Γέγονε!

 

Συνέχεια, λοιπόν, μετά τις τελευταίες τρεις αναρτήσεις: Κοράντο, και Τζίνι, και  Οικονομολόγοι,
η προύσα: Γέγονε!

Ότι και να είναι μια εκάστοτε κυβέρνηση, καλή, κακή, ίσια, στραβή… μια αντιπροσωπευόμενη Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν Δημοκρατία αν δεν υπάρχει λειτουργούσα αντιπολίτευση στην Βουλή.

• Είτε μια χώρα έχει εφτά οχτώ παρατάξεις που συνεργάζονται παρουσιάζοντας μόνο δύο κόμματα, όπως στα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής, ή τρία κόμματα όπως το Ενωμένο Βασίλειο,
• Είτε μια χώρα, σαν την Ιταλία παραδείγματος χάριν, από 13 κόμματα το 2014 φτάνει στα 69 εγγεγραμμένα κόμματα το 2023 και η κυβέρνηση είναι συνεργασία τριών-τεσσάρων κομμάτων,
• Είτε μια χώρα σαν την Ελλάδα έχει κάπου 33-66 κόμματα από τα οποία εκλέγονται πέντε, ή εφτά ή οχτώ στην Βουλή, και καμιά φορά συνεργάζονται δύο για να κυβερνήσουν...
• Υπάρχει πάντα μια αντιπολίτευση που έστω και για τα μάτια παρουσιάζει μια εικόνα συζήτησης.

Είναι δυό χρόνια περίπου, τώρα, που στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντιπολίτευση: έχει διαλυθεί εν μέσω αδιαφορίας και ιλαρούς γελοιότητας. Αυτό, το να μην υπάρχει αντιπολίτευση, απλά, δεν είναι υγιής Δημοκρατία όσο καλό να είναι (ή να μην είναι) το κυβερνόν κόμμα.

Η οικονομία! Που είναι η οικονομία; Τι την κάνατε, ωρε, την οικονομία;

Ανεργία τον Ιανουάριο του 2026 στο 7,7%, σε τάση μείωσης από το 9,8% όπου βρισκόταν Ιανουάριο του 2025. Μείωση της ανεργίας που συνεχιζόταν ήδη από το 10,1% του 2024 και 11,1% του 2023, και 11,9% το Δ’ τρίμηνο του 2022.

Από πλευράς ανεργίας, η διάλυση της αντιπολίτευσης φαίνεται να έχει φέρει θετική πορεία στην οικονομία, ή, κατά το ελάχιστο, να μην την έχει επηρεάσει αρνητικά. Κι’ ας μην είναι  «Δημοκρατία» χωρίς αντιπολίτευση.

Αλλά, τι συμβαίνει με τους μισθούς σε σχέση με το κόστος ζωής; Εκείνοι που παίρνουν μισθό μπορούν να επιζήσουν με τον μισθό που παίρνουν έναντι του κόστους ζωής, ή όχι;

Από τα τέλη του 2021 μέχρι σήμερα το κόστος ζωής στην Ελλάδα αυξάνεται συνεχώς, όμως o Πληθωρισμός μειώνεται, από 9,6% το 2022 στα 2,8% το 2026.

Όμως, και οι μισθοί επίσης αυξάνονται, ο κατώτερος μισθός από €650 το 2021 ανέβηκε στα €920 τον Απρίλιο 2026, ενώ ο μέσος μισθός αυξάνεται κατά περίπου 5% τον χρόνο φτάνοντας περίπου €1.460 τον μήνα το 2026.

• Οπότε, η γενική εικόνα ανεργίας-κόστους ζωής-αποδοχών τα τελευταία 5 χρόνια είναι θετική, με συνεχή τάση βελτίωσης.

Οποιαδήποτε λογική δεν μπορεί παρά να δείξει προς το ότι τα πράγματα είναι θετικά, όσον αφορά την οικονομία, κι' ας τον βρίζουνε υποτιμητικά λέγοντάς τον «Κούλη», τζάμπα είναι.

Οι μεγάλοι και σοβαροί επιστήμονες των Οικονομικών του καφενείου μπορεί να σας πουν ότι το 2009 το χρέος ήταν περίπου 300 δισεκατομμύρια ενώ το 2026 είναι περίπου 400 δισεκατομμύρια, και ο Κούλης φταίει.

Αυτό που δεν θα σας πούνε στο καφενείο είναι ότι ο αριθμός που αντιπροσωπεύει το χρέος από μόνος του δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Αυτό που σημαίνει κάτι είναι η ποσοτική σχέση μεταξύ Χρέους και Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος, που το 2009 ηταν 127% και το 2026 είναι μεταξύ 138% και 142%.

Το σημαντικό, αυτό που σημαίνει κάτι, δεν είναι πόσα χρωστάς, μάτια μου, αλλά πόσο εύκολο ή δύσκολο σου είναι να πληρώνεις τις δόσεις σου, ή να μην μπορείς να τις πληρώσεις και σου πάρουνε τα σώβρακα!

Αλλά, ούτε αυτό είναι αρκετό για να γίνει κατανοητή η πραγματικότητα, αφότου βγεις από το καφενείο των «επιστημόνων».

Η πλήρης Ιστορία είναι ότι στο μνημόνιο δεν βάλανε την Ελλάδα το 2009 όταν ήταν στο 127% αλλά το 2010 όταν είχε ανέβει στο 145%! και την βγάλανε από το μνημόνιο το 2020 με 210%, και η Ελλάδα, ο κακός ο Κούλης, έριξε το ποσοστό από 210% το 2020 στο περίπου 140% το 2026, 5% κάτω από το που ήταν οταν σας βάλανε στο μνημονιο, και το ποσοστό συνεχίζει να πέφτει.

Δεν θα σας τα πούνε αυτά οι «επιστήμονες» του καφενείου.

Τελικά, η Οικονομική Επιστήμη του Καφενείου ίσως να αφήνει καναδυό λεπτομερειούλες απ' έξω από την αφήγησή της. Αλλά, ποιός ενδιαφέρεται για τέτοιες λεπτομέρειες όταν αυτοϊκανοποιείται με φαντασιώσεις πολύ πιο ερεθιστικές!

Σύμφωνα με το καφενείο πάντως, ο Κούλης είναι μεγάλος απαταεώνας. Ένα πράμα σαν τον Ομπάμα, να δεις. Απλά μην πει κανείς αληθινά δεδομένα γιατί θα σκάσουνε οι φουσκάλες στον βαρύ-γλυκό και θα πέσει ο αφρός του φραπουτσίνο και θα μικρύνουν και τα πιπι των επιστημόνων. Όταν συνομιλείτε με επιστήμονες του καφενείου, πρέπει πάντα να θυμάστε οτι από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα και μαύρ' είν' η νύχτα στα βουνά.

Υπάρχει βέβαια και η μικρή λεπτομέρεια, ότι τα νοίκια και το κόστος αγοράς κατοικίας έχουν ανέβει ως και 110% σε λίγα μόνο χρόνια, αλλά σε αυτό θα επιστρέψουμε παρακάτω.

~~~

Η σημερινή κυβέρνηση εκλέχθηκε το 2019, ένα χρόνο πριν βγει η Ελλάδα από τα μνημόνια, και κυβερνά επί εφτά χρόνια:

• Το 2019 ψήφισαν μόνο 57,78% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και έφεραν την κυβέρνηση με 39,85% και την αντιπολίτευση με 31,53%
• Το 2023 ψήφισαν μόνο 61,78% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (περισσότεροι όμως από το 2019) και κράτησαν την ίδια κυβέρνηση με 40,79% (μεγαλύτερο ποσοστό από το 2019) και την αντιπολίτευση με 20,07% (σχεδον το μισό από όσο της είχαν δώσει το 2019)

Μεταξύ 2023 και 2025 η αντιπολίτευση, όλα τα κόμματα που θα μπορούσαν να είναι αντιπολίτευση, αποδυναμώθηκαν και οδεύουν προς διάλυση. Σήμερα, απλά δεν υπάρχει πλέον πραγματική, λειτουργούσα αντιπολίτευση στην Ελλάδα.

Το ποσοστό έγκρισης της κυβέρνησης σήμερα, σύμφωνα με εκτίμηση δημοσκοπήσεων της Liberal.gr, βρίσκεται στα περίπου 32,7% έως 34,1% (μετά από εφτά χρόνια κυβέρνησης που ξεκίνησε στα 39,85%) και το επόμενο κόμμα φτάνει μόλις τα 10,8% έως 15,4%.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αφ’ ενός οι Έλληνες προτιμάν την σημερινή κυβέρνηση που εξέλεξαν και επανεξέλεξαν εδώ και εφτά χρόνια, και αφ’ εταίρου η οικονομία βελτιώνεται σταθερά εις όφελος των πολιτών επί τουλάχιστον πέντε συνεχή χρόνια.

Το γεγονός που κυρίως έδρασε ως αρνητικό για την κυβέρνηση πρόσφατα ήταν το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ολα τα κόμματα ενώθηκαν εναντίων του κυβερνώντος πάνω σ' αυτό. Προσωπικά δεν γνωρίζω αρκετά για να έχω γνώμη για «τα Τέμπη» (έχετε ακούσει ποτέ Ελληνικής καταγωγής άνθρωπο να λέει «δεν γνωρίζω αρκετά για να έχω γνώμη»; ). Εκείνο που γνωρίζω είναι το εξής: Όταν οι Ιταλικοί σιδηρόδρομοι (Ferrovie dello Stato Italiane) αγόρασαν τους Ελληνικούς σιδηρόδρομους το 2017, έξι χρόνια πριν το ατύχημα στα Τέμπη, εδώ στην Ιταλία είχα πει στην Ιταλική οικογένεια και Ιταλούς φίλους ότι, Ωχ! Πρόκειται να γίνει μεγάλο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ελλάδα τα χρόνια που έρχονται. Το ξέρετε όμως, ότι το μεσαίο μου όνομα είναι «Κασσάνδρα». Ο Απόλλων της είχε δώσει το δώρο της προφητείας και την κατάρα να μην την πιστεύει κανείς.

Τέλος πάντων, αντιπολίτευση ή όχι, δημοκρατία ή όχι, η οικονομία πάει καλύτερα από το 2021 (τώρα, η οικονομία πάει κσλά. Η φούσκα των ακινήτων πιστεύω ότι θα σκάσει σε λίγα χρόνια.) και ο κόσμος προτιμάει το κόμμα που κυβερνά με μεγάλη σχετική διαφορά από το αμέσως δεύτερο σε προτίμηση. Αυτή είναι η πραγματικότητα είτε αρέσει είτε όχι. 

Αν και το έχω ξαναπεί, θα ήθελα να περιγράψω σε αυτό το σημείο πως οι μεσογειακοί, οι Έλληνες, οι Ιταλοί, σκέφτονται πόσα λεφτά παίρνουν τον μήνα καθαρά στην τσέπη, και ο Έλληνας σκέφτεται ακόμα για δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο μισθό: Μια νοοτροπία δουλοπάροικου που περιμένει να επιζήσει μέρα-με-την-μέρα, και από πεσκέσια, από τον Σουλτάνο, ή ευκαρδία του πρίγκηπα στο κάστρο πάνω στον λόφο (ανάλογα και αντίστοιχα με Ελλάδα και Ιταλία). Οι βορειοδυτικοί λαοί, αντιθέτως, σκέφτοντα χονδρικό εισόδημα τον χρόνο. Δεν ξέρω πως να δώσω πρέπουσα έμφαση στο πως οι δύο αυτές νοοτροπίες κάνουν την αφήγηση της ταυτότητας ενός ανθρώπου στην ζωή τόσο, μα τόσο διαφορετική.

Οι δουλευταράδες στην Ελλάδα και την Ιταλία ζουν με νοοτροπία δουλοπάροικου.

~~~

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

Ανθρωπολογικά και Ψυχιατρικά

Και το ότι υπάρχουν εκείνοι στους οποίους δεν αρέσει η πραγματικότητα, σε κάθε χώρα, είναι φυσικό και εντελώς αναμενόμενο. Υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα εναντιώνονται και θα βρίζουν οποιονδήποτε δεν τους αρέσει… προσωπικά, χωρίς να χάνουν χρόνο για να τεκμηρειώνουν αυτά που λένε. Τον Μητσοτάκη… τον Τσίπρα… την Σλάιν (Ιταλία), τον Κόντε (Ιταλία), τον Μακρόν (Γαλλία)… τους Συντηριτικούς ή του Εργατικούς της Βρετανίας… τον Τραμπ, ή τον Ομπάμα… Είναι φυσικό να υπάρχουν εκείνοι στους οποίους δεν αρέσουν ορισμένοι. 

Βέβαια, υπάρχει κάποια υπολογίσημη απόσταση από το «Δε μ' αρέσει, ρε!» ως το «Ορίστε έγκυρα αποδεικτικά στοιχεία που υποστηξρίζουν την γνώμη μου». Υπολογίσημη απόσταση από το «Δε μ' αρέσει, ρε, ο Αράπης!» ως το «ο τάδε είναι απατεώνας» χωρίς το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο. Ειδικά για έναν Ελληναρά, ας πούμε, η απόδειξη του ισχυρισμού του δεν είναι απαραίτητη επειδή εφ' όσον το λέει, έχει δίκιο --και άντε τώρα να ψάχνουμε ποιός είναι ο πρωθυπουργός της Ελβετίας κι' ας μην έχει πρωθυπουργό η Ελβετία.

