Νόμοι - Laws

 

Αυτό το έργο τέχνης είναι ο Έρωτας και η Ψυχή στην Παρουσία των Θεών
του νεοκλασικού ζωγράφου Vincenzo Camuccini.
Η σκηνή απεικονίζει μια συγκέντρωση ελληνικών θεοτήτων,
συμπεριλαμβανομένου του Δία σε θρόνο, περιτριγυρισμένων από θεούς και θεές.

(For the English version of the post, scroll down under the Greek version)

Ο Δυτικός Πολιτισμός σήμερα είναι βασισμένος στην Αντιπροσωπευόμενη Δημοκρατία και στην Θρησκεία του Χριστιανισμού, όπου οι περισσότερες χώρες, και η Ιταλία ακόμα, συμπεριλαμβάνουν στο Σύνταγμά τους διαχωρισμό Κράτους και Θρησκείας (εκτός από την Ελλάδα, παραδείγματος χάριν).

Η Θρησκεία του Χριστιανισμού εφευρέθηκε από 318 «σοφούς» στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 της Κοινής Εποχής, πριν 1,701 χρόνια, και ήταν βασισμένη σε μια αίρεση του Ιουδαϊσμού την οποία μετέδωσε ο Σαούλ από την Ταρσό (Παύλος, Ιουδαϊκής καταγωγής και Ρωμαίος Πολίτης), από το 40 περίπου της Κοινής Εποχής, γύρω από την Μεσόγειο.

Ο Δυτικός Πολιτισμός όμως ξεκίνησε πολύ παλαιότερα του Χριστιανισμού, περίπου χίλια χρόνια πρωτύτερα, με την Φιλοσοφία, Επιστήμη και Πολιτική των Ιώνων, (σήμερα, συλλογικά γνωστοί μαζί με τις άλλες Ινδοευρωπαϊκές φυλές ως Αρχαίοι «Έλληνες») και, αργότερα, με την κυβερνητική και στρατιωτική οργάνωση των Ρωμαίων, οι οποίοι και διέδωσαν στην Ευρώπη και τον τότε γνωστό κόσμο την Ελληνική Φιλοσοφία και την Επιστήμη τις οποίες είχαν οι ίδιοι υιοθετήσει και μετονομάσει.

Η Ηθική και οι Παραδόσεις μιας κοινωνίας και τα Πιστεύω της Γένεσης των ανθρώπων, εκφράζονται από την Θρησκεία. Η Θρησκεία του Δυτικού Πολιτισμού ξεκίνησε στις αρχές της πρώτης Χιλιετηρίδας Προ Κοινής Εποχής, γύρω στο 800 ΠΚΕ, με το Δωδεκάθεο της μυθολογίας των Ελλήνων. 

Οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου ήταν έξι άνδρες και έξι γυναίκες, μια ειδικότητα για κάθε θεότητα. Ο Ήφαιστος την σιδηρουργική, ο Ποσειδώνας την Ναυτιλία, η Δήμητρα την Γεωργία, η  Άρτεμις το κυνήγι, η Αθηνά την γνώση, και λοιπά… Η κάθε εκδήλωση και απασχόληση του ανθρώπου αντιπροσωπευόταν από μια θεότητα.

1. Δίας: Ο βασιλιάς και πατέρας των θεών. Κυβερνά τον ουρανό και τη γη, ενώ το σύμβολό του είναι ο κεραυνός.
2. Ήρα: Η βασίλισσα των θεών και προστάτιδα του γάμου και της οικογένειας. Σύζυγος του Δία.
3. Ποσειδώνας: Ο θεός των θαλασσών, των ωκεανών, των σεισμών και των αλόγων. Κρατάει την τρίαινα.
4. Δήμητρα: Η θεά της γεωργίας, της γης, των καλλιεργειών και της συγκομιδής.
5. Αθηνά: Η θεά της σοφίας, της στρατηγικής και των πολεμικών τεχνών.
6. Απόλλωνας: Θεός του φωτός, του ήλιου, της μουσικής, της ποίησης, της μαντείας και της ιατρικής.
7. Άρτεμις: Θεά του κυνηγιού, των άγριων ζώων, της φύσης και προστάτιδα των μικρών παιδιών.
8. Άρης: Ο σκληρός θεός του πολέμου και της μάχης.
9. Αφροδίτη: Η θεά του έρωτα, της ομορφιάς και του πάθους.
10. Ήφαιστος: Ο θεός της φωτιάς, των μετάλλων και της σιδηρουργίας. Κατασκευαστής των όπλων των θεών.
11. Ερμής: Ο αγγελιοφόρος των θεών. Θεός του εμπoρίου, πλούτου, τύχης, γλώσσας, κλεφτών και ταξιδιωτών.
12. Εστία: Η θεά της εστίας (του σπιτιού) και της οικογενειακής θαλπωρής.
    (Σημείωση: Ο Διόνυσος, θεός του κρασιού, της οινοποίησης, των οπωρώνων, της τελετουργικής τρέλας, της θρησκευτικής έκστασης και του θεάτρου, συχνά αντικαθιστούσε την Εστία στον κατάλογο των δώδεκα).
    
    
    Ακόμη και πριν από τους Δώδεκα Θεούς των Ελλήνων, η Μεγάλη Μητέρα αντιπροσώπευε το παλαιότερο γνωστό αρχέτυπο της θεότητας. Με το πέρασμα των αιώνων, η έκφρασή της έχει εξελιχθεί από την προϊστορική γονιμότητα και τη δημιουργία με βάση τη γη σε σύνθετους, πολύπλευρους θεολογικούς ρόλους - γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ του υλικού κόσμου, των κοσμικών κύκλων καταστροφής και αναγέννησης, και την απόλυτη ενσάρκωση της θεϊκής συμπόνιας. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι προσωποποιούσαν διαφορετικές πτυχές της θεϊκής μητρότητας. Η Γαία αντιπροσώπευε την ίδια τη γη. Στον Βουδισμό Μαχαγιάνα, η Prajñāpāramitā Devi είναι γνωστή ως η Μεγάλη Μητέρα. Στον Χριστιανισμό, επειδή η ορθόδοξη χριστιανική θεολογία είναι έντονα αρρενωπή, οι πιστοί ιστορικά αναζητούσαν καταφύγιο στη θεϊκή θηλυκότητα μέσω της λατρείας της Παναγίας. Η Παρθένος Μαρία διαθλούσε τα χαρακτηριστικά των αρχαίων θεοτήτων της Μεγάλης Μητέρας, όπως το ότι ανακηρύχθηκε Θεοτόκος ή «Θεοφόρος» για να χρησιμεύσει ως συμπονετική μεσολαβητής και η απόλυτη θεϊκή μητρική μορφή αντικαθιστώντας την θεά Γαία.

Το σύστημα αυτό των θεοτήτων ειδικευμένων σε εκφράσεις της ανθρώπινης σκέψης και προσπάθειας ήταν μια προπαρασκευή χιλιετηρίδων για την μετάβαση από την κάθε θεότητα στις διαφορετικές Επιστήμες. Η κάθε θεότητα ανά τους αιώνες εξελίχθηκε στην έκφραση της επιστήμης που αφορούσε την κάθε ειδικότητα, έχοντας αρχικά συληφθεί από την καθημερινή προσπάθεια των ανθρώπων όχι μόνο για επιβίωση αλλά και για κατανόηση του κόσμου στον οποίον ζούσαν.

Πριν 2.000 χρόνια, η μετάβαση σε κοινωνίες βασισμένες στον πολιτισμό των Επιστημών ήταν έτοιμη να ανθίσει. Ταυτόχρονα, οι διάφορες εθνότητες και πολιτιστικές τάσεις που αποτελούσαν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν ξεκινήσει το ξεχαρβάλωμα της αυτοκρατορίας, κατά τα τέλη του τρίτου αιώνα της Κοινής Εποχής.

