Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Φωτογραφία









Από τις 25 Απριλίου μέχρι σήμερα, σκέφτηκα, σχεδίασα και έχτισα (στο χέρι, γράφοντας κώδικα) τον πρώτο ιστοχώρο όπου μπορώ να δω μια μικρή συλλογή από τις φωτογραφίες μου των τελευταίων σαράντα δύο χρόνων, παρουσιασμένες σε ένα μέρος, σαν ένα σύνολο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν 2.800 φωτογραφίες σε 16 «γκαλερί» και 20 «πορτφόλιο». Αυτές τις διάλεξα αναμεσα σε αρκετές χιλιάδες και τις ετοίμασα μία-μία στο επαγγελματικό Αντόμπι Φώτοσοπ, χρησιμοποιώντας το όπως θα χρησιμοποιούσα ένα σκοτεινό θάλαμο χωρίς να "κλέβω" με τα τόσα περισσότερα που μπορεί αν θέλει κανείς να κάνει με το Φώτοσοπ. Σιγά-σιγά θα μπούνε περισσότερες καθώς ανακαλύπτω παλιές φωτογραφίες στα κουτιά και παίρνω καινούργιες.

Η φωτογραφία ήταν το αποκλειστικό επάγγελμά μου από το 1980 ως το 1990 στο Λονδίνο και την Αθήνα, για Θέταρο, επαγγελματικά στούντιο, τέχνες, επιχειρήσεις, τουριστικές εταιρείες κλπ., και από το 1990 πρόσθεσα στο ρεπερτόριό μου την παραγωγή εντύπων, καταλόγων και περιοδικών, την οργάνωση του λογισμικού εταιρειών και την σχεδίαση και δημοσίευση επαγγελματικών ιστοσελίδων, με την εταιρεία μου στις ΗΠΑ.

Μετά από το 1989 δεν εργάστηκα ποτέ οπουδήποτε στην Ευρώπη γιατί η διαφορά στις συνθήκες των επαγγελμάτων όπως και των αποδοχών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης (ιδίως Μεσογείου) ήταν και είναι τρομακτική.

Πάντα συνέχισα την φωτογραφία σαν κάτι το προσωπικό, και δίδαξα φωτογραφία τα βράδια στην Βοστώνη 16 χρόνια ως το 2016. Τώρα, δέκα χρόνια ήδη στον μικρό μας παράδεισο, επιστρέφω όλο και περισσότερο στην φωτογραφία, και ο καινούργιος αυτός ιστοχώρος έχει το δικό μου όνομα (το επίθετό μου) χωρίς σχέση με τον επαγγελματικό ιστοχώρο της Αμερικανικής μου εταιριούλας.

Δεν υπήρξε ποτέ διαφορά, για μένα, μεταξύ ευχάριστης απασχόλησης του να κάνω αυτό που με γεμίζει, και του "επαγγέλματος". Αισθάνομαι ότι ενώ εργάζομαι συνεχώς 40 χρόνια, δεν έχω «δουλέψει» ούτε μια μέρα στην ζωή μου.

Λυπάμαι που και που για τον λόγο του ότι η φωτογραφία σαν τεχνική και ο επαγγελματισμός γενικά, όχι μόνο στην φωτογραφία, έχουν χαθεί. Δεν υπάρχουν πια, πουθενά, ούτε στην Αμερική. Καθώς η ανθρωπότητα χαίρεται με την διαθεσιμότητα όλο και περισσότερων αυτοματισμών και πληροφορικής χωρίς φίλτρα, όπου ο καθένας μπορεί να «εκδώσει» τζάμπα ότι του κατέβει, και να βρει αρκετούς ανίδεους να του κάνουν “Like!”, κατρακυλά ιλιγγιωδώς προς την άγνοια, την αμορφωσιά και το Εγώ. Λίγοι υπάρχουν σήμερα που γνωρίζουν τι είναι ο επαγγελματισμός. Τότε, ξέραμε τι είναι τεχνική, και ξέραμε ότι δεν μπορούμε ποτέ να πούμε ότι «φτάσαμε» παρά μόνο ότι προχωράμε. Κάμποσοι άνθρωποι στην ηλικία μας το αναγνωρίζουν αυτό ακόμα.

Ο ιστοχώρος αυτός είναι η πρώτη φορά που μάζεψα ένα συνολικό δείγμα της ζωής μου, αλλά δεν τον έφτιαξα σαν ανάμνηση. Θα συνεχίσω να εργάζομαι και να παράγω όσο βαστάει το θνητό σαρκίο με την κατανόηση (από την προ-προηγούμενη ανάρτηση) ότι ύπαρξη και ανυπαρξία είναι ένα και το αυτό.

