Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

548

 

Στις 5 Νοεμβρίου 2026 ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε την διαδικασία για να μειώσει την θανατική καταδίκη πεντακοσίων σαράντα οκτώ ανθρώπων, θανατοποινιτών, από θάνατο σε ισόβια κάθειρξη. 

H πτέρυγα των μελλοθάνατων στην Καλιφόρνια αδειάζει. 

Είχα γράψει αυτή την ανάρτηση, κατά σύπτωση για το θέμα της θανατικής ποινής, πριν ένα μήνα, και ήταν έτοιμη. Ο Κυβερνήτης Νιούσομ, όμως, μου έδωσε την καλύτερη είδηση με την οποία να ξεκινήσω την ανάρτηση, και το ανακοίνωσε μόλις την δεύτερη μέρα μετά από το εκλογικό μπλε τσουνάμι με το οποίο ο Αμερικανικός λαός διεκδίκησε την ελευθερία και την δημοκρατία του από τις δυνάμεις του ρατσισμού του ψέματος, της άγνοιας και του μίσους. 

~ 548 ~

Ο πιο σημαντικός αριθμός των τελευταίων ημερών.
Πεντακόσια σαράντα οχτώ ανθρώπινα όντα δεν θα δολοφονηθούν από το κράτος,
ότι και να έχουν κάνει.

(συν το ότι ιστορική απόδειξη προτείνει ότι κάπου 10%-20% πιθανόν να είναι αθώοι)



Όλες οι κοινωνίες, πάντα και παντού περηφανεύονται για την τέχνη, την φιλοσοφία και την λογοτεχνία τους, παριστάνοντας τις κάργα κουλτουρέ, τρομάρα τες, καθώς ζουν την μόνιμη καθημερινότητα της Ιστορίας βουτηγμένες στο αίμα, τα βασανιστήρια, τον φόνο, το έγκλημα, τον πόλεμο και την ακραία υποκρισία του να βρίσκουν φούμαρα τα οποία να δικαιολογούν την δολοφονία καθιερωμένη και εγκεκριμένη από το κράτος ως νόμιμη «ποινή».

Το καθιερωμένο έθιμο ευγένειας ήταν ο, ή η μελλοθάνατος να δώσει ένα πουρμπουάρ μέσα σε ένα πουγκί στο χέρι του δήμιου συγχωρώντας τον για το ότι σε λίγα λεπτά θα τους έκοβε το κεφάλι με ένα τσεκούρι ή ένα σπαθί. Το έγκλημα για το οποίο αποκεφαλίστηκε η Αν Μπολήν ήταν ότι έδωσε κόρη αντί για γιό στον σύζυγό της, Ερρίκο τον Όγδοο. Η ειρωνεία της Ιστορίας εις βάρος του απεδείχθη ότι η κόρη της Αν Μπολήν, Ελισσάβετ, έγινε η Ελισσάβετ η Πρώτη, και επί 45 χρόνια βασιλείας έφερε τον Χρυσό Αιώνα, σαν κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας, την εποχή του Σαίξπηρ και την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας, ενώ το μόνο για το οποίο η Ιστορία θυμάται τον πατέρα της είναι ότι παντρεύτηκε έξι συζύγους και ίδρυσε την Εκκλησία της Αγγλίας με κεφαλή τον μονάρχη ώστε να αποκοπεί από τον καθολικισμό της Ρώμης που δεν του επέτρεπε να πάρει διαζύγιο. Για να θυμούνται την τύχη της κάθε μίας τα παιδιά στα σχολεία της Αγγλίας μαθαίνουν το εξής ποιηματάκι: «Divorced, Beheaded, Died, Divorced, Beheaded, Survived»

Η Αν δεν ήθελε τσεκούρι και έτσι πλήρωσε από την τσέπη της για να φέρει από το Καλαί, τότε βρετανική κτήση στην Γαλλία, έναν φημισμένο δήμιο που ήταν αριστοτέχνης στην χρήση του σπαθιού. Ο δήμιος δεν πρόλαβε να φτάσει στο Λονδίνο στην καθοριμένη ώρα και έτσι η Αν Μπολήν έπρεπε να περιμένει είκοσι τέσσερεις ώρες ακόμα για να φτάσει ο δήμιος με το σπαθί του.

Ο Κρόμγουελ, όχι ο Όλιβερ αλλά ο προ-θείος του Όλιβερ, που ήταν υπεύθυνος για την τύχη της Αν Μπολήν, αποκεφαλίστηκε και εκείνος χρόνια αργότερα, με τσεκούρι. Ο δήμιός του ήταν ερασιτέχνης και μεθυσμένος και έτσι αναγκάστηκε να δώσει στον Κρόμγουελ τρεις τσεκουριές μέχρι να καταφέρει να αποκολλήσει το κεφάλι από το σώμα τελείως.

Όταν επί Ελισσάβετ Ι θανατώθηκε η εξαδέλφη της, Μαίρη, Βασίλισσα των Σκωτσέζων, Mary, Queen of Scots, το τσεκούρι χρειάστηκε να πέσει δύο φορές για να αποκολληθεί το κεφάλι της. Μετά ο δήμιος σήκωσε το κεφάλι της από τα μαλλιά για να το δείξει στους παριστάμενους αλλά η Μαίρη φορούσε περούκα, και το κεφάλι της έπεσε στο χώμα καθώς η περούκα έμεινε στο χέρι του δημίου.

Αυτά την εποχή του Σαίξπηρ.





Κατάσταση της Θανατικής Ποινής Παγκοσμίως

• Πλήρης Κατάργηση: 114 χώρες έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα (συμπεριλαμβανομένων πρόσφατων περιπτώσεων, όπως ο Λίβανος), σύμφωνα με την επισκόπηση της Wikipedia για τη θανατική ποινή. Η Ελλάδα κατήργησε εντελώς την θανατική ποινή για οποιοδήποτε αδίκημα το 2005.

• Κατάργηση μόνο για Κοινά Εγκλήματα: 9 χώρες τη διατηρούν μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις εγκλημάτων, όπως εγκλήματα πολέμου ή παραβάσεις του στρατιωτικού δικαίου.

• Κατάργηση στην Πράξη (Μορατόριουμ): 29 επιπλέον χώρες δεν έχουν προχωρήσει σε εκτελέσεις εδώ και περισσότερα από 10 χρόνια ή εφαρμόζουν ενεργή πολιτική κατά των εκτελέσεων.

• Συνολική Κατάργηση (Νομική ή Πρακτική): Συνολικά 145 χώρες δεν εκτελούν πλέον ανθρώπους, ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 74% με 77% των κρατών παγκοσμίως.

• Χώρες που Διατηρούν τη Θανατική Ποινή: 47 έως 53 χώρες διατηρούν ακόμη νομικά τη θανατική ποινή και την εφαρμόζουν.


Ο Πλάτων υποστήριξε τη θανατική ποινή στο ύστερο έργο του «Νόμοι», προβλέποντάς την για σοβαρά εγκλήματα, όπως ο εκ προθέσεως φόνος, η ιεροσυλία και η εσχάτη προδοσία.

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων υποστήριξε τη θανατική ποινή για περιπτώσεις ακραίων απειλών κατά του κράτους.

Ο Ιησούς δεν διατύπωσε κάποια ρητή θέση υπέρ ή κατά της κρατικής θανατικής ποινής, γεγονός που οδήγησε σε διαρκή θεολογική συζήτηση μεταξύ των Χριστιανών. Ωστόσο, είπε το εξής: «Όποιος από εσάς είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος την πέτρα», ζητώντας από εμάς να κοιτάξουμε μέσα στον εαυτό μας πριν κοιτάξουμε οπουδήποτε αλλού.

Ο Καρλ Μαρξ άσκησε κριτική στη θανατική ποινή, γράφοντας σε άρθρο του το 1853 για την εφημερίδα «New-York Daily Tribune» ότι είναι «πολύ δύσκολο, αν όχι εντελώς αδύνατο, να θεμελιωθεί οποιαδήποτε αρχή πάνω στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί το δίκαιο ή η σκοπιμότητα της θανατικής ποινής, σε μια κοινωνία που καμαρώνει για τον πολιτισμό της».

Μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ: Ο Γάλλος αξιωματικός και πολιτικός τάχθηκε σθεναρά κατά της θανατικής ποινής, ζητώντας χαρακτηριστικά την κατάργησή της «μέχρις ότου αποδειχθεί σε εμένα το αλάθητο της ανθρώπινης κρίσης».

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι: Αντλώντας από τη δική του εμπειρία μιας εικονικής εκτέλεσης, ο Ρώσος μυθιστοριογράφος έγραψε εκτενώς —σε έργα όπως «Ο Ηλίθιος» και «Έγκλημα και Τιμωρία»— για τον ψυχολογικό τρόμο που προκαλεί η αντιμετώπιση της κρατικής θανατικής ποινής, υποστηρίζοντας ότι το ψυχικό μαρτύριο της αναμονής, το οποίο βιώνει ένας μελλοθάνατος, είναι απείρως χειρότερο από το ίδιο το έγκλημα.

Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ: Αντιτάχθηκε στη θανατική ποινή για ηθικούς και θρησκευτικούς λόγους, θεωρώντας την απολύτως ασύμβατη με τη χριστιανική αγάπη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα πολιτικά δικαιώματα.

Δικαστής Ανωτάτου Δικαστηρίου Χάρι Μπλάκμουν (1994): Έπειτα από δεκαετίες κατά τις οποίες ψήφιζε υπέρ της διατήρησης ή της ρύθμισης της θανατικής ποινής, ο Μπλάκμουν διατύπωσε μια ιστορική μειοψηφούσα γνώμη στην υπόθεση «Κάλινς κατά Κόλινς» (Callins v. Collins), δηλώνοντας ότι «το πείραμα της θανατικής ποινής απέτυχε» και ότι οι συνταγματικές εγγυήσεις δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την αυθαίρετη και μεροληπτική πραγματικότητα των δικών που οδηγούν σε θανατική καταδίκη.



Συχνά ερωτώ,
πως η θανατική ποινή, κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία ενός ανθρώπινου όντος,
συμβιβάζεται με οποιαδήποτε από τις 
αρχές της διανόησης και της ηθικής
που επικαλείται ο πολιτισμός μας,
συν την πιθανότητα να έχει καταδικαστεί ένας αθώος ή μια αθώα,
οπως έχει αποδεδειγμένα γίνει πάνω από 200 φορές μόνο από το 1970 ως σήμερα,
στην Αμερική και μόνο,
καθώς πάνω από 200 θανατοποινίτες αποδείχθηκαν αθώοι και αφέθηκαν ελεύθεροι
καθώς άλλοι θανατώνονταν ισχυριζόμενοι ότι είναι αθώοι;

Επίσης ερωτώ,
πόσοι εγείρονται, μυστικά βέβαια, με το μαρτύριο της θανάτωσης ενός ανθρωπίνου όντος;
Αυτά δεν τα λέμε;

Το σύμβολο της Χριστιανικής πίστης είναι
το γυμνό κορμί ενός άντρα να υποφέρει και να θανατώνεται καρφωμένος σε στάση υποτακτική.
Αυτά δεν τα λέμε;


Οι συντηρητικοί και τα δεξιά πολιτικά κόμματα τάσσονται, κατά κανόνα, υπέρ της θανατικής ποινής, θεωρώντας την ως μέτρο ανταποδοτικής δικαιοσύνης, απόδοσης ευθυνών και κρατικής αποτροπής απέναντι σε σοβαρά εγκλήματα. 

Αντιθέτως, οι φιλελεύθεροι, οι προοδευτικοί και τα αριστερά κόμματα τείνουν συχνότερα να αντιτίθενται στην θανατική ποινή, επικαλούμενοι ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον κίνδυνο εκτέλεσης αθώων ανθρώπων, καθώς και συστημικές αδυναμίες στα νομικά συστήματα.

Η επιστημονική έρευνα δεν έχει αποδείξει ότι η θανατική ποινή αποτρέπει το έγκλημα αποτελεσματικότερα από τη μακροχρόνια φυλάκιση.



Πριν από 90 χρόνια,
20.000 άνθρωποι παρακολούθησαν έναν μαύρο άνδρα να απαγχονίζεται
στο Όουενσμπορο στο Κεντάκι (Αμερικανικός Νότος).



Αποφασίστηκε το 2016 ότι το πορτρέτο της Χάριετ Τάμπμαν, πρώην σκλάβας
και υπέρμαχου της κατάργησης της δουλείας,
η οποία, ως «αγωγός» στο «Υπόγειο Σιδηροδρομικό Δίκτυο» (Underground Railroad),
βοήθησε εκατοντάδες Αφροαμερικανούς να δραπετεύσουν από τον Νότο
 θα κοσμεί το νέο χαρτονόμισμα των είκοσι δολαρίων.

Ο Τραμπ, το 2025, ακύρωσε την διαδικασία για την απόδοση τιμής στην Τάμπμαν.
Επειδή ο Τραμπ βρίσκει την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ανάμεσα σε ρατσιστές.
Τι; να χρησιμοποιούν εικοσάρικα στην Αλαμπάμα με μια νέγρα σκλάβα μπροστά-μπροστά; Αμ δε!

Επίσης, ο Τραμπ επανέφερε τις ομοσπονδιακές εκτελέσεις θανατικής ποινής το 2025,
οι οποίες τελούσαν υπό αναστολή από το 2003.


Η νόμιμη δολοφονία δεν έχει αποτέλεσμα σωφρονιστικό αλλά έχει κίνητρο εκδίκησης.

Το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» το βρίσκουμε στην Παλαιά Διαθήκη που είναι η Ιουδαϊκή θρησκεία,
αλλά το Ισραήλ έχει καταργήσει την θανατική ποινή διατηρώντας την μόνο για εγκλήματα
όπως η προδοσία, η γενοκτονία, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και η κατασκοπεία σε καιρό πολέμου.

Στην Καινή Διαθήκη, τον Χριστιανισμό, βρίσκουμε το ότι
«Η λήψη του απέραντου ελέους του Θεού απαιτεί την επίδειξη του ίδιου ελέους προς τους άλλους.»
 

Πως είναι δυνατόν να μην χαρακτηρίσουμε την πίστη στον Χριστιανισμό υποκρισία
αν συνοδεύεται από αποδοχή της θανατικής ποινής ως μέρος της νομοθεσίας
που ενστερνίζεται μια κοινωνία;


Σε οποια θρησκεία, φιλοσοφία ή επιστήμη να αφοσειώνει κανείς την ζωή του,
πως συμβιβάζεται με το να δέχεται τον φόνο ανθρωπίνων όντων έστω και με τον νόμο;





