Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Οφθαλμαπάτη








Το κράτος της Ελλάδας χρεοκόπησε με κάθε έννοια εκτός της επίσημης παραδοχής την Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, με ανακοίνωση του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου σε τηλεοπτική μετάδοση από το Καστελόριζο. Τα τελευταία εφτά χρόνια η Ελλάδα, χωρίς να έχει επισήμως δηλώσει χρεοκοπία, έχει τεθεί υπό την διαχείριση των δανειστών. Μετά από εφτά χρόνια, και με την οικονομική κατάσταση της χώρας και των πολιτών να χειροτερεύει σταθερά, χωρίς η εκάστοτε κυβέρνηση και εκάστοτε κυβερνόν κόμμα να επιφέρει την παραμικρή διαφορά στην καθοδική πορεία, εμπεδώνεται πλέον η ερώτηση του αν σήμερα το 2017 η καθημερινή ζωή των Ελλήνων θα ήταν καλύτερη αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κηρύξει χρεοκοπία αντί να καλέσει τους δανειστές να διατηρήσουν την οφθαλμαπάτη της προσπάθειας διάσωσης της χώρας.

Πρόκειται περί οφθαλμαπάτης την οποία προσπαθούν επί εφτά χρόνια να διατηρήσουν τα κόμματα δια μέσου κυβερνήσεων κουκλοθέατρου καθώς οι δανειστές επιβάλλουν οικονομικές στρατηγικές στραγγαλισμού των πολιτών ώστε να διατηρείται η εικόνα επιβίωσης του κράτους.

Όσο η Ελλάδα δεν κηρύττει επισήμως χρεοκοπία, τόσο προεκτείνεται η αργά αλλά σταθερά επιδεινούμενη κατάσταση οικονομικού στραγγαλισμού των πολιτών σε επίπεδο ατόμου, οικογένειας και κάθε σπιτιού.

Μία χρεοκοπία το 2017 θα έχει πολύ χειρότερες επιπτώσεις από όσο θα είχε η επίσημη χρεοκοπία το 2010. Επίσης λόγω της διεθνούς συγκυρίας.

Η ερώτηση πλέον είναι το πόσο χειρότερη θα είναι για τον κάθε πολίτη η χρεοκοπία του κράτους στο μέλλον αντί σήμερα. Άλλωστε, μετά από κάθε ορόσημο της σχέσης Ελληνικού κράτους και δανειστών γίνεται όλο και περισσότερο οφθαλμοφανές το γεγονός ότι η Ελλάδα κυβερνάται από τους δανειστές και ότι οι εκάστοτε Ελληνικές κυβερνήσεις χρησιμεύουν απλά για την νομιμοποίηση των αποφάσεων των δανειστών.

Δεν είναι ότι τα λεφτά τελείωσαν. Είναι ότι δεν υπήρχαν ποτέ και γίνεται τώρα όλο και περισσότερο δύσκολο να καλυφτεί η πραγματικότητα.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο Τσίπρας, στην Ελλάδα του 2014, πράγματι πίστευε πως υπήρχαν λύσεις, ακριβώς όπως πίστευε και ο Τραμπ στις ΗΠΑ το 2016 --ότι μπορούσε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του. Όμως η πραγματικότητα έχει τον τρόπο να αποκαλύπτεται σε κάθε άσχετο και κάθε άπειρο. Στην τελική, η Ιστορία καταγράφει πως αντέδρασε ο κάθε άπειρος όταν έμαθε ότι οι θεωρίες που πούλαγε ήταν παραμύθια.

Όπως και στην περίπτωση του Τραμπ, ο μόνος τρόπος να επιβιώσει και ο Τσίπρας είναι μέσω κάποιου είδους κεκαλυμμένης δικτατορίας.