Τότε ο Ρωμαίος αυτοκράτωρας Constantinus (Λατινικό όνομα με ετυμολογία που σήμαινε «σταθερός»), απαίτησε μια καινούργια θρησκεία για να ενώσει και πάλι την αυτοκρατορία. Μια καινούργια Θρησκεία όχι με πολλές ειδικευμένες θεότητες αλλά με έναν πατέρα Θεό --όπως ήταν η Ρωμαϊκή παράδοση να θεωρείται ο αυτοκράτωρας θεός.

Το δωδεκάθεο κατεύθυνε τους ανθρώπους προς την κατανόηση και ανακάλυψη της ευθύνης τους για πρόοδο, οι θεοί και θεές παρενέβαιναν για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους στην εξέλιξη των δικών τους ανθρώπινων δυνάμεων, όμως ο ένας Θεός-πατέρας αφαίρεσε την υπευθυνότητα για πρόοδο και ανακάλυψη αντικαθιστώντας την με την υποχρέωση υποταγής στους νόμους του.

Το να παραβούν οι άνθρωποι τους νόμους των ανθρώπων ήταν εύκολο. Αλλά το να παραβούν τον νόμο του θεού ήταν πολύ πιο σοβαρό. Αφ' ενός, η εκκλησία σαν μέρος της κυβέρνησης μπορούσε να θανατώσει εκείνους που παράβαιναν τον νόμο του Θεού όπως η εκκλησία τον ερμήνευε και όπως η εκκλησία τον αντιπροσώπευε. Ακόμα χειρότερα, πιστεύοτας ότι υπήρχαν παράδεισος ή κόλαση αιώνια μετά θάνατο, ο κόσμος θα το σκεφτόταν πολύ πιο σοβαρά πριν παραβεί νόμους Θεού.

Αν έκλεβες κάτι, το πολύ-πολύ να πέρναγες μερικά χρόνια φυλακή, ή τραβώντας κουπί σε καμιά γαλέρα. Αλλά τώρα, ο Θεός θα σ' έστελνε στην κόλαση μια αιωνιότητα να σε παλουκώνουν οι βελζεβούληδες εις το πυρ το αιώνιον.

Μεγάλο πράμα η αστυνόμευση εκατομμυρίων νοματαίων.

Μεγάλη εφεύρεση, ο Θεός.

Η θρηκεία του Constantinus είχε τουλάχιστον την δυνατότητα να βρει κανείς στα σωθικά της, αν ενδιαφερθεί να ψάξει, την σοφία της γνώσης που κρυβόταν στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας (το Σύμπαν, την Ζωή και τους νόμους της Φυσικής).

Σαράντα χρόνια αργότερα, ο αυτοκράτωρας Θεοδόσιος επέβαλε τον Χριστιανισμό πολύ αυστηρότερα, δισδιάστατα, και έκλεισε τα κέντρα γνώσης του Κλασσικού Πολιτισμού. Και ξαφνικά οι γυναίκες θεωρήθηκαν δευτέρας επιλογής όντα για πρώτη φορά στον Δυτικό Πολιτισμό. Με τον Χριστιανισμό γεννήθηκαν τα ανώτερα αρσενικά των Ρωμιών.

Κατά το 400 ΚΕ, η Χριστιανική Εκκλησία έφερε την στάση του πολιτισμού και των επιστημών.

Τον σκοταδισμό.

Η γνώση δεν ήταν πλέον ιδιοκτησία της ανθρωπότητας,
αλλά επικράτεια του «Θεού» και ιδιαίτερα της Εκκλησίας.

Στις αρχές του πέμπτου αιώνα της Κοινής Εποχής, ο Δυτικός Πολιτισμός βυθίστηκε στο σκοτάδι της καινούργιας θρησκείας, η οποία είχε γεννηθεί από πολιτική σκοπιμοτητα, με την Εκκλησία της η οποία έχριζε βασιλιάδες και πρίγκηπες (και σήμερα στο Ελλαδιστάν ευλογεί υπουργούς όταν ορκίζονται, τρομάρα τους).

Χίλια χρόνια σκοταδισμού στην Ευρώπη.

Από την δολοφονία της Υπατίας (415 ΚΕ) ως την γέννηση του Λεονάρντο (1452 ΚΕ)

Η Υπατία, τελευταία επιστήμων της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, δολοφονήθηκε στον δρόμο από έναν Χριστιανικό όχλο, οπαδούς του επισκόπου της Αλεξάνδρειας Κύριλου.

Ο Λεονάρντο γεννήθηκε στο χωριό Βιντσι, κοντά στην Φλωρεντία των Μεδίκων.

Lorenzo de' Medici Il Magnifico	1 Ιανουαρίου 1449 - 8 Απριλίου 1492
Sandro Botticelli	1 Μαρτίου 1445 - 17 Μαΐου 1510
Leonardo da Vinci	15 Απριλίου 1452 - 2 Μαΐου 1519
Michelangelo	6 Μαρτίου 1475 - 18 Φεβρουαρίου 1564

Μετά από χίλια χρόνια, ήρθε η Αναγέννηση των ιδεών της Κλασσικής Αρχαιότητας. Έπειτα, η Διαφώτιση. Και τέλος, η Εποχή της Λογικής (Age of Reason). Και τρεις καθοριστικές κοινωνικές επαναστάσεις: Η Αμερικανική (1776), η Γαλλική (1789) και η Ελληνική (1821).

Είναι σημαντικό να πιστοποιήσουμε ότι ενώ ο Δυτικός Πολιτισμός επηρεάστηκε θεμελιωδώς από τον Χριστιανισμό της Νίκαιας του 325 ΚΕ, ο οποίος βρήκε αφήγηση σε γεγονότα που συνέβησαν στην Ιουδαία και την Γαλιλαία 295 χρόνια νωρίτερα, ο Μονοθεϊσμός ξεκίνησε τις προηγούμενες δύο χιλιετηρίδες. Η πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία, ο Ιουδαϊσμός, έφτασε την τελική του μορφή το 538 ΠΚΕ μετά την απελευθέρωση των Ισραηλιτών από την αιχμαλωσία τους στην Βαβυλώνα. Ο Ιουδαϊσμός εξελίχθηκε επί 1.500 χρόνια, από την Μεσοποταμία στην ακτή της μεσογείου, στην Αίγυπτο και στην Καναάν. Το Ισλάμ ξεκίνησε στην Αραβική χερσόνησο το 610 της Κοινής Εποχής. Ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ είναι οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και πιστεύουν στον ίδιο ένα θεό αλλά διαφωνούν ως προς την θεολογία.

Ο Χριστιανισμός δεν γνώρισε ποτέ σημαντική άνθηση στην άπω Ανατολή, παρά τους αιώνες ιεραποστολών και προσηλυτιστικών προσπαθειών, από τον έβδομο αιώνα ΚΕ, κυρίως από τους Ρωμαιοκαθολικούς Ιησουίτες, τους Φραγκισκανούς και τους Δομινικανούς, και αργότερα από Προτεσταντικές Εταιρείες. Αυτό πιθανώς συμβαίνει επειδή η Ιαπωνία, η Κίνα, η Ινδία και η Νοτιοανατολική Ασία γενικότερα είχαν ήδη αναπτύξει πνευματικά συστήματα βασισμένα στη φιλοσοφία και την επιστήμη τους, τα οποία ίσως αναγνώριζαν την πολιτική εξουσία του Χριστιανισμού ως καταστροφική για τις κοινωνικές τους δομές και, στην δική τους πραγματικότητα, ακαδημαϊκά καθυστερημένη.

Εκατόν ενενήντα τρία χρόνια μετά την Αμερικανική Επανάσταση, η Επιστήμη του Αναγεννηθέντος Δυτικού Πολιτισμού μας επέτρεψε να περπατήσουμε στην Σελήνη, με χίλια χρόνια καθυστέρηση.

Το πρόγραμμα με το οποίο η ανθρωπότητα έφτασε στο φεγγάρι είχε ονομαστεί για τον θεό Απόλλωνα και 50 χρόνια αργότερα το σημερινό πρόγραμμα που θα μας επιστρέψει στην σελήνη ονομάστικέ για την αδελφή του Απόλλωνα, την θεά Άρτεμις.

