές ποντικών
που έχουν τροποποιηθεί γενετικά ώστε να πολλαπλασιάζονται επ' αόριστον,
παρακάμπτοντας την περιορισμένη διάρκεια ζωής των πρωτογενών κυττάρων.

Άνθρωποι περπατανε στη Νέα Υόρκη

Αναπαράσταση του ατόμου που ονομάζουμε Άνθρακα.

Ένα μόνο, τυπικό άτομο του στοιχείου Άνθρακας
αποτελείται από 6 πρωτόνια, 6 νετρόνια και 6 ηλεκτρόνια.
Τα πρωτόνια και τα νετρόνια βρίσκονται στον πυρήνα,
ενώ τα ηλεκτρόνια καταλαμβάνουν δύο ενεργειακά επίπεδα/στοιβάδες.

Αναπαράσταση ενός ατόμου.
Αυτό το συγκεκριμένο άτομο φαίνεται να έχει 5 ηλεκτρόνια,
άρα πρόκειται για Βόριο (B) , το οποίο είναι το στοιχείο 5 στον περιοδικό πίνακα.

Κοιτάξτε το και φανταστείτε πολλά άτομα με διάφορετικούς αριθμούς ηλεκτρονίων.

Φανταστείτε οκτώ δισεκατομμύρια δισεκατομμύρια άτομα μαζί.

Ένας άνθρωπος αποτελείται από περίπου οχτώ δισεκατομμύρια δισεκατομμύρια άτομα
διαφόρων στοιχείων, που σχηματίζουν μόρια και κύταρα,
που με την σειρά τους αποτελούν κόκαλα, σάρκα, υγρά και όργανα.

Λέμε ότι η Ζωή όπως την γνωρίζουμε είναι βασισμένη στον άνθρακα.
Η ζωή με βάση τον άνθρακα είναι η έννοια ότι ο άνθρακας είναι το βασικό στοιχείο για όλες τις γνωστές μορφές ζωής
και ένα βασικό συστατικό όλων των σύνθετων βιολογικών μορίων,
με τον άνθρακα να αντιπροσωπεύει περίπου το 45-50% όλης της ξηρής βιομάζας.

Ω, πόσα όργανα!

έχτισε, εντελώς τυχαία, η φύση, σιγά-σιγά, επί εκατομμύρια χρόνια καταλήγοντας στον άνθρωπο.

Αλλά από όλα αυτά τα όργανα λείπει ένα πράγμα που δεν το βρίσκουμε με αυτοψία,

και το λέμε:

Ψυχή.

Η λέξη ψυχή προέρχεται ετυμολογικά από το αρχαίο ρήμα «ψύχω»,
που σημαίνει φυσώ, πνέω, αναπνέω.
Αρχικά, η έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την αναπνοή, την «ψυχρή πνοή» (εκπνοή),
η οποία θεωρούνταν η ύστατη ένδειξη ζωής στο σώμα και η ζωτική δύναμη κάθε έμβιου όντος.

Οι φιλόσοφοι ορίζουν την ψυχή ως την άυλη ουσία, την κινητήρια δύναμη ή τη λειτουργική οργάνωση
ενός ζωντανού όντος, διακριτή από το υλικό σώμα.
Γενικά θεωρείται η έδρα της συνείδησης, της λογικής, του συναισθήματος και της ίδιας της ζωής,
αν και οι θεωρίες ποικίλλουν σημαντικά όσον αφορά την διαχωρισιμότητα της από το σώμα.

Σε αυτό το σημείο πηδάνε μέσα στη συζήτηση οι έχοντες ψυχολογική ανάγκη ουράνιου γονέως
και λένε ότι η ψυχή είναι ξεχωριστή από το σώμα και ζει για πάντα.
Και ο γονιός στον ουρανό θα μας κρατήσει στην αγκαλιά του για πάντα,
αφού το βιολογικό κορμί μας, πεθάνει.

Όπως πάντα, η αλήθεια πιθανόν να είναι πολύ, πολύ απλούστερη.
...κατά την γνώμη μου, που παρεθέτω παρακάτω...