Ο πολιτισμός του Ανθρώπου.





~~~




Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

Αποτελέσματα!

 


Υπογραφή του Συντάγματος
17 Σεπτεμβρίου 1787

Και, 3 Νοεμβρίου, 2026:
Τι εξαιρετική, συγκινητική στιγμή για την Αμερικανική Δημοκρατία!



Συντακτικές βελτιώσεις και προσθέσεις στην ανάρτηση:
5 πμ ώρα Ανατολικής Αμερικής Παρασκευή 6 Νοεμβρίου,
και μετέπειτα:

ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΏΠΩΝ: από 220 / 215, τώρα 258 / 173,
από πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνων 5 θέσεων σε πλειοψηφία Δημοκρατική, μέχρι στιγμής, 85 θέσεων,
εκ των οποίων συνολικά 435 θέσεων, περιμένουμε επιβεβαίωση για άλλες 4 θέσεις.

ΓΕΡΟΥΣΙΑ: από 53 / 47, τώρα 56 / 44,
από πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνων 6 θέσεων σε πλειοψηφία Δημοκρατική 12 θέσεων.

ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ: από 26 / 24, τώρα 30 / 20.
από πλειοψηφία Ρεπουμπλικάνων 2 θέσεων σε πλειοψηφία Δημοκρατική 10 θέσεων.


Η κοινωνία των 50 Ενωμένων Κρατών της Αμερικής έκανε μια Ιστορική διόρθωση πορείας.


Στις 5 το πρωί ώρα Ανατολικής Αμερικής, Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026, ο Τραμπ παραδέχτηκε ότι ο πόλεμος στο Ιράν κόστισε ψήφους στους Ρεπουμπλικάνους αλλά είπε πως η Ιστορική πανωλεθρία των Ρεπουμπλικάνων «δεν ήταν μια αποκήρυξη της προεδρίας του». Και πρόσθεσε ότι «η άνοδος των τιμών των καυσίμων —οι οποίες εκτινάχθηκαν ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης με το Ιράν— προκάλεσε αγανάκτηση στους ψηφοφόρους.»

Αυτό, το ότι η τιμή της βενζίνης έκανε τον κόσμο να καταψηφίσει τους Ρεπουμπλικάνους, για να μειώσουν την σημασία της βούλησης του λαού, είναι η σφυρίχτρα-δικαιολογία των Ρεπουμπλικάνων, η απλοποίηση που χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης και η κακή πληροφόρηση στην Ευρώπη. Αν ρωτήσει κανείς οποιονδήποτε Αμερικανό, ένας Αμερικανός, είτε Ρεπουμπλικάνος είτε Δημοκρατικός, αλλά όχι Τραμπάκιας, θα απαντήσει ότι δεν ήταν ιδιαίτερα η βενζίνη αλλά το όλο κόστος ζωής, σε συνδυασμό με τον πόλεμο στο Ιράν, σε συνδυασμό με τα σκάνδαλα διαφθοράς των Ρεπουμπλικάνων και της κυβέρνησης, αλλά, κυρίως σε συνδυασμό με την επίδειξη μιας περίεργης ψύχωσης αυτοπροβολής του Τραμπ που νοιάζεται περισσότερο για την αίθουσα χορού του Άσπρου Σπιτιού και το χτίσιμο της Αψίδας του Θριάμβου του, παρά τις ανησυχίες και τα προβλήματα του Αμερικανικού Λαού.

Η βενζίνη είναι η δικαιολογία στην οποία καταφεύγουν οι συντηρητικοί και οι Τραμπάκηδες και Αμερικής αλλά και Ευρώπης, και οι κεκαλυμμένοι Τραμπάκηδες ξερόλες φυσικά, σαν παραπέτασμα καπνού για να καλύψουν μια πραγματικότητα που δεν τους αρέσει γιατί αποκαλύπτει το ποιοι πραγματικά είναι.

Μέχρι την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και οι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί άφησαν πια στην άκρη τον μύθο της βενζίνης και άρχισαν να λένε πλέον τα πράματα για το πως έχουν. Άρχισαν επί τέλους, ακόμα και το Fox News, να εναποθέτουν την ευθύνη εκεί όπου ανήκει.

Ο Τραμπ είπε ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν επειδή δεν ήταν το δικό του όνομα στα ψηφοδέλτια. Ότι δεν φταεί εκείνος αλλά οι άλλοι. Παρακολουθώντας όμως την Εθνική συζήτηση από την στιγμή που άρχισαν να βγαίνουν τα αποτελέσματα, το γεγονός του ότι οι Ρεπουμπλικάνοι Αντιπρόσωποι και Γερουσιαστές λειτουργούσαν σαν υπηρετικό προσωπικό του Τραμπ, έκανε τους Αμερικανούς να βλέπουν το όνομα του Τραμπ σε κάθε θέση, σε κάθε ψηφοδέλτιο. Και τον καταψήφισαν, όποιος Αντιπρόσωπος ή Γερουσιαστής και να είχε βάλει υποψηφιότητα που θα κατέληγε υποτακτική στον Τραμπ.

~~~

Κατά τις 1 το πρωί, 3 Νοεμβρίου, εδώ στο χωριό έπεσε το ίντερνετ και από την οπτική ίνα και από τα κινητά, οπότε δεν πέρασα το βράδυ παρακολουθώντας αποτελέσματα. Όταν ξύπνησα στις δέκα το πρωί έτρεξα στο κομπιούτερ, όπου το ίντερνετ είχε αρχίσει να λειτουργεί, να δω αποτελέσματα. Και νόμισα ότι πρέπει να κοιμάμαι ακόμα, και να ονειρεύομαι. Αλλά ήμουν ξύπνιος και ήταν αλήθεια…


Τα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής απάντησαν στον κόσμο, και στον εαυτό τους, ότι υπάρχουν ακόμα, δυνατά, και ότι το Σύνταγμα του 1787 παραμένει όσο δυνατό όσο ελπίζαμε, δυόμισι αιώνες τώρα, ότι είναι, «διακυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για τον λαό».


Μπλε τσουνάμι, όχι κύμα αλλά τσουνάμι. Έντεκα το πρωί ώρα Ανατολικής Αμερικής, Τετάρτη, πέντε το απόγευμα εδώ στην Ιταλία:

  • Ο Οίκος των Αντιπροσώπων από πλειοψηφία 5 Ρεπουμπλικάνων πέρασε σε πλειοψηφία που μέχρι 3 πμ ώρα Ανατολικής Αμερικής Πέμπτη 5 Νοεμβρίου, έχει φτάσει ήδη σε πλειοψηφεία 91 Δημοκρατικών θέσεων με 42 αποτελέσματα να αναμένονται ακόμα.
  • Η Γερουσία από πλειοψηφία 3 Ρεπουμπλικάνων πέρασε σε πλειοψηφία 4 Δημοκρατικών, που μπορεί να φτάσει 5 ή 6 καθώς μετριούνται ακόμα οι ψήφοι.
  • Οι Κυβερνήτες, από 26 Ρεπουμπλικάνους και 24 Δημοκρατικούς, αλλάζουν σε 28 Δημοκρατικούς και 22 Ρεπουμπλικάνους, και η μέτρηση συνεχίζεται. 

Το Τέξας έγινε μπλε! Μπλε!! Το Τέξας! Η Τζώρτζια, μπλε! 

Στο Μισσισσίππι μετράνε για Γερουσία και είναι 48,9-48.9! Θα μετράνε για μέρες! Τώρα, Πέμπτη απόγευμα, στο Μισσισσίππι με 97% μετρημένα, ο Δημοκρατικός υποψήφιος Γερουσιαστής φέρνει 464.926 ψήφους στις 493.788 ψήφους του Ρεπουμπλικάνου υποψήφιου. Διαφορά 1.138 ψήφοι από σύνολο 928.414 καταμετρημένων ψήφων.  Που; Στο Μισσισσίππι! Πιο βαθύς Νότος δεν υπάρχει!

Για τα επόμενα δύο χρόνια, ο θεόσταλτος παλιάτσος-βασιλιάς δεν θα είναι απλώς κουτσή πάπια αλλά και κουτσή και ψημένη, πάπια. 

Ο Τσώρτσιλ είχε δίκιο όταν είπε ότι «Μπορείς πάντα να βασίζεσαι στους Αμερικανούς ότι θα κάνουν το σωστό — αφού πρώτα δοκιμάσουν όλα τα άλλα.»

How do you like them apples?

Η φράση «How do you like them apples?» είναι ένας αμερικανικός ιδιωματισμός που χρησιμοποιείται για να εκφράσει αλαζονεία, χλευασμό ή μια θριαμβευτική πρόκληση, αφού κάποιος έχει επικρατήσει έναντι άλλου, έχει αποδείξει κάτι ή έχει προκαλέσει μια απροσδόκητη (και συχνά δυσάρεστη) έκπληξη.

Τι σημαίνει:

  • «Πώς σου φαίνεται αυτό;»
  • Πρόκειται για ρητορική ερώτηση που χρησιμοποιείται όταν κάποιος πετυχαίνει τον στόχο του, κερδίζει σε μια αντιπαράθεση ή καταφέρνει κάτι για το οποίο ο άλλος αμφέβαλλε αν ήταν ικανός.
  • Έχει ύφος παιχνιδιάρικο, σαρκαστικό ή αυτάρεσκο.
  • Δεν έχει καμία κυριολεκτική σχέση με πραγματικά φρούτα.

Όποιος τό ‘χει ανάγκη βέβαια μπορεί να ηδονίζεται αποκαλώντας τους Δημοκρατικούς διεφθαρμένους και σιγή περί Ρεπουμπικάνων, κραυγάζοντας ότι ο Τραμπισμός θα μας πάει 200 ή 250 χρόνια, αλλά πραγματική Δημοκρατία σημαίνει να ακούγονται όλοι και να τους κρίνει η Ιστορία. Ο Άντυ Γουώρχολ είχε πει ότι ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να είναι διάσημος για 15 λεπτά. Μου φαίνεται ότι οι ρατσιστές και οι αμόρφωτοι του πρώτου τέταρτου του εικοστού πρώτου αιώνα μόλις τώρα είχαν τα 15 τους λεπτά, και τους τελείωσαν.