Κατά τ' άλλα, το Ελληνικό Σύνταγμα ξεκινά ως εξής: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.»

Αλλά, τι ψάχνουμε; οι Ρωμιοί δεν πέρασαν Αναγέννηση, Διαφώτιση, ή Εποχή της Λογικής.

Βοήθειά μας.

Όλυμπος (2.917 μέτρα)
Το παλάτι των θεοτήτων, των πρωτότυπων εκφράσεων της γνώσης και των επιστημών,
έχει πια εξαϋλωθεί.

~~~

ENGLISH VERSION

This artwork is Eros and Psyche in the Presence of the Gods

by the neoclassical painter Vincenzo Camuccini.

The scene depicts a gathering of Greek deities,

including Zeus on a throne, surrounded by gods and goddesses.

The Western Civilization today is based on Representative Democracy and the Religion of Christianity, where most countries, and even Italy, include in their Constitution a separation of Church and State (except Greece, for example).

The Religion of Christianity was invented by 318 "wise men" in Nicaea, Bithynia in 325 of the Common Era, 1,701 years ago, and was based on a sect of Judaism that was brought by Saul of Tarsus (Paul, of Jewish origin and a Roman Citizen), from about 40 of the Common Era, around the Mediterranean.

Western Civilization, however, began much earlier than Christianity, about a thousand years earlier, with the Philosophy, Science and Politics of the Ionians, (today, collectively known, together with the other Indo-European tribes, as the Ancient "Greeks") and, later, with the governmental, administrative and military organization of the Romans, who spread Greek Philosophy and Science, which the Romans themselves had adopted and renamed, to Europe and the then known world.

The Ethics and Traditions of a society and the Beliefs of the Genesis of humans, are expressed by Religion. The Religion of Western Civilization began in the first Millennium BCE, around 800 Before Common Era, with the Twelve Gods of Greek mythology.

The twelve Gods of Olympus were six men and six women, with a specialty for each deity. Hephaestus, blacksmithing, Poseidon, shipping, Demeter, agriculture, Artemis, hunting, Athena, knowledge, and so on... Every manifestation and occupation of human endeavor was represented by a deity.

1. Zeus: The king and father of the gods. He rules the sky and the earth, while his symbol is the thunderbolt.
   Roman version: Jupiter
2. Hera: The queen of the gods and protector of marriage and the family. Wife of Zeus.
   Roman version: Juno
3. Poseidon: The god of the seas, oceans, earthquakes, and horses. He holds the trident.
   Roman version: Neptune
4. Demeter: The goddess of agriculture, the earth, crops, and the harvest.
   Roman version: Ceres
5. Athena: The goddess of wisdom, strategy, and martial arts.
   Roman version: Minerva
6. Apollo: God of light, the sun, music, poetry, divination, and medicine.
   Roman version: Apollo
7. Artemis: Goddess of the hunt, wild animals, nature, and protector of young children.
8. Ares: The fierce god of war and battle.
   Roman version: Mars
9. Aphrodite: The goddess of love, beauty, and passion.
   Roman version: Venus
10. Hephaestus: The god of fire, metals, and blacksmithing. Maker of the weapons of the gods.
    Roman version: Vulcan
11. Hermes: The messenger of the gods. God of commerce, wealth, fortune, language, thieves, and travelers.
    Roman version: Mercury
12. Hestia: The goddess of the hearth (home) and family warmth.
    Roman version: Vesta
    (Note: Dionysus, Roman version: Bacchus, god of wine, winemaking, orchards, ritual madness, religious ecstasy, and theater, often replaced Hestia in the list of twelve).
    
    Even before the Twelve Gods of the Greeks, The Great Mother represents the oldest known archetype of divinity. Over the centuries, her expression has evolved from prehistoric fertility and earth-based creation into complex, multifaceted theological roles—bridging the gap between the material world, cosmic cycles of destruction and rebirth, and the ultimate embodiment of divine compassion. The Greeks and Romans personified different facets of divine motherhood. Gaia represented the earth itself. In Mahayana Buddhism, Prajñāpāramitā Devi is known as the Great Mother. In Christianity, because orthodox Christian theology is heavily masculine, believers historically sought refuge in the divine feminine through the veneration of the Virgin Mary. Mary refracted the attributes of ancient Great Mother deities (such as being declared Theotokos, or "God-bearer") to serve as a compassionate mediator and the ultimate divine mother figure.
    
    

This system of deities, each specializing in expressions of human thought and effort, was akin to a millennia-long preparation for the transition from each deity to the various Sciences. Each deity over the centuries evolved into the expression of the science that concerned each specialty, having initially been conceived by the daily effort of people not only to survive but also to understand the world in which they lived.

Two thousand years ago, the transition to societies based on the culture of Science was ready to flourish. At the same time, the various ethnicities and cultural trends that made up the Roman Empire towards the end of the third century of the Common Era, had begun to weaken the cohesiveness of empire.

It was then, when the Roman emperor Constantinus (a latin name signifying “stable”), demanded a new religion to strengthen the unity of the empire. A new Religion not of many specialized deities but with one God, a "father" -- as was the Roman tradition of considering the emperor to be a god.

The dodecatheon directed people towards understanding and discovering their own responsibility and ability for progress, the gods and goddesses intervened to guide people in the development of their own human powers, but the one Father-God removed from human beings the responsibility for progress and discovery and replaced it with the obligation to submit to his laws.

For people, it was easy to break the laws of men. But to break the law of God was much more serious. On the one hand, the church as part of the government could put to death those who broke the law of God, as the church interpreted it and as the church represented it. Even worse, believing that there was a heaven or hell eternally after death, people would think much more seriously before breaking God's laws.

If you stole something, at most you would spend a few years in prison, or pulling an oar on a galley. But now, God would send you to hell for an eternity to be impaled by Beelzebubs in eternal fire.

Policing millions of folk is a troublesome thing to attempt.

God, was a great invention, to that end.

The religion of Constantinus at least had the possibility of finding in its guts, if one cared to search, the wisdom of the knowledge hidden in the Library of Alexandria (the Universe, Life and the laws of Physics).

Forty years later, Emperor Theodosius imposed Christianity more strictly, two-dimensionally, and closed the centers of knowledge of Classical Civilization. And suddenly women were considered second-class beings for the first time in Western Civilization. With Christianity, the "superior" males of the Mediterranean were born, at the expense of the "weaker" sex.

In 400 CE, the Christian Church brought culture and science to a halt.

Darkness.

Knowledge was no longer the purview of humanity,

but the domain of “God” --and specifically of the Church.

At the beginning of the fifth century of the Common Era, Western Civilization was plunged into the darkness of the new religion, which had been born of political expediency, with its Church which anointed kings and princes.

A Thousand Years of Darkness in Europe.

From the Murder of Hypatia (415 CE) to the Birth of Leonardo (1452 CE)

Hypatia, the last scholar of the Library of Alexandria, was murdered in the street by a Christian mob, followers of the Bishop of Alexandria, Cyril.

Leonardo was born in the village of Vinci, near the Florence of the Medici.

Lorenzo de' Medici The Magnificent	January 1, 1449 - April 8, 1492
Sandro Botticelli	March 1, 1445 - May 17, 1510
Leonardo da Vinci	April 15, 1452 - May 2, 1519
Michelangelo	March 6, 1475 - February 18, 1564

After a thousand years, came the Renaissance of the ideas of Classical Antiquity. Then, the Enlightenment. And finally, the Age of Reason. Followed by three decisive revolutions: the American (1776), the French (1789) and the Greek (1821).

It is important to acknowledge that while Western Civilization was fundamentally influenced by the Christianity of Nicea in 325 CE, which found its narrative in events that occurred in Judea and Galilee 295 years earlier, Monotheism began in the previous two millennia. The first monotheistic religion, Judaism, reached its final form in 538 BCE after the liberation of the Israelites from their captivity in Babylon. Judaism evolved over 1,500 years, from Mesopotamia to the Mediterranean coast, to Egypt and Canaan. Islam began in the Arabian Peninsula in 610 CE. Judaism, Christianity, and Islam are the three monotheistic religions and believe in the same one god but differ on theology.

Christianity never flourished significantly in the Far East, despite centuries of missionary and proselytizing efforts, starting in the seventh century CE, mainly by the Roman Catholic Jesuits, the Franciscans, and Dominicans, and later by Protestant Societies. This is probably because Japan, China, India, and Southeast Asia in general had already developed their own spiritual and societal systems based on their own philosophy and science, which perhaps recognized the political power of Christianity as destructive to their social structures and, in their own reality, academically backward.

One hundred and ninety-three years after the American Revolution, the Science of the Reborn Western Civilization allowed us to walk on the Moon, with a delay of one thousand years.

The program that brought humanity to the moon in 1969  was named after the god Apollo, and 50 years later the current program that will return us to the moon is named after Apollo's sister, the goddess Artemis.

Mount Olympus (2,917 meters - 9,570 feet)

The palace of the deities, of the original expressions of human knowledge and sciences,
that used to sit at the summit, in the clouds,

has now dematerialized.