Το ότι από το 1974 μέχρι που ο Τσοβόλας τά ‘δωσε όλα την δεκαετία του 1980 πολλοί Έλληνες λέγανε μέσα στα ταξί ότι «καλύτερα είμασταν με την δικτατορία», σημαίνει ότι ο Έλληνας δεν ενδιαφέρεται από πού έρχονται τα λεφτά, εφ’ όσον έρχονται. Απλά δεν έρχονται πλέον από πουθενά. Πως θα αντιδράσει η Ελλάδα; Ελπίζει ίσως ότι η επόμενη κυβέρνηση θα βρει κάπου κάτι τις να δώσει;

Ζούμε πλέον σε ένα σύννεφο οφθαλμαπάτης. Η οικονομία μας, και συνεπώς η κοινωνία μας, έχουν ήδη ξεψυχήσει.










Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Τραμπγκέητ




Η Ουάσιγκτον καίγεται αλλά δεν βλέπω τίποτα σχετικό στον Ελληνικό τύπο και ειδήσεις.
Υποθέτω ότι αν δεν έχει να κάνει με το μνημόνιο δεν μας ενδιαφέρει;





Αυτόματη αντίδραση του Άντερσον Κούπερ κατά την διάρκεια συνέντευξης με την Κελλυάνν Κόνγουαιη σχετικά με την ξαφνική απόλυση του Διευθυντή του FBI από τον Τραμπ.





Σαράντα οχτώ ώρες τώρα η Ουάσιγκτον "καίγεται".

Ξαφνικά ο Τραμπ απέλυσε τον διευθυντή του FBI καθώς το FBI συνέχιζε την έρευνα για πιθανή συνομωσία μεταξύ της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ και της Ρωσικής κυβέρνησης.

Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι ο καινούργιος υφυπουργός δικαιοσύνης πρότεινε στον λευκό Οίκο ότι ο διευθυντής του FBI δεν έκανε την δουλειά του σωστά σχετικά με τον …άσχημο τρόπο με τον οποίον φέρθηκε στην Χίλαρυ Κλίντον πέρσι. Ο Διευθυντής του FBI έμαθε ότι απολύθηκε από μια τηλεόραση σε μία αίθουσα όπου συνομιλούσε με νεοσύλλεκτους πράκτορες στο Λος Άντζελες.

Αμέσως όλοι οι Δημοκρατικοί και πολλοί Ρεπουμπλικάνοι, διαιρώντας το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, εξίσωσαν τα απίστευτα νέα με το «Μακελειό του Σαββατόβραδου» όταν το βράδυ του Σαββάτου 20 Οκτωβρίου 1973 ο Νίξον διέταξε τον υπουργό δικαιοσύνης να απολύσει τον ειδικό ερευνητή που ερευνούσε την συμμετοχή του Νίξον στο σκάνδαλο του Γουώτεργκέητ. Ο υπουργός, αντί να απολύσει τον ειδικό ερευνητή παραιτήθηκε, και ο Νίξον έδωσε την ίδια διαταγή στον υφυπουργό ο οποίος επίσης παραιτήθηκε αντί να εκτελέσει την διαταγή. Τον  ειδικό ερευνητή τον απέλυσε τελικά ο καινούργιος υπουργός δικαιοσύνης τον οποίον ο Νίξον όρκισε το ίδιο Σαββατόβραδο στον Λευκό Οίκο. Ο Νίξον παραιτήθηκε από την προεδρία 9 Αυγούστου 1974, δέκα μήνες μετά το «Μακελειό του Σαββατόβραδου».

Η έρευνα που γίνεται επί μήνες από το FBI και όλες τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ αφορά το κατά πόσον άνθρωποι στην κορυφή της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ, και πιθανώς ο ίδιος ο Τραμπ, ήταν αναμεμιγμένοι στην αποδεδειγμένη Ρωσική παρέμβαση στις Αμερικανικές Εκλογές για την οποία η Ρωσία χρησιμοποίησε ηλεκτρονικές υποκλοπές, διαρρεύσεις και παραπληροφόρηση με πλαστές ειδήσεις για να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα εύνοιας του κοινού προς τον Τραμπ και δυσπιστίας προς την Κλίντον.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα ο διευθυντής του FBI, τον οποίον ο Τραμπ απέλυσε ξαφνικά προχτές, είχε ζητήσει από το Κογκρέσο περισσότερα χρήματα για την με γεωμετρική ταχύτητα επεκτεινόμενη έρευνα.