Η ουσιαστική ερώτηση πάντως είναι, πράγματι, τι αποδεικτικά στοιχεία έχουν για τους ισχυρισμούς τους. Απλά, όταν υστερούν ολίγον-τι σε αποδεικτικά στοιχεία, μπορούμε να βάζουμε λίγο περισσότερο αλάτι στα ανάλατα που σερβίρουν.

~~~

Οι Έλληνες όμως, και δη οι Ελληναράδες, κατά ένα ισχυρό ποσοστό του πληθυσμού, έχουν και ένα άλλο μικρούτσικο τόσο-δα ψυχικό τραλαλά. Είναι ισχυρογνώμονες μέχρι αυτοκτονίας-δια-υστερίας επειδή «πρέπει» να έχουνε δίκιο, ότι αμόρφωτη και ανιστόρητη αρλούμπα και να πούνε, γιατί αλλιώς μικραίνουνε τα γεννητικά τους όργανα. 

Όταν ο Πινόκιο έλεγε ψέματα, γινόταν μακρύτερη η μύτη του. Όταν του λένε του Ελληναρά, ότι δεν έχει αποδείξεις γι' αυτά που ισχυρίζεται, μικραίνει το πιπί του και μουλαρώνει.

Αν πούνε μια μαλακία δεν την αλλάζουνε μα ο Δίας να στείλει κεραυνό, μα ο Ποσειδώνας να στείλει τσουνάμι, μα η Άρτεμις να τους τοξεύσει βέλος στον πισινό τους. Και κολλάνε σαν χαλασμένος δίσκος πικάπ επειδή έχουνε δίκιο, ρε! 😊 Πως αποδεικνύουν ότι έχουν δίκιο; Με το να επαναλαμβάνουν την μαλακία που είπανε, ξανά και ξανά στον αιώνα τον  άπαντα, Αμήν. (αποδεικτικά στοιχεία της μαλακίας που πουλάνε δεν παρουσιάζουν στην αφήγηση --απλά, ότι λένε, το λένε με στόμφο, και το επαναλαμβάνουν συνεχώς προσποιούμενοι ότι δεν ακούν τις απαντήσεις που τους δίνονται και το ότι χρησιμοποιούν το στόμα τους και το πιπί τους αντί τ' αυτιά τους και το νιονιό τους, τους αρκεί). 

Πουλάνε ότι πουλάνε κι' όποιος δεν τ' αγοράσει δεν είναι πλέον αποδεκτός στον απομακρυσμένο από την πραγματικότητα κόσμο τους, της μοναχικής τους οργής.

Ακόμα και ανθρώπους με τους οποίους προσποιούνταν επί χρόνια ότι ήταν φίλοι, έτσι και οι «φίλοι» παρουσιάσουν διαφορά γνώμης με ανάλογα αποδεικτικά στοιχεία, διαγράφονται από «φίλοι», χωρίς αποδεικτικά στοιχεία του αντίθετου, και, οι «φίλοι» μπορούν να πάνε να γαμηθούνε γιατί έτσι, ρε! Το λυπηρό είναι ότι δεν καταλαβαίνουν, οι φίλτατοι ισχυρογνώμονες, πως η συμπεριφορά τους, τους γδύνει εκείνους τους ίδιους από κάθε προσποίηση αξιοπρέπειας, καθώς γυρίζουν την πλάτη σε κάποιον προς τον οποίον προσποιούνταν φιλία επί χρόνια, που συνεπάγεται, υποτίθεται κάποιο σεβασό στην γνώμη; Η αξιοπρέπεια, προφανώς, είναι κάτι που δεν τους ενδιαφέρει όπως δεν τους ενδιαφέρουν η αλήθεια και τα γεγονότα.

Οι Ελληναράδες, βλέπετε, κατά ισχυρό ποσοστό του πληθυσμού, φέρουν στην σάρκα της ψυχής τους την αδύνατο-να-γιατρευτεί πληγή, του ότι ο Ελληνικός ρατσισμός και ο Ελληνικός εθνικισμός (καραγκιοζοφασισμός) είναι τόσο βαθιά συνυφασμένα στην ταυτότητα του γένους και της αφήγησης και της οικογένειας, που δεν τους είναι δυνατόν να αναγνωρίσουν καν τον ρατσισμό τους και τον εθνικισμό τους ως ρατσισμό και εθνικισμό, ίσως επειδή θεωρούν τον ρατσισμό και τον εθνικισμό σαν δεδομένες αλήθειες ως προς το τι πρεσβεύουν. Δεν μπορούν μερικοί να αναγνωρίσουν καν το ότι αυτό που πιστεύουν, δια πρόχειρης, αναληθούς και ανεύθυνης πληροφόρησης, είναι απλά ρατσισμός και εθνικισμός α-λα Ρωμαίικα.

Στον πραγματικό Ελληναρά, έτσι και του εξηγήσεις ότι μια συγκεκριμένη έκφραση που χρησιμοποιεί ειναι, π.χ., ρατσιστική, κάτι που ο ίδιος δεν είχε τρόπο να το ξέρει και το έμαθε όταν του το εξήγησες, ο Ελληναράς όχι μόνο θα συνεχίσει να στην λέει την συγκεκριμένη έκφραση αλλά θα την λέει ακόμα περισσότερο και πιο συχνά γιατί έτσι αποδεικνύει κάτι στον εαυτό του. Χωρίς καν να συνειδητιοποιεί ότι αυτογελειοποιείται σαν ένας μικρός μπόμπος που χτυπάει το πόδι του στο χώμα και κρατάει την αναπνοή του για να αποδείξει ότι έχει δίκιο. Είναι ο τρόπος με τον οποίον ο Ελληναράς λέει στον συζητητή του να πάει να γαμηθεί, και αυτό κάνει τον Ελληναρά υπερήφανο για τον εαυτό του.

Είπε χαιρέκακα ένας Έλληνας πέρσι ότι η MAGA στην Αμερική θα κρατήσει 200 χρόνια, όπως είχε πει ο Χίτλερ ότι το Ράιχ θα κρατήσει 1.000 χρόνια. Τώρα μετά από πέντε μήνες τελευταίων γεγονότων έκοψε δυό μηδενικά από την αφήγησή του και μείνανε 2 χρόνια μετά από τα οποία θα επιστρέψουν οι άλλοι, οι κακοί. Όλοι είναι κακοί. Τίποτα δεν είναι καλό: όλα στραβά κι' ανάποδα (σύμφωνα, πάντα, με έναν  άνθρωπο, που πετάει «φίλους» στα σκουπίδια αντί να ανοίξει λίγο το μυαλό του...)

«Μα, πως πηδάς χωρίς αλεξίπτωτο; Το νιονιό είναι σαν αλεξίπτωτο: λειτουργεί μόνο όταν είναι ανοιχτό.»

Όπως είπε και ο δικηγόρος Τζο Γουέλτς από την Βοστόνη στον Τζο Μακάρθυ το 1953: "Have you no sense of decency, sir, at long last? Have you left no sense of decency?"
(decency μεταφράζεται/αποδιδεται ως ευπρέπεια/κοσμιότητα/αιδώς και αξιοπρέπεια)

«Μα, δε σού 'χει μείνει ούτε σταγόνα ευπρέπειας, αιδούς και αξιοπρέπειας; μόνο η μοναχική αυτοϊκανοποίηση με αναπόδεικτες φαντασιώσεις και η ισχυρογνωμοσύνη σε γεμίζουν πια στα γεράματα;»

Αυτοί οι δυστυχισμένοι, και τριάντα ανθρώπους να έχουν γύρω τους να τους αγαπάνε, είναι μόνοι τους μέσα στην μοναχική τους απογοήτευση που εκδηλώνεται σαν οργή.

Τα παραπάνω βέβαια δεν ειναι κατ' αποκλειστικότητα Ελληνικά γνώριμα, αλλά περιγράφουν πολλούς δυστυχισμένους μοναχικούς ανθρώπους στον μικρό αυτό πλανήτη και ίσως αυτό εξηγεί γιατί πάμε κατά διαόλου σαν πολιτισμός. Επειδή, ενώ οι περισσότεροι είναι μηδενικά, υπάρχουν και τέτοιοι που έχουν πολιτική ή/και οικονομική δύναμη. Μηδενικά με δύναμη. Σαν τον Τραμπ. Δύναμη που του την δίνουν οι όμοιοι του.

Ενώ δεν υπάρχει πιο λυπηρό από το να βλέπεις άνθρωπο να μηδενίζει τον εαυτό του από ισχυρογνωμοσύνη, δεν υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από ένα μηδενικό με δύναμη επί άλλων.

~~~

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ

Ιστορικά

2010: Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπίστωσε ότι η Ελλάδα ήταν αφερέγγυα (ή αντιμετώπιζε επικείμενη χρεοκοπία), βασιζόμενη σε έναν συνδυασμό απότομα αναθεωρημένων στοιχείων για το έλλειμμα, απώλειας εμπιστοσύνης στην αγορά και μη βιώσιμης ποσοτικής σχέσης μεταξύ χρέους και ΑΕΠ το οποίο εμπόδιζε την χώρα να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της. 

2020: Μετά από δέκα χρόνια λιτότητας και δυστυχίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπίστωσε ότι η Ελλάδα ήταν πλέον φερέγγυα και η χώρα μπορούσε να βγει από την δεκαετή εποχή της λιτότητας και των «μνημονίων». 

• Το 2004, η ποσοτική σχέση μεταξύ χρέους και ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 110%
• Το 2010, η ποσοτική σχέση μεταξύ χρέους και ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 145%
• Το 2020, η ποσοτική σχέση μεταξύ χρέους και ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 210%
• Το 2025, η ποσοτική σχέση μεταξύ χρέους και ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 149%
• Το 2026, η ποσοτική σχέση μεταξύ χρέους και ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν περίπου 140%

Μα πως, πιθανόν να ρωτήσετε, το 145% έβαλε την Ελλάδα στα δέκα χρόνια των μνημονίων, αλλά όταν είχε φτάσει στο 210% δηλαδή πολύ χειρότερα απ' όταν την βάλανε στα μνημόνια, βγήκε από τα μνημόνια; Η απάντηση είναι ότι έστω κι' αν ήταν στο 210% η Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια απόλυτης λιτότητας Γερμανικής σκηνοθεσίας, είχε έρθει πλέον σε θέση από την οποία τα πέντε επόμενα χρόνια μπόρεσε να κατέβει στο 149%, και σε άλλον ένα χρ΄νο στο 140% και συνεχίζει να πηγαίνει προς το καλύτερο, με μικρότερα ποσοστά. 

Μα τι ακριβώς είχε γίνει;

1. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ (μετέπειτα ΕΕ).
   Ας τον πούμε «Καραμανλής ο Μέγας» 😊
2. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απελευθέρωσε τα ψυχολογικά απωθημένα ενός έθνους που πρόσφατα είχε περάσει από Εμφύλιο και μετά Δικτατορία. Λες και ο Ανδρέας ήλπιζε ότι βγάζοντας τον ζουρλομανδύα από τον ανεύθυνο, ο ανεύθυνος θα γινότανε υπεύθυνος, ή, τουλάχιστον θα είναι ευγνώμων προς τον ίδιο τον Ανδρέα.
   Ας τον πούμε «Παπανδρέου ο Μέγας» 😊
3. Ο Κώστας Καραμανλής έφερε την Ελλάδα στο σημείο των δώδεκα μηνών πριν θα έπρεπε ή να χρεοκοπίσει, ή να μπει σε μνημόνιο. Θεωρητικά, το 2009, η Ελλάδα είχε ακόμη χρόνο αν έκανε τα αδύνατα-δυνατά με δική της πρωτοβουλία, να αποφύγει την επέμβαση της ΕΕ (Γερμανίας-Μέρκελ) και τα μνημόνια.
   Ας τον πούμε «Καραμανλής ο Ελάσσων (μικρός)» 😊 
   
   
4. Τότε, ο Καραμανλής ο Ελάσσων έκανε κάτι πολύ έξυπνο:
   Στο ντημπέητ του Σεπτεμβρίου 2009, προειδοποίησε τους Έλληνες λέγοντάς τους την αλήθεια.
   