~~~

Αμορφωσιά

Το αγαπημένο παιδί της Αμορφωσιάς είναι το Μίσος.
Το κυρίως γνώρισμα των αμόρφωτων είναι ότι δεν δέχονται να διανοηθούν ότι είναι αμόρφωτοι.
(όσα πτυχία και να τους έχει προσφέρει η αποστήθιση)

Σημίτες δεν είναι προσδιορισμός φυλετικός ή θρησκευτικός. Είναι προσδιορισμός γλωσσικός. Σημιτικές γλώσσες που μιλούνται και εξελίσσονται από την Μεσοποταμία, περισσότερο από 4.000 χρόνια και συμπεριλαμβάνουν τους σημερινούς Άραβες. Πόσοι το ξέρουν αυτό;

Εκείνοι που ήρθαν στην ακτή της Μεσογείου από την Μεσοποταμία πριν 4.000 χρόνια ήταν ήδη χωρισμένοι σε εκείνους τους λίγους που πίστευαν στην καινούργια ιδέα του ενός θεού και εκείνους που πάντα πίστευαν σε πολλούς θεούς. Και από τότε οι λίγοι που πίστευαν στον ένα θεό ήταν μισητοί, επειδή ήταν διαφορετικοί. Οι υπόλοιποι, 2.500 χρόνια αργότερα, τον έκτο αιώνα της Κοινής Εποχής, έγιναν μουσουλμάνοι, πιστοί του ενός θεού Αλάχ. 

Οι Φιλισταίοι, από τους οποίους προέρχεται το όνομα «Παλαιστίνη» σε μέρος της παραλιακής περιοχής μεταξύ Ανατολίας και Αιγύπτου, δεν ήταν σημιτικός λαός. Οι Φιλισταίοι αρχικά ήταν μια ινδοευρωπαϊκή ομάδα που μετανάστευσε από την περιοχή του Αιγαίου (πιθανώς την Κρήτη ή την Ελλάδα) και ήταν μέρος των «Λαών της Θάλασσας» που εγκαταστάθηκαν στις ακτές βόρεια της Αιγύπτου τον 12ο αιώνα ΠΚΕ, πριν περίπου 3.200 χρόνια, την εποχή του Τρωικού πολέμου.

Δηλαδή, η ονομασία Παλαιστίνη δεν έχει ιστορική σχέση με τον λαό που έφτασε εκεί από την Μεσοποταμία πριν 4.000 χρόνια και ζουν εκεί μέχρι σήμερα, χωρισμένοι σε Άραβες και Ιουδαίους (Εβραίους). Το να ονομάζουμε «Παλαιστίνιους» τους σημερινούς Μουσουλμάνους φτωχούς Άραβες, είναι ιλαρώς (χαζοχαρούμενα) αμόρφωτο. Αν ακούσετε Άραβα να αυτοαποκαλείται Παλαιστίνιος είναι επειδή ξέρει ότι οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι είναι Παλαιστίνιος και του δίνουν ελεημοσύνη μισώντας τους Εβραίους. Οι πλούσιοι γείτωνες Άραβες χρησιμοποιούν τους φτωχούς Άραβες αδερφούς τους για να προτρέψουν τους Ευρωπαίους εναντίων των αγαπημένων θυμάτων των Ευρωπαίων: τους πιστούς στον Ιουδαϊσμό (Γιούντεν [Ιουδαίους], οπως τους έλεγαν και τα Ες-Ες) τους οποίους οι Ρωμαίοι έδιωξαν από την γη τους μεταξύ του 63 Προ Κοινής Εποχής και του 135 της Κοινής Εποχής, ιδιαίτερα το 70 της Κοινής Εποχής, προξενώντας την Διασπορά στην Ευρώπη, όπου αργότερα τους ανέλαβε η Ιερά Εξέταση, βοήθειά μας.

Συγκεκριμένα: Η λέξη Παλαιστίνη προέρχεται από την αρχαία εβραϊκή λέξη Pleseth (פלשת), που αναφέρεται στη βιβλική «Γη των Φιλισταίων». Οπου Φισισταίοι ήταν Ινδουρωπαίοι από το Αιγαίο, όχι Άραβες.

Η ονομασία έχει τις εξής ιστορικές ρίζες:
Φιλισταίοι: Ήταν ένας λαός της αρχαιότητας που εγκαταστάθηκε στα νοτιοδυτικά παράλια του Λεβάντε (σημερινή Γάζα και νότιο Ισραήλ) κατά την 1η χιλιετία ΠΚΕ.
Ηρόδοτος: Τον πέμπτο αιώνα ΠΚΕ, ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός χρησιμοποίησε πρώτος την ελληνική λέξη Παλαιστίνη (από το "Παλαιστίνη Συρία") στα γραπτά του για να περιγράψει την ευρύτερη παράκτια περιοχή.
Ρωμαίοι: Το 132 ΚΕ, μετά την καταστολή της Εβραϊκής εξέγερσης (Bar Kokhba), ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αδριανός μετονόμασε την επαρχία της Ιουδαίας σε Syria Palaestina (Συρία Παλαιστίνη). Στόχος του ήταν να τιμωρήσει τους Ιουδαίους συνδέοντας τη γη με τους ιστορικούς εχθρούς τους, τους Φιλισταίους.
Από τότε, το τοπωνύμιο επικράτησε και χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά από διάφορες αυτοκρατορίες για να περιγράψει την συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή ανάμεσα στη Μεσόγειο και τον ποταμό Ιορδάνη.

«Ο Βασιλιάς Δαυίδ παίζει άρπα» (1622) του Γκέρριτ βαν Χόνθορστ

Βασιλιάς Δαυίδ:
Ο δεύτερος και μεγαλύτερος βασιλιάς του αρχαίου Ισραήλ,
μεταξύ δεκάτου και ενάτου αιώνα Προ Κοινής Εποχής.
Ο πρώτος βασιλιάς του αρχαίου Ισραήλ ήταν ο Σαούλ ο οποίος πέθανε το 1010 ΠΚΕ.
Στον Δαυίδ αποδίδεται η ένωση των φυλών του Ισραήλ,
η καθιέρωση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας
και η ύπαρξή του ως πρόγονος του Ιησού.
Είναι επίσης παγκοσμίως γνωστός για τον θρίαμβό του επί του Φιλισταίου Γολιάθ
και την συγγραφή των Ψαλμών.
Ο Δαυίδ ήταν ο πατέρας του βασιλιά Σολομώντα 

Ψαλμος τῷ Δαυΐδ (#23).

ΚΥΡΙΟΣ ποιμαίνει με και οὐδέν με ὑστερήσει.

‎εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπί ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με,

την ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπί τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

ἐάν γαρ και πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι συ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ·
ἡ ῥάβδος σου και ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν.

ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με·
ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ την κεφαλήν μου, και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσει κράτιστον.

και το ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τας ἡμέρας τῆς ζωῆς μου,
και το κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Περίπου 75% των πολιτών του σημερινού Ισραήλ είναι Εβραϊκής καταγωγής.
Τα υπόλοιπα 25% είναι Άραβες, Μουσουλμάνοι και 2% Χριστιανοί.