Οι εξοργισμένοι ψηφοφόροι σηματοδοτούν την αρχή του τέλους για την εποχή Τραμπ.


Θα προσθέσω και άλλες πληροφορίες εδώ τις επόμενες ώρες και ημέρες, μάλλον.


Από τις σημερινές εκλογές, περισσότερες γυναίκες Αντιπρόσωποι, Γερουσιαστές και Κυβερνήτες από όσο ποτέ πριν στην Ιστορία. Πάντα, ελάχιστες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος μπροστά στις γυναίκες του Δημοκρατικού κόμματος.






Για όσους δεν γνωρίζουν, και στην Ευρώπη ελάχιστοι γνωρίζουν ποιός είναι ο Στήβεν Μίλερ, ο Στήβεν Μίλλερ είναι με τον Τραμπ από το 2014, ο πλησιέστερος και πιο έμπιστος σύμβουλος, υπεύθυνος για όλη την πολιτική και την Ναζιστική δράση εναντίων οικογενειών μεταναστών και δολοφονιών Αμερικανών πολιτών από την ICE, την «Γκεστάπο» του Τραμπ. Ο Τραμπ είναι ένα μηδενικό: τις κυβερνήσεις Τραμπ, ο Μίλερ τις έχει κατευθύνει. Ο Μίλερ είναι ο μόνος Ρεπουμπλικάνος που έχει μιλήσει ποτέ δημοσίως εναντίων του Ομπάμα σε βαθμό κακοήθειας που και οι ίδιοι οι Ρεπουμπλικάνοι απομακρύνονται από τα λεγόμενα του Μίλερ.
- 6 Νοεμβρίου 2026:
Ο Τραμπ έδωσε την θέση του Chief of staff στον Στήβεν Μίλερ.
Εδώ στην Αποθήκη Σκέψης βρήκαμε μια πολύ παλιά φωτογραφία από την πρώτη κυβερνητική θέση του Στήβεν Μίλλερ οταν ήταν πιο νέος (βρίσκεται στο κέντρο της φωτογραφίας).


Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Μίλερ είναι τώρα Chief of Staff, ένας Ρεπουμπλικάνος ενεργός διπλωμάτης είπε
«τώρα ο Θεός να μας φυλάξει».



Η απόφαση του Προέδρου Donald Trump να διορίσει ως προσωπάρχη του τον άνθρωπο που σχεδίασε τις μαζικές απελάσεις, προκάλεσε οργή, φόβο και κατάπληξη στους επικεφαλής κλάδων που εξαρτώνται από το εργατικό δυναμικό μεταναστών.

«Όταν έλαβα ένα μήνυμα που έλεγε: "Ε, έμαθες για τον Stephen Miller;", η πρώτη μου σκέψη ήταν: Ευτυχώς που έφυγε», δήλωσε ο Chris Herr, πρόεδρος της PennAg Industries Association, η οποία εκπροσωπεί αγρότες καθώς και παραγωγούς χοιρινού κρέατος και πουλερικών. Πολλοί από τα μέλη της οργάνωσης συνέβαλαν στη νίκη του Trump το 2024, αλλά πλέον έχουν απογοητευτεί από τον πρόεδρο, καθώς ορισμένοι αγρότες βρίσκονται σε δύσκολη θέση έχοντας χάσει εργατικό δυναμικό εξαιτίας των μέτρων επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας, ανέφερε ο ίδιος.

«Το ερωτηματικό τώρα είναι: τι πρόκειται να κάνει ο πρόεδρος;» είπε ο Herr. «Θα αναλάβει ο ίδιος ενεργό ρόλο ή θα επικρατήσει τελικά η πολιτική του Stephen Miller;»

«Ο χρόνος θα δείξει αν ο Stephen Miller θα συνεχίσει να καταστρέφει την οικονομία, να διαλύει οικογένειες, να αμαυρώνει τον πολιτικό συνασπισμό των Ρεπουμπλικανών και να εξαλείφει την κληρονομιά του Trump», δήλωσε η Rebecca Shi, διευθύνουσα σύμβουλος του American Business Immigration Coalition, μιας διακομματικής ομάδας που ασκεί πιέσεις στο Καπιτώλιο υπέρ της μεταρρύθμισης του μεταναστευτικού συστήματος.


~~~

Σε άλλα νέα, όπως ξέρετε, ο Τραμπ έχει διακοσμήσει το Οβάλ Γραφείο σαν  μπορδέλο της Νέας Ορλεάνης. Τώρα μόλις, μετά τις εκλογές, ο Τραμπ έβγαλε μια Executive Order που ονομάζει το Οβάλ Γραφείο «Εθνικό Μνημείο» ώστε να μην μπορεί κανείς να αλλάξει την διακόσμησή του, υποτίθεται, έτσι για να το χάβουν περήφανα οι αλαφροΐσκιωτοι, να χαίρονται οι οποιοι χάβουνε τέτοιες μαλακίες χωρίς να διαβάσουν την διαταγή, η οποία η ίδια δίνει το δικαίωμα σε μελοντικούς προέδρους να κάνουν αλλαγές στο γραφείο του Προέδρου, άρα ακυρώνει τον εαυτό της η διαταγή μέσα από το ίδιο το κείμενό της --εκτός βέβαια του γεγονότος ότι συνταγματικά δεν έχει καμία ισχύ μια τέτοιου περιεχομένου διαταγή. 

Το θωρηκτό «Μπίσμαρκ» θεωρούνταν ευρέως το 1941 ως το ισχυρότερο πλοίο εν πλω, καθώς και το μεγαλύτερο, ταχύτερο και πιο αξιόμαχο πολεμικό πλοίο στον κόσμο. Κάτι σαν την ΜAGA του Τραμπ τα τευεταία χρόνια. Ένα θωρηκτό που ο πορτοκαλής φύρερ ήθελε να εξαπολύσει στον ωκεανό εναντίων των Δημοκρατιών του κόσμου, ακόμα και της δικής του Δημοκρατίας, της Αμερικής.

Και, οι επιπόλαιοι Ναζί-Τράμπερς τα χάβουνε αυτά σαν ζάχαρη και τα διατυμπανίζουνε καθώς το θωρηκτό ΜAGA-Μπίσμαρκ βυθίζεται στην άβυσσο.


Η βύθιση του γερμανικού θωρηκτού «Μπίσμαρκ», όπως φαίνεται από το HMS Dorsetshire.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον υπαξιωματικό L.H. Martin.


Στην φωτογραφία, οι τελευταίες και χαριστικές βολές από το Βρετανικό θωρηκτό King George V, σκάνε πάνω στο θωρηκτό Μπίσμαρκ, 10:30 πμ, 27 Μαΐου 1941, το οποίο για τους σκοπούς αυτής της ανάρτησης το ονομάζω ΜAGA-Μπίσμαρκ. Ο πόλεμος τότε κράτησε άλλα τέσσερα χρόνια, και εμείς έχουμε δύο χρόνια μπροστά μας να αποδείξουμε ότι το Δημοκρατικό κόμμα μπόρεσε να σταθεί άξιο του γεγονότος ότι ο Αμερικανικός λαός καταψήφισε τα καθίκια-Ναζί της MAGA, θριαμβευτικά και απρόσμενα για την Δημοκρατία. Την Δημοκρατία αυτή που τόσοι την μισούν επειδή δεν την κατανοούν, ή επειδή σε βάθος χρόνου αποπέμπει τα πιστεύω τους.






~~~



Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τις ενδιάμεσες εκλογές.
Οι Ρεπουμπλικανοί ίσως κέρδισαν κάτι μεγαλύτερο.
Άποψη: Megan McArdle, The Washington Post, 8 Νοεμβρίου 2026

Οι Δημοκρατικοί πανηγυρίζουν από την Τρίτη – και δικαίως. Σάρωσαν σε έδρες που θεωρούνταν «ασφαλείς», αλλά κέρδισαν και σε αναμετρήσεις όπου οι πιθανότητες ήταν εναντίον τους, σημειώνοντας τη μία νίκη μετά την άλλη ακόμα και στις πιο «κόκκινες» (Ρεπουμπλικανικές) πολιτείες. Ήταν η πιο εμφατική νίκη για το κόμμα εδώ και 50 χρόνια, αλλά και μια νίκη για τη χώρα, η οποία απέρριψε κατηγορηματικά το χάος και τη διαφθορά της διακυβέρνησης Τραμπ.

