Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Δέκα




Το επόμενο πρωινό… 18 Απριλίου, 2008. 








Ερχόμενος από την Στοκχόλμη, μέσω Δανίας, Γερμανίας, Ολλανδίας, Αγγλίας και Γαλλίας, είχα ξεκινήσει με το τζιπ από την Μονμάρτρ του Παρισιού στις 8 το βράδυ της 16ης Απριλίου, και, χωρίς να κοιμηθώ, είχα φτάσει στην Φλωρεντία το πρωί της 17ης, και στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε όπου σταμάτησα μετά τις 7 το βράδυ. Στις 7:20 μμ γνώρισα την Μαργαρίτα, και δεν έφυγα ποτέ. Παντρευτήκαμε πέντε μήνες αργότερα.
Τώρα δέκα χρόνια αργότερα, πάντα στον μικρό μας παράδεισο, όπως, όσοι από εσάς καταλάβετε τι φοράμε, θα δείτε στην φωτογραφία με τα κόκκινα μπλουζάκια, βρήκαμε επί τλελους μια λύση για το πως να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του πλανήτη. Live Long, and prosper.






















Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Μητροπολιτικά



Πριν αναφερθούμε στον Κύριλλο της Κηφησιάς:
Ο γειτονικός μας γαλαξίας της Ανδρομέδας,
το φως από τον οποίον κάνει πάνω από δύο εκατομμύρια χρόνια να φτάσει σε εμάς.
Τον γαλαξία της Ανδρομέδας τον βλέπουμε σήμερα όπως ήταν και εκεί που ήταν
1,800,000 χρόνια πριν εξελιχθεί το είδος μας του Χόμο Σάπιενς.
(το γνωστό σύμπαν έχει ακτίνα 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια και περιέχει τρισεκατομμύρια γαλαξίες)




Ο Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωροπού, Κύριλλος, δημοσίευσε εγκύκλιο για το Πάσχα του 2018 στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων και δυό λόγια σχετικά με τον επιστήμονα Στήβεν Χώκινγκ. (παρεμπιπτόντως, το όνομα Stephen Hawking με Ελληνικά γράμματα, λόγω «eph» και λόγω «aw», γράφεται Στήβεν Χώκινγκ και όχι Στίβεν Χόκινγκ)

Κατά την γνώμη μου η μεγάλη πλειοψηφία παρεξήγησε τον Κύριλλο γιατί δεν διάβασε καθαρά και σε βάθος τι έγραψε.
Ορίστε η παράγραφος της εγκυκλίου με αναφορά στον Χώκινγκ:

«Πρόσφατα πέθανε ένας διακεκριμένος αστροφυσικός, ο Στήβεν Χόκινγκ. Έσβησε κι αυτός όπως τόσοι άλλοι. Θαμπωμένος από τα επιστημονικά του επιτεύγματα, γεμάτος έπαρση και αλαζονεία ισχυριζόταν ότι δεν χρειάστηκε το χέρι του Θεού, για να δημιουργήσει το σύμπαν, αλλά έγινε μόνο με την δύναμη των νόμων της φύσης. Ο Θεός αποσύρθηκε από το σύμπαν και τον άνθρωπο και ως εκ τούτου η μεταθανάτια ζωή είναι ένα παραμύθι. Βέβαια αυτός και όσοι τον ακολουθούν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε, επειδή υπάρχει ο Θεός. Ζούμε, γιατί το θέλει Εκείνος. Η αναπνοή μας είναι στα χέρια Του. Όσοι, λοιπόν, σκοτώνουν τον Θεό στον ουρανό, αφήνουν τον άνθρωπο στη γη ορφανό, μόνο του και απελπισμένο στις οδύνες και τα αδιέξοδά του»

Αν στύψουμε το μπλα-μπλα για να μας μείνει η ουσία, δύο πράγματα μένουν από τα λεγόμενα του Κύριλλου:

Πρώτον, ότι ο άνθρωπος απελπίζεται από τις οδύνες και τα αδιέξοδά του, άρα ο Θεός-αυτόνομο ον-γονιός, της εκκλησίας, κάνει την ζωή λίγο ευκολότερη προσφέροντας ελπίδα μέσω πίστης. Μα αυτό είναι πολύ λογικό και σωστό. Χρειάζεται ένας ιδιαίτερα δυνατός χαρακτήρας για να αναλάβει τις ευθύνες του χωρίς ανάγκη για μπαμπά, ή μαμά. Και η εκκλησία το παρέχει αυτό σε όσους το χρειάζονται.