Περίπου 60% έως 70 % των πολιτών του Ισραήλ διαφωνούν με τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου, αποδοκιμάζουν την απόδοση της κυβέρνησής του ή επιθυμεί την παραίτησή του, και αρκετοί την φυλάκισή του.

Ο όρος «Αντισημιτισμός» λανθασμένα, αμόρφωτα, γίνεται κατανοητός ως «εναντίων των Εβραίων». Σημίτες, οπως έγραψα και στην αρχή της ανάρτησης δεν είναι προσδιορισμός φυλετικός ή θρησκευτικός. Είναι προσδιορισμός γλωσσικός. Σημιτικές γλώσσες που μιλούνται και εξελίσσονται από την Μεσοποταμία, περισσότερο από 4.000 χρόνια και συμπεριλαμβάνουν Άραβες. Στις σημιτικές γλώσσες περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα Αραβικά, τα Εβραϊκά, τα Αραμαϊκά, τα Αμχαρικά (της Αιθιοπίας) και τα αρχαία Ακκαδικά.

Λόγω της ιστορικής σύνδεσης με τους Εβραίους, ο όρος παρερμηνεύεται συχνά ως φυλετικός. Ωστόσο, η έννοια της "φυλής" είναι επιστημονικά ξεπερασμένη και δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε γλωσσικές ομάδες. Ο όρος αντισημιτισμός επινοήθηκε τον δέκατο ένατο αιώνα στην Ευρώπη για να περιγράψει ειδικά το μίσος κατά των Εβραίων. 

Αν και η ονομασία είναι γλωσσική, ιστορικά χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά με θρησκευτικό/εθνοτικό προσδιορισμό εναντίον του εβραϊκού λαού.

Οι Σημίτες, τελικά, είναι μια ιστορικά αναγνωρισμένη, αν και πλέον σε μεγάλο βαθμό ξεπερασμένη, ταξινόμηση των λαών που μιλούν ή μιλούσαν μια ομάδα συγγενών γλωσσών, γνωστών ως σημιτικές γλώσσες.

Οι Έλληνες και οι Ιταλοί, σήμερα, αναφέρονται σε Εβραίους οταν εννοούν πιστούς στον Ιουδαϊσμό. Αυτός είναι απλά λανθασμένος όρος για αυτή την χρήση. Οι «Εβραίοι» είναι ένας αρχαίος σημιτικός λαός και οι ιστορικοί πρόγονοι του εβραϊκού λαού. Ο όρος αναφέρεται γενικά στους απογόνους των βιβλικών πατριαρχών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Η λέξη «Εβραίος» (Ivri στα εβραϊκά) πιθανότατα μεταφράζεται ως «αυτός που διασχίζει την απέναντι όχθη», αναφερόμενη στον Αβραάμ που διέσχισε τον ποταμό Ευφράτη για να εισέλθει στη Χαναάν. Συνδέεται επίσης με τον «Έβερ», έναν πρόγονο του Αβραάμ.

Ο Αβραάμ που έζησε στην Μεσοποταμία πριν περισσότερο από 4.000 χρόνια, πέρασε τον Ευφράτη προς την σημερινή Συρία και μετά νότια προς την Καναάν, το σημερινό Ισραήλ, και είχε δύο γιούς: Πρώτο, από την σκλάβα του Χαγκάρ, τον Ισμαήλ που είναι ο πατριάρχης των Αράβων, και δεύτερο, από την σύζυγό του Σάρα, τον Ισαάκ που είναι ο πατριάρχης εκείνων που πίστευαν σε ένα θεό.

Η υπόλοιπη Ευρώπη, εκτός Ελλάδας και Ιταλίας, και ο περισσότερος κόσμος, αναφέρονται στους πιστεύοντες σε ένα Θεό απογώνους του Αβραάμ όχι ως Εβραίους (Hebrews) αλλά ως Jews (Αγγλικά), Juden (Γερμανικά), και Juif (Γαλλικά), που σημαίνει «Ιουδαίοι», από την Ιουδαία, που πιστεύουν σε έναν Θεό.

Ο Ιουδαϊσμός, η πίστη στον ένα Θεό της Βίβλου, ξεκινώντας πριν 4.000 χρόνια στην Μεσοποταμία, εξελίχθηκε επί 1.500 χρόνια και έφτασε στην σημερινή μορφή και πληρότητα της θρησκείας μετά το 538 Προ Κοινής Εποχής, αφού οι Εβραίοι επέστρεψαν στην Καναάν μετά την αιχμαλωσία 70 ετών στην Βαβυλώνα, 608-538 ΠΚΕ.

Ανάμεσα στην Μεσοποταμία και την αιχμαλωσία στην Βαβυλώνα μεσολάβησαν αιώνες όταν μέρος των Ισραηλιτών ζούσε στην Αίγυπτο από περίπου πριν 4.000 χρόνια έως περίπου 3.200 χρόνια, και οι βασιλείες του Δαυίδ και του Σολομώντα, δέκατος έως ένατος αιώνες ΠΚΕ, δύο από τους περισσότερο γνωστούς βασιλείς των Ισραηλιτών στην Καναάν/Ιουδαία.

Εκείνοι που ξεκινώντας από την Μεσοποταμία, πιστεύοντας σε ένα Θεό ακολουθώντας τον Αβραάμ, έζησαν στην Γη Καναάν, το σημερινό Ισραήλ, δίπλα σε Άραβες που δεν πίστευαν στον ένα Θεό, από περίπου 4.000 χρόνια μέχρι σήμερα. Ζουν εκεί σε αυξομειωμένους πληθυσμούς επί 4.000 χρόνια. Ενώ ζουν εκεί επί 4.000 χρόνια, είχαν εκεί κράτη διαφορετικών ειδών από του Βασιλείς Δαυίδ και Σολομώντα πριν 3.000 χρόνια, μέχρι το κράτος που κατέκτησαν οι Ρωμαίοι, και, μέχρι το Ισραήλ σήμερα.

Το να λέει ο σηκερινός Ευρωπαίος ότι «οι Παλαιστίνιοι ζούσαν εκεί χιλιετηρίδες πριν τους Εβραίους» είναι η πιο βλακοδώς ανιστόρητη ρήση, λανθασμένη σε τόσα επίπεδα, που μπορεί να πιστεύει αμόρφωτος άνθρωπος.

Το να λέμε «Σιμήτες» εννοώντας μόνο τους Ιουδαϊκής θρησκείας και όχι και τους Άραβες είναι επίσης ιλαρώς (χαζοχαρούμενα) αμόρφωτο.

Το να βγαίνουν στους δρόμους οι αγράμματοι Ευρωπαίοι και να φωνάζουν κατά των κακών Εβραίων, και να αναφέρονται σε «Παλαιστίνιους» δεν το βλέπω σαν ιλαρώς (χαζοχαρούμενα) αμόρφωτο, αλλά σαν τραγικά αμόρφωτο, ιδίως όταν τα αμόρφωτα ευρω-παιδαρέλια δεν καταλαβαίνουν ότι 60% έως 70% Ισραηλινών πολιτών συμφωνούν μαζί τους! Και θα διαδήλωναν μαζί τους αν τους το επέτρεπαν οι απόγονοι του Χίτλερ και του Μουσολίνι.

Επίσης αμόρφωτο είναι το να λέει κανείς ότι το κράτος του Ισραήλ επιτίθεται κατά των Αράβων στην Γκάζα. Κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς επιτίθενται αμυντικά, όπου η Χαμάς χρησιμοποιθεί τους φτωχούς Άραβες για ασπίδες και έστελνε ρουκέτες στο Ισραήλ από σχολεία και νοσοκομεία της Γκάζας.

Ο άνθρωπος έχει την ψυχοκαταγκαστική ορμή να μισεί. Κάποιους, κάτι, οτιδήποτε, οποιουσδήποτε βολεύει. Αν θέλουν τόσο πολύ να μισούν, ας μισούν εκείνους που ψηφίζουν Χίτλερ, Μουσολίνι και Τραμπ και Νετανιάχου. 