Καταρχάς, εσείς οι Ρεπουμπλικανοί έχετε τώρα την ευκαιρία να ανασυγκροτήσετε το κόμμα σας γύρω από κάτι άλλο, πέρα ​​από τον Ντόναλντ Τραμπ. Κάτι τέτοιο ήταν απαραίτητο. Στα 80 του χρόνια, ο Τραμπ δεν διαθέτει ούτε την ενέργεια ούτε το προσδόκιμο ζωής για να οδηγήσει το κόμμα στο μέλλον. Ο ίδιος, ωστόσο, δεν ήθελε να συμβεί αυτό και, μέχρι τώρα, είχε τη δύναμη να το αποτρέψει, εκκαθαρίζοντας αμείλικτα όποιον επιχειρούσε να διαμορφώσει μια ανεξάρτητη Ρεπουμπλικανική ταυτότητα.

Μετά από αυτή την ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές, η δύναμη αυτή θα εξασθενήσει. Εξωτερικές ομάδες, δωρητές και Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί θα αρχίσουν να αναζητούν ηγέτες που δεν χάνουν εκλογές. Βέβαια, θα πρέπει να τους αναζητήσουν στην «έρημο», προσπαθώντας παράλληλα να καταλάβουν τι ακριβώς πρεσβεύει το κόμμα – αν όχι την «αφοσίωση στον Ντόναλντ Τζ. Τραμπ». Όσο πιο γρήγορα όμως ξεκινήσει το κόμμα τη διαδικασία ανασύνθεσής του, τόσο πιο σύντομα θα είναι έτοιμο να διεκδικήσει ξανά την εξουσία.




~~~




Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Ενδιάμεσες

 

Καθώς περιμένουμε...
Σύντομα θα ξέρουμε τι έγινε στις ενδιάμεσες εκλογές στα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής
στις 3 Νοεμβρίου 2026.

Σκέφτηκα να φτιάξω αυτόν τον πίνακα για να έχουμε πλήρη εικόνα του τι μας οδήγησε εδώ,
ότι και να πρόκειται να συμβεί,
ότι και να συνέβη.

(Ο πίνακας μεγαλώνει σε υψηλή ανάλυση με κλικ, ή αν κατεβάσετε την εικόνα)
ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΚΛΟΓΩΝ 1980-2024


 Αφιερωμένο
σε έναν συγκεκριμένο αναγνώστη του μπλογκ αυτού,
ο οποίος υπεραγαπά τα ιστορικά στοιχεία,
επειδή του επιτρέπουν να ζυγίζει πληροφορημένα, νηφάλια και αναλυτικά την άποψή του 😊


Και για όποιον, όταν ακούει ότι «ο Παλιός Νότος είναι που βγάζει Ρεπουμπλικάνους λόγω της κουλτούρας του Νότιου ρατσισμού, την οποία αντιπροσωπεύουν οι Ρεπουμπλικάνοι», σκεπάζει τ’ αυτιά του με τα χέρια του, σφιγγοκλείνει τα μάτια του και κάνει δυνατούς ήχους ‘μπρλμπμπρλμπουμμρλλλλ!’ με την γλώσσα του, ορίστε κάτι πολύ, πολύ απλό. Μα, είναι τόσο απλό:

Πάντα σε εκλογές, και στο παράδειγμα που χρησιμοποιώ εδώ από τις εκλογές του 2024: 
όπου σε εθνικό επίπεδο οι Ρεπουμπλικάνοι πήραν 49,8%, οι Δημοκρατικοί 48,3% και βγήκε ο Τραμπ για 1,5%.

Ο Παλιός Νότος (τα 11 Κράτη που αποσχίστηκαν το 1860 και προκάλεσαν τον Εμφύλιο Πόλεμο), ψήφισαν ως εξής:
Σύνολο ψήφων: 50.032.386,
Ψήφοι για Δημοκρατικούς (Κάμαλα Χάρις): 21.604.647, 43,18%, 13 Ελέκτορες,
Ψήφοι για Ρεπουμπλικάνους (Τραμπ): 27.769.065, 55,50%, 151 Ελέκτορες,
Ψήφοι για ανεξάρτητους: 658.674. 

Όλα τα υπόλοιπα 39 Κράτη μαζί, συμπεριλαμβανομένης της Ευαγγελικής, Ρεπουμπλικανικής μέσης-Αμερικής, ψήφισαν ως εξής:
Σύνολο ψήφων: 106.946.724, (διπλάσιος αριθμός ψήφων από του Νότου)
Ψήφοι για Δημοκρατικούς (Κάμαλα Χάρις): 54.220.230, 50,70%, 213 Ελέκτορες,
Ψήφοι για Ρεπουμπλικάνους (Τραμπ): 50.477.296, 47,20%, 161 Ελέκτορες,
Ψήφοι για ανεξάρτητους: 2.249.198.

Αν δεν ήταν για τον Νότο η Κάμαλα Χάρις θα ήταν τώρα Πρόεδρος.

Δηλαδή, σε εθνικό επίπεδο 50 Κρατών, ο Νότος αφαίρεσε 2,4% από τους Δημοκρατικούς και το έδωσε στον Τραμπ, βγάζοντας τον Τραμπ ενώ η υπόλοιπη Αμερική έβγαζε Χάρις εύκολα.
Και λέμε ότι τον Τραμπ τον βγάζει ο ρατσισμός επειδή ο Νότος είναι μια κουλτούρα, ένας πολιτισμός ρατσισμού και δουλείας, όπου λιντσάρανε τους νέγρους μέχρι και την δεκαετία των ‘1960, και τραγουδούσε η Μπίλι Χάλιντέη το τραγούδι «Παράξενο φρούτο κρέμεται από τα δέντρα», και το 2008 ξεσαλώσανε και αποφασίσανε να μας τιμωρήσουνε για τον νέγρο Πρόεδρο. Και όλοι οι άλλοι «λόγοι» που παρουσιάζονται αντ’ αυτών, είναι μπαρούφες να καλύψουν τον γυμνό ρατσισμό. Σε όποιον αρέσει ο ρατσισμός και ο σεξισμός ας ψηφίσει Ρεπουμπλικάνους αμέσως, με γειά του με χαρά του! Αλλά, λίγο τσίπα παρακαλώ... μη λέι ότι ψηφίζει έτσι επειδή είναι διεφθαρμένοι οι Δημοκρατικοί, και ο Ομπάμα 😊 ή, για λόγους ...οικονομικούς 😊



ΠΩΣ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ


STATE TOTAL VOTES Votes
DEMOCRATS
% EV Votes
REPUBLICANS
% EV Votes
OTHERS
% EV
 
OLD SOUTH                    
Alabama 2,265,090 772,412 34.10%   1,462,616 64.57% 9 30,062 1.33%  
Arkansas 1,182,676 396,905 33.56%   759,241 64.20% 6 26,530 2.24%  
Florida 10,893,752 4,683,038 42.99%   6,110,125 56.09% 30 100,589 0.92%  
Georgia 5,250,047 2,548,017 48.53%   2,663,117 50.73% 16 38,913 0.74%  
Louisiana 2,006,975 766,870 38.21%   1,208,505 60.22% 8 31,600 1.57%  
Mississippi 1,228,008 466,668 38.00%   747,744 60.89% 6 13,596 1.11%  
North Carolina 5,699,141 2,715,375 47.65%   2,898,423 50.86% 16 85,343 1.50%  
South Carolina 2,548,140 1,028,452 40.36%   1,483,747 58.23% 9 35,941 1.41%  
Tennessee 3,063,942 1,056,265 34.47%   1,966,865 64.19% 11 40,812 1.33%  
Texas 11,388,674 4,835,250 42.46%   6,393,597 56.14% 40 159,827 1.40%  
Virginia 4,505,941 2,335,395 51.83% 13 2,075,085 46.05%   95,461 2.12%  
Totals 50,032,386 21,604,647 43.18% 13 27,769,065 55.50% 151 658,674    
                     
REST OF U.S.                    
Alaska 338,177 140,026 41.41%   184,458 54.54% 3 13,693 4.05%  
Arizona 3,390,161 1,582,860 46.69%   1,770,242 52.22% 11 37,059 1.09%  
California 15,865,475 9,276,179 58.47% 54 6,081,697 38.33%   507,599 3.20%  
Colorado 3,192,745 1,728,159 54.13% 10 1,377,441 43.14%   87,145 2.73%  
Connecticut 1,759,010 992,053 56.40% 7 736,918 41.89%   30,039 1.71%  
Delaware 511,697 289,758 56.63% 3 214,351 41.89%   7,588 1.48%  
District of Columbia 325,869 294,185 90.28% 3 21,076 6.47%   10,608 3.26%  
Hawaii 516,701 313,044 60.59% 4 193,661 37.48%   9,996 1.93%  
Idaho 904,812 274,972 30.39%   605,246 66.89% 4 24,594 2.72%  
Illinois 5,633,310 3,062,863 54.37% 19 2,449,079 43.47%   121,368 2.15%  
Indiana 2,936,677 1,163,603 39.62%   1,720,347 58.58% 11 52,727 1.80%  
Iowa 1,663,506 707,278 42.52%   927,019 55.73% 6 29,209 1.76%  
Kansas 1,327,591 544,853 41.04%   758,802 57.16% 6 23,936 1.80%  
Kentucky 2,074,530 704,043 33.94%   1,337,494 64.47% 8 32,993 1.59%  
Maine 830,794 435,652 52.44% 2 377,977 45.50%   17,165 2.07%  
CD-1 (Maine) 433,356 258,863 59.73% 1 165,214 38.12%   9,279 2.14%  
CD-2 (Maine) 397,438 176,789 44.48%   212,763 53.53% 1 7,886 1.98%  
Maryland 3,038,334 1,902,577 62.62% 10 1,035,550 34.08%   100,207 3.30%  
Massachusetts 3,473,668 2,126,518 61.22% 11 1,251,303 36.02%   95,847 2.76%  
Michigan 5,664,186 2,736,533 48.31%   2,816,636 49.73% 15 111,017 1.96%  
Minnesota 3,253,920 1,656,979 50.92% 10 1,519,032 46.68%   77,909 2.39%  
Missouri 2,995,327 1,200,599 40.08%   1,751,986 58.49% 10 42,742 1.43%  
Montana 602,963 231,906 38.46%   352,079 58.39% 4 18,978 3.15%  
Nebraska 947,159 369,995 39.06%   564,816 59.63% 2 12,348 1.30%  
CD-1 (Nebraska) 318,304 136,153 42.77%   177,666 55.82% 1 4,485 1.41%  
CD-2 (Nebraska) 316,690 163,541 51.64% 1 148,905 47.02%   4,244 1.34%  
CD-3 (Nebraska) 312,165 70,301 22.52%   238,245 76.32% 1 3,619 1.16%  
Nevada 1,484,840 705,197 47.49%   751,205 50.59% 6 28,438 1.92%  
New Hampshire 826,189 418,488 50.65% 4 395,523 47.87%   12,178 1.47%  