Δεύτερον, ότι ο Χώκινγ ήταν γεμάτος έπαρση και αλαζονεία επειδή ισχυριζόταν ότι δεν χρειάστηκε το χέρι του Θεού, για να δημιουργήσει το σύμπαν. Μόνο που δυστυχώς ο Στήβεν Χώκινγκ δεν το είπε αυτό. Ο Στήβεν είπε ότι, όλα όσα γνωρίζουμε ήδη για το πως εξελίχθηκε το σύμπαν με τους νόμους της φυσικής, προτείνει ότι δεν είναι απαραίτητη η παρέμβαση δημιουργού. (Ναι, για να μεταφράσει κανείς από Αγγλικά στα Ελληνικά αποδίδοντας σωστά το νόημα και τις αποχρώσεις, χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα Λόουερ φροντιστηρίου)

Η πιο γνωστή ρήση όμως του Χώκινγκ είναι ότι «…Τότε όλοι, οι φιλόσοφοι, οι επιστήμονες και οι απλοί άνθρωποι, θα μπορέσουν να συμμετάσχουν στη συζήτηση της ερώτησης του γιατί εμείς και το σύμπαν υπάρχουμε. Αν βρούμε την απάντηση σε αυτό, θα είναι ο τελικός θρίαμβος του ανθρώπινου συλλογισμού - γιατί τότε θα έχουμε κατανοήσει τον νου του Θεού»


Κατά την γνώμη μου, ο Χώκινγκ και ο Κύριλλος λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα, με διαφορετικά λόγια για να το ακούσουν διαφορετικά μυαλά.


Ο Κύριλος λέει ότι πολλοί άνθρωποι χρειάζονται ένα θεό-αυτόνομο ον-γονιό στον οποίον να μπορούν να προσευχηθούν ελπίζοντας ότι θα τους κάνει το χατίρι, και χρειάζονται την πίστη του ότι θα πάνε κάπου αφού πεθάνουνε και δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν –και η οργανωμένη εκκλησία το προσφέρει αυτό σε όσους το έχουν ανάγκη.

Ο Χώκινγκ λέει ότι η ύπαρξη Θεού-όντος-γονιού είναι μια αφήγηση, όμως, όπως έχει ήδη αποδειχθεί επιστημονικά, το Σύμπαν δεν χρειάζεται Θεό-ον-γονιό για να λειτουργήσει και να εξελιχθεί.

Και οι δυο λένε με τον τρόπο τους ότι ο «Θεός» είναι μια έννοια η οποία, είτε της αποδώσεις χαρακτηριστικά υπέρτατου όντος-γονιού που σε περιμένει σε ένα αιώνιο σπίτι, είτε της αποδώσεις μεταφορικό χαρακτήρα λέγοντας ότι όλο το φυσικό Σύμπαν του οποίου είμαστε, αποτελούμενοι από άτομα, ομοούσιο και προαιώνιο μέρος μπορεί, ποιητικά/λογοτεχνικά, να λέγεται, μεταφορικά, «Θεός», είτε το ένα είτε το άλλο --η πραγματικότητα όμως είναι πως διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικές ανάγκες για πρίσματα από τα οποία να δουν το ίδιο πράγμα.

Ο Στήβεν είπε ότι είναι «Αθεϊστής» όσον αφορά την υπόθεση του ότι ο «Θεός» είναι αυτόνομο όν που δημιούργησε το Σύμπαν που ακούει τις προσευχές του καθενός μέλους ενός είδους ζωής πάνω σε ένα πλανήτη από τρισεκατομμύρια πλανήτες ενός γαλαξία μέσα σε τρισεκατομμύρια γαλαξίες. Ότι δηλαδή δεν πιστεύει ότι υπάρχει ένα αυτόνομο ον με την περιγραφή που οι εκκλησίες και οι θρησκείες αποδίδουν στον «Θεό» τους.

Όμως θα πρότεινα ότι περιγράφοντας τον εαυτό του, ως προς το τι είναι, ο Στήβεν προτιμούσε να αυτοαποκαλείται άνθρωπος, ή επιστήμονας –Γιατί η έκφραση Άθεος, που χρησιμοποιούν πολλοί, είναι λυπηρή ως προς το ότι οι άνθρωποι που την χρησιμοποιούν περιγράφουν τον εαυτό τους δηλώνοντας τι δεν πιστεύουν, και η δήλωση αυτή παραμελεί να προτείνει το τι πιστεύουν. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος να δίνει μεγαλύτερη σημασία στο τι δεν πιστεύει αντί στο ότι πιστεύει στην γνώση, την επιστήμη και την δύναμη της φύσης και των νόμων της φυσικής. Τι ομορφότερο από το να προσπαθεί κανείς να κατανοήσει την λειτουργία μιας φύσης τόσο εκπληκτικής που πολλοί την ονομάζουν, ποιητικά και μεταφορικά «Θεό».