Ακόμα ποιο σωστά, θα έπρεπε να μισούν τους Βρετανούς που, μεταξύ 1917 και 1947, εφηύραν τους «Παλαιστινίους» και μας άφησαν το Μεσανατολικό πρόβλημα σαν αποχαιρετιστήριο δώρο καθώς η Βρετανική αυτοκρατορία ψυχορραγούσε, όπως μας άφησαν και την Ινδική υποήπειρο διαιρεμένη σε Ινδία, Πακιστάν και αργότερα Μπανγκλαντές (διαίρει και βασίλευε).

Ποιος νομίζετε ότι χάραξε τα σύνορα του Ιράκ, Ιορδανίας, Συριας, και Αραβίας, και ποιος νομίζετε ότι επέλεξε ποιοι θα ήταν οι πρώτοι βασιλιάδες των ολοκαίνουργιων Ευρωπαϊκά-σχεδιασμένων Αραβικών κρατών; Η Γερτρούδη Μπελ, Βρετανίδα (η «Βασίλισσα της Ερήμου», "The Kingmaker"), βοηθούμενη από τον Τ. Ε. Λώρενς («Λώρενς της Αραβίας»).

Οι Βρετανοί, και κατ' επέκταση εμείς οι Ευρωπαίοι εφηύραμε και δημιουργήσαμε τους «Παλαιστινίους» και την τραγική τους θέση.

Φωτογραφία τραβηγμένη κοντά στις πυραμίδες.
Η  Μπελ βρίσκεται ανάμεσα στον Τσώρτσιλ και τον Τ. Ε. Λώρενς κάτω από τη Σφίγγα.

Αυτή η φωτογραφία απεικονίζει Βρετανούς συμμετέχοντες στη Διάσκεψη του Καΐρου του 1921 να επισκέπτονται τις πυραμίδες της Γκίζας στην Αίγυπτο. Μεταξύ των βασικών παρόντων είναι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που φοράει γυαλιά ηλίου και κάθεται σε καμήλα, και η Γερτρούδη Μπελ, η οποία αναφέρεται ως η μόνη γυναίκα που ιππεύει καμήλα σε αυτή τη συγκεκριμένη ομάδα. Ο Τ.Ε. Λώρενς (γνωστός ως Λώρενς της Αραβίας) είναι επίσης μεταξύ της ομάδας, καθισμένος σε καμήλα κοντά στον Τσώρτσιλ και την Μπελ. Η διάσκεψη συγκλήθηκε από τον Τσόρτσιλ για να καθορίσει τα πολιτικά όρια των βρετανικών εντολών στη Μέση Ανατολή μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γκέρτρουντ Μπελ και Τ. Ε. Λώρενς,
οι αρχιτέκτονες της σημερινής Μέσης Ανατολής
και του «Παλαιστινιακού» προβλήματος.

Οι γονείς του Μεσανατολικού προβλήματος.
Οι συγγραφείς του Παλαιστινιακού.
Βρετανοί, λευκοί και Χριστιανοί.

Έχει κανείς ιδέα, πως και γιατί;
ή, απλά, γουστάρει ο κόσμος να μισεί τους Εβραίους;
χάβωντας τις πολιτιστικές αντισημιτικές παραδόσεις αιώνων της κάθε Ευρωπαϊκής χώρας,
με την Ελλάδα να θεωρείται σε πρόσφατη μελέτη ως
η δεύτερη πιο αντισημιτική χώρα της Ευρώπης μετά από την Πολωνία;

Οι Βρετανοί δεν είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για τη συνεχιζόμενη σύγκρουση, αλλά φέρουν σημαντική ιστορική ευθύνη για την τοποθέτηση των δομικών της θεμελίων. Οι ρίζες της σύγκρουσης είναι πολύπλοκες, και περιλαμβάνουν αποφάσεις που ελήφθησαν από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, τις ενέργειες των τοπικών πληθυσμών και τις γεωπολιτικές μετατοπίσεις του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα.

Κανένα από τα παραμύθια της Χαλιμάς (των Ευρωπαϊκών αντισημιτικών παραδόσεων) και καμία απο τις ορολογίες που χρησιμοποιούνε οι Ευρωπαίοι δεν έχουν βάση στην πραγματικότητα. Τι θα χρειαστεί για να το χωνέψουν αυτό; Άλλο ένα Άουσβιτς;

Είναι θύματα οι λεγόμενοι «Παλαιστίνιοι»; Βεβαίως και είναι!
Είναι θύματα των αδερφών τους Αράβων, θύματα της Xαμάς και θύματα της Χεζμπολά και των Ιρανών που δεν τους επέτρεψαν να δεχτούν να έχουν δικό τους κράτος το 1948 όταν τα Ηνωμένα Έθνη ψήφισαν να υπάρξουν και Ισραηλινό κράτος και Παλαιστινιακό κράτος.

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές στο Ισραήλ κατά του Νετανιάχου, 2023.

Ισραηλινοί διαδηλωτές.

