Σάββατο 3 Ιουνίου 2023

Κατεύθυνση

 


Στα Ελληνικά τους λένε «Σκηνοθέτες» αλλά αυτό είναι λάθος. Δεν θέτουν τις σκηνές. Στην γλώσσα στην οποία εφευρέθηκε η θέση τους λέγονται Director, αλλά θα ήταν επίσης λάθος να το μεταφράσουμε ως Διευθυντής, όσο και να εντυπωσιαζόμαστε στην Μεσόγειο από διευθυντές. 

Ο Director δίνει direction: κατεύθυνση. Ο πραγματικός Director, δεν λέει σε κανέναν τι να κάνει. Δίνει την κατεύθυνση σε επαγγελματίες και καλλιτέχνες και τους αφήνει να πάνε προς τα ‘κει με τον δικό τους τρόπο, με τον δικό τους επαγγελματισμό ή τέχνη, ή όραση. Ένας Director, directs. Δείχνει την κατεύθυνση σε συγγραφείς, κινηματογραφιστές, ηθοποιούς, μοντέρ, συνθέτες, μουσικούς… χτίστες, μοδίστρες, μπογιατζήδες, ηλεκτρολόγους… εκατοντάδες επαγγελματίες των οποίων η συλλογική εργασία μας ψυχαγωγεί για δυό ωρίτσες της ζωής μας, αρκετά ώστε να τους δώσουμε από μερικά νομίσματα ο καθένας.

Οι πραγματικοί Directors δίνουν την κατεύθυνση στους εκατοντάδες συνεργάτες τους και τους αφήνουν να εργαστούν (Γι' αυτό έχουμε τόσους ελάχιστους πραγματικούς directors στην Μεσόγειο). Ο έπαινος του πραγματικού Director είναι ότι συνέστησε μια ομάδα ικανών συνεργατών, όχι ότι τους επέβαλε τι να κάνουν. Και ο Director που καταφέρνει να γίνει αυτό που στα Γαλλικά τον ονομάζει auteur, και είναι διεθνής πλέον ορισμός, αφορά Directors που καταφέρνουν να υλοποιήσουν το όραμά τους μέσω της πρωτοβουλίας των δεκάδων συνεργατών τους οποίους επέλεξαν.



La nuit américaine (1973) (Day for Night)
Ο σκηνοθέτης Francois Truffaut, στον ρόλο του σκηνοθέτη Ferrand, της ταινίας-μέσα-στην-ταινία,
δίνει κατεύθυνση στους ηθοποιούς Jacqueline Bisset και Jean-Pierre Léaud.
Η ταινία Αμερικάνικη Νύχτα, Οσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας 1974,
ειναι η ερωτική επιστολή του Truffaut προς τον Κινηματογράφο.




Ο Κινηματογράφος 1910-2010 (περίπου) είναι νεκρός.
Η Χρυσή του Εποχή, 1938-1978 (περίπου), πέρασε.
Έχουν μείνει, στην μνήμη του φωτογραφικού φιλμ, μόνο οι γίγαντες,
και στην μνήμη του κινηματογραφικού φιλμ, τα έργα τους.


Παρακάτω, χωρίς καμία ιδιαίτερη σειρά, τριάντα από τους γίγαντες.
Δεν βάζω ονόματα κάτω από τις φωτογραφίες γιατί τους περισσότερους ελπίζω να τους γνωρίσετε.
Ο ένας τον οποίον μάλλον δεν θα τον γνωρίσει κανείς, είναι ο πατέρας του Χόλυγουντ.




































~~~

















~~~



Και, εντάξει, επειδή δεν είμαι κακός, η λίστα των ονομάτων:

(των παραπάνω φωτογραφιών, που τοποθετήθηκαν χωρίς καμία ιδιαίτερη σειρά ή προτεραιότητα σημαντικότητας


1. Billy Wilder

2. Francois Truffaut

3. Steven Spielberg

4. Ridley Scott

5. Martin Scorsese

6. Sydney Pollack

7. Claude Lelouch

8. Sir David Lean CBE

9. Akira Kurosawa

10. Nora Ephron

11. Stanley Kubrick

12. Sir Alfred Hitchcock KBE

13. John Ford

14. Federico Fellini

15. D. W. Griffith*

16. Jane Campion

17. Sir Charles Spencer Chaplin KBE

18. Frank Capra

19. Robert Altman

20. Woody Allen

21. Orson Welles

22. Igmar Bergman

23. Kathryn Bigelow

24. Jean-Luc Godard

25. Roman Polanski

26. Jean Renoir

27. John Huston

28. Milos Forman

29. Buster Keaton

30. Barbra Streisand

* Ο πατέρας του Χόλυγουντ είναι η φωτογραφία #15 


Τελευταίες εικόνες:

- Η Τελευταία σκηνή από την Έβδομη Σφραγίδα του Μπέργκμαν, και η τελευταία σκηνή από το Love and Death του Woody Allen, ομάζ στον Μπέργκμαν.