Όσο για την μετά θάνατον ζωή, ας υπενθυμίσουμε ότι το πριν και το μετά είναι καταστάσεις που υπάρχουν μόνο σε γραμμικό χρόνο, και, γραμμικός χρόνος σε τρεις διαστάσεις είναι μια απόλυτα βιολογικής φύσης εμπειρία του ανθρώπινου κορμιού και νευρικού συστήματος, που οφείλεται στην βαρύτητα και την καμπύλωση του χωροχρόνου. Πριν και μετά την ύπαρξη του «σαρκίου» δεν υπάρχει γραμμικός χρόνος άρα το θέμα μεταθανάτιας ζωής είναι απλά άνευ ουσίας, έννοιας ή σημασίας.












Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Αναστάσιμα




Ο Καζαντζάκης είχε δίκιο, στην «Αναφορά». Ο Χριστός ανασταίνεται κάθε μέρα.

Ο Ιησούς, αν ήταν καν ιστορικό πρόσωπο που υπήρξε, πέθανε μια μέρα, μια φορά. Ο «Χριστός» όμως, όπως τον απόδωσε ο Σαούλ/Παύλος στους Ελληνόφωνες της Αντιόχειας, ο οποίος «Χριστός», ή «Υιός» έγινε 300 χρόνια αργότερα η προσωποποίηση-συνδετικός-κρίκος της μίας, ομοούσιας και προαιώνιας ταυτότητας όπου το Σύμπαν, η Ζωή και η Εξέλιξη είναι Ένα και το αυτό, στην Ελληνορωμαϊκή θρησκεία του «Χριστιανισμού», που παρέδωσαν στον Κωνσταντίνο στην Νίκαια… εκείνος, ο "Χριστός", ανασταίνεται κάθε στιγμή της Ύπαρξης κατά τον Καζαντζάκη με τον οποίον συμφωνώ απόλυτα.

Όσο για την συμβολική ημερομηνία την οποία επιλέγουμε ως «Πάσχα» κάθε χρόνο, εκεί γελάνε και τα παρδαλά κατσίκια. 

Ο Γεσουά από την Ναζαρέτ υποτίθεται ότι σταυρώθηκε κατά το Εβραϊκό Πάσχα, όταν κάθε χρόνο εορτάζεται η Έξοδος των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Κατά την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, και μετά στην δεύτερη, το 325 και το 381 της Κοινής Εποχής, οι Χριστιανοί αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να γιορτάζουν την ίδια μέρα με τους Εβραίους. Αργότερα, οι Ορθόδοξοι αποφάσισαν να μην γιορτάζουν την ίδια μέρα με τους Καθολικούς. Έτσι η ημερομηνία του Πάσχα έγινε σύμβολο του ότι «εμείς» έχουμε δίκιο, ρε, και όχι οι «άλλοι», ιδίως όχι οι Εβραίοι.

Έπειτα, μπήκε στην μέση και η διαφορά μεταξύ του Ιουλιανού και του Γρηγοριανού ημερολόγιου, και γίναμε κουλουβάχατα. Κάθε χρόνο υπάρχουν πέντε διαφορετικές ημερομηνίες: Το Εβραϊκό Πεσάχ, Το Ρωμαιοκαθολικό παλαιού και νέου ημερολογίου και το Ορθόδοξο παλαιού και νέου ημερολογίου. Και επειδή οι Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες πήγαν κυρίως στο Γρηγοριανό ημερολόγιο, οι Ορθόδοξοι μείνανε, κυρίως, στο Ιουλιανό (το παλαιό).

Επίσης ήταν και ότι το Πεσάχ είναι εφτά μέρες που ξεκινάν και τελειώνουν κάθε χρόνο από και σε διαφορετική μέρα, όχι μια ημέρα, ούτε συγκεκριμένη μέρα της εβδομάδας, ενώ το Πάσχα έπρεπε να πέφτει Κυριακή. Και έπρεπε να πέφτει Κυριακή γιατί ο Γεσουά υποτίθεται ότι σταυρώθηκε και πέθανε πριν την ώρα του Σαμπάθ η οποία είναι το ηλιοβασίλεμα Παρασκευής, και «αναστήθηκε» δυό ηλιοβασιλέματα αργότερα πριν την αυγή. Η οποία πρέπει να είναι Δευτέρα χαράματα, αλλά πες το Κυριακή που είναι και αργία, και λοιπά.