Η πιθανή σύμπραξη του Τραμπ και του Πούτιν είναι το Γουώτεργκέητ του Τραμπ.















Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Αμόρφωτοι









Έβγαλα καλό Ελληνικό Δημοτικό-Γυμνάσιο (νυν και Λύκειο) στην Αθήνα πριν ξεκουμπιστώ να φτιάξω την ζωή μου εκεί που αισθανόμουνα ότι ανήκω. Για να λέμε του στραβού το δίκιο, έφυγα από την Αθήνα με καλές γνώσεις: το σχολείο με είχε εκπαιδεύσει και διδάξει σωστά. Στα σαράντα δύο χρόνια που πέρασαν από τότε, όμως, είδα την παιδεία στον δυτικό κόσμο να κάνει βουτιά. Η παιδεία από την οποία πέρασα εγώ, και στην Αθήνα και μετά στο Λονδίνο, ανήκει πλέον σε άλλο πλανήτη.

Γνώρισα την παιδεία στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στην Μασαχουσέτη των ΗΠΑ όπου μεγάλωσε ο γιός μου, και τώρα στην Εμίλια-Ρομάνια της Ιταλίας όπου μεγαλώνουν τα ανίψια μου.

Πριν κάμποσα χρόνια, σε μια εκδήλωση εδώ στο χωριό, στο Αββαείο, μια κυρία που είχε ανέβει από την πόλη για την εκδήλωση, μου έπιασε κουβέντα προσπαθώντας να μιλήσει Αγγλικά. Προσπαθήσαμε επί δέκα πέντε περίπου λεπτά, και προσπαθούσα με υπομονή να την βοηθήσω να αρθρώσει λέξεις στα Αγγλικά «δίνοντάς» της το λεξιλόγιο που της έλειπε και διορθώνοντας τα γραμματικά και συντακτικά λάθη της, επαναλαμβάνοντας σιγά-σιγά και λέξη-λέξη τι της έλεγα εγώ για να με καταλάβει.

Όταν έφυγε, ρώτησα ποια ήταν η κυρία αυτή. Έμαθα ότι ήταν δασκάλα Αγγλικών στο σχολείο, κάτω στην πόλη.

Βοηθάω (χωρίς αμοιβή βέβαια) δύο παιδιά του χωριού με τα Αγγλικά τους μαθήματα και εργασίες --έχουν άλλους δασκάλους, όχι την κυρία του παραπάνω παραδείγματος. Το ένα από τα δύο παιδιά, που είναι στον έκτο χρόνο Αγγλικών, δυσκολεύεται να καταλάβει τι σημαίνει το «Χέλόου, χάου άρ γιού;» που τον ρωτάω όταν έρχεται. Και δυσκολεύεται να βρει τις λέξεις να απαντήσει αφού του εξηγώ (κάθε φορά) ότι αυτό που τον ρώτησα σημαίνει «τσάο, κόμε στάη;»

Στο σχολείο τους έδωσαν δύο βιβλία, ένα για γραμματική και συντακτικό και ένα για ανάγνωση και κατανόηση. Τα δύο αυτά βιβλία ανήκουν το καθένα σε εντελώς διαφορετικά επίπεδα μάθησης –δεν σχετίζονται καν μεταξύ τους για την ίδια χρονιά. Και οι δάσκαλοι διαλέγουν κεφάλαια να κάνουν στην τύχη, όχι στην σειρά που τα παρουσιάζουν τα βιβλία, πηδώντας κεφάλαια. Και από τις έξι συναρτώμενες ασκήσεις μετά από κάθε κεφάλαιο, λένε στους μαθητές να κάνουν τρεις ή τέσσερεις («κάντε τις ασκήσεις νο. 1, 3, 4 και 6» ας πούμε) πηδώντας ενδιάμεσες.