Το πως μπόρεσα να αισθανθώ και να δω την ύπαρξη, και το πως μπόρεσα να την εκφράσω με επικοινωνία βασισμένη στην οπτική απόδοση, παρατηρώντας και συλλογιζόμενος  την ζωή, μπορείτε να το δείτε σε αυτή την καινούργια διεύθυνση: sivyllis.com

Έχτισα δύο ιστοχώρους. Έναν για καλές οθόνες από μέγεθος 1285 πίξελς και επάνω, και έναν Lite για μικρότερες οθόνες (σμαρτφων ή τάμπλετ) 1284 πίξελς και κάτω. Αν μπορέσετε πηγαίνετε πρώτα από κομπιούτερ ή λαπτοπ με γύρω στα 1366 πιξελς οθόνη ή περισσότερα, κατά προτίμηση από οθόνη HD για να δείτε πρώτα την πιο όμορφη παρουσίαση, όπου, σε κάθε γκαλερί ή πορτφόλιο βλέπετε όλες τις φωτογραφίες σαν σλάιτς σε φωτεινό τραπέζι και κάνοντας κλικ στο καθένα γεμίζει την οθόνη σας --και μπορείτε να πάτε στην επόμενη ή προηγούμενη από τα βέλη δεξιά και αριστερά της κάθε μεγάλης φωτογραφίας, ή να την κλείσετε και να πατήσετε άλλη από το σύνολο.



Η Φωτογραφία δεν είναι τέχνη. Είναι το αποτέλεσμα ενός αθροίσματος εργαλείων τα οποία απαιτούν γνώση και τεχνική για να χρησιμοποιηθούν, όπως όλα τα εργαλεία.
Το ανθρώπινο ένστικτο είναι να επικοινωνήσουμε επιστρέφοντας στο περιβάλλον μας την εμπειρία που αποκτήσαμε από το περιβάλλον. Άλλοι το κάνουν αυτό με λόγια προφορικά, άλλοι γραπτά, άλλοι με ένα σφυρί και μια σμίλη πάνω σε ένα κομμάτι μάρμαρο, άλλοι με πινέλο και μπογιές πάνω σε ένα λευκό καμβά. Και άλλοι με μια φωτογραφική μηχανή.
Η έκφραση «φωτογραφική μηχανή», δεν είναι ακριβής. Θα έπρεπε να πούμε «σώμα φωτογραφικής μηχανής και φωτογραφικοί φακοί», όπου, το σώμα απλά αποθηκεύει το αποτέλεσμα καθώς την φυτογραφία την βλέπει ο κάθε φακός διαφορετικής γωνίας και προοπτικής σύνθεσης, επιλεγμένος για το κάθε θέμα από το ένστικτο και προτιμήσεις του κάθε φωτογράφου, το μάτι του οποίου «βλέπει» την γωνία και σύνθεση που προτιμά, και την αποδίδει με χρώματα ή μαυρόασπρη κατά προτίμηση.
Το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι μια εικόνα η οποία θα προκαλέσει στον νου εκείνου που την βλέπει τα αισθήματα και τις σκέψεις που προξένησε στον φωτογράφο η στιγμή και η πραγματικότητα την οποία φωτογράφησε.
δ. 








Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Σκορπιοί







Αναμεταξύ του βάτραχου και του σκορπιού, την ευθύνη συμπεριφοράς την έχει ο βάτραχος. Επειδή, ο σκορπιός ποτέ δεν αρνήθηκε την φύση του, και ήταν και ειλικρινής την στιγμή που υποσχέθηκε στον βάτραχο ότι δεν θα τον τσίμπαγε, ασχέτως με το αν δεν μπόρεσε τελικά να υπερβεί την φύση του και τσίμπησε τον βάτραχο. Βεβαίως. Η ευθύνη συμπεριφοράς βρίσκεται ολόκληρη στους ώμους του βατράχου.

Βλέπετε, αν ο βάτραχος αρνείτο να βοηθήσει τον σκορπιό να περάσει το ποτάμι, θα θεωρείτο κακός γείτονας. Αν έλεγε ότι δεν πίστευε την υπόσχεση του σκορπιού θα θεωρείτο κακόπιστος. Αν έλεγε ότι φοβάται γιατί η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει, θα θεωρείτο ρατσιστής. Αν ζήταγε από τον σκορπιό μια υπέρογκη αμοιβή ελπίζοντας να αρνηθεί να τον πληρώσει ο σκορπιός και να την γλυτώσει, θα θεωρείτο δυνάστης των φτωχών. Αν ό βάτραχος πρότεινε στον σκορπιό, αντί να τον βάλει στην πλάτη του να περάσει τον ποταμό, να του μάθει να κολυμπάει από μόνος του, τότε θα θεωρείτο Αμερικανός. Και αν ο σκορπιός πνιγόταν καθώς ο βάτραχος τον μάθαινε κολύμπι, τότε ο βάτραχος θα θεωρείτο και δολοφόνος.