   
5. Το ντημπέητ το έκανε με τον αντίπαλό του, τον Γιώργο Παπανδρέου.
   Ας τον πούμε «Παπανδρέου ο Ελάσσων (μικρός)» 😊
6. Ο Παπανδρέου ο Ελάσσων δήλωσε στο ντημπέητ ότι «Λεφτά Υπάρχουν».
7. Και οι Έλληνες προτίμησαν να πιστέψουν ότι λεφτά υπάρχουν και επέτρεψαν στον Καραμανλή τον Ελάσσωνα να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια και ν'αφήσει τον Παπανδρέου τον Ελάσσωνα να βγάλει το φείδι από την τρύπα των υποσχέσεών του όπως τις είχαν χάψει οι Έλληνες.
8. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, το 2010, ο Παπανδρέου ο Ελάσσων, έχοντας φέρει την Ελλάδα από το 127% στο 140% πήγε στο Καστελόριζο και από εκεί είπε στους Έλληνες, τα λεφτά που είχε πει ότι υπάρχουν, να ψάξουν να τα βρουν εκεί που δεν λάμπει ο ήλιος (στον κώλο τους). 
9. Δέκα χρόνια αργότερα, το 2020, η Λιτότητα όλως εξάφνως τελείωσε και το έθνος χάρηκε χαρά μεγάλη (ας την πούμε οργασμό δια αυνανισμού). Σημ.: ναι ξέρω ότι αναφέρω πολύ τον αυνανισμό, αλλά μιλάμε για πολιτικά και οικονομικά στην Ελλάδα οπότε δεν μπορώ να παραλείψω το σημαντικότερο γνώριμο του Ελληναρά.

Τότε, δύο τινά συνέβησαν. Αφ’ ενός εκείνοι που από το 2002  τσακωνόντουσαν ποιος θα φάει τα περισσότερα στο Ελληνικό, στο παλιό αεροδρόμιο, τελικά συμφώνησαν να κάνουν διαμερίσματα και ουρανοξύστες πανάκριβους και παρκάκια με νερά, την Ριβιέρα της Αθήνας να σας χαρώ, και αφ’ εταίρου τα νοίκια και οι αξίες ακινήτων στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια εκτοξεύτηκαν, εντελώς κατά σύμπτωση, ε; ως και 110 %, βοήθειά σας. 

Και με τιμές τώρα φουσκωμένες σαν μπαλόνι με ήλιο, σημαίνει ότι όταν πουλήσουν διαμερίσματα κλπ. στο καινούργιο Ελληνικό, θα τσεπώσουν 110% παραπάνω απ' όσα θα μασουλούσαν πριν γινει η φούσκα των τιμών.

Όταν τελειώσουν οι γελοιότητες στο Ελληνικό, συγγνώμη, στη «Ριβιέρα» τρομάρα της, και πουληθούν τα πανάκριβα ακόμα πιο ακριβά, και τα τσεπώσουν οι κατασκευαστές και οι χρηματιστές, τότε θα σκάσει η φούσκα της αγοράς ακινήτων, θα γκρεμιστεί η αγορά ακινήτων στην Ελλάδα και θα γίνει το έλα να δεις, να νοσταλγείτε το 2010. 

Πάντως, πρέπει να πούμε ότι δεν φταίνε εντελώς οι Έλληνες που οι δόλιοι πάντα δουλεύανε (οι Έλληνες δεν «εργάζονται» αλλά «δουλεύουνε» --η διαφορά μεταξύ έργου και δουλείας), οι Έλληνες λοιπόν που δουλεύανε πάντα δυό-τρεις δουλειές για να τα φέρουν βόλτα, είχανε πάντα, και έχουν, ένα άλλο πρόβλημα. Το εξής: 

Πόσοι από τους κάτοικους ενός κράτους ζουν στην περιοχή πρωτευούσης;

• Βερολίνο: 7%
• Παρίσι: 10%
• Ρώμη: 7%
• Μαδρίτη: 13%
• Λισαβώνα: 26%
• Λονδίνο: 13%
• Δουβλίνο: 11%
• Κοπεγχάγη: 31%
• Στοκχόλμη: 9%
• Όσλο: 13%
• Ελσίνκι: 12%
• Μόσχα: 6%
• Σόφια: 22%
• Λουμπλιάνα: 14%
  
  
• Αθήνα: 38% (Δόξα τον Θεό, κατέβηκε λίγο από το παλιό 44%)
  Αρκετά περισσότεροι από το εν τρίτο των Ελλήνων ζούν στο κλεινόν άστυ, χαρά της Γης, και της αυγής,  μικρό γαλάζιο κρίνο. Κάποια βραδιά στην αμμουδιά κοχύλι σου θα μείνω, άφραγκος, μάνα μου, δάφνη μυρτιά κι αμάραντο στεφάνι κηδείας να σου πλέξω!

Πως και γιατί, άραγε, η Ελλάδα είναι κράτος τόσο υδροκέφαλο με 38% του πληθυσμού στην περιοχή πρωτεύουσας; Πόσοι Έλληνες παράγουν προϊόντα και πόσοι παράγουν υπηρεσίες; Πόσα προϊόντα πρέπει να εισάγει η Ελλάδα για να επιζεί και πόσα παράγει η ίδια; 

Η πρόχειρη απάντηση είναι ότι την δεκαετία του 1950 οι χωριανοί κατέβηκαν στην πρωτεύουσα και άφησαν το σπιτάκι στο χωριό για …εξοχικό. Επειδή η κακιά κυβέρνηση δεν μερίμνησε για την ύπαιθρο.

Αλλά η σωστή απάντηση είναι ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα εντελώς ορεινή, κατσάβραχα, αδερφέ, με πολλά μικρά νησιά. Εκτός από την Θεσσαλία, δεν έχουν οι Έλληνες που να καλλιεργήσουν, που να παράγουν, που και πως να γίνουν «Ευρωπαίοι». Δεν υπήρχε στην ύπαιθρο και στα νησιά υποδομή για διαβίωση με διευκολύνσεις δυτικού πολιτισμού.

Η σημερινή Ελλάδα δεν έχει την γεωγραφία να χτίσει οικονομία μα να χτυπηθούνε όλοι κάτω και να τραγουδάνε τραγούδια αστικής τάξης.

Επίσης, κάτι το εκπληκτικό αλλά πραγματικό, η Ελλάδα σε σύγκριση με την Ιταλία ήτανε πάντα περισσότερο μορφωμένη. Να φανταστείτε, κάτι που ίσως δεν είναι γνωστό, υπάρχει στην Τσινετσιτά μεγάλη βιομηχανία μεταγλώτισης ξένων ταινιών, ωστε το Ιταλικο ακροατήριο στο σινεμά να ακούει τον Μπραντ Πιτ, ή τον Τζων Γουαίην, ή την Τζούλια Ρόμπερτς να μιλάνε Ιταλικά. Και είναι φημισμένοι οι Ιταλοί ηθοποιοί για το ποιος χολυγουντιανός ηθοποιός έχει την Ιταλική φωνή ποιανού Ιταλού ηθοποιού. Ψέρετε γιατί; Επειδή οι Ιταλοί δεν ήξεραν ανάγνωση-γραφή και δεν μπορούσαν να διαβάζουν υποτίτλους στο σινεμά! Και πολλοί ούτε σήμερα μπορούν να διαβάζουν υποτίτλους στο σινεμά ή τηλεόραση. Είναι αλήθεια: εδώ ζω. Αλλά η Ιταλία είχε γεωγραφία διαφορετική από την Ελλάδα και είχε Βιομηχανία στον βορά, κοντά στα σύνορα με την Γαλλία, Ελβετία και Αυστρία. Η Ελληνική γεωγραφία καταδίκασε την Ελλάδα σε πραγματικότητες τρίτου κόσμου, ακόμα και σήμερα, Οι Ιταλοί δεν ήξεραν ανάγνωση-γραφή, αλλά οι Ιταλία είναι η τρίτη σημαντικότερη χώρα στην ΕΕ κι' ας χρωστάνε πάνω από τρία τρισεκατομμύρια ευρώπουλα.

~~~

Ίσως ο Καραμανλής ο Μέγας καλύτερα να μην είχε βάλει την Ελλάδα στην ΕΕ. Αυτό θα έπρεπε να είναι σοβαρή σκέψη χωρίς πλάκα, ότι καλύτερα νά 'χε μείνει η Ελλάδα απ' έξω να ιδρώσει σωστά για την μόνη βιομηχανία που είναι δυνατόν να προσπαθήσει να χτίσει και να λειτουργησει στην γεωγραφία της: τον τουρισμό.

Νά 'τανε η Ελλάδα για την Ευρώπη ότι είναι η Καραϊβική για την Αμερική. Αλλά, πέντε χρόνια τα '80 εργαζόμενος για Βρετανική εταιρία τουρισμού στο Λονδίνο και ταξιδεύοντας παντού στην Ελλάδα και Κύπρο κάθε καλοκαίρι, για μπροσούρες 180 σελίδες και 60 σελίδες, είδα πρώτο χέρι ότι τα λεφτά της τότε ΕΟΚ, νυν ΕΕ, που ερχόντουσαν στην Ελλάδα, ενώ στην Κύπρο χτίζανε τουρισμό σωστά, στην Ελλάδα πηγαίνανε τα λεφτά σε μπέμεβέ και μερσεντέ παρκαρισμένες στην αλάνα, πίσω από τα πλύνθινα Rooms! Rooms! που διαφημίζανε στους ξυπόλυτους τουρίστες κάτω στο λιμάνι. Δυό νοματαίοι δεν βάλανε το γρόσι της ΕΟΚ μαζί να χτίσουνε ένα ξενοδοχείο α-λα Καραϊβική, ή Φλώριδα.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα τέλεια για να αναπτυχθεί εκεί Φιλοσοφία και Επιστήμη. Νάναι το σταυροδρόμι των Ηπείρων και των Πολιτισμών. Κάποτε, κάτω από τις αιωνόβιες ελιές, αυτό το κάνανε οι Δωριείς, οι Ίωνες, οι Αχαιοί και οι Αιωλείς. Σήμερα οι μοντέρνοι Έλληνες ατύχησαν στα καφενεία, μ' έναν τούρκικο βαρύ γλυκό που εκείνοι τον λένε Ελληνικό, αργότερα με φραπέ στην Φωκίωνος Νέγρη, τώρα με φραπουτσίνο… στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.

Άντε λοιπόν στην Γλυφάδα ή στην Βουλιαγμένη για φραπουτσίνο και στον δρόμο κοιτάχτε τις καταπληκτικές εικονες του τι χτίζουνε να πουλήσουνε στην ...Ριβιέρα.

«Η Ελλάδα δεν θεωρείται ότι οδεύει προς μια νέα οικονομική κρίση. Η χώρα βιώνει επί του παρόντος μια περίοδο οικονομικής ανάκαμψης, η οποία χαρακτηρίζεται από συνεπή αύξηση του ΑΕΠ που ξεπερνά τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μείωση της ανεργίας και πτωτική τάση στον λόγο χρέους προς ΑΕΠ. Οι μακροοικονομικές προοπτικές είναι σταθερές και θετικές, παρά του ότι η χώρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές κοινωνικές και διαρθρωτικές προκλήσεις.»

Η ερώτηση που δε ρωτά κανείς είναι το κατά πόσο μοιάζει η τωρινή στεγαστική φούσκα στην Ελλάδα του 2026 με την στεγαστική φούσκα στην Αμερική του 2008. Ε; Εδω σας θέλω.

Εγώ προσωπικά, όπως έγραψα παραπάνω, περιμένω μεγάλο κραχ μολις τελειώσουνε το φαγοπότι στο παλιό αεροδρόμιο, κραχ μεγαλύτερο και βαθύτερο από τα μνημόνια του 2010, με αντίσκηνα για οικογένειες στα πάρκα, και τα αποδεικτικά, ή τουλάχιστον ενδεικτικά στοιχεία που προβάλω είναι το κατά πόσο η κατάσταση αντιγράφει την Αμερική του 2008. Η μόνη σημαντική διαφορά είναι ότι το τι γίνεται στην Αμερική επηρεάζει τον κόσμο όλο, ενώ το τι γίνεται στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρει κανέναν παρά μόνο τους Έλληνες. Αν κάποια δυστυχία βρει και πάλι τους Έλληνες, βέβαια, γι' αυτό δεν θα φταίνε οι Έλληνες αλλά θα φταίνε όλοι οι άλλοι. Οι Έλληνες δεν φταίνε ποτέ και έχουν πάντα δίκιο.

Πόσο θα κοστίσουν να αγοραστούν ή/και να νοικιαστούν αυτά τα διαμερίσματα, σπίτια και μαιζονέτες;
Ποιοί θα τα αγοράσουνε; Οι εκ του Ντουμπάι;

~~~

Οικονομολόγοι

 

Οικονομολόγος εξηγεί τι συνέβη

Οικονομολόγος εξηγεί τι θα συμβεί

Οι χρηματιστές και οι οικονομολόγοι λατρεύουν να χρησιμοποιούν περίπλοκη ορολογία και υπολογισμούς
για να κάνουν εσάς τους απλούς ανθρώπους να νιώθετε ηλίθιοι, οπότε να πιστέψετε ότι
μόνο οι οικονομολόγοι και οι χρηματιστές μπορούν να κάνουν αυτό που κάνουν,
ή ακόμα καλύτερα, να τους αφήσετε στην ησυχία τους να αυξάνουν τα χρήματά τους ανενόχλητοι.