Δίνουν στα παιδιά, για όλα τα μαθήματα της ημέρας (όχι μόνο Αγγλικά) κάπου 3 ώρες εργασίας για το σπίτι. Το καλοκαίρι στις διακοπές, τα παιδιά έχουν αρκετή δουλειά για τις διακοπές, αν θέλουν να παν στην επόμενη τάξη, για να εργάζονται 1-5 ώρες την ημέρα, τις καλοκαιρινές ημέρες διακοπών.

Αμόρφωτοι διδάσκουν αμόρφωτους. Παίρνουν τον μισθό τους, πάνε σπίτι, και αφήνουν τα παιδιά στην τύχη τους, σε ένα σύστημα ηλίθιο, οργανωμένο για να κάνει τα παιδιά να μισήσουν το σχολείο και να αισθάνονται συνεχώς ανίκανα.

Είναι άραγε σε όλη τη Μεσόγειο έτσι; Φυσικά κάθε απάντηση που θα δινόταν σε αυτή την ερώτηση θα συνεπάγετο ότι στην όποια περιοχή από την οποία έρχεται η απάντηση, όλα είναι τέλεια!

Στην φωτογραφία, ο ανιψιός μου ο Ρικάρντο κάνει την δουλειά που του δώσανε για το σπίτι αφού επέστρεψε από το σχολείο προχτές. Ο Ρικάρντο ξέρει καλύτερα Αγγλικά από όλους και του αρέσει να μαθαίνει.










Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Σύγχυση









Η παγκόσμια κοινωνική κακοφωνία άρχισε να μεταβάλλεται στην σιωπή πριν την καταιγίδα. Καμία ηλικιακή ομάδα από νέους μέχρι γέρους δεν αισθάνεται ότι έχει τίποτα στο οποίο να ελπίζει. Η αμάθεια, η άγνοια, η υποβάθμιση του πνεύματος και η έλλειψη οποιουδήποτε φίλτρου επεξεργασίας πληροφοριών έχουν ξεπεράσει την τιμή κρίσιμης μάζας πάνω από την οποία ο έλεγχος έχει πια χαθεί και ο κόσμος τείνει στην ξερολίαση και τον απομονωτισμό.

Ο κόσμος είναι θυμωμένος και φοβισμένος σε όλες τις χώρες. Ιδιαίτερα οι νέοι, που δεν έχουν τίποτα, μηδέν.

Πως τα καταφέραμε έτσι; Είχαμε το παν, και το πετάξαμε στα σκουπίδια με τις επιλογές μας σαν κοινωνίες, παντού.

Η αριστερά απέτυχε και έστειλε τους ψηφοφόρους της πίσω στην δεξιά. Ο καπιταλισμός απέτυχε. Ο σοσιαλισμός ποτέ δεν ξεπέρασε τις επιτροπές και τις υποεπιτροπές του για να χτίσει μια συμπαγή πορεία. Ο υπερπληθυσμός κατέστησε την συνεννόηση και την συμβίωση ανεπίτευκτους στόχους. Οι τράπεζες θα γκρεμιστούν, τα χρήματα θα χάσουν κάθε αξία. Η περιουσία θα περιέλθει στην εφορία και τους δανειστές...  Τα καύσιμα τελειώνουν σε μερικές δεκαετίες.

Ιστορικά, οι ανθρώπινες κοινωνίες έσβησαν τον πίνακα για να ξαναρχίσουν απ’ την αρχή χρησιμοποιώντας μία μόνο μέθοδο: τον πόλεμο.

Αποτύχαμε σαν είδος ζωής.

Η επόμενη Αναγέννηση μπορεί να κάνει αιώνες να έρθει. Αν έρθει.

Δεν φταίνε οι πολιτικοί ούτε οι τραπεζίτες ούτε οι βιομήχανοι. Φταίνε οι γονείς και οι δάσκαλοι. Γενεές τώρα.

Κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω, με την Μαργαρίτα και την οικογένειά μας, Ζούμε με γνώμονα και νόμο τις αξίες μας, εδώ στο μικρό χωριό μας στο βουνό.

Λυπάμαι περισσότερο για τα μουσεία τέχνης και πνεύματος. Τώρα που η πορεία είναι καθοδική και οδηγεί στην διάλυση, η ύπαρξή τους δεν εμπνέει για το μέλλον αλλά δημιουργεί μόνο τα ερωτηματικά του γιατί δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον άνθρωπο στην πορεία που υπόσχονταν και έδειχναν οι αίθουσές τους και τα εκθέματά τους.


















Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ζωάκια







- Τα χαριτωμένα ζωάκια του Παλαιού Φαλήρου σας εύχονται Καλό Πάσχα. Το αρρωστημένο μέρος της ιστορίας δεν είναι τόσο το ότι κάποιος ή κάποια τα πέταξαν αντί να τα δώσουν σε παιδάκια που δεν μπορούν να τα αγοράσουν, αλλά το ότι πριν τα αφήσουν και φύγουν τα τοπεθέτησαν προσεκτικά να κοιτάνε τους περαστικούς.
















Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ηλέηνς










Καθώς διάβαζα τους Τάιμς σήμερα το πρωί έτυχε να πέσω σε ένα παλιό άρθρο που μίλαγε με την καρδιά μου. Ήταν η αφήγηση ενός από τους συντάκτες της εφημερίδας για τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες του σαν πρόσφυγας του Ηλέηνς. Η Ηλέην Κώφμαν πέθανε τον Δεκέμβριο του 2010 αφού είχε επάξια κατακτήσει τον ρόλο της μαμάς κλώσας στο εστιατόριό της επί 47 χρόνια, στην επάνω Ανατολική Πλευρά, στην 2α λεωφόρο μεταξύ των δρόμων 88 και 89, στο δυτικό πεζοδρόμιο.

Το Ηλέηνς ήταν γνωστό από την δεκαετία των ’60, και το μέρος στο οποίο έτρωγες αν ανήκες στο Μανχάταν και αν ήσουν στον κόσμο της λογοτεχνίας ή των τεχνών. Η κουζίνα ήταν Ιταλική αλλά η ατμόσφαιρά και το κύρος και η απλότητα του μαγαζιού ήταν  ανώτερη από την κουζίνα. Εγώ πάντοτε, μα πάντοτε παράγγελνα το συκώτι α-λα Βενετσιάνα. Ίσως μιά-δυό φορές μόνο να μην το παράγγειλα. Από την πρώτη φορά που πάτησε το πόδι μου στο ιερό μπετό του Μανχάταν τον Φεβρουάριο του 1983 πέρναγα από το Ηλέηνς τουλάχιστον μια φορά ή παραπάνω κάθε φορά που βρισκόμουνα στην πόλη.

Ένα από τα όμορφα πράγματα ήταν πως στο Ηλέηνς μπορούσε να πάει κανείς χωρίς κανείς άλλος να δίνει σημασία στο ποιος είναι, και έτσι γνωστοί άνθρωποι τρώγανε εκεί κάθε βράδυ επί 47 χρόνια χωρίς να τους κυνηγάει κανείς για αυτόγραφα. Εκτός από την αρραβωνιαστικιά μου που τον Φεβρουάριο του 1983, στην πρώτη μου επίσκεψη στο στέκι, είδε τον Γούντυ και την Μία να τρώνε στο διπλανό μας τραπέζι και πήγε νο τους ζητήσει αυτόγραφο για μένα -παρ’ όσο και να της είπα να μην το κάνει και να αφήσει τους ανθρώπους ήσυχους. Με την κλασσική του νευρικότητα, ο Άλλεν έψαξε αμέσως να βρει χαρτί και μολύβι και τελικά κατέληξα με αυτόγραφό του γραμμένο πάνω σε ένα φάκελο ζάχαρης από τον καπουτσίνο του.