New Jersey 4,272,725 2,220,713 51.97% 14 1,968,215 46.06%   83,797 1.96%  
New Mexico 923,403 478,802 51.85% 5 423,391 45.85%   21,210 2.30%  
New York 8,262,495 4,619,195 55.91% 28 3,578,899 43.31%   64,401 0.78%  
North Dakota 368,155 112,327 30.51%   246,505 66.96% 3 9,323 2.53%  
Ohio 5,767,788 2,533,699 43.93%   3,180,116 55.14% 17 53,973 0.94%  
Oklahoma 1,566,173 499,599 31.90%   1,036,213 66.16% 7 30,361 1.94%  
Oregon 2,244,493 1,240,600 55.27% 8 919,480 40.97%   84,413 3.76%  
Pennsylvania 7,034,206 3,423,042 48.66%   3,543,308 50.37% 19 67,856 0.96%  
Rhode Island 513,386 285,156 55.54% 4 214,406 41.76%   13,824 2.69%  
South Dakota 428,922 146,859 34.24%   272,081 63.43% 3 9,982 2.33%  
Utah 1,488,494 562,566 37.79%   883,818 59.38% 6 42,110 2.83%  
Vermont 369,422 235,791 63.83% 3 119,395 32.32%   14,236 3.85%  
Washington 3,924,243 2,245,849 57.23% 12 1,530,923 39.01%   147,471 3.76%  
West Virginia 762,390 214,309 28.11%   533,556 69.98% 4 14,525 1.91%  
Wisconsin 3,415,787 1,668,229 48.84%   1,697,626 49.70% 10 49,932 1.46%  
Wyoming 269,048 69,527 25.84%   192,633 71.60% 3 6,888 2.56%  
Totals 106,946,724 54,220,230 50.70% 213 50,477,296 47.20% 161 2,249,198    
                     
Grand Totals 156,979,110 75,824,877   226 78,246,361   312 2,907,872    

Να δούμε τι θα γίνει την Τρίτη που μας έρχεται.



Στον παραπάνω Πίνακα Εκλογών 1980-2024:
  • Εκτελεστικό (Πρόεδρος και Γραμματείς [υπουργοί]),
    Νομοθετικό (Κογκρέσσο: Οίκος Αντιπροσώπων [Βουλή] και Γερουσία),
    Δικαστικό (Ανώτατο Δικαστήριο με εννέα Δικαστές),
  • Σε κάθε σειρά ο νικητής, ή η πλειοψηφία, γράφεται πρώτος στο χρώμα του κόμματός του:
    Μπλέ
    Δημοκρατικοί, κόκκινοι Ρεπουμπλικάνοι, γκρι ανεξάρτητοι κόμματος (το γκρι, βασικά, είναι ο ανεξάρτητος σοσιαλιστής Μπέρνι Σάντερς από το Κράτος του Βερμόντ που ψηφίζει με τους Δημοκρατικούς, 1991-2007 ως Αντιπρόσωπος και 2007-σήμερα ως Γερουσιαστής).
  • Τέσσερεις περιοχές στον πίνακα:
    - Ετος εκλογών
    - Προεδρικές εκλογές
    - Εκλογές στο Κογκρέσο: Οίκος Αντιπροσώπων και Γερουσία
    - Ανώτατο Δικαστήριο: Πόσοι από τους 9 δικαστές διορίστηκαν από Ρεπουμπλικάνους και πόσοι από Δημοκράτες, όπου Πρόεδρος τους πρότεινε και η Γερουσία τους ενέκρινε (ή τους απέρριψε, και ο πρόεδρος μετά πρότεινε άλλον ή άλλη μέχρι να εγκρίνει η Γερουσία).
  • Στην περιοχή του Εκτελεστικού (Προέδρου):
    - Πρώτα γράφεται το όνομα του υποψήφιου Πρόεδρου που κέρδισε, μετά ο αριθμός ψήφων σε εθνικό επίπεδο (άθροισμα από όλα τα κράτη),
    - Ποσοστό ψήφου, και,
    - Οι αριθμοί ελεκτόρων που ψηφίζουν στην Ουάσιγκτον για Πρόεδρο, τον Ιανουάριο μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, με πρώτο αριθμό τον του κόμματος που κέρδισε.
  • Όταν και ο Οίκος και η Γερουσία έχουν πλειοψηφία από τοι ίδιο κόμμα, τα κουτιά παίρνουν το χρώμα του κόμματος.
  • Όταν και ο Οίκος και η Γερουσία έχουν πλειοψηφία από το ίδιο κόμμα, και ο Πρόεδρος είναι επίσης από το ίδιο κόμμα, το κουτί του έτους παίρνει το χρώμα του κόμματος.

  • Η κολώνα του Ανώτατου δικαστηρίου είναι η πιο σημαντική επειδή το Ανώτατο Δικαστήριο, του οποίου ο σκοπός είναι να αποδίδει το πνεύμα του Συντάγματος των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής, υπογεγραμμένου στις 17 Σεπτεμβρίου του 1788, έχει την τελευταία λέξη για την Συνταγματικότητα της κάθε απόφασης του Κογκρέσου και του Εκτελεστικού (του Προέδρου), και οι Δικαστές παραμένουν εφ' όρου ζωής (και δεκαετίες) ή μέχρι να επιλέξουν να παραιτηθούν.
  • Η περιοχή με τις δύο κολώνες του Κογκρέσου είναι η αμέσως περισσότερο σημαντική μετά το Ανώτατο Δικαστήριο γιατί μπορεί να εγκρίνει ή να απορρίψει νόμους και πρόσωπα που προτείνει ο Πρόεδρος, και μπορεί επίσης να απαγγείλει κατηγορία (impeach) στον Πρόεδρο αφαιρώντας του την προεδρία η οποία τότε περνάει στον Αντιπρόεδρο.
  • Η περιοχή του Εκτελεστικού έχει την λιγότερη σημασία μετά την σημαντικότητα του Κογκρέσου και του Ανώτατου Δικαστηρίου.
    - Το ευτράπελο και γελοίο είναι ότι στην Ευρώπη πραγματικά πιστεύει ο κόσμος ότι το Εκτελεστικό, η δύναμη του Προέδρου είναι η πιο σημαντική. Αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή σκέφτονται βάση της πείρας τους της Ιστορίας βασιλιάδων και δικτατόρων και των σημερινών Πρωθυπουργών.
    - Το μεγάλο πρόβλημα και η μεγάλη πρόκληση εναντίων της επιβίωσης του Συντάγματος, το οποίο ξεκίνησε σαν το αποτέλεσμα της Αναγέννησης και της μετέπειτα Εποχής της Λογικής και της Διαφώτισης είναι όταν, όπως συμβαίνει τώρα, το Κογκρέσο και το Δικαστικό παραδίδουν την εξουσία τους προσωπολατρικά στον Πρόεδρο. Στον βαθμό στον οποίο αυτό γίνεται σήμερα με τον «θεόσταλτο» αγράμματο ναρκισσιστή-παλιάτσο του ρατσισμού και τα τσιράκια του στο Κογκρέσο δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στα 250 χρόνια της Ιστορίας της Αμερικής.
    - Απομένει να δούμε αν το Σύνταγμα, και η Ρεπούμπλικα των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής, του Νέου Κόσμου, θα επιζήσει.
  • Οριζόντια, ο πίνακας χωρίζεται σε δύο μέρη. 
    - Το πρώτο μέρος ξεκινά το 1980 όταν μετά από τη εξτρεμιστική Ισλαμική κατάληψη της εξουσίας στο Ιράν από τους Αϋατόλα η προεδρία του Κάρτερ και η περηφάνια της Αμερικής υπέφερε ιδιαίτερα από την κατάληψη της πρεσβείας στην Τεχεράνη, και την φυλάκιση ομήρων από την πρεσβεία, που έδωσε στον Ρέγκαν το βάθρο του να επιστρέψει περηφάνια και δυνατή οικονομία στους Αμερικανούς.
    - Το δεύτερο μέρος ξεκινά το 2001 με την κατά κράτος νίκη του Ισλαμικού εξτρεμιστή Οσάμα Μπιν Λάντεν κατά της Αμερικής, ο οποίος με τέσσερεις αεροπειρατείες επιβατικών αεροπλάνων έριξε τους δίδυμους πύργους, έκανε τους Αμερικανούς να φοβούνται για πρώτη φορά στην Ιστορία τους και άλλαξε την πορεία της Ιστορίας του κόσμου στις 11 Σεπτεμβρίου.
    - Στο δεύτερο μέρος βρίσκεται και η απαρχή του Τραμπισμού το 2016.







Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026 θα αποφασιστούν από εκείνους που το 2024 ψήφισαν Τραμπ και Ρεπουμπλικάνους, αλλά τους τελευταίους 21 μήνες ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάμοι τους απογοήτευσαν, τους εκνεύρισαν και τους θύμωσαν. Κάμποσοι από αυτούς θα κάτσουν σπίτι τους και δεν θα ψηφίσουν, ανεβάζοντας έτσι την Δημοκρατική ψήφο, και μερικοί μπορεί να ψηφίσουν και Δημοκρατικούς ανεβάζοντάς την περισσότερο.

CNN, 27/10/2026:
Ο Τραμπ δηλώνει ότι θα αποδεχθεί τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών «εάν πρόκειται για τίμιες εκλογές»
Και ερωτώ εγώ ο δυστυχής ανίδεος:
Πως θα ξέρει ο Τραμπ αν οι εκολγές ήταν τίμιες;
Απάντηση:
Αν κερδίσουν οι Ρεπουμπλικάνοι, οι εκλογές ήταν τίμιες.
Αν κερδίσουν οι Δημοκρατικοί, οι εκλογές ήτανε άτιμες, θα αποφανθεί ο Τραμπ.
Απλό!




Εδώ, οι πλειοψηφίες μόνο στον Οίκο των Αντιπροσώπων (Βουλή)


Παρατηρήστε πως όλη η Ρεπουμπικάνικη εποχή Ρέγκαν και Μπους H., και η πρώτη θητεία Κλίντον
εξελίχθηκαν με υπέρογκη πλειοψηφία Δημοκρατικού Οίκου Αντιπροσώπων.
Πόσο μικρή ήταν η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων την εποχή Μπους W,
και πως όταν εκλέχτηκε ο Τραμπ η πλειοψηφία πέρασε στους Δημοκρατικούς.
Και πως, η μόνη υπέρογκη Δημοκρατική πλειοψηφία μετά το 1996 ήταν στην αρχή της εποχής Ομπάμα.