Οικονομολόγος μαθαίνει τι αμοιβή ο πελάτης είναι προετοιμασμένος να πληρώσει

Οικονομολόγος ξέχασε την γάτα στο σπίτι μόνη της
όταν έφυγε για διακοπές στα νησιά Φίτζι

~~~

Μετά από τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις, Κοράντο, και Τζίνι,
οι οποίες ασχολήθηκαν με τον χαρακτήρα, την ζωή και τα έργα
του Ιταλού φασίστα, ευγονιστή, στατιστικολόγου και δημογράφου  Κοράντο Τζίνι,

ας προχωρήσουμε στον βάλτο συμφερόντων, εξαπάτησης, και εργαλείου καταστολής

που γνωρίζουμε ως Οικονομικά.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

Περί Οικονομικών από Οικονομολόγους:

• «Η οικονομική επιστήμη δεν είναι ακριβής επιστήμη. Είναι ένας συνδυασμός τέχνης και στοιχείων επιστήμης.»
  — Paul Samuelson Αμερικανός νεοκεϋνσιανός οικονομολόγος, που συχνά αποκαλείται «πατέρας της σύγχρονης οικονομίας».
• «Η οικονομική επιστήμη είναι ένα πολιτικό επιχείρημα... Δεν είναι - και δεν μπορεί ποτέ να είναι - επιστήμη. Δεν υπάρχουν αντικειμενικές αλήθειες στην οικονομική επιστήμη.» — Ha-Joon Chang εξέχων θεσμικός οικονομολόγος από τη Νότια Κορέα και καθηγητής στο University of London, SOAS (School of Oriental and African Studies) στο Λονδίνο.
• «Οι οικονομολόγοι είναι οι επιστημονικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης» — Karl Marx Γερμανός φιλόσοφος, κοινωνικός και πολιτικός θεωρητικός, οικονομολόγος, δημοσιογράφος και επαναστάτης σοσιαλιστής. Είναι περισσότερο γνωστός για το φυλλάδιο του 1848 «Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο» (γραμμένο με τον Φρίντριχ Ένγκελς).
• «Μεταξύ των κοινωνικών επιστημών, οι οικονομολόγοι είναι οι σνομπ.» — Michael Kinsley Αμερικανός πολιτικός δημοσιογράφος και σχολιαστής
• «Η τέχνη της οικονομικής επιστήμης συνίσταται στο να εξετάζεις όχι μόνο τις άμεσες αλλά και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις οποιασδήποτε πράξης ή πολιτικής.» — Henry Hazlitt διακεκριμένος Αμερικανός δημοσιογράφος, φιλελεύθερος οικονομολόγος και συγγραφέας
• «Το πρώτο μάθημα της οικονομικής επιστήμης είναι η σπανιότητα: Δεν υπάρχει ποτέ αρκετό από κάτι για να ικανοποιήσει όλους όσους το θέλουν.» — Thomas Sowell επιδραστικός Αμερικανός οικονομολόγος, κοινωνικός θεωρητικός και συγγραφέας, γνωστός για τις συντηρητικές, υπέρμαχες της ελεύθερης αγοράς απόψεις του.
• «Ως αποτέλεσμα των δύσκολων και ενίοτε αντιδημοφιλών επιλογών που έκανε ο Πρόεδρος Κλίντον, και της σημαντικής νομοθεσίας για τη μείωση του ελλείμματος που ψηφίστηκε το 1993 και το 1997, έχουμε δει οκτώ συνεχόμενα χρόνια δημοσιονομικής βελτίωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της Αμερικής.» — Το ιστορικό του Προέδρου Κλίντον (Δημοκρατικό Κόμμα) όσον αφορά την δημοσιονομική πειθαρχία.
• Ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τόνισε την ευρεία συναίνεση μεταξύ των οικονομολόγων εκείνη την εποχή, δηλώνοντας: «Ο φόβος μεταξύ των οικονομολόγων σε όλο το πολιτικό φάσμα (...) ήταν ότι βυθιζόμασταν γρήγορα προς μια δεύτερη Μεγάλη Ύφεση» (μετά από οκτώ χρόνια ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης Μπους).
• Ετικέτα «Άχρηστοι»: Τον Ιούνιο του 2024, η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ χαρακτήρισε «άχρηστους» τους οικονομολόγους που έχουν βραβευτεί με Νόμπελ. Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ειδικοί και οι αναλυτές «κάνουν λάθος για τα πάντα» και «κάνουν λάθος σε όλη τους τη ζωή», ιδίως όσον αφορά τις οικονομικές προβλέψεις και πολιτικές. Μετά από αναφορές του Γραφείου Στατιστικών Εργασίας, ο Τραμπ κατηγόρησε οικονομολόγους και αξιωματούχους ότι νόθευσαν τα δεδομένα για να κάνουν την κυβέρνησή του να φαίνεται κακή.

Μια αξιοσημείωτη «γκάφα» των Γερμανών οικονομολόγων και υπευθύνων χάραξης πολιτικής, είναι ή επαναλαμβανόμενη κριτική του ότι ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης, προτίμησαν την υπερβολική εξάρτηση από τον ορντολιμπεραλισμό, τη λιτότητα και ένα «παράλληλο σύμπαν» οικονομικής θεωρίας που αγνόησε την πλάνη της σύνθεσης. Οι επικριτές των Γερμανών οικονομολόγων υποστηρίζουν ότι αυτή η προσέγγιση έδωσε προτεραιότητα στον ηθικό κίνδυνο έναντι της ανάπτυξης, προκαλώντας περιττό πόνο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Δεν περάσατε καλά στην  Ελλάδα 2010 ως 2020; Οι Γερμανοί λένε ότι φταίτε εσείς. Άλλοι πάλι λένε ότι φταίνε οι Γερμανοί.

«Η δέσμευση της Γερμανίας για 'δημοσιονομική πειθαρχία' είναι καταστροφική
για την Ευρώπη και τον πλανήτη.»

Η Άγκελα Μέρκελ, από την πρώην Ανατολική Γερμανία, χαμογελά.

Ο υπουργός Brexit, Ντέιβιντ Ντέιβις, παραδέχεται ότι η κυβέρνηση
δεν έχει συμφωνήσει σε εκτίμηση οικονομικών επιπτώσεων από την αποτυχία επίτευξης
συμφωνίας για το Brexit, 15 Μαρτίου 2017.

Οικονομολόγος ετοιμάζεται να απαντήσει στην ερώτηση:

Αν, Y = C + I + G +NX (output breakdown - ανάλυση της παραγωγής)

και TR = R x Q (total revenue - συνολικά έσοδα)
τότε, τι αποτέλεσμα θα φέρει το TR - TC (profit - κέρδος)
εφ' όσον MC = dTC/dTQ (marginal cost - οριακό κόστος)

Η απάντηση:

ή

(εξαρτάται, ανάλογα με το ωροσκόπιό σας, το οποίο κοστίζει έξτρα)

Εν ολίγοις:

Η παρακάτω εξίσωση Bellman αναλύει τα σύνθετα, πολυσταδιακά προβλήματα λήψης αποφάσεων (δυναμικός προγραμματισμός) σε απλούστερα, αναδρομικά υποπροβλήματα. Λύνει μια βέλτιστη πολιτική υπολογίζοντας την τιμή μιας τρέχουσας κατάστασης ως το άθροισμα των άμεσων ανταμοιβών και της προεξοφλημένης αξίας των μελλοντικών καταστάσεων. Ένας θεμελιώδης αναδρομικός τύπος στην ενισχυτική μάθηση και τον δυναμικό προγραμματισμό που υπολογίζει την τιμή μιας κατάστασης αθροίζοντας την άμεση ανταμοιβή και την προεξοφλημένη τιμή των μελλοντικών καταστάσεων.
Διασπά σύνθετα προβλήματα άπειρου ορίζοντα σε απλούστερα, επιλύσιμα υποπροβλήματα.
(Το περιέγραψα με απλές λέξεις για να μην μπερδέψω μερικούς-μερικούς)

Βασικές πτυχές της εξίσωσης Bellman:

Υπολογισμός βέλτιστης τιμής: 

- Προσδιορίζει την καλύτερη δυνατή τιμή για μια κατάσταση, η οποία βοηθά στην απόφαση για την καλύτερη ενέργεια που πρέπει να ληφθεί.

- Εκφράζει την τιμή της τρέχουσας κατάστασης με βάση την τιμή των μελλοντικών καταστάσεων, επιτρέποντας επαναληπτικές λύσεις.

- Η εξίσωση συνήθως περιλαμβάνει την τρέχουσα ανταμοιβή, έναν συντελεστή προεξόφλησης για μελλοντικές ανταμοιβές και την πιθανότητα μετάβασης μεταξύ καταστάσεων.

- Χρησιμοποιείται εκτενώς στην ενισχυτική μάθηση για την εύρεση βέλτιστων πολιτικών και στα οικονομικά για τη μοντελοποίηση μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.

Ο Richard E. Bellman (1920–1984) από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης ήταν ένας επιδραστικός Αμερικανός εφαρμοσμένος μαθηματικός που εφηύρε τον δυναμικό προγραμματισμό στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Ανέπτυξε την εξίσωση Bellman για την επίλυση σύνθετων, πολυσταδιακών προβλημάτων απόφασης, διασπώντας τα σε μικρότερα υποπροβλήματα. Ήταν ερευνητής στην RAND Corporation και πρωτοπόρος στη θεωρία ελέγχου.

Οικονομολογικές εξισώσεις μπορούν επίσης να απλοποιηθούν ως:

Νομίζετε ότι αστειεύομαι; κοιτάξτε την εξίσωση πιο προσεκτικά!
Μιά μονάδα κι' άλλη μιά μονάδα είναι δυό μονάδες!
Ένας ικανός επαγγελματίας οικονομολόγος μπορεί άνετα να σας πείσει για την βαθιά σοφία αυτής της εξίσωσης.
Απλά, πρέπει να γράψει την εξίσωση έτσι ώστε να φαίνεται πιο ...πολύπλοκη.
Σαν την παραπάνω εξίσωση Bellman φερ' ειπείν, ή τον Συντελεστή Τζίνι.

Όπως, ένας εκ πεποιθήσεως ρατσιστής μπορεί να προσπαθήσει να σας πείσει, με σοφιστείες, για οτιδήποτε.
Το πιο εύκολο απ' όλα είναι να σας πείσει ότι εκείνοι με διαφορετικό χρώμα δέρματος από το δικό σας,
με διαφορετική θρησκεία, ή προτιμήσεις από εσάς,
που δεν γεννήθηκαν εκεί που γεννηθήκατε εσείς,
φταίνε για το ότι δεν έχετε όσα λεφτά όσα θα θέλατε, ή πιστεύετε ότι σας αξίζουν
(εσείς, φυσικά, δεν φταίτε ποτέ).

Έρχεται κάποιος και λέει ότι τα οικονομικά είναι θεμελιώδης επιστήμη

η οποία δίνει επιστημονικές απαντήσεις με εξισώσεις,
και κοτσάρει μια εξισωσάρα να σας εντυπωσιάσει,
και παρλαπίπα μέχρι να ζητήσετε έλεος.
Αλλά δεν τολμάει να παραδεχτεί ότι η ΕΡΜΗΝΕΙΑ του ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ το αποτέλεσμα μιας εξίσωσης,
ή μιας θεωρίας
το πως εφαρμόζεται, γαμώ το, και γιατί, στην εκάστοτε κοινωνική πραγματικότητα, είναι κάτι το
ΕΝΤΕΛΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ
και εξαρτάται από τις απόψεις και τ' απωθημένα του κάθε μαλάκα που ερμηνεύει το αποτέλεσμα κατά το δοκούν.

Δηλαδή η κάθε εξίσωση δεν είναι στο τέλος παρά ένα θεατρικό στήριγμα για να υποστηρίξει
ο καθένας ότι θέλει.

Οι τράγοι τραγουδούν το τραγούδι των τράγων
και οι θεατές λένε πω-πω τι αριστούργημα η τραγωδία

καθώς πληρώνουν με εμπιστοσύνη ότι γρόσι έχει μείνει στην τσέπη τους

παραγγέλνοντας με πιστωτική κάρτα Visa άλλο ένα καφέ στο καφενείο.

Και, ανάλογα με το ποιους θέλει ο καθένας να πείσει,
δείχνει την εξίσωση,

Κηρύττει ότι η ερμηνεία του τάδε είναι σωστή επειδή,

Ο τάδε είναι διάνοια, ή,

Ο τάδε είναι εξπέρ, ή,
Ο τάδε είναι επιστήμονας, ή,

Ο τάδε είναι πραγματικός θεοφοβούμενος, ή,

Ο τάδε είναι πραγματικός τεχνοκράτης, ή, 

Ο τάδε είναι δικός μας, ή,
Ο τάδε είναι καθηγητής, ή,

Ο τάδε είναι άλφα, βήτα, ή γάμα,

ότι βολεύει και ακούγεται σημαντικό και εύπιστο βάση του σε ποιους απευθύνεται κανείς,

Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει την εγκυρότητα του προτερήματος.

                                 --Δημήτρης. 

Για περεταίρω ανάλυση,
το εγχειδίδιο του τρίτου έτους των Οικονομικών:

Το εγχειρίδιο αυτό είναι δωρεάν με την εγγραφή σας για 28.900 έως 30.700 λίρες στερλίνες τον χρόνο,
δίδακτρα στο

London School of Economics.
(το φημισμένο LSE, που είναι μαγνήτης για γκόμενες ή γκόμενους, να κάντε το κομμάτι σας
παριστάνοντας ότι κάτι τρέχει στην τέντα της χαρτορίχτρας)

Κοντά στο LSE (εγώ δεν πήγα στο LSE, πήγα αλλού) ήταν ένας κινηματογράφος
όπου πήγαινα Παρασκευές μεσάνυχτα να δω το Θάνατος στην Βενετία του Λουκίνο Βισκόντι με τον Ντερκ Μπόγκαρτ.
Ο Κοράντο Τζίνι είχε γεννηθεί κοντά στην Βενετία και είχε δημοσιεύσει τον Συντελεστή Τζίνι το 1912,
την ίδια χρονιά που ο Τόμας Μαν είχε δημοσιεύσει το αριστούργημά του: Θάνατος στην Βενετία.

O Θάνατος στην Βενετία πραγματεύεται την «ηδονικότητα της καταστροφής»,
πάνω κάτω το ίδιο όπως και ο Συντελεστής Τζίνι.

Οικονομολόγοι συζητάνε ως προς το ποιος έχει δίκιo

Οικονομολόγος αποδεικνύει ότι έχει δίκιo

Μια απάντηση:

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
(ΕΘΝΙΚΟΣ)

Ένας σημαντικός αριθμός οικονομολόγων, ιδιαίτερα κατά την Προοδευτική Εποχή (περίπου δεκαετίες 1890-1920) στην Αμερική και τη Βρετανία, υποστήριξαν και βοήθησαν στην ανάπτυξη θεωριών βασισμένων στην ευγονική και τον ρατσισμό. Αυτοί οι οικονομολόγοι συχνά θεωρούσαν την ευγονική όχι ως ψευδοεπιστήμη, αλλά ως ένα νόμιμο, προοδευτικό επιστημονικό εργαλείο για τη βελτίωση της ανθρώπινης ευημερίας μέσω της διαχείρισης της βιολογικής «ποιότητας» του πληθυσμού.
(πηγή: Πανεπιστήμιο του Πρίνστον)

Η ευγονική θεωρήθηκε κυρίαρχη, «μοντέρνα» και υποστηρίχθηκε από πολλούς κορυφαίους, φιλελεύθερους και προοδευτικούς οικονομολόγους της εποχής.

Οι οικονομολόγοι χρησιμοποίησαν ευγονικά επιχειρήματα για να υποστηρίξουν περιοριστικούς νόμους για τη μετανάστευση (όπως ο Νόμος περί Μετανάστευσης του 1924), νόμους για τον κατώτατο μισθό (για να «ανεργοποιήσουν» όσους θεωρούνταν βιολογικά ακατάλληλοι) και αναγκαστική στείρωση των «αδύναμων» ή «ακατάλληλων».

Προσωπικότητες όπως ο Irving Fisher, ο Frank Fetter, ο John R. Commons και ο Edward Ross, καθώς και Βρετανοί προσωπικότητες όπως ο Sidney Webb και ο John Maynard Keynes, και ο Ιταλός φασίστας Κοράντο Τζίνι υποστήριξαν τις ευγονικές ιδέες.

Ποσοστά «διάσημων» ανθρώπων που υποστήριξαν την ευγονική, κατανεμημένα ανά φύλο: Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η ευγονική ήταν ένα ευρέως διαδεδομένο, διεθνές και κυρίαρχο πνευματικό κίνημα που καθοδηγούνταν κυρίως από άνδρες της ελίτ σε θέσεις εξουσίας, αλλά και οι γυναίκες συμμετείχαν σημαντικά ως υποστηρίκτριες και ερευνήτριες.

Η ευγονική χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τον «επιστημονικό» ρατσισμό: τις φυλετικές ιεραρχίες και για να υποστηρίξει ότι ορισμένες ομάδες (όπως οι μετανάστες, οι Αφροαμερικανοί και οι φτωχοί) ήταν διανοητικά ή βιολογικά κατώτερες και αποτελούσαν απειλή για την οικονομική, πολιτική και ηθική υγεία της κοινωνίας. Οπου, η ευγονική είναι βαθιά συνυφασμένη με, και θεωρείται μορφή επιστημονικού ρατσισμού.

Ο στόχος συχνά περιγραφόταν ως η πρόληψη της «φυλετικής αυτοκτονίας» (τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων της ιθαγενούς λευκής ελίτ) και η εξάλειψη του «παρασιτισμού» στην κοινωνία.

(Ακριβώς αυτό που συβαίνει σήμερα στα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής όπου αναμένεται ότι γύρω στο 2045 η πλειοψηφία δεν θα είναι πλέον λευκοί, και αυτό ώθησε στην εκλογή του Τραμπ και τους διωγμούς κατά των μη-λευκών μεταναστών και των μη-λευκών πολιτών.)

Ενώ η ευγονική ήταν κυρίαρχη στην οικονομική σκέψη, δεν ήταν καθολική. Κάποιοι, όπως ο John Bates Clark, θεωρήθηκαν εξαιρέσεις που δεν ασπάστηκαν αυτές τις απόψεις, αν και ήταν μειοψηφία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η σύνδεση μεταξύ οικονομικών και ευγονικής ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό ή «χάθηκε στη μνήμη» στην εποχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εν μέρει λόγω της σύνδεσης της ευγονικής με τις θηριωδίες της ναζιστικής Γερμανίας, σημειώνει ο ιστορικός Thomas C. Leonard. Ο Ludwig von Mises ήταν ένας οικονομολόγος που τάχθηκε ρητά κατά της ευγονικής, δηλώνοντας ότι βασιζόταν σε μη επιστημονικές αξίες, υπονοούσε ολοκληρωτικό σχεδιασμό και θα οδηγούσε στην καταστροφή.

Συνοψίζοντας, για αρκετές δεκαετίες, η κυρίαρχη οικονομική σκέψη επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την πεποίθηση ότι η κοινωνία θα μπορούσε να βελτιωθεί με τη χρήση επιστημονικής εμπειρογνωμοσύνης για τη διαχείριση της ανθρώπινης αναπαραγωγής και τον περιορισμό της οικονομικής συμμετοχής όσων χαρακτηρίζονταν ως «ακατάλληλοι» ή «κατώτεροι».

