Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Godspeed




Στις 14 Μαΐου 2012 ο Κώστας είχε πάρει άδεια να πετάξουμε, με ένα Cessna 172, στον εναέριο χώρο του Διαστημικού κέντρου Κέννεντυ στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ, και να περάσει δύο φορές στο μήκος του διαδρόμου που χρησιμοποιούσαν για το Διαστημικό Λεωφορείο, μια φορά στα 10 μέτρα και μία στα 33 μέτρα (ναι στις ΗΠΑ μπορεί κανείς να κάνει τέτοια πράγματα). Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή, στην θύμηση των ελπίδων, ονείρων, κουράγιου και επιτευγμάτων μιας γενιάς που τώρα δεν υπάρχει πια. Στο παρακάτω σύντομο απόσπασμα από την ταινία εκείνων των διακοπών, μπορείτε να ακούσετε τις επικοινωνίες του πρωινού της 20ης Φεβρουαρίου 1962 όταν ο αστροναύτης Σκοτ Κάρπεντερ ευχήθηκε “Godspeed, John Glenn” καθώς ο συνάδελφός του εκτοξευόταν στο μικρό του διαστημόπλοιο Friendship 7 πάνω στον πύραυλο τύπου Atlas. Πετώντας σε αυτόν τον εναέριο χώρο, κοιτώντας το Κτήριο Συναρμολόγησης Οχημάτων και τις πλατφόρμες εκτοξεύσεως των Διαστημικών Λεωφορείων στο βάθος, εκείνη την ημέρα, ήταν μια εμπειρία ζωής. Είσασταν η «καλύτερη γενιά». Godspeed, John Glenn.
On May 14, 2012, Costas had permission to fly us into Kennedy Space Center airspace, in a Cessna 172, and make two passes along the length of the runway used by the Space Shuttle, one at 30 feet and one at 100 feet. That was an extremely special moment, in hallowed airspace, reverberating with the hopes, dreams, courage and achievements of a generation that is now gone. In the soundtrack of this short clip from our vacation movie you can hear the comms of the morning of February 20, 1962, and the voice of Mercury 7 Astronaut Scott Carpenter wishing “Godspeed, John Glenn” as his colleague was lifting up in his Friendship 7 capsule atop the Atlas rocket. It took a special kind of person to sit on a controlled explosion and say “light this candle”. Flying into that air space, looking at the Vehicle Assembly Building (VAB) and the Shuttle launch pads in the distance that day was an experience for a lifetime. You were the best generation. Godspeed, John Glenn.



video
















Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Πανηγύρι!




Οι καιροί αλλάζουν γρήγορα. Είμαστε έτοιμοι να δολοφονήσουμε την Υπατία, να κάψουμε την Βιβλιοθήκη και φτου απ’ την αρχή να περιμένουμε κάποιον Λεονάρντο σε χίλια χρόνια. Εν τω μεταξύ τα πενήντα Ενωμένα Κράτη της Αμερικής ψήφισαν τον Τραμπ, ο Ολλάντ αποφάσισε να μην ξαναβάλει υποψηφιότητα στην Γαλλία, ο Ρέντσι παραιτείται στην Ιταλία, οι Τούρκοι ανώτατοι πολιτικοί ξεσαλώνουν, η Μακεδονία (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία, της) διαφημίζεται, όπως και η Κροατία, σαν θαυμάσιος τουριστικός προορισμός, και ο Τσίπρας βρίσκεται ξαφνικά στην οικονομική θέση που βρισκόταν ο Σαμαράς το τέλος του ’14.
Όμως πέρα από όλα αυτά, έξω από τα αστικά κέντρα, εκεί που πρέπει να αφήσεις την καραμπίνα σου και το μαχαίρι σου στο ημιφορτηγό στο πάρκιν, η ζωή συνεχίζεται με τα παραδοσιακά τοπικά πανηγύρια.






Το έχετε δει σε ταινίες. Το εντελώς Αμερικανικό επαρχιακό μόνιμο πανηγύρι. Εκεί είμαι σα στο σπίτι μου! Αυτό είναι στην Φλώριδα, καμιά 20αριά χιλιόμετρα από το σπίτι του Κώστα. Το είδα από το παράθυρο του αυτοκινήτου καθώς φτάναμε από το αεροδρόμιο και επί μέρες ζάλισα τον Κώστα να με πάει! "Πήγαινέ με πανηγύρι! Πανηγύρι, Κώστα! Και τηγανισμένη ζύμη με άχνη ζάχαρη!" Είναι καλός γιός. Πάει τον μπαμπά του Λούνα Παρκ!