Όχι μόνο η ευθύνη πέφτει πάντα στον βάτραχο, αλλά πάντα στο τέλος βγαίνει χαμένος. Και όταν πιστεύει τον σκορπιό και φέρεται καλά και γειτονικά, χάνει και την ζωή του.

Βέβαια στην ζωή δεν είναι τα πράγματα τόσο απλά γιατί ο κάθε ένας είναι βάτραχος σε ορισμένες καταστάσεις και σκορπιός σε άλλες. Και σε μερικές περιπτώσεις είναι και σκορπιός και βάτραχος την ίδια στιγμή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι σκορπιοί όλου του κόσμου ενώθηκαν ενάντια στην καταπίεση που δέχονται από τόσους βατράχους παντού, και ζούμε μια επανάληψη της δεκαετίας των 1930 της Ναζιστικής Γερμανίας. Μόνο που τώρα συμβαίνει παντού, από τον φασισμό που επιστρέφει στην Ιταλία, στον ψεύτη Φαράζ που έβαλε τους Άγγλους (τους Άγγλους, όχι όλους του Βρετανούς) και ψήφισαν βασισμένοι σε ψέματα χωρίς να ξέραν τι ψήφιζαν, μέχρι τον τυχοδιώκτη Τσίπρα που εκμεταλλεύτηκε την ειλικρίνεια εκείνων των Ελλήνων οι οποίοι είχαν αφιερώσει την ζωή και την σκέψη τους στην πλευρά που έχασε τον εμφύλιο, κι’ έβαλε και το πάλαι ποτέ κόμμα του Κύρκου και την Ελλάδα όλη στον γύψο με περισσότερη επιτυχία από τον Παπαδόπουλο, μέχρι τον νάρκισσο φασιστοναζί Τραμπ που άνοιξε πληγές στην Αμερικανική κοινωνία για τουλάχιστον μια-δύο γενιές.

Δεν πάμε καλά. Οι σκορπιοί απαιτούν από όλους τους βατράχους του κόσμου να τους περάσουν απέναντι στον ποταμό. Κι’ αν κανείς βάτραχος αρνηθεί κατηγορείται ότι είναι δεξιός.

Δεν πάμε καλά. Κι’ αν μεθαύριο οι «Βόρειοι Μακεδόνες» πούνε ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, είναι η φύση μας» καθώς επαναλαμβάνουμε τα Μυστικά του Βάλτου και τους Βαλκανικούς, κι’ αν οι Ιταλοί του χρόνου ψηφίσουνε Λέγκα και βγουν από το Ευρώ με ένα τρισεκατομμύριο χρέος και βουλιάξει η Ευρώπη, τουλάχιστον ο βάτραχος καθώς πεθαίνει θα μπορεί να είναι ευτυχής που δεν φέρθηκε με αγένεια και αμόρφωτα...

Κατά τ’ άλλα, ο Τραμπ ετοιμάζει έκτο κλάδο των ενόπλων δυνάμεων που θα ονομάζεται Δύναμη του Διαστήματος.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, στην ιστορία του Αισώπου, στο τέλος, πεθαίνει κι’ ο σκορπιός.











Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Παρόν







Όταν κοιτάζετε έναν άνθρωπο που στέκεται ένα μέτρο μπροστά σας δεν τον βλέπετε όπως είναι αυτή τη στιγμή αλλά όπως ήταν πριν 0,000000003 δευτερόλεπτα. Για την ακρίβεια, 0.00000000333564095198 δευτερόλεπτα. Και για να είμαστε ειλικρινείς, μια και η μύτη του είναι περίπου 25 εκατοστά κοντύτερα σε εσάς από το πίσω μέρος του κεφαλιού του, βλέπετε την μύτη του όπως ήταν πρίν 0.00000000333564095198 δευτερόλεπτα, και τα αυτιά του όπως ήταν πριν 0.00000000383598709478 δευτερόλεπτα. Διότι, το φως, το φωτόνιο, κινείται με ταχύτητα 299.792.458 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Για να το καταλάβετε καλύτερα, το φεγγάρι βρίσκεται 363.104 χιλιόμετρα από την Γη όταν βρίσκεται στην κοντύτερη του θέση προς την Γη, και 405.695 χιλιόμετρα όταν βρίσκεται στην πιο απομακρυσμένη του θέση, δηλαδή, κατά μέσο όρο βρίσκεται 384.400 χιλιόμετρα από την Γη, άρα, όταν κοιτάτε το φεγγάρι το βλέπετε όπως ήταν πριν 1,28 δευτερόλεπτα. Για την ακρίβεια, όπως ήταν πριν 1,282219 δευτερόλεπτα (και οδηγώντας το αυτοκίνητό σας προς το φεγγάρι με ταχύτητα 120 χιλιόμετρα την ώρα θα χρειαζόσασταν 134 μέρες να φτάσετε στο φεγγάρι χωρίς στάση).