~~~

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

H διακριτική γοητεία των Αστικών Κομμάτων

(Αστοί = Μπουρζουά στα, Γαλλικά)
(Μπουρζουά έρχεται από το bourg που σημαίνει κωμόπολις στα Γαλλικά)
(σκεφτείτε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις που τελειώνουνε σε -μπουργκ, π.χ. Στρασβούργο)
(ομάδα αστών του 19ου αιώνα: Μπουρζουαζία)

«Οι Καλοί Μπουρζουά»

Bal du Moulin de la Galette (Χορός στο Moulin de la Galette) (1876)

πίνακας του Pierre-Auguste Renoir

Από την εποχή των Αθλίων του Βικτώρ Ουγκώ ως σήμερα:
Η γένηση εκείνων που σήμερα λέγονται Αστικά Κόμματα της Ευρώπης

Η συνέχεια από τους Αθλίους του Βικτώρ Ουγκό ως τα σημερινά Ευρωπαϊκά αστικά κόματα,
δεν είναι δική μου ιδέα ή πρόταση:
Η Κοινωνιολογία, η Ιστορία και η Οικονομολογία το αναγνωρίζουν έτσι.

100 χρόνια αργότερα...

H διακριτική γοητεία της αστικής τάξης

Le Charme discret de la bourgeoisie (1972)
Luis Bunuel
Fernando Rey, Delphine Seyrig, Jean-Pierre Cassel, Stéphane Audran

Η ταινία «Le Charme discret de la bourgeoisie» (1972) («Η Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας») θεωρείται ευρέως ως αριστούργημα του σουρεαλιστικού κινηματογράφου και η κορύφωση της καριέρας του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνουέλ. Πρόκειται για μια σάτιρα που έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές και έχει βραβευτεί με Όσκαρ, η οποία ασκεί ανελέητη κριτική στην ανώτερη μεσαία τάξη μέσα από μια παράλογη, ονειρική δομή, η οποία συχνά περιγράφεται ως «διαταραγμένο» ή «ανατρεπτικό» αριστούργημα.

Eίναι μια σουρεαλιστική σάτιρα που επικεντρώνεται σε έξι πλούσιους φίλους, των οποίων οι ευγενικές, επιφανειακές προσπάθειες να δειπνήσουν μαζί ματαιώνονται συνεχώς. Ο διάλογος, γραμμένος από τους Luis Buñuel και Jean-Claude Carrière, αναδεικνύει θέματα πολιτικής υποκρισίας, καταναλωτισμού και ευγενικής κοινωνικής παρακμής, συχνά παρουσιάζοντας χαρακτήρες που, παρά το γεγονός ότι έρχονται αντιμέτωποι με τον παραλογισμό, παραμένουν εμμονικοί με την εθιμοτυπία και την εμφάνιση.

Αυτό, γύρω στο 1972. Πως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα 54 χρόνια αργότερα;

Το να παρομοιάσει κανείς τα σημερινά αστικά κόμματα της Ευρώπης με όποιο από τα κόμματα της Αμερικής προδίδει μια απλότητα-ελαφρότητα, και ανιστόρητο σκεπτικό (και ως προς το πως εξελήχθηκαν τα αστικά κόμματα στην Ευρώπη και ως προς το πως εξελήχθηκε το Δημοκρατικό κόμμα στην Αμερική). 

Εκτός του ότι η Ευρωπαϊκή Μπουρζουαζία (αστική τάξη) προέρχεται από την Γαλλία του μέσου του 19ου αιώνα, η Μπουρζουαζία στην Ευρώπη σήμερα ταυτίζεται κυρίως με τις ανώτερες-μεσαίες και ανώτερες τάξεις μιας κοινωνικής δομής που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την Αμερική.

Άτομα που κατέχουν κεφάλαια, ακίνητα ή επιχειρήσεις και κατέχουν θέσεις υψηλού επαγγελματικού κύρους. Ενώ ο όρος χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά στην καθημερινή συζήτηση σε ορισμένες περιοχές, εξακολουθεί να αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό στρώμα, Ευρωπαϊκό που εκτιμά την εκπαίδευση, την πολιτιστική βελτίωση και την (συντηριτική) οικονομική ασφάλεια.

Από την Ευρωπαϊκή πλευρά, Ευρωπαίοι παραδόξως βλέπουν το Αμερικανικό Δημοκρατικό κόμμα ως κεντρο-Δεξιό, ενώ το Δημοκρατικό κόμμα θεωρείται «η Αριστερά» στην Αμερική. 

Στην Ευρώπη οι «αστοί» περιμένουν κοινωνικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένης δημόσιας υγείας που πληρώνεται από τους φόρους όλων, αντί κατ’ ευθείαν από τον κάθε ασθενή, προγράμματα που τα προσφέρει η κυβέρνηση σε ένα ισοζύγιο, μια διελκυστίνδα, μεταξύ καπιταλισμού Μαρξιστικής ερμηνείας και σοσιαλισμού, όπου ο Ευρωπαϊκός σοσιαλισμός έχει ρίζες φιλοσοφικής έννοιας από την εποχή του διαφωτισμού.

Η Αμερική είναι εντελώς διαφορετική ως προς το ότι πιστεύει στην βοήθεια προς τους άλλους, προς τους αδύναμους, προς τους φτωχούς, αλλά ποτέ σαν κυβερνητικό πρόγραμμα. Το βλέπουν σαν εθελοντισμό, σαν τον «Καλό Σαμαρείτη», από πολύ πριν από το 1776. Έπειτα υπάρχει η πραγματικότητα της Αμερικής ότι τα κοινωνικά θέματα νομοθετούνται ξεχωριστά και τοπικά από την κυβέρνηση του καθε ενός από τα πενήντα κράτη. Δεν έχει συνταγματικό δικαίωμα η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση να νομοθετήσει κρατική περίθαλψη. Γι’ αυτό ο Ομπάμα έχτισε το πρόγραμμα Affordable Care Act (Νόμος για την Προσιτή Φροντίδα Υγείας) το οποίο επιτρέπει σε πολίτες που βρίσκονται κάτω από ένα εισοδηματικό όριο να αγοράζουν ιδιωτικά υγειονομικά προγράμματα περίθαλψης με σημαντικές εκπτώσεις. Έτσι μπόρεσε το Αμερικανικό κράτος για πρώτη φορά στην Ιστορία του μετά από τον Φρανκλίνο Ρούζβελτ να βοηθήσει τους φτωχότερους. Ποιος, γαμώ το, που να πλέει στην Ευρωπαϊκή αμορφωσιά περί των Αμερικανικών θεμάτων, το έχει συλλάβει αυτό εις τας Ευρώπας, τρομάρα τους;

Η Ευρώπη αντιγράφει, παιδαριωδώς και αποτυχημένα, τα επιχειρησιακά δρώμενα της Αμερικής όσον αφορά τις εταιρείες και τις πολυεθνικές. Παριστάνουν τους Αμερικανούς με ρίζες Ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας. Αλλά όχι τα κοινωνικά. Τα Αμερικανικά κοινωνικά δεν είναι δυνατόν να αντιγραφούν στην Ευρώπη, ούτε είναι δυνατόν να επηρεάσει η Αμερική την Ευρώπη στα κοινωνικά θέματα. Και, ο όρος «Αστοί», «Αστικά κόμματα», «Μπουρζουαζία» είναι κατ’ εξοχήν και αποκλειστικότητα Ευρωπαϊκά. Οι Ευρωπαίοι αστοί (μπουρζουά) θα αυτοκτονούσαν πριν αντιγράψουν Αμερικάνους --και δεν θα τους έπιανε κανείς ούτε νεκρούς με τσίχλα στο στόμα.