- Ο Σπήλμπεργκ ήθελε, και κατάφερε, να δώσει στον Φρανσουά Τρυφώ τον ρόλο του Λακόμπ στις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου. Ήταν ο ρόλος του «Επικοινωνητή», και, για τον Σπήλμπεργκ, αυτός ήταν ο Τρυφώ. 

- Απόσπασμα από το τέλος του Nuovo Cinema Paradiso του Τορνατόρε: τα φιλιά, από τα κομμάτια ταινιών που του είχε φυλάξει ο Αλφρέντο, όπως του είχε υποσχεθεί όταν ο Τοτό ήταν παιδί, και του τα άφησε αφού πέθανε.

- Το πρώτο και το τελευταίο καρέ του ζουμ του τέλους των 400 Χτυπημάτων του Τρυφώ. Εδώ, ο Τρυφώ δεν χρησιμοποίησε το ζουμ του φακού της μηχανής, αλλά όταν είδε στο μοντάζ ότι ήθελε να πλησιάσουμε το πρόσωπο και τα μάτια του Αντουάν Ντουανέλ, που τον υποδυόταν ο Ζαν-Πιέρ Λεώ, ζουμάρισε μέσα στα καρέ του φιλμ, γι' αυτό στο τέλος του ζουμ ο κόκκος του μαυρόασπρου φιλμ είναι πολύ μεγαλύτερος από την αρχή του ζουμ. Ο λόγος για τον οποίον δεν ζουμάρισε με τον φακό όταν το γύριζε ήταν γιατί ο Τρυφώ ήθελε η εικόνα να είναι παγωμένη σαν φωτογραφία και αυτό δεν θα ήταν δυνατό αν το έκανε στο γύρισμα.


~~~









Παρασκευή 26 Μαΐου 2023

Εκλογικά



Συνέλευση ενός αρτι σχηματισθέντος πολιτικού και επαναστατικού κόμματος,
Μεσόγειος, πριν 2023 χρόνια (πάρτε-δώστε πέντ'έξι χρόνια)


Η Ελλάδα έχει περίπου 10.640.000 κατοίκους.
Από αυτούς, 9.945.502, ένα 93% του πληθυσμού, θεωρούνται εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι.
Με την ηλικία των 83 ετών ως μέσο όριο ζωής στην Ελλάδα, απλή αριθμητική προτείνει ότι είναι περίεργο τα παιδιά μικρότερα από 17 χρονών συν τους αλλοδαπούς που μετριούνται στον συνολικό πληθυσμό να αριθμούν συνολικά μόνο 7% του πληθυσμού, μόνο 744.800 ψυχές.

Αυτό σημαίνει ή ότι ο πληθυσμός είναι κατά πολύ περισσότερος από 10.640.000, ή ότι οι ζώντες και πραγματικοί ψηφοφόροι είναι πολύ λιγότεροι από 9.945.502, ή και τα δύο. Η απλή λογική προτείνει ότι με 83 χρόνια ζωής, εκείνοι στα πρώτα 16 χρόνια ζωής, συν τους αλλοδαπούς κατοίκους, είναι πάνω-κάτω ένα 12% με 14%, ίσως και 15% και όχι μόνο 7%.

Με εγγεγραμμένους ψηφοφόρους 9.945.502 από τους οποίους ψήφισαν 6.060.589, φαίνεται μια αποχή 39.06%, που την λένε 40% για στρογγύλεμα.
Όμως, εφ’ όσον ο αριθμός των εγγεγραμμένων δεν είναι δυνατόν να αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα είτε σε αριθμό είτε σε ποσοστό πληθυσμού, και ο πραγματικός αριθμός εκείνων που μπορούν να ψηφίσουν πρέπει να είναι κοντύτερα στα 9.000.000 ή λιγότερο, η πραγματική αποχή είναι γύρω στα  30% με 32%, και όχι 39% ή 40%.