Μια άλλη φορά, όρθιος στο μπαρ, ακούμπησε μια κυρία τον ώμο μου με τον δικό της καθώς στεκόμασταν εκεί… γυρίσαμε και χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον για το ακούμπημα. Ήταν η Νταιάνα Ρος. Τα 26 χρόνια που πήγαινα στο Ηλέηνς ήταν ένα από τα πράγματα που μου άρεσαν, ότι όλοι οι γνωστοί γύρω μου ήταν απλοί θαμώνες και τίποτα παραπάνω, φίλοι μεταξύ τους… και όλοι πηγαίναμε εκεί μέχρι που έκλεισε έξι μήνες αφού έφυγε η Κώφμαν. Το είχε αφήσει στην βοηθό της, αλλά, χωρίς την Ηλέην, το Ηλέηνς ήταν απλά πια άλλο ένα εστιατόριο.

Εκεί πήγα και τους υπαλλήλους μου μερικές φορές γύρω στο 2000 όταν πηγαίναμε από την Βοστώνη στην πόλη για την έκθεση Μακγουώρλντ. Πήγα και τον Κώστα μερικές φορές, και μερικές φιλενάδες… και πήγα και μόνος μου. Είκοσι έξι χρόνια. Τελευταία φορά πήγαμε τον Ιανουάριο του 2009 με την Μαργαρίτα και τον κουμπάρο μας τον Γκρεγκ από την Καλιφόρνια που μένει στο Μπρούκλιν. Πήρα βέβαια το συκώτι α-λα Βενετσιάνα.

Στο Ηλέηνς είχε γυρίσει ο Γούντυ Άλλεν τις πρώτες σκηνές της ταινίας Μανχάταν. Έχουν γυριστεί και άλλες ταινίες εκεί, και, σε άλλες ταινίες αναφέρεται σαν μέρος που πάνε οι ήρωες του έργου.

Αλλά τα ξημερώματα της 27ης Μαΐου 2011 η πόρτα έκλεισε για τελευταία φορά. Μέχρι σήμερα υπάρχει η λέσχη των προσφύγων του Ηλέηνς που έπρεπε να βρουν άλλα στέκια.







Ηλέην Κώφμαν
ΤΗν τελευταία βραδιά που επιτρεπόταν ακόμα το κάπνισμα στα εστιατόρια του Μανχάταν.
Πίσω της, ένας συντάκτης των Τάιμς.











Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Κάρμεν








Είναι έξι χρόνια τώρα που έχω ξεκινήσει μια εργασία η οποία έχει αποκτήσει κεντρική θέση στην ζωή μου και το μέλλον. Όταν η Μαργαρίτα κι’ εγώ γνωριστήκαμε και παντρευτήκαμε το 2008, γνώρισα την θεία της, την Κάρμεν Σιλβεστρόνι η οποία είχε πεθάνει από καρκίνο το 1997. Όπως όλοι οι άνθρωποι που έχουν κάτι να μοιραστούν με τους άλλους, έτσι και η Κάρμεν άφησε πίσω της ένα μεγάλο έργο. Όλη η οικογένεια, οι φίλοι και οι κάτοικοι του Φορλί και της Εμίλια-Ρομάνια την γνώρισαν και την αγάπησαν όταν ζούσε –εγώ όμως την γνώρισα μέσω του έργου της. Η γενέτειρα πόλη της, της αφιέρωσε ένα πάρκο ονομάζοντάς το για εκείνη, και σε ένα άλλο πάρκο τοποθέτησαν, σε μπρούτζο, ένα από τα πιο γνωστά έργα της. Όμως η Ιταλική αρσενικοκρατούμενη κουλτούρα, η άγνοια, της οποίας την έκταση δεν συνειδητοποιεί κανείς παρά αφού αρχίσει να ζει εδώ, και η εγωκεντρική απόδοση όλων των θεμάτων «απαγόρευσε» στην Κάρμεν να γίνει γνωστή σε ευρύτερο κύκλο πέρα από την γενέτειρα και την γενιά της –ένα κρίμα, κατά την γνώμη μου, γιατί το έργο της είναι, πιστεύω, επιπέδου παγκοσμίου.