Το να μαθαίνουμε καινούργιες λέξεις που ακούγονται ιντελεκτουέλ και να τις χρησιμοποιούμε χωρίς ιδέα του τι σημαίνουν και από που προέρχονται δεν ειναι τρόπος να ζει κανείς, οσο εντυπωσιακές και να μας φαίνονται οι εξισώσεις των οικονομικών.

Από την Αμερικανική πλευρά το Δημοκρατικό κόμμα ταυτίζεται με κοινωνικό φιλελευθερισμό και βλέπει την θέση του σαν αντίστοιχη των φιλελεύθερων, κεντροαριστερών κομμάτων της Ευρώπης.

Στην Γερμανία το Αμερικανικό Δημοκρατικό κόμμα συχνά και λανθασμένα το βλέπουν σαν να ταυτίζεται με το Γερμανικό Ελεύθερο Δημοκρατικό κόμμα (FDP).

Στο Ενωμένο Βασίλειο βλέπουν το Αμερικανικό Δημοκρατικό κόμμα σαν κάπου ανάμεσα στους Βρετανούς Εργατικούς (Labor) και Φιλελεύθερους Δημοκράτες (Liberal Democrats), που δεν είναι πολύ μακριά από μια σωστή σύγκριση.

Ενώ οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί συχνά ευθυγραμμίζονται με τους Ευρωπαίους κεντρώους, μπορούν να εμφανιστούν πιο συντηρητικοί στα οικονομικά (χαμηλότεροι φόροι) και πιο προοδευτικοί σε κοινωνικά ζητήματα (δικαιώματα των τρανς, μετανάστευση) σε σύγκριση με ορισμένους Ευρωπαίους ομολόγους τους.

- Η «αστική τάξη» στην Ευρώπη σήμερα, επιζεί και βρίσκεται στην Γαλλία και Γαλλόφωνες Χώρες: Εκεί μόνο βρίσκεται πλέον ο ιστορικός Ευρωπαϊκός όρος Αστική Τάξη με τον πιο συγκεκριμένο, πολυεπίπεδο ορισμό, εξελισσόμενος σε πέντε διακριτά επίπεδα: petite, moyenne, grande, haute και ancienne bourgeoisie. Η haute bourgeoisie αποτελείται από καθιερωμένες οικογένειες (μερικές φορές ονομάζονται les 200 familles) που κατέχουν σημαντική πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά. 

- Πέρα από την Γαλλία και Γαλλόφωνες χώρες, υπάρχει το "Bildungsbürgertum" (Γερμανία/Αυστρία): Αυτός ο όρος αναφέρεται σε μια μορφωμένη, καλλιεργημένη αστική τάξη που δίνει μεγάλη αξία στα ακαδημαϊκά προσόντα και την πνευματική υπόσταση. Η "Boliburguesía" (Δυτική Ευρώπη/Ισπανία): Ένας όρος που χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει μια νεόπλουτη τάξη με διασυνδέσεις με την πολιτική εξουσία.
- Η αστική τάξη (μπουρζουαζία), και τα αστικά κόμματα της Ευρώπης, βλέπουν την Αμερική σαν άξεστους χωριάτες, υποτιμητικά.

Η πραγματική και αρμόζουσα ερώτηση είναι τι συμβαίνει στους αστούς-νέους της Ευρωπαϊκής μπουρζουαζί, όπως και, ξεχωριστά, στους Ευρωπαίους καπιταλιστές, όταν αντιγράφουν πάντα ανεπιτυχώς τον φαινομενικό τρόπο ζωής του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη, ή του Λος Άντζελες, και τις δομές και πρακτικές των Αμερικανικών επιχειρήσεων. Για την συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων άλλωστε, η Αμερική είναι το Μανχάταν και το Λος Άντζελες, και το τι βλέπουν στις τηλεοπτικές σειρές, και τι λάθη κάνουν εκείνοι οι Ευρωπαίοι που βρίσκονται στην ενημέρωση και ...ενημερώνουν ελλιπώς ή ανακριβώς. Το υπόλοιπο της Αμερικής είναι εντελώς άγνωστο. Η άγνωστη πραγματικότητα, το καζάνι των λαών, το τελευταίο σύνορο πέρα από τους ωκεανούς στο οποίο πρέπει να πας και να ζήσεις ξεκινώντας τάμπουλα ράσα για να το κατανοήσεις.

Τέλος, το κατά πόσον τα αστικά (κυρίαρχα, κεντροδεξιά/αριστερά) ευρωπαϊκά κόμματα λειτουργούν εναντίων της δημοκρατίας αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής συζήτησης. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η τεχνοκρατική ολοκλήρωση της ΕΕ και η «μάχη κατά της δεξιάς» συχνά παρακάμπτουν τη λαϊκή βούληση. Αντίθετα, οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι αυτά τα κόμματα είναι απαραίτητα για τη διατήρηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και την προστασία της από αντιδημοκρατικές λαϊκιστικές, ριζοσπαστικές δεξιές ή αυταρχικές προκλήσεις.

Ευγονικά και Μπουρζουά

Η ταινία «Ω, Τυχερέ Άνθρωπε!» (1973), σε σκηνοθεσία Lindsay Anderson, παρουσιάζει μια σουρεαλιστική, σατιρική σκηνή όπου ένας γιατρός πειραματίζεται με την ανάμειξη ανθρώπων και ζώων, συγκεκριμένα παρουσιάζοντας ένα ανθρώπινο κεφάλι προσαρτημένο χειρουργικά σε σώμα χοίρου. Η ταινία ακολουθεί τον Mick Travis (Malcolm McDowell) μέσα από ένα παράξενο καπιταλιστικό τοπίο, με αυτή τη σκηνή να αναδεικνύει θέματα απανθρωπίας και εταιρικής απληστίας.

Η σκηνή λαμβάνει χώρα σε ένα νοσοκομειακό περιβάλλον και αντανακλά τον δυστοπικό, παράλογο τόνο της ταινίας. Το πείραμα αντιπροσωπεύει μια κυριολεκτική έκφραση της απανθρωποποίησης μέσα σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Αυτή η εικόνα συνδέεται συχνά με παρόμοια θέματα που εξερευνήθηκαν αργότερα στην ταινία του Lindsay Anderson το 1982, «Νοσοκομείο Βρετανία».

Δέκα χρόνια αργότερα, οι Monty Python σατιρίζουν την ευγονική και τον άκαμπτο, γραφειοκρατικό έλεγχο πάνω στην ανθρώπινη ζωή, κυρίως στην ταινία The Meaning of Life (Το Νόημα της Ζωής) (1983)

Η ταινία χρησιμοποιεί παράλογα, σουρεαλιστικά σενάρια -όπως το σκετς "Live Organ Transplants" ή την ακολουθία μιούζικαλ "κάθε σπέρμα είναι ιερό"- για να ασκήσει κριτική στην υποβάθμιση της ανθρώπινης ύπαρξης σε απλές βιολογικές ή οικονομικές μετρήσεις, χλευάζοντας την αυθαίρετη, άκαρδη φύση των ιδεολογιών επιλεκτικής αναπαραγωγής.

Ο θάνατος επισκέπτεται έξι φίλους αστικής τάξης που είχαν συναντηθεί για να συμφάγουν.

(Αναφορά/ομάζ στην ταινία Η Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας)
Ανακοινώνει ότι πρέπει να τον ακολουθήσουν όλοι.
Ήταν το μους σολομού αυτό που τους δηλητηρίασε όλους θανάσιμα.

Τα αστικά πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη σήμερα είναι κεντροδεξιά έως δεξιά, φιλοκαπιταλιστικά και φιλοευρωπαϊκά κόμματα, όπως η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA) στο Βέλγιο, οι Les Républicains (LR) στη Γαλλία και το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) στη Γερμανία. Αυτά τα κόμματα δίνουν προτεραιότητα στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις και τα εθνικά συμφέροντα, συχνά εκπροσωπώντας τα συμφέροντα της επιχειρηματικής τάξης.

Βασικά Χαρακτηριστικά και Παραδείγματα:

Ιδεολογία: Αυτά τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων πολλών συντηρητικών και φιλελεύθερων-συντηρητικών κομμάτων, προωθούν πολιτικές ελεύθερης αγοράς, απορρύθμιση και μερικές φορές εθνικιστικές ή περιφερειακές ατζέντες.

Ευρωπαϊκά Παραδείγματα:

• Βέλγιο: Νέα Φλαμανδική Συμμαχία (N-VA), Ανοιχτοί Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι και Δημοκράτες (Open Vld).
• Ελβετία: Πρώην Συντηρητικό Δημοκρατικό Κόμμα της Ελβετίας (BDP), το οποίο συγχωνεύτηκε στο Κέντρο.
• Γαλλία: Les Républicains (LR).
• Γερμανία: Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) (φιλελεύθερο υπέρ της αγοράς).
• Σουηδία: Συνασπισμός Πολιτών (MED).
• Αυστρία: Νέα Αστική Ενότητα (Nye Borgerlige).

Λειτουργία: Λειτουργούν εντός των ευρωπαϊκών κοινοβουλευτικών συστημάτων για να διατηρήσουν την τρέχουσα καπιταλιστική οικονομική δομή και, σε πολλές περιπτώσεις, να προωθήσουν ευρω-ομοσπονδιακές ή εθνικιστικές ατζέντες.

Τρέχουσες Τάσεις: Αυτά τα κόμματα αντιμετωπίζουν επί του παρόντος προκλήσεις από ακροδεξιά, αντιμεταναστευτικά κόμματα, όπως το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία (FPÖ).

Το 2024, περίπου 35,9 εκατομμύρια άνθρωποι (10,6%) στις Ηνωμένες Πολιτείες ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας σύμφωνα με το Επίσημο Μέτρο Φτώχειας (OPM), με την παιδική φτώχεια να αυξάνεται στο 14,3%. Το Συμπληρωματικό Μέτρο Φτώχειας (SPM), το οποίο περιλαμβάνει μη χρηματικά κρατικά επιδόματα, έδειξε υψηλότερο ποσοστό 12,9%. Η μείωση της φτώχειας κατά την εποχή της πανδημίας αντιστράφηκε το 2022-2023 λόγω του τερματισμού των εκτεταμένων προγραμμάτων βοήθειας, με υψηλότερα ποσοστά να επηρεάζουν τα παιδιά, τις μειονότητες και τα άτομα με αναπηρίες.

Η Οικονομολογία χρησιμοποιείται σαν επεξηγηματικός μηχανισμός για το πως λειτούργησε στο παρελθόν, πως λειτουργεί στο παρόν, και πως μπορεί να λειτουργήσει στο μέλλον, η κυβερνητική οικονομική πολιτική. 

Η ερμηνεία των επεξηγήσεων και προτάσεων της Οικονομολογίας εξυπηρετεί τις απόψεις και συμφέροντα των ενδιαφερομένων, και οι ερμηνείες μιας συγκεκριμένης κατάστασης μπορεί να διαφέρουν αντιδιαμετρικά με εξάρτηση στην εφαρμοζόμενη οπτική γωνία: παραδείγματα: Καπιταλισμός + Ευγονική (1890-1940), ή ατόφιος Καπιταλισμός, ή διάφορα επίπεδα Σοσιαλισμού, ή Κομουνισμού, ή Δικτατορίας, ή Αντιπροσωπευόμενης Δημοκρατίας (Republic), ή Άμεσης Δημοκρατίας, σε σύνδεση και έκφραση των εκάστοτε κοινωνικών αρχών ηθικής και φιλοσοφίας, επισης εξαρτώμενα από την εκάστοτε σχέση και σύνδεση θρησκείας και κράτους.

Η σε βάθος ανάλυση της εφαρμογής οικονομικής πολιτικής είναι ακριβέστερη και περισσότερο διορατική και ειλικρινής όταν εκφράζεται από την ίδια την επηρεαζόμενη κοινωνία δια μέσου της τέχνης, από ζωγραφική και γελοιογραφία έως θέατρο, χορό και κινηματογράφο, παρά από την ασύνδετη υποκειμενική αλαζονεία του ακαδημαϊκού χώρου και των κυρίαρχων ομάδων που κυβερνούν ή των περιθωριακών που θα ήθελαν να κυβερνήσουν.