Σε οποιεσδήποτε εκλογές, οπουδήποτε, ένα περίπου 15% με 20% αποχής για πολλούς λόγους, απουσία, ασθένεια, αναπόφευκτη εργασία, κλπ., είναι αναμενόμενο. Το οποίο προτείνει ότι στις εκλογές του 2023 κάπου 10% με 15% των ψηφοφόρων, κάπου  900.000 με 1.300.000 είναι εκείνοι που δεν πήγαν να ψηφίσουν ως κάποια έκφραση συγκεκριμένης διαμαρτυρίας, πέρα από την συνηθισμένη και αναμενόμενη αποχή.
Εκτός από την αποχή, τα λευκά και άκυρα είχαν σύνολο 158.244, όπου τα λευκά είναι πάντα κάποιου είδους διαμαρτυρία και τα άκυρα μπορούν να οφείλονται και σε λάθος του κάθε ψηφοφόρου.

Γιατί λοιπόν τόση «διαμαρτυρία», γύρω στο ένα εκατομμύριο ή περισσότεροι;

Στην Ελλάδα των 10.640.000, έχουμε 36 κόμματα.
Αυτό και μόνο θα έπρεπε να λέει πολλά, προς συζήτηση. Μπορεί κανείς να το δει ως «δημοκρατικό» ή απλά ως παιδαριωδώς γελοίο.

Από αυτά τα 36 κόμματα, τα πρώτα πέντε πήραν αρκετούς ψήφους για να βγάλουν έδρες στην Βουλή.
Από τα υπόλοιπα 31 που μείναν έξω, τέσσερα πήραν πάνω από 100.000 ψήφους
 το καθένα, 17 πήραν πάνω από 10.000 ψήφους το καθένα, και 11 πήραν  λιγότερες. (Ιδιαίτερη μνεία στο κόμμα Έλληνες Οικολόγοι που πήρε μία [1] ψήφο, προφανώς του προέδρου τους [σημειωτέο ότι αυτό το κόμμα Οικολόγων της μίας ψήφου είναι διαφορετικό από τους Πράσινους των 35.169 ψήφων]).

Τα πέντε κόμματα που μπαίνουν στην Βουλή ψηφίστηκαν από 4.957.473 ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει ότι από το σύνολο των 5.902.345 εγκύρων ψήφων, 944.872 Έλληνες, ή 16% των εγκύρων ψήφων δεν αντιπροσωπεύονται στην Βουλή, επειδή επέλεξαν ένα από τα 31 κόμματα που δεν είχαν αρκετή υποστήριξη ούτε για μια έδρα. Πολλοί άνθρωποι δεν αντιπροσωπεύονται, και τα 36 κόμματα θα έλεγε κανείς ότι είναι πολλά για μια μικρή χώρα: 295.000 άνθρωποι, ή 250.000 ψηφοφόροι, κεφαλές, ανά κόμμα. 

Στην μόνη άλλη Δυτική χώρα με τόσα κόμματα ανά κεφαλή, στην ούνα-φάτσα-ούνα-ράτσα Ιταλία, όπου είχαν 66 κυβερνήσεις τα τελευταία 75 χρόνια, σχεδόν μια κυβέρνηση κάθε ενάμισι χρόνο περίπου, τώρα, με 60.000.000 πληθυσμό, έχουν κάπου 22 κόμματα με κάπου 2.728.000 ανθρώπους, κεφαλές, ανά κόμμα. Στην Ελλάδα, 18% του πληθυσμού της Ιταλίας, επαναλαμβάνω, 36 κόμματα με 295.000 κεφαλές ανά κόμμα.

Δηλαδή, στην Ελλάδα, αφού βγει κυβέρνηση στις 25 Ιουνίου 2023, ένα σύνολο ανθρώπων μεγαλύτερο από περίπου δύο εκατομμύρια ανθρώπους (αποχή, λευκά-άκυρα και μη αντιπροσωπευόμενους στην Βουλή), ένα 20% του πληθυσμού, θα αισθάνονται ότι δεν τους αντιπροσωπεύει το κράτος στο οποίο θα αναγκάζονται να πληρώνουν φόρους, και μέσα στο οποίο να ζουν. ...και να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους και τα μηχανάκια τους.