Έτσι ξεκίνησα το 2011 μια ιστοσελίδα για να έχει επί τέλους η Κάρμεν ένα μέρος στο οποίο να συγκεντρώνεται οργανωμένο όλο το έργο της και από το οποίο να μπορεί να την γνωρίσει όποιος ενδιαφέρεται.

Στις 14 Μαρτίου του 2017 γιορτάσαμε είκοσι χρόνια από την ημέρα που η Κάρμεν μας παρέδωσε το ολοκληρωμένο έργο της. Για τα είκοσι χρόνια εργάστηκα κάπου πενήντα μέρες και πενήντα νύχτες, κάπου 400 ώρες για να συμπληρώσω και να μεγαλώσω την ιστοσελίδα, δεκαπλάσια από ότι ήταν. Είχα την πρώτη «παράδοση» έτοιμη για τις 14 Μαρτίου, αλλά στο σύνολό της η δουλειά τέλειωσε εχτές, 30 Μαρτίου.

Μία από τις έξι αδελφές και δύο αδελφούς της Κάρμεν, η Ροζίτα, επί δέκα χρόνια μέχρι το 2006-2007, είχε φτιάξει μια λίστα κάπου 2.039 έργων της Κάρμεν. Από την μία μεριά η λίστα και οι φωτογραφίες των έργων, ήταν ανεκτίμητης αξίας γιατί παρουσίαζε τον όγκο του έργου –αλλά από την άλλη μεριά η λίστα ήταν μια απλή λίστα, ανοργάνωτη χωρίς δομή, χωρίς τρόπο έρευνας, ταξινόμησης και κατανόησης του έργου, και, οι φωτογραφίες ήταν παρμένες από στραβές γωνίες με κακό φωτισμό και χρώματα… Έπρεπε η λίστα να προωθηθεί μερικά σκαλοπάτια, να οργανωθεί, να γίνει αρχείο και database (βάση στοιχείων) και οι φωτογραφίες να διορθωθούν στο φώτοσοπ μία-μία. Η βάση στοιχείων μου πήρε κάπου 120 ώρες και οι 2,200 περίπου φωτογραφίες κάπου 160 ώρες. Καμιά σαρανταριά φωτογραφίες τις ξαναπήρα εγώ. Τις υπόλοιπες τις έφτιαξα όσο γινόταν. Και μετά έπρεπε όλα αυτά να μεταφερθούν στην ιστοσελίδα που να αποδίδει το συνολικό έργο της Κάρμεν από το 1956 στο 1997. Και η ιστοσελίδα να είναι γραμμένη στα Ιταλικά και τα Αγγλικά.

Και μετά ήταν και οι δύο ώρες δέκα έξι ταινιών οκτώ χιλιοστών που είχε τραβήξει η Κάρμεν μεταξύ 1966 και 1974.

Ήταν μια υπέροχη σύμπτωση το ότι ο σύζυγος της ανιψιάς της είχε επαγγελματική πείρα φωτογραφίας, κινηματογράφου, ηλεκτρονικής πληροφορικής, σχεδιασμού ιστοσελίδων και καταλόγων συλλογών τέχνης από τις ΗΠΑ. Για πρώτη φορά χρησιμοποίησα όλη την επαγγελματική μου τεχνική όχι για πελάτες αλλά για την Κάρμεν --ό'τι έκανα δεν το έκανα ούτε για την οικογένεια ούτε καν για την Μαργαρίτα, αλλά, προσωπικά, για την Κάρμεν.

Η ιστοσελίδα βρίσκεται εδώ:







Όπως είπε ένας φίλος μου από την Αγγλία όταν την είδε: «Φτιάξτε ένα τσάι και αφιερώστε ώρα να την απολαύσετε» --και όπως είπε άλλος φίλος μου από τις ΗΠΑ, «είναι έργο χωής».