Όπως είχε γράψει και ο Καραγάτσης στο αριτούργημά του, Σέργιος και Βάκχος (1959):

Ένας λαός που γελά είναι πιο επικίνδυνος από ένα λαό που κλαίει.

~~~

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ

Απόψεις
για την σχέση μεταξύ οικονομολογίας και εκφραστικής τέχνης
Με αλφαβητική σειρά επιθέτου:

Ναπολέων Βοναπάρτης: «Το θάρρος δεν είναι να έχεις τη δύναμη να συνεχίσεις - είναι να συνεχίζεις όταν δεν έχεις δύναμη».

Ο Μαχάτμα Γκάντι θεωρούσε την τέχνη όχι απλώς διακόσμηση, αλλά αντανάκλαση της εσωτερικής αγνότητας και εργαλείο για κοινωνικό μετασχηματισμό. Η περίφημη δήλωσή του ήταν: «Κάθε αληθινή τέχνη πρέπει να βοηθά την ψυχή να συνειδητοποιήσει τον εσωτερικό της εαυτό». Για τον Γκάντι, η τέχνη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή, την αλήθεια και την προώθηση της μη βίαιης, απλής ζωής (Khadi).

Φρίντριχ Ένγκελς: «Όπως ο Δαρβίνος ανακάλυψε τον νόμο της ανάπτυξης της οργανικής φύσης, έτσι και ο Μαρξ ανακάλυψε τον νόμο της ανάπτυξης της ανθρώπινης ιστορίας: το απλό γεγονός, που μέχρι τώρα αποκρύπτονταν από μια υπερανάπτυξη ιδεολογίας, ότι η ανθρωπότητα πρέπει πρώτα απ' όλα να φάει, να πιει, να έχει στέγη και να ντυθεί, προτού μπορέσει να ασχοληθεί με την πολιτική, την επιστήμη, την τέχνη, τη θρησκεία κ.λπ.».

Οι απόψεις του Φιντέλ Κάστρο για την τέχνη και τη λογοτεχνία ως εκφράσεις κοινωνικής αναταραχής ήταν βαθιά συνυφασμένες με την απαίτησή του ότι τέτοια έργα πρέπει να υπηρετούν την επανάσταση. Ο πιο διάσημος και περιοριστικός ορισμός αυτού του ρόλου δόθηκε στην ομιλία του "Λόγια προς τους Διανοούμενους" του 1961, όπου δήλωσε: "Εντός της επανάστασης, τα πάντα· έξω από αυτήν, τίποτα".

Τζων Μέιναρντ Κέινς: «Όταν τα γεγονότα αλλάζουν, αλλάζω γνώμη. Τι κάνετε εσείς, κύριε;». «Μακροπρόθεσμα, είμαστε όλοι νεκροί». «Οι αγορές μπορούν να παραμείνουν παράλογες περισσότερο από όσο μπορείτε να παραμείνετε εσείς φερέγγυοι», «Οι ιδέες των οικονομολόγων και των πολιτικών φιλοσόφων, τόσο όταν έχουν δίκιο όσο και όταν κάνουν λάθος, είναι πιο ισχυρές από ό,τι είναι συνήθως κατανοητό».

Ο Τζων Φ. Κένεντι θεωρούσε την τέχνη ως μια κρίσιμη, «αληθινή» δύναμη που αμφισβητεί, αντί να υπηρετεί, το κράτος, ενεργώντας ως «υπέρμαχος του ατόμου» ενάντια στην κοινωνική συμμόρφωση και την πολιτική πίεση. Δήλωσε περίφημα ότι οι καλλιτέχνες έχουν μια «ερωτική διαμάχη με τον κόσμο», συχνά πλέοντας ενάντια στα ρεύματα της εποχής τους.

Ο Βλαντιμίρ Λένιν θεωρούσε την τέχνη και τη λογοτεχνία όχι ως αφηρημένες, προσωπικές εκφράσεις, αλλά ως λειτουργικά εργαλεία για πολιτική αναταραχή, ταξική πάλη και έκφραση κοινωνικής αναταραχής. Πίστευε ότι ο πολιτισμός πρέπει να ευθυγραμμίζεται με τους επαναστατικούς στόχους του προλεταριάτου για την αποδόμηση του αστικού κράτους.

Ο Καρλ Μαρξ θεωρούσε την τέχνη και τη λογοτεχνία όχι ως μεμονωμένα, όμορφα αντικείμενα, αλλά ως ενεργές, υποκειμενικές αντανακλάσεις της εποχής τους - συχνά λειτουργώντας ως «μυστικές εξομολογήσεις» ή «όπλα κριτικής» που αποκαλύπτουν τους υποκείμενους ταξικούς αγώνες και την κοινωνική αναταραχή της εποχής τους.

Μπενίτο Μουσολίνι: «Ο φασισμός θα έπρεπε καταλληλότερα να ονομάζεται Κορπορατισμός επειδή είναι μια συγχώνευση κρατικής και εταιρικής εξουσίας. Ένα έθνος που τρώει σπαγκέτι δεν μπορεί να αποκαταστήσει τον Ρωμαϊκό πολιτισμό!»

Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει μιλήσει συχνά για τη δύναμη της τέχνης και της λογοτεχνίας να αντανακλούν, να αμφισβητούν και να διαμορφώνουν την κοινωνία, σημειώνοντας ότι συχνά χρησιμεύουν ως ουσιαστικές εκφράσεις κοινωνικής αναταραχής, ανθρώπινου αγώνα και της επιθυμίας για αλλαγή. Έχει χαρακτηρίσει τις τέχνες όχι ως είδη πολυτελείας, αλλά ως κεντρικά στοιχεία της αμερικανικής εμπειρίας, συχνά λειτουργώντας ως μια «πικίνδυνη» δύναμη που κάνει τις κυβερνήσεις νευρικές επειδή αντιπροσωπεύουν τις βαθύτερες φιλοδοξίες του λαού.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ηγέτης της ελληνικής στρατιωτικής χούντας (1967–1974), δεν περιέγραψε ρητά πώς η τέχνη εκφράζει την κοινωνική αναταραχή. Αντίθετα, θεωρούσε τη δημιουργική έκφραση ως μια πιθανή ασθένεια που έπρεπε να ελεγχθεί. Το διαβόητο απόφθεγμα του, «Η Ελλάδα είναι άρρωστη. Την έχουμε βάλει σε γύψο. Θα παραμείνει σε γύψο μέχρι να αναρρώσει», ήταν μια μεταφορική δικαιολόγηση για την καταστολή της πνευματικής, καλλιτεχνικής και πολιτιστικής ελευθερίας, αντιμετωπίζοντας οποιαδήποτε απόκλιση από την εθνικιστική, «ελληνοχριστιανική» ιδεολογία του ως κίνδυνο που έπρεπε να περιοριστεί.

Ο Πλάτωνας θεωρούσε την τέχνη και τη λογοτεχνία ως ισχυρά, συχνά επικίνδυνα, εργαλεία που εκφράζουν και υποκινούν την κοινωνική αναταραχή παρακάμπτοντας τη λογική για να πυροδοτήσουν κατώτερα πάθη και συναισθήματα. Στην Πολιτεία, υποστήριξε ότι η μιμητική τέχνη διαφθείρει την ψυχή αναπαριστώντας ακατάλληλες συμπεριφορές, απαιτώντας αυστηρή λογοκρισία για τη διατήρηση της πολιτικής τάξης.

Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν θεωρούσε την τέχνη και τη λογοτεχνία ως νόμιμες, ανεξάρτητες εκφράσεις κοινωνικής αναταραχής, δυσαρέσκειας ή κριτικής. Αντίθετα, αντιμετώπιζε την τέχνη ως εργαλείο του κράτους για την επιβολή πολιτικής συμμόρφωσης, καταστέλλοντας ενεργά, λογοκρίνοντας ή επανερμηνεύοντας οποιαδήποτε τέχνη υποδήλωνε δυσαρέσκεια με το σοβιετικό καθεστώς.

Ο Κοράντο Τζίνι (1884–1965), Ιταλός φσίστας, στατιστικολόγος, ευγονιστής και δημογράφος γνωστός για τον συντελεστή Τζίνι, δεν επικέντρωσε το κύριο έργο του στην τέχνη ή τη λογοτεχνία, αλλά μάλλον σε μια οργανιστική θεωρία της κοινωνίας, την ευγονική και τη δυναμική του πληθυσμού. Ωστόσο, στο πλαίσιο της θεωρίας του για τον «κύκλο του πολιτισμού» - η οποία υποστήριζε ότι τα έθνη περνούν από στάδια γέννησης, ανάπτυξης και παρακμής - ο Τζίνι υποστήριξε ότι η μειωμένη πολιτιστική παραγωγή είναι ένας βασικός δείκτης μιας «παρακμιακής» κοινωνίας, μιας φάσης που συχνά συνδέεται με κοινωνική αναταραχή και έλλειψη ζωτικότητας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει σκιαγραφήσει ρητά μια φιλοσοφία για το πώς η τέχνη και η λογοτεχνία θα πρέπει να εκφράζουν την κοινωνική αναταραχή. Αντίθετα, η προσέγγισή του ήταν να επικρίνει την τέχνη, τη λογοτεχνία και τις ιστορικές αφηγήσεις που θεωρεί «διχαστικές» ή «αφυπνιστικές» (γουώκ), ενώ υποστηρίζει πολιτιστικά έργα που δίνουν έμφαση στην «αμερικανική ιδιαιτερότητα». Ο Τραμπ μισεί τον Κένεντι και το 2025 έκανε τον εαυτό του πρόεδρο στο Κέντρο Παραστατικών Τεχνών Τζων Φ. Κένεντι στην Ουάσιγκτον, και το μετονόμασε ως Ντόναλντ Τζ. Τραμπ και Τζων Φ. Κένεντι  Κέντρο Παραστατικών Τεχνών. Μετά, το 2026 το έκλεισε.

Ο Λέον Τρότσκι θεωρούσε την τέχνη και τη λογοτεχνία ως ουσιαστικές, αν και μερικές φορές καθυστερημένες, αντανακλάσεις των βαθιών εντάσεων στην κοινωνία, υποστηρίζοντας ότι η αληθινή τέχνη είναι εγγενώς επαναστατική επειδή επαναστατεί ενάντια στις υπάρχουσες, περιοριστικές πραγματικότητες. Πίστευε ότι η τέχνη λειτουργεί ως ένα «συλλογικό όνειρο» που αποτυπώνει τη δυσαρέσκεια της ανθρωπότητας με το status quo και την επιθυμία της για μια καλύτερη, πιο αρμονική ζωή.

Οι απόψεις του Ουίνστον Τσώρτσιλ για την τέχνη και τη λογοτεχνία επικεντρώνονταν γενικά στον ρόλο τους στον καθορισμό της εθνικής ζωής, λειτουργώντας ως ιστορικό αρχείο και χρησιμεύοντας ως απαραίτητο, μερικές φορές επαναστατικό, αντίστιγμα στον αυταρχισμό.

Ο Χίτλερ δεν πίστευε ότι η τέχνη έπρεπε να εκφράζει την κοινωνική αναταραχή, αλλά μάλλον να την καταστέλλει προωθώντας εξιδανικευμένες, ηρωικές εικόνες του Άριου κόσμου. Κατέτασσε την τέχνη που αναδεικνύει τα κοινωνικά δεινά ή τον μοντερνισμό ως «εκφυλισμένη» (Entartete Kunst). Δήλωσε: «Δεν είναι αποστολή της τέχνης να βυθίζεται στη βρωμιά για χάρη της βρωμιάς... ή να παρουσιάζει παραμορφωμένους ηλίθιους».

Αν αναρωτιέστε γιατί δεν υπάρχουν εδώ παραπάνω αναφορές στο τι έχουν πει γυναίκες, αυτό είναι κατά πάσαν πιθανότητα επειδή στην ιστορία των κοινωνιών οι γυναίκες προσέφεραν περισσότερο πράξεις και συμμετοχή παρά τσιτάτα.

Πρέπει κατά το ελάχιστο να αναφερθούν:
Σούζαν Μπ. Άντονυ, Γκόλντα Μεΐρ, Ιντίρα Γκάντι, Μάρκαρετ Θάτσερ, Τζάνετ Γέλλεν, Φράνσις Πέρκινς, Άνγκελα Μέρκελ, Τζόαν Ρόμπινσον, Βικτώρια Βανάσκο, Μαλάλα Γιουσαφζάη, Χενριέτα Γκρήν, Λίσα Σου, Ήντιθ Άμποτ, Άννα Σβάρτς, Ντήντρι Μακλόσκι, Δαμπίσα Μόυο, Κάρμεν Ράινχαρτ, Χάριετ Μαρτινώ, Μαίρη Παλέη Μάρσαλ, Κριστίνα Ρόμερ, Ρόζα Λούξεμπεργκ, Μίλλισεντ Φώσετ, Έλινορ Όστρομ, Κλώντια Γκόλντιν, Ταν Σου Σαν, Κολετ Κρες, Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ, Χάνα Ροσταμάνι, Γκουίν Σότγουελ, Τζιόρτζια Μελόνι, Κριστιν Λαγκάρντ, Κρισταλίνα Τζώρτζεβα, Τέηλορ Σουίφτ, Μαυα Ανγκελου, Λουσίλ Μπωλ, Ρόζα Παρκς, Εμιλι Μπρόντε, Χάλη Μπέρι, Εμίλια Αίρχαρτ, Μαρί Κιουρί, Τζέην Ώστεν, Σάλλυ Ράιντ, Όπρα Γουίνφρι, Τζάκλυν Κένεντι, Μητέρα Τερέζα, Χάριετ Τάμπμαν, Μισέλ Ομπάμα, Σαρλότ Μπρόντε, Ρουθ Μπέηντερ Γκίνσμπεργκ...
οι γυναίκες αυτές δειγματοληπτικά από πολύ, πολύ μεγαλύτερη λίστα.

Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπουργκ (1933–2020), παραδείγματος χάριν, (φωτογραφίες, επάνω-δεξιά και κάτω-κέντρο αυτής της παραγράφου) ήταν μια πρωτοπόρος δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής (από το 1993 ως τον θάνατό της, 87 ετών, τον Σεπτέμβριο του 2020) και νομικό είδωλο γενεών που πρωτοστάτησε στον αγώνα για την ισότητα των φύλων. Ως δικηγόρος της ACLU, κέρδισε πέντε ορόσημες υποθέσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο τη δεκαετία του 1970, καταργώντας νόμους που εισάγουν διακρίσεις. Ο αγώνας της ήταν περισσότερο από την ισότητα, η αμοιβή των γυναικών στο ίδιο επίπεδο με τους άντρες και η αποδοχή των γυναικών σαν ίσα παραγωγικά μέρη της οικονομίας. Ήταν η πρώτη γυναίκα μόνιμη καθηγήτρια στη Νομική Σχολή Κολούμπια και υπηρέτησε ως κρίσιμη φωνή για τα πολιτικά δικαιώματα, την ισότητα των φύλων και τις φιλελεύθερες αξίες κατά τη διάρκεια της 27χρονης θητείας της στο Ανώτατο Δικαστήριο.
(παρεμπιπτόντως, η λέξη φιλελεύθερη δεν είναι βρισιά, αλλά, σημαίνει ότι ένας άνθρωπος είναι φίλος της Ελευθερίας και της προόδου, εκφραση που σε κάθε χώρα και περιοχή αποδίδεται διαφορετικά, ανάλογα με την κουλτούρα, την μόρφωση και τα βίτσια της κάθε εποχής).
Η Ρουθ πέθανε εφτά εβδομάδες πριν τις εκλογές που ανέδειξαν τον Δημοκρατικό Μπάιντεν. Ο Τραμπ πρότεινε και ο Μιτς Μακόνελ ενέκρινε, και έχωσαν την Ρεπουμπλικανή Έημι Κόνι Μπάρετ στην θέση της Γκίνσμπεργκ στο Ανώτατο Δικαστήριο, δυό βδομάδες πριν τις εκλογές. Αν η Ρουθ είχε πεθάνει λίγες εβδομάδες αργότερα, σήμερα οι Ρεπουμπλικάνοι δεν θα είχαν υπερ-πλειοψηφία 6-3 στο Ανώτατο Δικαστήριο, και το Ρεπουμπλικανικό Νομοθετικό Κογκρέσο δεν θα είχε μπορέσει τοσο εύκολα να παραδώσει τις εξουσίες του στον Πρόεδρο του Εκτελεστικού.