Αλλά, μια στιγμή… το φεγγάρι είναι μια σφαίρα με διάμετρο 3.474 χιλιόμετρα, άρα, όταν κοιτάτε το φεγγάρι, το κέντρο του  «δίσκου» είναι 1.737 χιλιόμετρα πιο κοντά σε εσάς από όσο είναι οι άκρες του «δίσκου». Δηλαδή, όταν κοιτάτε το φεγγάρι βλέπετε το κέντρο του όπως ήταν πριν 1,276426 δευτερόλεπτα, και τις άκρες του όπως ήταν πριν 1,282219 δευτερόλεπτα.

Για να το καταλάβετε ακόμα καλύτερα, ο γαλαξίας της Ανδρομέδας βρίσκεται 2.500.000 έτη φωτός από εμάς και κινείται προς τα εμάς με ταχύτητα 396.000 χιλιόμετρα την ωρα. Όταν κοιτάτε τον γαλαξία της Ανδρομέδας τον βλέπετε όπως, και εκεί, που ήταν πριν 2.500.000 χρόνια. Και στην πραγματικότητα βρίσκεται 8.672.400.000.000.000 χιλιόμετρα κοντύτερα από εκεί που νομίζετε πως είναι όταν τον κοιτάτε.

Βλέπετε, όταν κοιτάτε τα άστρα (πολλά εκ των οποίων είναι γαλαξίες και όχι άστρα), κοιτάτε πίσω στον χρόνο. Κάθε φορά που κοιτάτε προς τον ουρανό το βράδυ, ταξιδεύετε στον χρόνο. Κάθε φωτεινή κουκίδα που βλέπετε πλανήτης, άστρο ή γαλαξίας (όλα σαν φωτεινές κουκίδες φαίνονται), την βλέπετε την κάθε μία όπως ήταν σε μια συγκεκριμένη ξεχωριστή, διαφορετική στιγμή του παρελθόντος. Α! και δεν τα βλέπετε εκεί που είναι τώρα, αλλά εκεί που ήταν τότε, το κάθε ένα.

Ο ουρανός, στην πραγματικότητα, την τωρινή στιγμή, είναι πολύ διαφορετικός από το τι βλέπουμε εμείς κοιτάζοντας την κάθε κουκίδα όπως και όπου ήταν στο παρελθόν, σε διαφορετικό παρελθόν η κάθε μία.

Όμως το ίδιο ισχύει και για το οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας, ακόμα και την οθόνη όπου διαβάζετε τώρα. Αν το κομπιούτερ σας σταματήσει να λειτουργεί, εσείς δεν θα το αντιληφθείτε παρά 0,000000003 δευτερόλεπτα μετά το γεγονός. Τι σημασία έχει το αν βλέπετε έναν γαλαξία όπως ήταν πριν 2,5 εκατομμύρια χρόνια, τον ήλιο πριν 8 λεπτά, τον πλανήτη Άρη όπως ήταν πριν 3 λεπτά, το φεγγάρι πριν ένα δευτερόλεπτο ή ένα αγαπητό σας πρόσωπο πριν 0,00000000333564095198 δευτερόλεπτα;

Βλέπετε πάντα το παρελθόν.

Και ζείτε στο παρελθόν.

Για να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχετε (ότι ζείτε), ή για να αντιληφθείτε οτιδήποτε δείτε μπροστά σας, αφότου το φως φτάσει στα μάτια σας, ηλεκτρικές εκκενώσεις πρέπει να ταξιδέψουν από ένα νευρώνιο του εγκεφάλου σας σε κάποιο άλλο νευρώνιο, και αυτό παίρνει κάμποσα κλάσματα του δευτερολέπτου παραπάνω.

Τι δηλαδή; Το απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου το θεωρείτε πολύ μικρό για να το υπολογίσετε σαν παρελθόν; Παρελθόν είναι. Μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι σας πήρανε φωτογραφία με φλας, φως έχει ταξιδέψει σχεδόν την μισή απόσταση από το φεγγάρι στην Γη, κάπου 150.000 χιλιόμετρα –γιατί κάνει περίπου μισό δευτερόλεπτο στον εγκέφαλό σας  για να συνειδητοποιήσετε, συνειδητά, ότι σας πήρανε φωτογραφία με φλας.