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι μια μηχανή που σκέφτεται.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα όργανο που σκέφτεται,
όπου ο εγκέφαλος είναι ένας βιολογικός μηχανισμός --μια βιολογική μηχανή,

και επίσης μετατρέπει σωματικές τάσεις, ανάγκες και αισθήσεις σε αισθήματα,
και,
η λειτουργεία του εγκεφάλου ως προς το να σκέφτεται είναι τόσο πολύπλοκη,
που, ως έδρα της λειτουργηκότητας του σώματος ενός ανθρώπου,
συμπεριλαμβάνει την σκέψη ταυτότητας της ατομικής προσωπικότητας,
το «Εγώ»,
το οποίο «Εγώ» αποδίδεται με το «Σκέφτομαι, άρα Υπάρχω»

Και, ξαφνικά, ιδού, ω του θαύματος, «Είμαστε» μια προσωπική «Ύπαρξη»

Κατά την γνώμη μου,
η ενότητα και ακολουθία: Αισθήματα-Σκέψη-Ύπαρξη-Εγώ

είναι αυτό που συγκεντρωτικά και απλά ονομάζουμε ψυχή.

Ψυχή λέμε την διαδικασία συνειδητοποιημένων σκέψεων του προσωπικού «Υπάρχω».
Ψυχή είναι η ενεργή ταυτότητα του «Εγώ».
Τα προσωποκεντρικά αισθήματα και σκέψεις ενός ανθρώπου.

Απεικόνιση, έτσι, από το ύψιστο της ανθρώπινης Τέχνης:

Η Lisa del Giocondo, γεννημένη ως Lisa Camilla di Antonmaria Gherardini (15 Ιουνίου 1479 – 14 Ιουλίου 1542) ήταν Ιταλίδα ευγενής και μέλος της οικογένειας Γκεραρντίνι της Φλωρεντίας και της Τοσκάνης. Το όνομά της δόθηκε στη Μόνα Λίσα (Μόνα είναι μια έκφραση που σημαίνει Κυρία, στα Ιταλικά), το πορτρέτο της, που το παρήγγειλε ο σύζυγός της, Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo, και το δημιούργησε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (15 Απριλίου 1452 – 2 Μαΐου 1519) κατά την Ιταλική Αναγέννηση. Η Λίσα απέκτησε έξι παιδιά με τον σύζυγό της, Φρανσέσκο: Πιέρο, Πιέρα, Καμίλα, Μαριέτα, Αντρέα και Τζιοκόντο.

Ο Λεονάρντο, τότε 51 ετών, ξεκίνησε το πορτραίτο το 1503, όταν η Λίσα ήταν 24 ετών.

Ο Λεονάρντο δεν το παρέδωσε ποτέ. Το κράτησε και το τελειοποιούσε επί χρόνια, ίσως επί 13 χρόνια μέχρι το 1516. Όταν έφυγε από την Ρώμη για το Παρίσι στις 12 Αυγούστου του 1516, φόρτωσε το έργο του σε ένα μουλάρι, πακεταρισμένο με υφάσματα, και το έφερε μαζί του, με τα υπάρχοντά του, και άλλους πίνακες, ήταν 64 ετών και έκανε 1.500 χιλιόμετρα πάνω σε άλογο, περνώντας από τις Άλπεις για να φτάσει στο Château du Clos Lucé κοντά στο Amboise. Γι' αυτό βρίσκεται τώρα η Μόνα Λίσα στο Λούβρο, στο Παρίσι. Την έφερε στην Γαλλία ο ίδιος ο Λεονάρντο, τρία χρόνια πριν πεθάνει, και σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερης αξίας έργο τέχνης στον κόσμο, ασφαλισμένο για ένα δισεκατομμύριο δολάρια.

Το «φαινόμενο της Μόνα Λίζα» είναι η οπτική ψευδαίσθηση ότι τα μάτια ενός πορτρέτου σας ακολουθούν καθώς κινείστε μέσα στο δωμάτιο. Ωστόσο, επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο διάσημος πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι στην πραγματικότητα δεν ακολουθεί τον θεατή, οπως γίνεται με ένα φωτογραφικό πορτραίτο όταν το μοντέλο κοιτάζει στο κέντρο του φακού της φωτογραφικής μηχανής όταν τραβιέται η φωτογραφία. Το βλέμμα της Μόνα Λίσα είναι στραμμένο περίπου 15 μοίρες προς τα δεξιά του παρατηρητή. Ο Λεονάρντο δεν την ζωγράφησε σαν να τον κοιτάζει μέσα στα μάτια του αλλά σαν να κοιτάζει τον δεξί του ώμο. Η ψευδαίσθηση όμως λειτουργεί.

Το Λούβρο αφιέρωσε αρκετό χρόνο να κάνει μια μελέτη, με ειδικούς επιστήμονες και χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ΑΙ, για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε την Μόνα Λίσα όπως ήταν όταν την τελείωσε ο Λεονάρντο, το 1516. Στα αριστερά, ο πίνακας όπως είναι σήμερα, όπως άλλαξε ο χρόνος τα χρώματα, από το 1516 ως σήμερα. Πεντακόσια δέκα χρόνια. Στα δεξιά, το αριστούργημα του Λεονάρντο όπως το είδαν οι πρώτοι άνθρωποι που το αντίκρυσαν.