~~~


Ο πίνακας που έφτιαξα παρακάτω, παρουσιάζει όχι σύνολα ψήφων αλλά ποσοστά ψήφου,
για Πρόεδρο.
Σπάνια παρουσιάζεται αυτή η οπτική!
Εδώ φαίνεται η ποσοστιαία διαφορά σε εθνική απλή αναλογική,
Κόκκινο και Μπλε
πριν διαμορφωθεί σε ενισχυμένο αριθμό ελεκτόρων,
και,
Ροζ και Γαλάζιο, το τελικό ενισχυμένο αποτέλεσμα ελεκτόρων που ψήφισαν Πρόεδρο.

Η διαφορές και τάσεις σε εθνικό επίπεδο έχει πολύ ενδιαφέρον όταν ξέρει κανείς να τις «διαβάζει».



Ο πίνακας ξεκινά με την επιρροή των συμβάντων στο Ιράν το 1979
και τελειώνει με την επιρροή των συμβάντων στο Ιράν το 2026.
Στην μέση του πίνακα, το 2001, βλέπουμε την επιτυχία του Οσάμα Μπιν Λάντεν
και την μετέπειτα επιρροή των πολέμων στο Αφγανιστάν και Ιράκ.

Το πολύ ενδιαφέρον στον παραπάνω πίνακα είναι πως ο Μπους κέρδισε το 2000,
και πως ο Τραμπ κέρδισε το 2016.
Και οι δύο αυτές νίκες, και ιδιαίτερα του Τραμπ οφείλωνται στο ότι
το Electoral College ξεκινώντας από την απλή αναλογική των Κρατών
δίνει ενισχυμένα αποτελέσματα αριθμού Ελεκτόρων για να ακούγεται η φωνή των λίγων
στα Κράτη με πολύ μικρούς πληθυσμούς,
μεταξύ Κρατών πληθυσμού 39,5 εκατομμυρίων όπως η Καλιφόρνια,
και 1,2 εκατομμυρίων όπως η Μοντάνα.

Έτσι, το 2000 ήταν κόμβος για την παγκόσμια Ιστορία,
και το 2016 ίσως η μόνη αποτυχία ενός συστήματος που έφερε μια σημαντική μειοψηφία,
ρίχνοντας έτσι την υφήλιο σε χάος.