Η Ύπαρξη, η συνειδητή ύπαρξη, υπάρχει πάντα στο παρελθόν.

Τι και που, τότε, είναι το παρόν;

Το παρελθόν πέρασε, πάει, δεν υφίσταται πια, υπάρχει μόνο σαν ανάμνηση στην φαντασία σας και στην σκέψη σας, και, το μέλλον δεν υπάρχει παρά μόνο στην λογική σας σαν προσδοκία, μια προσδοκία που υπάρχει αυτή-καθ’αυτή στο παρελθόν (στην συνειδητοποίηση).

Το παρόν είναι απλά το σημείο όπου το παρελθόν αγγίζει το μέλλον.
Όμως είναι σημείο επαφής. Δεν έχει κανένα μήκος, καμία διάσταση ή υπόσταση.
Και εφ’ όσον ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον «υπάρχουν» εφικτά «τώρα», το παρόν είναι, όσον αφορά την ανθρώπινη συνειδητοποίηση, μια αυταπάτη.
Και εφ’ όσον το μέλλον απλά δεν υπάρχει, μέχρι να γίνει παρελθόν, το μόνο που υπάρχει σε γραμμικό χρόνο είναι το μηδέν (το τίποτα). Εκεί που το μηδέν είναι άπειρο και το άπειρο, μηδέν.

Ο γραμμικός χρόνος του πριν-τώρα-μετά, βλέπετε, είναι μια ανθρώπινη αυταπάτη –αποτέλεσμα της βιολογίας μας.
Στην κοσμική πραγματικότητα ο χρόνος δεν είναι γραμμικός.
Ο χρόνος και οι τρεις διαστάσεις, δηλαδή το πριν-τώρα-μετά-μπροστά/πίσω-πάνω/κάτω-δεξιά/αριστερά είναι ένα. Ένα το οποίο ονομάζεται χωροχρόνος (spacetime).
Όπου, όλα τα συμβάντα απ’ αρχής μέχρι τέλους της ζωής σας και του σύμπαντος, υπάρχουν …ταυτόχρονα.

Μπορείτε να φανταστείτε χωροχρόνο χωρίς διαχωρισμό μεταξύ χώρου και χρόνου; Δεν μπορείτε. Επειδή, αν μπορούσατε να το φανταστείτε, θα έπρεπε να φανταστείτε την ανυπαρξία, όχι μόνο του κατανοητού στον άνθρωπο σύμπαντος, αλλά και την ανυπαρξία του εαυτού σας (επειδή η «ύπαρξη» χρειάζεται γραμμικό χρόνο για να την συνειδητοποιήσει κανείς).

Αυτό που πραγματικά υπάρχει, χωρίς γραμμικό χρόνο πριν και μετά, είναι το εκπληκτικό θαυματούργημα που είναι το πραγματικό σύμπαν του χωροχρόνου.





Η ολική έκλειψη  της Σελήνης (Blood Moon) της 27ης Ιουλίου 2018,
πάνω από το σπιτάκι μας στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε.
















Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Βαλκανικά




Έχω περάσει τους τελευταίους μήνες επεξεργαζόμενος χιλιάδες φωτογραφίες από την δουλειά μου των τελευταίων 42 ετών, για τον καινούργιο μου ιστοχώρο ό οποίος μέχρι στιγμής έχει κάπου 2.050 φωτογραφίες σε 15 γκαλερί και 10 πορτφόλιο. 
Σήμερα βρήκα αυτές, από το 1986, και σκέφτηκα ότι η χώρα σ’ αυτές τις φωτογραφίες, μόνο τριάντα δύο (32) γρήγορα χρόνια αργότερα, κατάφερε να πάρει τα περισσότερα δανεικά από οποιαδήποτε άλλη χώρα, να τα φάει, να χρεοκοπήσει, να δεχτεί τέσσερα μνημόνια μέχρι τα επόμενα σαράντα δύο χρόνια, να λέει ότι ο κόσμος της χρωστάει τον πολιτισμό, και ότι για το χρέος φταίνε εκείνοι που της έδωσαν τα δανεικά, και η Μέρκελ. 
ΥΓ. Στην πρώτη φωτογραφία, το ατροποιείον έδινε το ψωμί σε χαρτοσακούλες που επάνω τους είχαν σφραγίδα από την δεκαετία του 50 ότι ήταν Αλεύρι, Βοήθεια από τις ΗΠΑ.



















Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Μινωικά












Ήρθε πάλι η εποχή του χρόνου όταν γρυλίζω και γκρινιάζω για το πως όλα γίνονται κάθε χρόνο και χειρότερα.
Και για όσους ακόμα δεν το ξέρουν, οι Μινωικές γραμμές, MINOAN LINES,  δεν είναι πια Ελληνικές αλλά τις αγόρασε από το 2008 η Ιταλική εταιρία Γκριμάλντι Λάινς, της οικογένειας Γκριμάλντι, από το Παλέρμο της Σικελίας με έδρα στην Νάπολι. Τα δύο αδελφά πλοία που χρησιμοποιούν για Πάτρα-Ηγουμενίτσα-Ανκόνα-Τεριέστη είναι τα Κρουζ Γιουρόπα και Κρουζ Ολύμπια. Κάθε χρόνο Ιταλοποιούνται ακόμα και περισσότερο.
Μόνο στα κατώτερα αξιώματα πληρώματος και σερβιτόροι έχουν μείνει Έλληνες, μπαϊλντισμένοι, απογοητευμένοι, βαριεστημένοι, τα καράβια είναι καταβρώμικα, τα προϊόντα πανάκριβα και κακής ποιότητας, τα φαγώσιμα πανάκριβα και δεν τρώγονται. Η οργάνωση σαν να προορίζεται για γελάδια. Η πελατεία, ανάλογη. Δυστυχώς, η Γκριμάλντι (Μινώαν) είναι φτηνότερη από την ΑΝΕΚ κι’ έτσι έχουμε αναγκαστεί χρόνια τώρα να μας λείπει η ΑΝΕΚ και να πηγαίνουμε ΜΙΝΟΑΝ.
Από πρόπερσι η τυρόπιτα και ο γύρος δεν τρώγονται. Από πέρσι ο καφές δεν πίνεται. Φέρνουμε πια δικά μας φαγητά να ‘χουμε στην καμπίνα.
Αλλά για να μην τα ρίχνουμε όλα στους Γκριμάλντι, να πούμε και για την δυσλειτουργική, κακή κι’ ανάποδη Ανκόνα. Στην Πάτρα κάνουμε 10-20 λεπτά να βγούμε με τ'αυτοκίνητο απ' το καράβι. Στην Ανκόνα κάνουμε 1-2 ώρες για να βγούμε. Επίσης, την μέρα που φεύγαμε είχαν κρατήσει το καράβι που ερχόταν για 3 ώρες έξω από το λιμάνι γιατί είχαν μέσα ένα κρουαζιερόπλοιο, και αντί να φύγουμε 4 μμ., κατά το πρόγραμμα του δρομολογίου, φύγαμε 9 το βράδυ.
Στα εισιτήρια χρησιμοποίησα το γλυκύτερο χαμόγελό μου ώστε, μια που είμαστε τακτικοί πελάτες, και λόγω τέτοιας καθυστέρησης, αν μπορούσαν, να μας κάνουν μια δωρεάν αναβάθμιση καμπίνας. Και από δίκλινη εσωτερική, μας έδωσαν στο πι και φι «τζούνιορ σουίτα», δωρεάν.





Ο φάρος στο νότιο άκρο της Λευκάδας...


...και, με τηλεφακό, η θέα από το μπαλκόνι μας στο Παλιό Φάληρο.


Δυό βδομάδες αργότερα, στην Πάτρα, τα καράβια δεν είχαν καταφέρει να διορθώσουν την καθυστέρηση, κρατώντας 3-4 ώρες καθυστέρηση επί 15 μέρες, και, αντί για την προγραμματισμένη 7 μμ., φύγαμε τελικά 10:15 το βράδυ.
Στα εισιτήρια της Πάτρας χρησιμοποίησα το ίδιο γλυκό χαμόγελο για δωρεάν αναβάθμιση καμπίνας αλλά μου πρόσφεραν αναβάθμιση με 78 Ευρώ και όταν εξήγησα ότι από την Ανκόνα μας την είχαν κάνει δωρεάν, οι Έλληνες μου απάντησαν: «δεν γίνονται αυτά, κύριε, δεν μπορεί να σας έκαναν δωρεάν αναβάθμιση», υπονοώντας, υποθέτω, ότι τους έλεγα ψέματα.
Μεταξύ μας δηλαδή, να κι' αν μας κάναν δωρεάν αναβάθμιση, να κι' αν δεν μας κάνανε. Αλλά να μου λένε ότι λέω ψέματα;!; Να βάλουνε τα εισητήριά τους εκεί που δεν λάμπει ο ήλιος! 