Οι Ορθόδοξοι προσπάθησαν να διορθώσουν το τριήμερο βάζοντας τον Χριστούλη να πεθάνει Πέμπτη ώστε να έχουμε τρία ηλιοβασιλέματα μέχρι Κυριακή. Όμως αυτό βάζει 24 ώρες μεταξύ εορτασμού θανάτου και εορτασμού ταφής, και γιορτάζουμε «πρώτη ανάσταση» Σάββατο πρωί, Ανάσταση Κυριακή 00:00:01 προ μεσημβρινής Κυριακής, και τρέχα γύρευε. Κανονικά έπρεπε σταύρωση και αποκαθήλωση να είναι Παρασκευή και ανάσταση χαράματα Δευτέρας, όπου τουλάχιστον η Παρασκευή να συμπίπτει με το εκάστοτε Εβραϊκό Πεσάχ. Αλλά όχι. Δεν τους άρεσε.

Τελικά η ημερομηνία του Πάσχα καθορίζεται με βάση την ασυμφωνία, έχθρα και ανάγκη να αποδείξει η κάθε ομάδα ότι είναι σωστότερη από την άλλη. Λίαν «Χριστιανικό».

Γι’ αυτό λέω κι’ εγώ ότι ο Καζαντζάκης είχε δίκιο. Η Εκκίνηση της Ύπαρξης από την Ανυπαρξία γίνεται, και εορτάζεται, κάθε στιγμή της συνειδητής Ζωής.

Καλό φαγοπότι, αλλά, κυρίως, Καλή Άνοιξη (Βορείου ημισφαιρίου –στο Νότιο ημισφαίριο ατυχήσανε [περί Άνοιξης]).









ΥΓ. Πόσοι γνωρίζουν ότι το Κράτος της Ελλάδας άλλαξε ημερολόγιο από το Παλαιό (Ιουλιανό) στο Καινούργιο (Γρηγοριανό) στις 17 Φεβρουαρίου 1923, η οποία έγινε από την μια μέρα στην άλλη 1η Μαρτίου 1923; Το κράτος της Ελλάδας ήταν παλαιοημερολογίτικο για να συμβαδίζει με την Εκκλησία. Από τότε που το κράτος άλλαξε στο καινούργιο ημερολόγιο το 1923 για να συμβαδίζει με τον υπόλοιπο κόσμο, λέμε τους παλαιοημερολογίτες «αιρετικούς» και τους φοβόμαστε σαν κατσίκια με τρία κέρατα, αλλά το Ορθόδοξο Πάσχα ακόμα βασίζεται στο παλιό ημερολόγιο :-)








Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Κατανόηση




Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο ευτυχισμένη είναι η ζωή, και ότι, χωρίς να το καταλάβω πως το έκανα, έχω ήδη ζήσει τουλάχιστον τέσσερεις διαφορετικές και πλήρεις ζωές… Η συνειδητοποίηση της ύπαρξης κρατάει μια στιγμούλα, και σ’ αυτήν την στιγμούλα μέσα στο άπειρο έγιναν «πραγματικότητα» τόσα όνειρα, και τόσα που δεν είχα καν ονειρευτεί. Έζησα ζωές και τις ζω τώρα ...σαν όνειρο.

Και, από εδώ, στο χωριό, στο βουνό, με την Μαργαρίτα, δέκα χρόνια τώρα, ζούμε μια αιωνιότητα μέσα σ’ αυτή την άπειρη στιγμή, μαζί, κοιτώντας μπροστά και πίσω, στην αίσθηση όλων όσων έγιναν, και όλα όσα είναι πιθανά…

Δεν ξέρω πως, κοιτώντας τα πάντα, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να ήθελα το οποίο να μην έχει γίνει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά υποθέτω ότι ίσως να έχει να κάνει κάτι με το γεγονός ότι ποτέ, από μικρό παιδάκι, δεν περίμενα τίποτα από κανέναν παρά μόνο από εμένα, δεν μου έφταιγε τίποτα ποτέ, απ’ ότι θυμάμαι, και δεν πίστευα ότι μου χρωστάει κανείς άνθρωπος, ή, η ζωή, οτιδήποτε.

Δεν ξέρω αν θα ζήσω λίγες ώρες ακόμα ή άλλα σαράντα χρόνια. Ίσως κάπου ανάμεσα. Αλλά ο χρόνος, αν πρόκειται για ώρες ή δεκαετίες, δεν έχει την παραμικρή σημασία –και γίνεται δυνατόν το να αισθάνεται κανείς έτσι, υποθέτω, όσο καθώς περνάει ο καιρός και κοιτάς πίσω, δεν αισθάνεσαι παρά ευτυχία για το τι βλέπεις στο παρελθόν, όσο δύσκολο ή εύκολο και να ήταν, όσο προβλέψιμο ή μυστηριώδες, ή αναπάντεχο...