Θα μπορούσαν να "καθαρίσουν" τα χρώματα σήμερα. Όμως το Λούβρο αποφάσισε να αφήσει τον πίνακα όπως έχει.

Πορτραίτο γνωστό ως Mona Lisa, ή, La Gioconda.

Ένα πορτραίτο που, κατά την γνώμη μου, αποθανατίζει την ψυχή.

Και δεν διανοούμαστε το πως κάτι τόσο θαυμαστό, η ψυχή, μπορεί να σταματήσει να υπάρχει.
Επίσης, δεν θέλουμε να σταματήσουμε εμείς, το «Εγώ» μας, το «Είναι» μας, να υπάρχει.

Βλέπετε την ψυχή, όπως την ζωγράφισε ο Άνθρωπος;

Ζει μέσα στα μάτια.

H επιφάνεια του πίνακα, το χρώμα, έχει πλέον ραγίσει από το πέρασμα του χρόνου,
αλλά η τεχνική του σφουμάτο του Λεονάρντο εξακολουθεί να σαγηνεύει
από τα μάτια της 24χρονης Λίσας, της Κυρίας του οίκου του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο.

Η τεχνική sfumato είναι μια μέθοδος ζωγραφικής που περιλαμβάνει απαλές, απρόσκοπτες
μεταβάσεις μεταξύ χρωμάτων και τόνων, έτσι ώστε να μην υπάρχουν σκληρά περιγράμματα.
Προέρχεται από την ιταλική λέξη sfumare (που σημαίνει «εξατμίζω» ή «σβήνω σαν καπνός»)
και τελειοποιήθηκε από τον Leonardo da Vinci.

Ας πλησιάσουμε, ας περάσουμε δια μέσου των ματιών, να μπούμε μέσα:

Κι' εγώ καθώς τα γράφω αυτά αισθάνομαι ότι «βρίσκομαι» μέσα στο κεφάλι μου,

μέσα στο κρανίο μου,
και κοιτάζω έξω, προς την οθόνη του κομπιούτερ μου, μέσα από τα παράθυρα που είναι τα μάτια μου.
Σαν νά 'μαι ολόκληρος, χέρια πόδια, κορμί, μέσα στο κρανίο μου, μια αίθουσα ελέγχου,
με υπολογιστές, οθόνες, κουμπιά, μοχλούς, στην αίθουσα ελέγχου, και δυό παράθυρα:
τα μάτια.
Βλέπω, παρακολουθώ καθώς οι σκέψεις μου γίνονται λέξεις στην οθόνη του κομπιούτερ μου

καθώς από την αίθουσα ελέγχου δίνω οδηγίες στα δάχτυλά μου να χτυπάνε πλήκτρα.

Και «Εγώ» «Είμαι» ο Δημήτρης,
και όσο υπάρχω, θα υπάρχω πάντα μόνο μέσα σε αυτό το κρανίο μου, πουθενά αλλού.
Και θα βλέπω.
Θα ακούω.
Θα αισθάνομαι.

Δεν θα «Είμαι» ΠΟΤΕ κάποιος άλλος, κάπου αλλού ή κάποτε άλλοτε.
«Είμαι», αλλά γιατί και πως έτυχε να «Είμαι» ο Δημήτρης;

Γιατί όχι κάποιος άλλος;
κάπου αλλού,
κάποτε άλλοτε;

Μ' αρέσει όμως το να «Είμαι» «Εγώ», μ' αρέσει να «Είμαι» ο Δημήτρης,
την Εποχή του 1958 έως... ποιος ξέρει.
να βλέπω.
να ακούω.
να αισθάνομαι,
τώρα, πάντα,
σαν «Δημήτρης».

Και όποτε κλείνω τα μάτια μου μπορώ να σκεφτώ και να κάνω το «Είμαι» μου να φανταστεί:
ότι ο χρόνος σταματά,
ότι ο χρόνος δεν άρχισε ποτέ,
ότι ο χρόνος δεν θα τελειώσει ποτέ,
ότι το μήκος και το διάβα του χρόνου δεν έχει υλική σημασία,
ότι όλη η Ύπαρξη του σύμπαντος είναι
λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο και συνάμα περισσότερο από τρισεκατομμύρια χρόνια.
Όπως στην πρόσφατη ανάρτηση, Τυχαία,
https://dimitristhinks.blogspot.com/2026/04/blog-post_30.html

Μέσα από το κρανίο μου με μάτια κλειστά, βρίσκομαι πια στον χωροχρόνο.
Όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός αλλά είναι μια διάσταση του χώρου.
Όλα όσα συνέβησαν και όλα όσα θα συμβούν.
Όλα και όλοι όσοι υπήρξαν και θα υπάρξουν.