Αυτό που δεν είναι τόσο κατανοητό, και συνεπώς είναι άγνωστο, είναι ότι
σε βάθος χρόνου η Αμερική τείνει προς το κέντρο.
Είναι, στο μεδούλι της, ένα έθνος Κεντρώων.
Τα 50 χρόνια του πίνακα ξεκινάνε με μια αναστάτωση στο τέλος των '70 με το Ιράν,
αλλά μετά, επί 36 χρόνια, η κοινωνία προσπαθεί να ομαλοποιήσει την διαφορά,
πλησιάζοντας τις δύο γραμμές κοντύτερα την μια στην άλλη,
όταν την βλέπουμε σε απλή αναλογική.
Η καθημερινή εντύπωση επηρεάζεται από τις δυνατώτερες φωνές,
κάτι που δεν προσφέρει γενικότερη και μακρόχρονη κατανόηση της φύσης της Ένωσης.

Το πραγματικά σημαντικό, αν θέλει κανείς να κατανοήσει πραγματικά την φύση της Ένωσης,
Είναι ότι αν ο παραπάνω πίνακας αφορούσε μόνο τα αποτελέσματα του Νότου,
η κόκκινη γραμμή θα ήταν 4% ψηλότερα και η μπλε 4% χαμηλότερα, και
Αν ο πίνακας αφορούσε την Ένωση εκτός Νότου,
η κόκκινη γραμμή θα ήταν 4% χαμηλότερα και η μπλε 4% ψηλότερα.
Η διαφορά μεταξύ Νότου και της υπόλοιπης ένωσης είναι, απλά, ο βαθμός ρατσισμού/τοπικού εθνικισμού.

Επίσης ενδιαφέρον το κατά πόσο ένας πρόεδρος θεωρείται έντιμος, ηθικός, ικανός πέρα από το αν ψηφίστηκε ή όχι.

Θεωρούνται περισσότερο έντιμοι:
Κάρτερ 70%
Ομπάμα 55%

Θεωρούνται ελάχιστα έντιμοι:
Μπους W 46%
Τραμπ 31%

Καλύτερη Οικονομική Πολιτική:
(με διαφορετικά κριτήρια για κάθε εποχή)
Ρέγκαν, Κλίντον, Ομπάμα, Μπάιντεν
(ο Μπάιντεν μπαίνει στην λίστα επειδή έσωσε την οικονομία από εκεί που την είχε φέρει ο Τραμπ)
(ο Ομπάμα είχε παραλάβει από τον Μπους W το κραχ του 2008)

Ισχυρότερη επικοινωνία με την βάση των ψηφοφόρων:
(με διαφορετικά κριτήρια για κάθε πρόεδρο)
Ρέγκαν, Ομπάμα, Τραμπ



Τώρα, 3 Νοεμβρίου 2026 ψηφίζουμε Αντιπροσώπους, μέρος των Γερουσιαστών, και μερικούς Κυβερνήτες Κρατών.
Από τα 50 Κράτη, τώρα, 26 έχουν Ρεπουμπλικάνο Κυβερνήτη και 24 Δημοκρατικό.
Από τα 50 Κράτη, 36 εκλέγουν Κυβερνήτη το 2026.
Πέντε Κράτη, θερείται ότι πιθανότατα να αλλάξουν από Ρεπουμπλικάνο σε Δημοκρατικό Κυβερνήτη.

Οι Δημοκρατικοί θα ανέβουν οπωσδήποτε στον Οίκο και στην Γερουσία, αλλά πόσο άραγε και που;
Αν οι Δημοκρατικοί πάρουν και Οίκο και Γερουσία, ο Τραμπ γίνεται κουτσή πάπια χωρίς δύναμη πλέον,
Και είναι πιθανόν να απομακρυνθεί και να γίνει πρόεδρος ο Βανς, όπως είχε γίνει με τον Νίξον το 1974.
Όμως, ο φόβος είναι ότι ο Βανς θα είναι πιο επικίνδυνος από τον Τραμπ…



«Εάν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν τον έλεγχο οποιουδήποτε από τα δύο σώματα του Κογκρέσου αυτόν τον Νοέμβριο, θα ανακτήσουν ένα μέτρο εξουσίας στην Ουάσινγκτον και θα αποκτήσουν νέα επιρροή στην ατζέντα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.»

«Το πιο άμεσο εργαλείο τους θα είναι η εποπτεία του Κογκρέσου, η οποία θα τους επιτρέπει να διεξάγουν ακροάσεις, να κλητεύουν μάρτυρες και να διερευνούν τα πάντα, από τις πολιτικές μετανάστευσης του προέδρου και τον πόλεμο στο Ιράν μέχρι τις επιχειρηματικές του συναλλαγές. Οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν επίσης να ασκήσουν μεγαλύτερη επιρροή στις ομοσπονδιακές δαπάνες, ενδεχομένως αμφισβητώντας τους δασμούς του Τραμπ, τα προτεινόμενα έργα στην Ουάσινγκτον και τις περικοπές σε κυβερνητικές υπηρεσίες.»

«Αλλά ακόμη και μια σαρωτική νίκη θα άφηνε το κόμμα αντιμέτωπο με σημαντικά όρια. Ο Τραμπ θα μπορούσε να ασκήσει βέτο στη νομοθεσία τους όσο παραμένει στο αξίωμα, και η ψήφιση σημαντικών μεταρρυθμίσεων πιθανότατα θα απαιτούσε την υποστήριξη των Ρεπουμπλικανών.»

Αν κανείς ψάχνεται για το πως να λειτουργήσει καλύτερα για όλους τους πολίτες το πολίτευμα, ας μην βαρεθεί και σταθεί στην μισοψημένη σκέψη του πόσα κόμματα κατεβαίνουν σε εκλογές πριν αυξήσουν την συλλογική τους δύναμη ενωνόμενα, αλλά ας φτάσει στην άβολη κατάληξη των δύο βασικών κι αντιθέτων τάσεων του τι αντιπροσωπεύει, σφαιρικά, η κοινωνία μια χώρας ανά πάσα στιγμή. Ας θυμηθεί κανείς που βρισκόταν η Αμερική στις εκλογές του 1968, 1976, 1992, 2008 και 2016, και που έχει καταλήξει τώρα καθώς και κατευθύνει τις παγκόσμιες τάσεις και επίσης κατευθύνεται από αυτές. Ναι, ναι, ξέρω, η πληροφορημένη σκέψη δεν έχει πλάκα… απαιτεί δουλειά και μόρφωση.



Ας μείνουμε λίγο με μια πληροφορία που δεν την έγραψα ακόμα, και την γράφω τώρα.
Το Εθνικό Χρέος της Αμερικής έφτασε, τέλη Οκτωβρίου 2026, στα
40,5 Τρισεκατομμύρια δολλάρια.
Είναι διπλάσιο από τα 19,5 Τρισεκατομμύρια που ήταν πριν 10 μόλις χρόνια, το 2016.
Από χρέος-προς-GDP 105 % στα 123%.
( το 2000, το χρέος ήταν 5,6 Τρισεκατομμύρια και χρέος-προς-GDP ήταν 34%)
Κάθε Αμερικανός, κάθε ηλικίας από βρέφη και πάνω, «χρωστάει» πάνω από:
60.000 δολλάρια.
Το κόστος του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, του σεξισμού και της ομοφοβίας.


Σύμφωνα με την Pollwatcher, που παρακολουθεί όλες τις σφυγμομετρήσεις κοινής γνώμης καθώς γίνονται,

  1. Ο Τραμπ έχασε την εμπιστοσύνη του κόσμου για την οικονομία,
  2. Η Οικονομία και οι Τιμές στην αγορά είναι η προτεραιότητα των ψηφοφόρων,
  3. Ζητήματα «πολιτισμικού πολέμου» υποβόσκουν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.
  4. Το Δημοκρατικό Κόμμα παραμένει μη δημοφιλές.
  5. Οι ψηφοφόροι τείνουν να συμπαθούν τους υποψήφιους των Δημοκρατικών για τη Γερουσία.
  6. Οι Αμερικανοί ανησυχούν μήπως ο Τραμπ υπερβεί την εξουσία του.
  7. Οι νεαροί και οι ισπανόφωνοι ψηφοφόροι του Τραμπ έχουν απομακρυνθεί από αυτόν.
  8. Οι Δημοκρατικοί είναι ενθουσιώδεις, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι σίγουροι αν θα προσέλθουν στις κάλπες.
  9. Οι ανησυχίες για την τεχνητή νοημοσύνη εντείνονται, αλλά κανένα από τα δύο κόμματα δεν το αξιοποιεί αυτό ακόμη.




~~~