Η φιλοδοξία μου, με αυτή την προσπάθεια, είναι να μπορέσω να επιτρέψω στην Κάρμεν να περάσει τον Ατλαντικό και να γίνει γνωστή πέρα από την γενέτειρά της, από όποιον συμφωνεί πως το έργο της είναι πράγματι παγκοσμίου βεληνεκούς και αξίας. Ίσως μια μέρα κάτι από το έργο της να βρεθεί σε κάποιο Μουσείο στο Μανχάταν.





Σκακιέρα, 1975

Σκακιέρα, 2002





Μαργαρίτα

Αυτοπροσωπογραφία

Αυτοπροσωπογραφία











Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ομορφιά;





Εδώ στην πόλη του Φορλί, στην επαρχία Εμίλια-Ρομανια της Ιταλίας έχουν γνώμη περί του τι πρέπει να θεωρείται «ομορφιά» (μπελέτσα).

Ανάθεσαν σε έναν νέο καλλιτέχνη να ζωγραφίσει κάτι στην πλευρά ενός κτηρίου. Το έργο της τέχνης του νεαρού Γκομέζ είναι πράγματι υπέροχο όσο είναι και εύκολο να παρεξηγήσει κανείς το τι ακριβώς δείχνει. Μπορεί κανείς να «μείνει» στην όμορφη κοπέλα και να μην δώσει ιδιαίτερη προσοχή στους επιδέσμους στον καρπό του αριστερού της χεριού (μέχρι στιγμής δεν μίλησα με κανέναν που να το είχε ήδη προσέξει πριν το αναφέρω).

Τέλος πάντων, λίγο αφού το έργο παραδόθηκε έτοιμο στον δήμο, παιδιά το βράδυ, εκείνα τα παιδιά που κυκλοφορούν με σπρέυ μπογιάς αρνούμενα να παραδοθούν στην κατεστημένη ψυχική εξαθλίωση της νεολαίας, πήγαν στον τοίχο εκείνο και έγραψαν, με το σπρέυ τους, κάτω σπό το έργο, στα Αγγλικά, «CULTURE IS SHIT» (η κουλτούρα είναι σκατά).

Αν εξαρτάτο από εμένα, μπορεί να έπαιρνα το δικό μου σπρέυ και να έγραφα δίπλα κατί σαν… «SHIT IS CULTURE» (τα σκατά είναι κουλτούρα). Όμως δεν είχα ιδέα περί τούτου.

Μου το έδειξε αυτό όλο ένα άτομο που διδάσκει τέχνη και λοιπά και μου εξήγησε, με περισσή περηφάνια πως αντέδρασαν εκείνοι στο γκραφίτι των παιδιών: Το έσβησαν, και από πάνω από το σβήσιμο έγραψαν (στα Ιταλικά): «Ο ΤΟΙΧΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΠΩΣ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ Ομορφιά» (η λέξη «ομορφιά» καλλιγραφικά, τα άλλα κεφαλαία)

Δεν απάντησα στο τι σκεφτόμουν όταν μου τα είπαν αυτά και όταν τα είδα, αλλά θα το πω σε ‘σας, εδώ. Καλά το σβήσιμο. Καλά το γράψιμο περί τοίχου που ανήκει σε όλους και ξερωγώ. Αλλά αυτό με την «ομορφιά» τι το θέλανε; Δηλαδή, το «κατεστημένο» θα υπαγορεύσει το τι πρέπει να θεωρείται «ομορφιά»; Δεν χαμπάριασαν οι δύστυχοι κατεστημένοι ότι με τον τρόπο που έγραψαν, και που υπαγόρευσαν την δική τους ομορφιά, ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ ότι τα παιδιά είχαν δίκιο και ότι η κουλτούρα του κατεστημένου τούτου που «υπαγορεύει» είναι πράγματι SHIT;