Και ο «Δημήτρης» ομοούσιο μέρος του παντός, πάντα.

Και αυτό είναι η αιωνιότητα.
Αυτό είναι η αθανασία.

Όταν ο χρόνος παύει να έχει σημασία.

Αυτό είναι η αθανασία.
Το οποίο είναι ένα πολύ καλά φυλαγμένο μυστικό.

...και το ωραιότερο απ' όλα;
είναι αλήθεια! Πραγματικότητα.

Ακριβώς έτσι.
Αυτό είναι το σύμπαν στα κβαντικά του θεμέλια!
Όπως το έχει εξηγήση η Επιστήμη μέχρι σήμερα.
Και ελάχιστοι τό 'χουν διαισθανθεί,
και λιγότεροι το κατανοούν,
ή ενδιαφέρονται να το κατανοήσουν,
ή μπορούν να το κατανοήσουν,
στην διανόηση της ψυχής τους.

Όταν δε, η Μαργαρίτα και ο Δημήτρης είναι μαζί,

η Μόνα Λίσα, χαμογελά.

~~~

Εκπλήρωση

 

Εκφράσεις της τέχνης είναι η γλώσσα με την οποία επικοινωνούν οι άνθρωποι που δεν έγιναν επιστήμονες,

Όπως έγραψα και στην ανάρτηση «Τυχαία»
https://dimitristhinks.blogspot.com/2026/04/blog-post_30.html

Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που δεν έγιναν φιλόσοφοι, ή που δεν κατάφεραν να αυξήσουν τις γνώσεις τους ή να κατανοήσουν το νόημα που φέρνουν στην ζωή οι γνώσεις. Ή, άνθρωποι που δεν βρήκαν στην ζωή εκείνο που έψαχναν. Οι εκφράσεις της τέχνης είναι τα οχήματα που βοηθάν τον νου να αισθανθεί.

Για μένα, η τέχνη που το κάνει αυτό καλύτερα είναι ο κινηματογράφος. Και υπάρχουν ταινίες που είναι τόσο καλά και σωστά και ενσυνείδητα και ευσυνείδητα φτιαγμένες που μπορούν να διδάξουν, και συναισθηματικά, και ακαδημαϊκά.

Έχω δει χιλιάδες και χιλιάδες κινηματογραφικές ταινίες στην ζωή μου. Στον σκληρό μου δίσκο μόνο έχω δυόμισι χιλιάδες από τις αγαπημένες μου.

Και τώρα, η Μαργαρίτα και εγώ, στα 56 και στα 67, ανακαλύψαμε μαζί μια ταινία στην οποία, σαν σπανιότατη τέλεια καταιγίδα ήρθαν και έδεσαν μαζί τόσα διαφορετικά κομμάτια της ζωής και της γνώσης, και των συναισθημάτων, που μας συμπλήρωσαν, μας εκπλήρωσαν το ότι θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα μας έδινε ένα κινηματογραφικό έργο.

Μόλις το είδαμε μαζί στην οθόνη μας για πρώτη φορά, με τους τίτλους του τέλους χαμογελούσαμε από μια υπέροχη αίσθηση ευτυχίας, επιτυχίας, ανθρωπιάς… Ζωής. Η Μαργαρίτα κατέβασε το βιβλίο και το διαβάζει. Εγώ ξαναβλέπω αποσπασματάκια της ταινίας καθημερινά. Σήμερα, τρεις βδομάδες αφού την πρωτοείδαμε, την ξαναείδαμε ολόκληρη με τον ανιψιό μας τον Ρικάρντο που ήρθε να μείνει μαζί μας για λίγο, και όταν τελείωσε η ταινία είχε την ίδια εντύπωση που είχαμε και εμείς.

Είμαστε σίγουροι ότι θα την βλέπουμε δυό-τρεις φορές τον χρόνο.

Πρέπει να είναι μια από τις πολύ ελάχιστες πιο πλήρεις και συμπληρωμένες ταινίες που είδα ποτέ. Σε αφήνει με χαρά και με πίστη στη Ζωή. Και εμένα μου επικυρώνει ότι η αντίληψη που μου έδωσε η επιλεγμένη πατρίδα μου, ότι δεν υπάρχει τίποτα που να είναι αδύνατον να βρεθεί ή να επιτευχθεί, ισχύει.

ΥΓ. Τους υποτίτλους τους έγραψα και τους έβαλα εγώ.

~~~