Φτάσαμε σπίτι μεσάνυχτα 3 Ιουλίου, πάνω στην ώρα για τον εορτασμό της 4ης Ιουλίου το πρωί!
Σπίτι μας, σπιτάκι μας!















~~~






Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Μακεδονικά








Οι απόγονοι του γιού του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, του οποίου το όνομα ήταν Έλλην, λέγονται Έλληνες. Ποτέ όμως δεν υπήρξε κράτος με το όνομα Ελλάδα μέχρι το 1828. Το όνομα αυτό χρησιμοποιήθηκε μόνο από τους νεοέλληνες μια και ανέκαθεν εκτός Ελλάδας ονομάσθηκαν Γραικοί και η χώρα τους Γραικία. Και οι Έλληνες της αρχαιότητας είχαν σαν πρώτο συνθετικό της ταυτότητάς τους το κράτος τους. Την Αθήνα… την Σπαρτη… την Μακεδονία. Στην πραγματικότητα, πέρα από τους μύθους, Έλληνες ήταν μετέπειτα εξέλιξη του ονόματος Ελλοί, ή Σελλοί, κάτοικοι της περιοχής της Δοδώνης. Στην σημερινή Ήπειρο.

Η Μακεδονία υπήρξε υπολογίσιμη δύναμη στην Ιστορία για περίπου 40 χρόνια, από τον Φίλιππο τον Β’ ως τον γιό του τον Αλέξαδρο Γ’ τον Μακεδόνα, τον γνωστό ως Μέγας Αλέξανδρος. Και αυτά τα 40 χρόνια, μέσα από τα τελευταία 4.000 χρόνια, απασχολούν σήμερα, μέχρι που πιθανόν και κυβερνήσεις να ρίξουν.

Αλλά τι λέει ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος για όλα αυτά;
«Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων»

Άλλοι λένε ότι το συνδετικό «και» σημαίνει ότι ο Αλέξανδρος διαχωρίζει τους Μακεδόνες από τους Έλληνες. Άλλοι λένε ότι απλά έβαλε τον εαυτό του πρώτο. Υπάρχει και η εκδοχή ότι ήθελε να την ρίξει στους Σπαρτιάτες που δεν τον ακολούθησαν. Ή, ότι ήθελε να ειρωνευτεί το γεγονός ότι οι Αθηναίοι έβλεπαν τους Μακεδόνες σαν βάρβαρους βάζοντας τους δυσκολίες στην συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες, και για να πετύχει την ειρωνεία του επέδειξε τους κατοικόυντας την Ασία ως βάρβαρους, και όχι τους Μακεδόνες. Ίσως και όλα τα παραπάνω μαζί.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση ο Αλέξανδρος δεν βοηθά να αποδείξουμε το θέμα έτσι ή διαφορετικά.

Έρχονται οι Σλάβοι οκτακόσια χρόνια μετά τον Αλέξανδρο στην περιοχή που για λίγο ήταν τα βόρεια εδάφη της Μακεδονίας του Φιλίππου και του Αλέξανδρου, και, άλλα χίλια τετρακόσια χρόνια αργότερα αποφασίζουν ότι είναι Μακεδόνες και ότι το κράτος τους λέγεται Μακεδονία. Και οι Έλληνες που κέρδισαν το κύριο μέρος της Μακεδονίας του Αλέξανδρου μόλις το 1912, αρνήθηκαν το όνομα του νεοσύστατου γειτονικού κράτους, το 1992.

Δυστυχώς, σωστά ή λάθος, κανέναν μα κανέναν εκτός Ελλάδας και Σκοπίων δεν τον ενδιαφέρει ο καυγάς και η κλωτσοπατινάδα στα Βαλκάνια.

Απλά, οι κοινοί άνθρωποι εκτός Βαλκανίων βλέπουν έναν καυγά χωρίς λόγο. Σωστά ή λάθος έτσι το βλέπουν, και, αυτό, το ότι έτσι το βλέπουν, είναι γεγονός.

Και από τους Έλληνες τι ακούν γενικά στις ειδήσεις τους ή όταν επισκέπτονται σαν τουρίστες την Ελλάδα;

Ακούν τους Έλληνες να λένε ότι είναι οι απ’ ευθείας απόγονοι του Μεγαλέξαντρου και ότι οι Σκοπιανοί δεν είναι, αντί να λένε, παραδείγματος χάριν, ότι η αρχαία Μακεδονία ήταν Ελληνόφωνη και ότι ο στερεός πυρήνας των εδαφών της είναι η περιοχή από Αμφίπολη ως Βεργίνα και προάστεια, όλα σήμερα μέσα στο κράτος της Ελλάδας. 