~~~


Κολοσσαίο της Ιερουσαλήμ
Μονομαχίες, Ματινέ για παιδιά


- Είστε το Μέτωπο των Ιουδαίων;
- Άντε γαμήσου.
- Τι;
- «Μέτωπο των Ιουδαίων…»; Εμείς είμαστε το Ιουδαϊκό Μέτωπο!
- Εμείς στο Ιουδαϊκό Μέτωπο, οι μόνοι που μισούμε περισσότερο από τους Ρωμαίους είναι το Μέτωπο των Ιουδαίων!
- Και το Ιουδαϊκό Δημοφιλές Μέτωπο!
- Ναι, ναι! 
- Και το Ιουδαϊκό Μέτωπο!
- Εμείς είμαστε το Ιουδαϊκό Μέτωπο!
- Μα νόμιζα ότι εμείς είμαστε το Δημοφιλές Μέτωπο…
- Τι να απέγινε το Δημοφιλές Μέτωπο;
- Εκεί είναι. Κάθετε εκεί παρακάτω μόνος του. Διασπαστή!!!



~~~




 
Μερικά πράγματα στη ζωή είναι κακά,
Άλλα σε κάνουν να θυμώνεις πολύ!
Και άλλα σε κάνουν να βρίζεις και να καταριέσαι.
Όταν μασάς το καμένο πάχος της ζωής,
Μην παραπονιέσαι. Σφύριζε!
Και αυτό θα τα κάνει όλα να γυρίσουν στο καλύτερο

 

Και…

 



 
Πάντα να κοιτάς την φωτεινή μεριά της ζωής…
Λα λα… τραλά λα-λά λαλά λα λα!
Πάντα να κοιτάς την ελαφριά μεριά της ζωής…
Λα λα… τραλά λα-λά λαλά λα λα!
Αν η ζωή σου φαίνεται σάπια, έχεις ξεχάσει κάτι:
Να γελάς και να χαμογελάς και να χορεύεις και να τραγουδάς
Όταν είσαστε πεσμένοι, μην είστε ανόητοι, παιδιά,
Φτιάξτε τα χείλια σας και αρχίστε να σφυρίζετε,
Αυτό είναι το κλειδί!
Και πάντα να κοιτάτε την σωστή μεριά της ζωής…
Λα λα… τραλά λα-λά λαλά λα λα!
Γιατί η ζωή είναι τελείως παράλογη,
Και ο θάνατος είναι η τελευταία λέξη.
Πρέπει να αντιμετωπίσεις την τελική κουρτίνα με μια υπόκλιση.
Ξεχάστε τις αμαρτίες σας,
Δώστε μια γκριμάτσα στο ακροατήριο,
Διασκεδάστε το, είναι η τελευταία σας ευκαιρία ούτως ή άλλως.







~~~





Τρίτη 23 Μαΐου 2023

Πλάνες

 



Πολλά νέα την τελευταία εβδομάδα. 

Ο νομός μας της Εμίλια-Ρομάνια της Ιταλίας είδε έξι μηνών βροχή σε τρεις μέρες. Στις πόλεις κάτω, οι δρόμοι είναι ποτάμια και οι πλατείες λίμνες. Τίποτα τέτοιο δεν έχει καταγραφεί στα ιστορικά αρχεία από τον καιρό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εδώ στα βουνά, 250 κατολισθήσεις απέκλεισαν τα πάντα. Το χωριό μας είδε πράγματα που κανείς δεν έχει δει ποτέ, και είμασταν από τους πολύ τυχερούς. Αλλού, πολύ χειρότερα.

Στην Ελλάδα οι δημοσκοπήσεις, ω, έκπληξη, είχαν πέσει έξω. Το Τσίριζα δεν ήταν 7 μονάδες πίσω αλλά 20. Η Ελληνική οικονομία σώθηκε και οι Έλληνες θα μπορούν τώρα, όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί, να ονειρεύονται ότι μια μέρα μπορεί να γίνουν πλούσιοι. 

Όμως, ούτε μπορούμε να πιστεύουμε ότι η Ιταλία δεν θα δει ακόμα χειρότερη βροχή τώρα που το κλίμα που ξέραμε είναι ανάμνηση, ούτε τώρα που οι Ελληνικές τράπεζες θα ξεσαλώσουν ακόμα περισσότερο μπορεί να περιμένει κανείς πολίτης ότι θα είναι, για τις τράπεζες, τίποτα περισσότερο από ένα νούμερο --με όλες τις διαφορετικές έννοιες αυτής της έκφρασης. 

Βέβαια, το να πιστεύει κανείς Ρωμιός ότι το αγράμματο τσογλάνι που παριστάνει την «Αριστερά» θα του έδινε τίποτα περισσότερο από ότι θα του δώσει το οικονομικό κατεστημένο, θα είναι τόσο χαζό όσο το να χτίζουν οι Ιταλοί πόλη μέσα στην αποξηραμένη αρχαία κοίτη ενός ποταμού ο οποίος πριν λίγες μέρες θυμήθηκε τα παλιά του λημέρια και επέστρεψε.