~~~

...επιστρέφοντας στο γέλιο του λαού,
όσον αφορά την θεμελιώδη (θεμέλια κάστρων στην άμμο) επιστήμη των οικονομικών:
Από τις μικρές αγγελείες:

Επιστήμων Οικονομολόγος στην διάθεσή σας
να σας εξηγήσει εξισώσεις και αλγορίθμους της σοβαρής, και θεμελιώδους επιστήμης των οικονομικών
(ξανθιά, γαλανομάτα, 106DD, 72, 102 cm, της αρέσει το μπέηκον,
και η μουσική του γκρουπ μπλουζ-ροκ, Blodwyn Pig, 1968 )

~~~

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οικονομολόγος παγιδευμένη σε κύκλο καταστροφής.

Ένας «κύκλος καταστροφής» (doom loop) είναι ο κύριος οικονομικός όρος για έναν
αυτοενισχυόμενο, καταστροφικό ή ατελείωτο κύκλο όπου ένας αρνητικός παράγοντας
επιδεινώνει έναν άλλο. Αυτοί οι κύκλοι εμφανίζονται συχνά σε κρίσεις τραπεζικού-κρατικού χρέους,
όπου οι τράπεζες που καταρρέουν χρειάζονται διάσωση, προκαλώντας δυσχέρεια κρατικού χρέους,
η οποία με τη σειρά της αποδυναμώνει περαιτέρω τις τράπεζες.

Σε αυτήν την εικόνα από το 2006,
οικονομολόγος προβλέπει ότι δεν θα γίνει κατάρρευση της στεγαστικής αγοράς στην Αμερική,
και δεν θα υπάρξει Μεγάλη Ύφεση και καταστροφική Παγκόσμια Οικονομική Κρίση το 2008,

Το 2009 είπε, με βραχνή φωνή: «Οπα, ρε μαλάκα μου! Τα λάθη είναι ανθρώπινα.»

Ξέρετε τι συνέβη το 2006-2008 στην Αμερική επί Ρεπουμπλικάνων;
φούσκα τιμών ακινήτων και στεγαστικών δανείων.
Κανείς οικονομολόγος δεν το βρήκε ανησυχητικό και όλοι επέμεναν ότι όλα πάνε καλά.
Το 2008 ήρθε κατάρρευση της στεγαστικής αγοράς στην Αμερική
που οδήγήσε σε καταστροφική παγκόσμια οικονομική κρίση.

Οταν κατακάθησε το πράμα μετά από το κραχ του 2008.
5 τρισεκατομμύρια δολάρια σε συντάξεις, αξία ακινήτων, προσωπικές οικονομίες και επενδύσεις, και μετοχές
είχαν εξαερωθεί,
8 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν μείνει άνεργοι,
6 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους,
και αυτά μόνο στην Αμερική.
Στον υπόλοιπο κόσμο πολύ περισσότερα.

Ένας κεντρικός παράγοντας εκείνων των ημερών στη Γουωλ Στρητ, ο Μαρκ Μπάουμ, οπως παρουσίασαν τον πραγματικό Στηβ Άισμαν στην ταινία The Big Short (2015), ο οποίος είχε προβλέψει την κατάρρευση που ερχότανε και κανείς δεν τον πίστευε, όταν συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν θα διωκόταν και ότι οι Τράπεζες θα ασκούσαν πιέσεις κατά των μεταρρυθμίσεων, φέρεται να είπε: «Έχω την αίσθηση ότι σε λίγα χρόνια οι άνθρωποι θα κάνουν αυτό που κάνουν πάντα όταν η οικονομία καταρρέει. Θα κατηγορούν τους μετανάστες και τους φτωχούς». Είχε δίκιο. Αλλά αυτή τη φορά κατηγόρησαν και τους εκπαιδευτικούς, αγνωστο γιατί --ίσως επειδή ο κόσμος έχει καταντήσει ντιπ-αγράμματος;

Το 2026, όποτε επιστώ την προσοχή Ελλήνων στο ότι τα ακίνητα στη Ελλάδα έχουν ανέβει 120% σε 3 χρόνια,
και ότι αυτό είναι φούσκα και θα σκάσει μόλις τελειώσουν τα καραγκιοζιλίκια στο Ελληνικό,
το πλιάτσικο κερδοσκοπικής γελοιότητας που χτίζουν στο παλιό αεροδρόμιο,
οι Έλληνες μου απαντάνε, Όχι! κάνεις λάθος! οι τιμές είναι σωστές και θα παραμείνουν.
Έ, ρε, κούνια που κουνάει... Τους Έλληνες, ή εμένα; θα δείξει.
Αν έχω δίκιο ότι η κυβέρνηση επιτρέπει να γίνει το ίδιο στη Ελλάδα με ότι έγινε το 2008 στην Αμερική
του Μπους και των Ρεπουμπλικάνων,
για να βγάλουνε οι τράπεζες και οι στεγαστικές επιχειρήσεις, τότε,
στο Ελληνικό μέλλον θα θυμάστε τα μνημόνια 2010-2020 σαν τις παλιές καλές μέρες.

Η Δημοκρατική κυβέρνηση του Ομπάμα έσωσε την οικονομία και την κοινωνία το 2009
δίνοντας χρήματα να σώσουν τις επιχειρήσεις και τράπεζες από χρεοκοπία,
για να μην χάσουν το βιός τους περισσότερα εκατομμύρια άνθρωποι και επαναληφθεί το 1929,
το οποίο είναι το αντίθετο απο αυτό που έκανε η Ευρώπη στην Ελλάδα όταν
το 2010 χρεωκόπησε τον κάθε Έλληνα επί δέκα χρόνια για να μην χρεοκοπήσει την Ελλάδα
λόγω του τι είχε συσσορεύσει, η Ελλάδα, απο το 2002
όταν τους βάλανε στο Ευρώ με 30% των αποδοχών της υπόλοιπης Ευρώπης.
2002-2010 οι Έλληνες φάγανε, ήπιανε, και νηστικοί κοιμηθήκανε.

~~~

Οικονομολόγοι… αχ, αυτοί οι Οικονομολόγοι.
Ήμουνα τυχερός στη ζωή μου
γιατί πάντα έκανα ότι στροφή χρειαζόταν χωρίς να το μετανιώσω ποτέ.
Μετά από δύο χρόνια οικονομικά στο Λονδίνο,
ήξερα ότι οι οικονομολόγοι
γίνονται πλούσιοι πουλώντας σκατά
σε εκείνους που τα μεταπωλούν για σοκολάτα.

Είχα την επιλογή του να γίνω πλούσιος, ή,
να μην πουλήσω ποτέ σκατά.

Έμαθα πάντως, ότι όταν εκτιμάς την ζωή, και τους γύρω σου,
με αξιοπρέπεια,
η ζωή σε ανταμοίβει,
με περισσότερα απ' όσα ονειρεύτηκες.

<3

Αισθάνομαι προσωπικά τυχερός και ευγνώμων προς την ζωή, αλλά, συνάμα,
σαν μια μειοψηφία που διαρκώς συρρικνώνεται.
Μιά-δυό γενεές, και η δικιά μου, μεγάλωσαν μπορώντας να ονειρεύονται...
κάνοντας  μια ευχή σ' ένα αστέρι.
Οι τωρινές γενεές δεν ξέρουν τι να ονειρευτούν και γιατί, ή πως.

Οι ψυχές ευνουχίστηκαν
από το άλμα απληστείας αυξανόμενης κοινωνικής ανισότητας των 12 χρόνων Ρέγκαν-Μπους,
την αμέλεια και απάτη των πολέμων και του οικονομικού κραχ του δεύτερου Μπους,
και τον αχαλίνωτο ρατσισμό συν αδιαφορία, ασταμάτητα ψέματα και ανευθυνότητα του Τραμπ.

Όλο και λιγότεροι θυμούνται πια, ότι, αντί για εφιάλτες, κάποτε είχαμε όνειρα.

:-*

Δεν θέλω να τα πάρω αυτά τα όνειρα μαζί μου μόνος μου.
Πρέπει κάποιοι να συνεχίσουν...
Κόντρα στους αμόρφωτους, κόντρα στους φανφαρώνους, κόντρα στην οργή.

Κάθε βδομάδα έρχονται δύο γειτονόπουλα, αγοράκι 10 χρονών και κοριτσάκι 8 χρονών,
τα στέλνουν οι γονείς τους, δυό υπέροχοι άνθρωποι, να μάθουν Αγγλικά, και να μάθουν γενικά,
δυό μέρες την εβδομάδα, μια μέρα το κάθε παιδί μόνο του μαζί μου,
μια που το σχολείο δεν διδάσκει πλέον τίποτα. Μηδέν.
Επιμένουν να με πληρώνουν, 10 μήνες τώρα, κι' εγώ επιμένω ότι δεν θέλω χρήματα...
Και τα παιδιά προτιμούν να έρχονται εδώ παρά να πηγαίνουν στο σχολείο.
Ανακαλύψαμε ότι στο αγοράκι αρέσει η ποίηση
και από το καλοκαίρι πια θυμάται απ' έξω στοίχους από ποιήματα του Ρόμπερτ Φροστ,
και στοίχους του Τζων Λένον,
και πρόσφατα με ρώτησε τι είναι ο Σαίξπηρ και ψαχνόμαστε με την Τρικυμία και με τον Ιούλιο Καίσαρα.
Και με τον Πινόκιο του Ντίσνευ.

«Είμαστε ύλη σαν αυτή που τα όνειρα χτίζει.»
«We are such stuff as dreams are made of.»
                                               -Prospero in The Tempest by William Shakespeare

Πόστερ στοίχων και μοντάζ σκηνών της ταινίας στο τραγούδι, φτιαγμένα από τον Δημήτρη για την ανάρτηση.

Και για τα παιδιά όλων των ηλικιών.

~~~