Ακούν τους Έλληνες να λένε ότι η Ελλάδα είναι η ομορφότερη χώρα της Γης τελεία και παύλα, αντί να λένε, παραδείγματος χάριν, ότι η Ελλάδα είναι από τις πέντε-δέκα ομορφότερες περιοχές του κόσμου.

Ακούν τους Έλληνες να λένε ότι δεν φταίνε εκείνοι που φάγανε τα δανεικά αλλά φταίνε εκείνοι που τους τα δώσανε.

Αν η Ιταλία είναι η μόνη χώρα στην οποία θα μπορούσε να γεννηθεί ο φασισμός, η Ελλάδα αποδεικνύεται η μόνη χώρα στην οποία θα μπορούσε να επιζήσει και να διαιωνισθεί το Οθωμανικό, Μικρασιατικό, από τέλη του μεσαίωνα, θέατρο σκιών Ο Καραγκιόζης (μαυρομάτης).

Και εφ’ όσον ο προσδιορισμός του φασισμού (του Μουσολίνι) είναι η πίστη σε απ’ ευθείας σύνδεση με ένα κράτος και λαό που υπήρξε πριν 2000 χρόνια και η θέληση για αναβίωσή του, αν οι δυτικοί ξέραν τι είναι ο Καραγκιόζης θα μπορούσαν κάλλιστα να μας πούνε Καραγκιοζοφασίστες.

Επειδή, οι Έλληνες ουδέποτε μπορέσανε να επικοινωνήσουν ιδέες στα σοβαρά με άλλους λαούς, και αυτό επειδή οι Έλληνες ποτέ δεν έδωσαν δυό λεπτά της ώρας να συλλογιστούν πως σκέπτονται οι άλλοι λαοί και συνεπώς να επικοινωνήσουν με τρόπο που να γίνεται κατανοητός... Και αυτό επειδή ο Έλληνας πάντα σκέπτεται πιο σωστά από όλους και τα ξέρει καλύτερα τα πάντα από όλους, και αν οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν φταίνε οι άλλοι και όχι ο ίδιος.

Εν τω μεταξύ, επί είκοσι χρόνια, τα Σκόπια παίζουν διαφημιστικά σποτάκια σε όλες τις χώρες εκτός της Ελλάδας. Εκεί δεν τα βλέπετε. Αλλά όλοι οι λαοί έξω από την Ελλάδα βλέπουν επί είκοσι χρόνια διαφημιστικά καλοφτιαγμένα από εταιρείες δυτικές και Αγγλόφωνες που κάνουν θαυμάσια δουλειά. Τα διαφημιστικά της Ελλάδας τα κάνουν οι κυρίες του Κολωνακίου και τα γράφει στα Αγγλικά ο ανιψιός του μπατζανάκη που πήρε και Λόουερ από το φροντιστήριο.

Το ότι τα Σκόπια τα λένε απλά «Μακεδονία» όλοι, σε όλη την Γη, επί είκοσι χρόνια τώρα, και θα συνεχίσουν να τους λένε «Μακεδονία» μα να χτυπιόμαστε κάτω και να φωνάζουμε τη μαμά μας, είναι αποτέλεσμα λανθασμένης στρατηγικής και εσφαλμένης επικοινωνίας από μέρους των νεοελλήνων και του καραγκιοζοφασισμού που τους δέρνει και του υποτιθέμενου «κράτους» τους. 

Στο τέλος, σε κάθε συνάντηση, ο ξερόλας μένει μόνος του.

Το ότι επιτρέψαμε στους Σλάβους των Σκοπίων να γίνουν γνωστοί ως Μακεδονία, είναι το αποτέλεσμα της ιδιωτικότητας (idiocy) που μας δέρνει.

Θάλασσα τα κάναμε.



ΥΓ. Κατά τ’ άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει το «Βόρεια Μακεδονία» σαν νίκη του μεγάλη, ενώ είναι ήτα κατά κράτος, και στις 14 Ιουνίου τελικά τα Σκόπια έκαναν πίσω από την «συμφωνία». Αυτά.









Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Πομπηία




Για τα δέκα χρόνια από την ημέρα που γνωριστήκαμε, πήγαμε μίνι διακοπές στο Βιτέρμπο, βόρεια της Ρώμης, για 5 μέρες, και μία από αυτές, την περασμένη Κυριακή, κάναμε εκδρομή με τουριστικό πούλμαν από την Ρώμη στην Πομπηία! 
Είμασταν στην Πομπηία 6 ώρες και πήρα 401 φωτογραφίες (1 φωτογραφία κάθε 53 δευτερόλεπτα) από τις οποίες «προώθησα» ως αποδεκτές τις 227, εκ των οποίων βάζω 92 εδώ παρακάτω :-) 
Enjoy!