Αυτή η κατολίσθηση έγινε πάνω από την ράχη όπου είναι χτισμένο και το σπίτι μας. Το χώμα σταμάτησε 200 μέτρα πάνω από εμάς. Αλλά βρήκε προς τα αριστερά του χαμηλότερο έδαφος, στην κοιλότητα που περνά κάτω από τον κήπο μας, και εκεί έκανε χείμαρρο. Στην αεροφωτογραφία βλέπετε την ολοκαίνουργια αλλά άδεια τώρα κοίτη του χειμάρρου που πέρασε κάτω από τον κήπο μας και λίγα μέτρα δεξιά του σπιτιού στην φωτογραφία που τώρα είναι μέσ’ την λάσπη. Την περασμένη πέμπτη το βράδυ γύρω στις 11 μμ ανοίξαμε τα παράθυρα και μέσ' το σκοτάδι ακούγαμε το πολύ, πολύ νερό ενός χείμαρρου που δεν υπήρχε πριν δύσει ο ήλιος.


Η πρώτη από πολλές κατολισθήσεις, 100 μέτρα από το χωριό, που μας απέκλεισαν στα 43 χιλιόμετρα και πέντε χωριά από εμάς στην πόλη κάτω.


Ο δήμαρχός μας, πιο ψηλός με άσπρα μαλιά, και η Μαργαρίτα με στολή πίσω. Εργαζόταν 12 ώρες την μέρα, και βράδυ, και εκτός από τον συντονισμό και όλα όσα έκανε, ήθελε να γυρνάει στο χωριό να την βλέπουν, και παρκάριζε και το υπηρεσιακό κάτω στην πλατεία, ώστε να μην αισθάνονται εγκαταλελειμένοι από το κράτος. Ειμαι πάρα πολύ υπερήφανος που είμαι σύζυγός της, και εδώ ειναι το σπίτι μας.










Δυόμισι χιλιόμετρα δυτικά του χωριού, ο δρόμος προς το χωριό Μαράντι δεν υπάρχει πια. Οκτώ φωτογραφίες παραπάνω, η αρχή της κατολίσθησης πλάτους περίπου 120 μέτρων και μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου όπου τα πάντα κατρακύλησαν περίπου 300 μέτρα. Στην τρίτη, τέταρτη και πέμπτη φωτογραφία παραπάνω βλέπετε που κατρακύλησε ο δρόμος που βρισκόταν εκεί που βλέπετε τον δρόμο κομμένο στην έκτη και έβδομη φωτογραφία.

Εφτά φωτογραφίες παραπάνω, στο βάθος-βάθος, εκεί που είναι ένα σκούρο φυτό, βλέπετε την συνέχεια του δρόμου. Ενδιάμεσα... λείπει. Είναι 300 μέτρα πιο κάτω.

Αν αυτός ο δρόμος είναι να ξανανείξει ποτέ, μόνο με γέφυρα πάνω από την κατολίσθηση.

Στην δεύτερη φωτογραφία παραπάνω, στο βάθος κάτω ήταν ένα ρέμα. Η κατολίσθηση ενήργησε σαν φράγμα και τώρα εκεί υπάρχει μια καινούργια λίμνη.


Εδώ παρακάτω βλέπετε την σύγκριση του επιπέδου του νερού των δύο χειμάρρων που πάντα ενοννόντουσαν στο χωριό μας, του Ρίο Ντέστρο και της Ακουακέτα, και γινόντουσαν ο ποταμός Μοντόνε που πάει στην πόλη του Φορλί και βγαίνει στην Αδριατική. Δεξιά την περασμένη Πέμπτη και αριστερά εχτές, αφού άρχισε να κατεβαίνει η στάθμη του νερού (η στάθμη είναι η κόκκινη γραμμή και οι δύο φωτογραφίες είναι σε κλίμακα μεταξύ τους).


Που πήγε όλο αυτό το νερό; Εδώ:






~~~


Το Αββαείο μας, η ράχη μας και το σπίτι μας, όταν άρχισε να βγαίνει ο ήλιος.




Η μικρή μας ράχη, πάνω από το χωριό, είναι το μόνο μέρος που είναι σκέτος βράχος.
Το υπόλοιπο χωριό, γύρω-γύρω μας, μπορούν να "φύγουν" αλλά το Αββαείο και λίγα από τα σπίτια πίσω του,
συμπεριλαμβανομένου του δικού μας, θα μείνουν.
Οι μοναχοί ξέρανε που χτίζανε μοναστήρια τον έννατο αιώνα...

~~~



~~~