Αλλά,
Το παιγνίδι-πλιάτσικο για το πετρέλαιο τους, είχε ξεκινήσει από το 1917.
Το μίσος κατά των πιστών του ενός Θεού ξεκίνησε πριν 4.000 χρόνια.
Και, ο Χριστιανισμός ξεκίνησε σαν αίρεση του Ιουδαϊσμού,
όπου ο Ιουδαϊσμός είναι η Παλαιά Διαθήκη του Χριστιανισμού.
Και το Ισλάμ είναι μια σαλάτα Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού,
κομένη και ραμένη για τους Άραβες της Αραβικής χερσονήσου,
Όπου το Ισλάμ αναγνωρίζει τον Αβραάμ ως πρόγονο και τον Ιησού ως προφήτη.

~~~

Αφηρημένα

Baigneuse (Λουομένη)

Πάμπλο Πικάσο, 1928.
(αξία 1,5 εκατομμύρια δολάρια)

Στην ταινία Μεσάνυχτα στο Παρίσι, 2011, του Γούντι Άλλεν

ο πίνακας αυτός παρουσιάστηκε σαν φαντασιακό μέρος της πλοκής

ως το πορτραίτο της Αντριάνας,
που ήταν ερωμένη του Πικάσο και έρωτας του ήρωα στην πλοκή της ταινίας.

Αν είχατε δει την υπέροχη αυτή ταινία

χωρίς, από απλό ενδιαφέρον και μόνο, να κάνετε μια σύντομη έρευνα,
μπορεί να είχατε πιστέψει ότι η Αντριάνα της πλοκής ήταν πραγματικό πρόσωπο,
και ότι ο Πάμπλο είχε πράγματι ζωγραφίσει κάποια ερωμένη του που λεγόταν Αντριάνα,

ενώ στην πραγματικότητα ο πίνακας είναι μέρος έργων του Πικάσο με λουόμενες γυναίκες
χωρίς καμία ταυτότητα που να έμεινε στην Ιστορία της τέχνης.

Και δεν είχε ερωμένη ονόματι Αντριάνα, ανάμεσα στις τόσες πολλές που είχε.

Έπειτα, όσον αφορά τις λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών της γυναίκας,
ο Πικάσο τις αφήνει στην αφηρημένη έκφραση της φαντασίας μας.

Ο πίνακας θεωρείται σουρεαλισμός.

ΠΩΛ

(καθώς φθάνουν στο πορτρέτο

της Αντριάνα ζωγραφισμένο από τον Πικάσο) 

Α - να ένας εξαιρετικός Πικάσο. 

(Ο ΖΙΛ ΜΕΝΕΙ ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ)

ΠΩΛ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Αν δεν κάνω λάθος, ζωγράφισε αυτό το υπέροχο πορτρέτο της Γαλλίδας ερωμένης του, Μαντλίν Μπρισού, τη δεκαετία του '20. 

ΖΙΛ

Εεε - διαφωνώ μαζί σου σε αυτό. 

Αν δεν κάνω λάθος, αυτή ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια να απαθανατιστεί μια νεαρή Γαλλίδα ονόματι Αντριάνα - από το Μπορντό - αν με εξυπηρετεί η σπουδή μου της ιστορίας της τέχνης - που ήρθε στο Παρίσι για να σπουδάσει ενδυματολογία για το θέατρο. Πιστεύω ότι είχε μια σύντομη σχέση με τον Μοντιλιάνι - μετά με τον Μπρακ - εκεί την γνώρισε ο Πάμπλο - εεε, ο Πικάσο. Δεν θα το καταλάβαινες ποτέ από αυτό το πορτρέτο, αλλά είναι αρκετά διακριτικά όμορφη. 

Και δύσκολα θα έλεγα τον πίνακα εξαιρετικό.
Είναι περισσότερο μια μικροαστική, μπουρζουά δήλωση για το
πώς την βλέπει, την βλέπει ο Πάμπλο ή ο Πικάσο
 - του αποσπά την προσοχή το γεγονός ότι
η Αντριάνα ήταν ηφαίστειο στο κρεβάτι.

Το 2025 είχα γράψει 16 αναρτήσεις στις οποίες επικοινώνησα μαζί σας πραγματικότητες και ιστορικά γεγονότα και νομοθεσίες των τελευταίων 250 ετών, και ιδιαίτερα των 165 ετών από το 1860, παρουσιάζοντας όχι οποιαδήποτε γνώμη μου, αλλά τις κοινά αποδεκτές μεταξύ όλων των Αμερικανών (και της Ιστορίας) κοινωνικές και ιστορικές πραγματικότητες, βάθους λεπτομέρειας που δεν είναι δυνατόν να είναι κοινά γνωστή ή κατανοητή από εκτός Αμερικής.
Στην αρχή της τελευταίας από τις 16 αναρτήσεις, που της είχα δώσει τον τίτλο «Νοτιάς»,
https://dimitristhinks.blogspot.com/2025/11/blog-post_68.html,
έβαλα και μια λίστα με λινκ σε όλες εκείνες τις 16 αναρτήσεις.

Βεβαίως, κάθε Αμερικανός μπορεί να δημιουργεί διαφορετική γνώμη για την σημασία και την έννοια, και την απόδοση των γεγονότων, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει διαφωνία ως προς το αν τα γεγονότα συνέβησαν ή όχι.

Παραδείγματος χάριν μπορεί ένας άνθρωπος να πιστεύει  ότι ο ρατσισμός είναι σωστός, ή να πιστεύει το αντίθετο, ότι ο ρατσισμός είναι επαίσχυντο λάθος, αλλά δεν μπορεί να υπάρχει διαφωνία ως προς το αν υπάρχει ρατσισμός σε μια κοινωνία και τις απορρέουσες ιδέες και νομοθεσίες. Το ίδιο για κάθε κοινωνικό και πολιτικό θέμα, δηλαδή το αν είναι σωστό ή λάθος να ακολουθεί κανείς τον καπιταλισμό, ή τον Χριστιανισμό, ή οτιδήποτε. Ακόμα και αν αυτό που, παραδείγματος χάριν, ακολουθείται ως «Χριστιανισμός», είναι πράγματι Χριστιανισμός ή όχι.

Πιο αναλυτικά, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες, αποδώσεις της σημασίας και του νοήματος ενός γεγονότος, αλλά δεν πρέπει να υπάρχει, δεν μπορεί να επιτραπεί να γίνει πιστευτή γνώμη που να λέει ότι ένα γεγονός δεν συνέβη. Ή να γίνει πιστευτή γνώμη που να λέει ότι συνέβη ένα γεγονός που στην πραγματικότητα δεν συνέβη. Σε περιπτώσεις τέτοιων ισχυρισμών από κάποιον, χαμογελάς και ρωτάς αν θέλει λίγο φραπέ ακόμα.

Αυτό που είναι αξιοπερίεργο είναι όταν ακούει κανείς γνώμες περί της Αμερικανικής κοινωνικής και πολιτικής  πραγματικότητας από μη-Αμερικανούς που ζουν έξω από την Αμερική καθώς χαριτωμένα πιστεύουν ειλικρινά ότι έχουν την παραμικρή ιδέα του τι λένε. Αλλά θα επιστρέψω σε αυτό λίγο παρακάτω.

Από το 2008, όταν 8 χρόνια Ρεπουμπλικάνου Μπους κατέληξαν σε δύο πολέμους βασισμένους σε λεχθέντα τα οποία σήμερα είναι Ιστορικά γνωστά σαν ψέματα, Αφγανιστάν και ιδιαίτερα Ιράκ, και το παγκόσμιο κραχ τραπεζών και αξίας ακινήτων περιουσιών, και μετά εξελέγη ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των Ενωμένων κρατών, ο Μπαράκ Ομπάμα, η καθημερινή πραγματικότητα της Αμερικής άλλαξε δραστικά και πρωτόγνωρα σε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ του Δημοκρατικού κόμματος και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος το οποίο σφετερίστηκε ο Ντόναλντ Τραμπ σαν προσωποπαγές κόμμα (όπως στην Ελλάδα έκανε ο Τσίπρας με το ΣΥΡΙΖΑ για τους δικούς του σκοπούς), όπου η θεμελιώδης κινητήρια δύναμη, στην Αμερική, είναι ο ρατσισμός. Ένας κοινωνιοπαθής δημαγωγός δεν ενδιαφέρεται αν πουλάει στους αριστερούς ή στους δεξιούς, εφ' όσον πουλάει.

Οι Δημοκρατικοί, σε αυτή την πρωτόγνωρη πραγματικότητα της Αμερικής είναι ακόμα πλειοψηφία, αλλά το πως κατά το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα μετριούνται οι ψήφοι για πιο δίκαιη κατανομή δύναμης του καθενός από τα πενήντα κράτη, έχει ήδη φέρει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, από το 2000, σε θέση που μπορεί να βγάζει πρόεδρο που βασίζει την πολιτική του σε ψεύδη όπως ο δεύτερος Μπους και όπως ο Τραμπ.

Ένας καλός μου φίλος, Ιδρυτής και Διευθυντής μιας εταιρείας από την οποία νοικιάζει μηχανές και εργαλεία όλο το Χόλυγουντ όταν κάνουν γυρίσματα στην Μασαχουσέτη, που ήταν ο πρώτος πελάτης της εταιρίας μου το 1995 και ακόμα χρησιμοποιεί η εταιρία του τα ψηφιακά προγράμματα διαχείρισης που είχα γράψει από τότε, μου έγραψε σε email φέτος:

«Αυτές είναι πράγματι σκοτεινές εποχές εδώ στην U.S. of A. Μερικές φορές νιώθεις πραγματικά απελπιστικά, αλλά αυτός είναι ο στόχος αυτής της κυβέρνησης, το ξέρω. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο άστοχοι και ανίκανοι, που το μέλλον αυτής της χώρας φαίνεται αφάνταστα τραγικό. Μια γρήγορη σημείωση για να πω ότι σε σκέφτομαι, ελπίζω όλα να είναι καλά εκεί πάνω στα βουνά! Πρέπει να είναι ωραίο να υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα σε εσένα και σε όλη αυτή την τρέλα. Ζηλεύω, ζηλεύω τόσο πολύ. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο που ολόκληρος ο κόσμος επηρεάζεται από αυτόν τον τρελό, δεν έχω λόγια για ό,τι έχει συμβεί στη χώρα μας. Είμαι εντελώς μπερδεμένος και έκπληκτος που εκατομμύρια συμπατριώτες μου εξακολουθούν να νιώθουν ότι κάνει σπουδαία δουλειά. Και ότι κάνει το έργο του Θεού.»

Πιο πρόσφατα, ο αδελφικός φίλος του Κώστα, πιλότος αερογραμμών και εκείνος, μου έγραψε:

«Ακούς/βλέπεις περιστασιακά ιστορίες για ψηφοφόρους που ψήφισαν Τραμπ τρεις φορές που τώρα ‘ξυπνούν’, αλλά είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβεις την συνολική εικόνα. Έχω έναν φίλο που ψήφισε Τραμπ τρεις φορές και τώρα φαίνεται να τον έχει εκνευρίσει ο Τραμπ, αλλά δεν νομίζω ότι θα ψήφιζε Δημοκρατικούς αν του δινόταν η επιλογή. Οι γονείς μου εξακολουθούν να είναι υπό την επήρεια του Fox News. Είναι ειλικρινά αηδιαστικό αν το ανοίξεις. Το πιο ενδιαφέρον είναι η εμφάνιση influencers του MAGA που μάχονται μεταξύ τους. Σίγουρα φαίνεται να σχηματίζεται μια διχόνοια στη βάση, αλλά νιώθω ότι όταν βρεθούν αντιμέτωποι με μια επιλογή, θα αρνηθούν να ψηφίσουν έναν Δημοκρατικό. Ο Τραμπ θα είναι το ‘λιγότερο από τα δύο κακά’ για εκείνους και επειδή οι Δημοκρατικοί είναι ουσιαστικά ο διάβολος γι' αυτούς, θα ψηφίσουν Ρεπουμπλικάνους. Οι ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο θα είναι μια καταστροφή, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Όταν οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν λέγεται ότι είναι στημένο μέσω εκφοβισμού και καταστολής των ψηφοφόρων και αν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν, θα λεχθεί ότι είναι στημένο επειδή ‘έκλεψαν’.»

Τελικά, αυτό είναι ο πυρήνας του μυστηρίου: Το πως πραγματικά και ειλικρινά οι Τραμπάκιες έχουν χάψει ότι «οι Δημοκρατικοί είναι ουσιαστικά ο διάβολος γι' αυτούς». Ιστορικά είναι το πως μεγάλο μέρος μιας κοινωνίας πείθεται για κάτι χωρίς ουσιαστική, κριτική σκέψη. Το πως Γερμανοί Εβραϊκής καταγωγής ψήφισαν για τον Χίτλερ. Το πως οι Εβραϊκής καταγωγής σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν άρχισαν να καταλαβαίνουν παρά μετά το 1938 ότι έπρεπε να δραπετεύσουν από την Γερμανία για να σώσουν την ζωή τους από τους υπάνθρωπους με τις στολές και τις γυαλιστερές μπότες (ή, ότι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένα έθνος σαν την Γερμανία του εικοστού αιώνα μπορεί να αλλάξει ψυχή μέσα σε λίγες δεκαετίες, ή ότι δεν καταλαβαίνουν πως σήμερα, ακόμα και κομουνιστές Ιταλοί, μπορούν να είναι φασίστες! Το να φέρουν σήμερα την αξία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι Ιταλική εθνική ταυτότητα, όπως η Ελληνική ταυτότητα είναι ότι οι νεο-Έλληνες είναι οι Αρχαίοι Έλληνες, το οποίο είναι και η Ελληνική έκδοση του φασισμού.)

Αν κάποιος αποκαλέσει τον Ομπάμα «απατεώνα», και τον ρωτήσεις τι απάτη έκανε ο Ομπάμα, που, πότε και πως, δεν θα καταδεχτεί να σου απαντήσει γιατί δεν γνωρίζει αληθινό συγκεκριμένο γεγονός. Και θα προτιμήσει να σου εξηγήσει ότι η μέθοδος κατανόησης των γεγονότων από μέρους του είναι κάτι σαν αφηρημένη τέχνη. Πικάσο, χωρίς να χρειάζεται αληθινά στοιχεία και αληθινά γεγονότα. Το πορτραίτο της ανύπαρκτης Αντριάνας, κατά Γούντι Άλλεν.

Μόνο που ο Γούντι δημιουργεί τέχνη ενώ οι Τραμπάκιες καταλύουν την μόρφωση.

Μόνο ένας Τραμπάκιας λέει ότι ο Ομπάμα είναι απατεώνας, και μόνο ένας Τραμπάκιας χρησιμοποιεί την Τράμπια μεθοδολογία του να αποδίδει στους Δημοκρατικούς συγκεκριμένες πράξεις που στην πραγματικότητα τις έχουνε κάνει οι ίδιοι οι Ρεπουμπλικάνοι. 

Ο κόσμος χάβει τα ανιστόρητα ψέματα από άγνοια και οι Τραμπάκηδες τα μεταδίδουν με χαιρεκακία καθώς προτρύνουν να σκέφτεται ο κόσμος αφηρημένα χωρίς να απαιτεί αποδείξεις (επειδή ξέρουν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για τις αρλούμπες που πουλάνε). Όπως είπε και η κυβέρνηση Τραμπ στις 22 Ιανουαρίου 2017 δια στόματος Κελλυάν Κόνγουαιη: The president is offering Alternative Facts (Ο πρόεδρος προσφέρει Εναλλακτικά Γεγονότα). Η Κελλυάν υπερασπιζόταν τον γραμματέα Τύπου του Λευκού Οίκου, Σον Σπάισερ, ο οποίος είχε επικριθεί για την παροχή ψευδών πληροφοριών σχετικά με το μέγεθος του πλήθους στην ορκωμοσία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την προηγούμενη ημέρα.

Μόνο ένας Τραμπάκιας φέρνει τον εαυτό του σε τέτοιο ψυχικό αδιέξοδο που τα λόγια του στάζουν μίσος αντί μόρφωση όσα πτυχία και να έχει ...μια κατάσταση κοινωνιολογικά και ψυχαναλυτικά αξιοπρόσεκτη, ακόμα και ψυχιατρικά αξιοπρόσεκτη, αλλά όχι καινούργια.

Το μυστήριο του τι έγινε στην Γερμανία την δεκαετία των 1930 και τι γίνεται στη Αμερική από το 2000 και το 2008 και το 2015, βαθαίνει ακόμα περισσότερο, όταν ο κακομοίρης που τα χάβει αυτά... πιστεύει ακράδαντα ότι τα ξέρει όλα, επειδή σκέφτεται αφηρημένα... Ενας Πάμπλο Πικάσο της πολιτικής! 😊

Αυτό είναι το επίτευγμα του Ντόναλντ Τραμπ:

Χρησιμοποίησε τα αποθημένα του κόσμου
για να δώσει άδεια στην κριτική σκέψη να μετατραπεί σε ...αφηρημένη,

ώστε να οργανώσει το μίσος σαν ιστορικά αποδεκτό,

όπως οργάνωσε ο Μουσολίνι τον φασισμό,

όπως οργάνωσε ο Χίτλερ τον Ναζισμό,
όπου και ο φασισμός και ο Ναζισμός προϋπήρχαν
χωρίς την οργάνωση, ή τις ονομασίες.

Κατά την γνώμη μου,

Εκείνοι που χρειάζονται συμπόνια, σήμερα,
είναι οι άνθρωποι που άφησαν τον εαυτό τους
να καταντήσει Τραμπάκιας.

Σε βάθος χρόνου, η αλήθεια αναδύεται, αλλά το ψέμα εξαφανίζεται.

(Δεν υπάρχει πρόβλημα να είναι κανείς Ρεπουμπλικάνος, αλλά,

άλλο Ρεπουμπλικάνος και άλλο Τραμπάκιας)

Ο Τραμπ δημοσίευσε την παραπάνω εικόνα ΑΙ πριν λίγες μέρες.

Όταν ακόμα και οι δικοί του απαίτησαν να την κατεβάσει αμέσως, την κατέβασε,
αλλά είπε πως νόμιζε ότι δεν τον έδειχνε σαν Χριστό αλλά σαν Γιατρό του Ερυθρού Σταυρού.

(Αυτό το μετέφρασα για σας από το παρακάτω Ιταλικό Meme, που κυκλοφορεί)

(Κυκλοφορεί και σε Αγγλική έκδοση. Δεν ξέρω σε ποια γλώσσα πρωτοκυκλοφόρησε)

Κυκλοφορεί και το παρακάτω όπου ο Ιησούς του προσφέρει ζουρλομανδία λέγοντας:

Ορίστε, Ντόνι, ένα ωραίο σακάκι να φοράς όταν λες ψέματα για το Στενό του Ορμούζ.

~~~