Υποθέτω ότι ένα σημαντικό εργαλείο είναι η μόρφωση, όμως, όχι απλά η γνώση αλλά ο τρόπος με τον οποίο κατανοεί και ερμηνεύει κανείς το τι μαθαίνει…

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς, κατά την γνώμη μου, για να επεξεργαστεί το πως κατανοεί το τι μαθαίνει, μου το έδωσε ο πατέρας μου ο οποίος από τότε που ήμουνα μικρό παιδί μου έλεγε ότι δεν την καταλαβαίνω, αλλά, μια μέρα θα μάθω την αξία του χρήματος, και πράγματι, αισθανόμενος μειονεκτικά που δεν φάνηκε ποτέ να πιστεύει ότι την έμαθα, μπόρεσα, λίγες εβδομάδες πριν «φύγει», να του πω στα 49 μου χρόνια, έντεκα χρόνια τώρα, «πατέρα, έμαθα πια την αξία του χρήματος. Η αξία του χρήματος είναι μηδέν».




Το Φθινόπωρο του 1967, εκδρομή στην 4η δημοτικού με τον αγαπημένο μου δάσκαλο.
Είμαι κάτω αριστερά με τα χέρια στο πιγούνι.








Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Hawking






Stephen Hawking was born on January 8, 1942, and, by that feat, managed to match, twice, odds of the magnitude of one-to-thee hundred and sixty five: He was born on the exact 300th anniversary of the death of Galileo Galilei (2/15/1564-1/8/1642) and he passed away on 3/14/2018, the 139th anniversary of the birth of Albert Einstein (3/14/1879-4/18/1955)
Stephen Hawking and Carl Sagan were, single-handed, responsible for making science and the Universe approachable to billions of human beings who would otherwise not had the opportunity to phrase the fundamental questions: What, Where and Why Are we? Questions without which existence would be meaningless.
For as long as our point of view is anthropomorphic, expecting the universe to conform to our experience, rather than comprehending our existence as a co-substantial part of a wondrous and magnificent Universe, we will not find the "wings" by which to fly in the heavens where Stephen and Carl soared, and will continue to soar.
Spacetime is so much more, and different, than what our biology and central nervous system can grasp. But we may always try. As they did. More importantly, share it with others. As they did.
d.

Hawking Quotes:

On the universe...
"It would not be much of a universe if it wasn't home to the people you love."

On scientific discoveries...
"I wouldn't compare it to sex, but it lasts longer."

On persistence...
"However difficult life may seem, there is always something you can do and succeed at. It matters that you don't just give up."

On life...
"So remember, look at the stars and not at your feet."
"Never give up work. Work gives you meaning and purpose and life is empty without it"
"If you are lucky enough to find love, remember it is there and don't throw it away"

On intelligence...
"I would never claim I am the most intelligent person in the world. People who boast about their IQ are losers."

On living with a disability...
"My advice to other disabled people would be, concentrate on things your disability doesn't prevent you doing well, and don't regret the things it interferes with. Don't be disabled in spirit, as well as physically"

On an imperfect world...
❝Without imperfection, you or I would not exist❞

On space...
"May you keep flying like superman in microgravity."
"I believe that the long-term future of the human race must be in space. The human race shouldn't have all its eggs in one basket, or on one planet."

On staying cheerful...
"Life would be tragic if it weren't funny"

On euthanasia...
"The victim should have the right to end his life, if he wants. But I think it would be a great mistake. However bad life may seem, there is always something you can do, and succeed at. While there's life, there is hope"

On artificial intelligence...
"The development of full artificial intelligence could spell the end of the human race. It would take off on its own, and re-design itself at an ever increasing rate... Humans, who are limited by slow biological evolution, couldn't compete, and would be superseded"

On the possibility of contact between humans and aliens...
"I think it would be a disaster. The extraterrestrials would probably be far in advance of us. The history of advanced races meeting more primitive people on this planet is not very happy, and they were the same species. I think we should keep our heads low"

On space colonies...
"I don't think the human race will survive the next 1,000 years, unless we spread into space. There are too many accidents that can befall life on a single planet. But I'm an optimist. We will reach out to the stars"

On the end of the universe...
"It will take about a thousand million million million million years for the Earth to run into the sun, so there's no immediate cause for worry!"

On God...
"God may exist, but science can explain the universe without the need for a creator."
"The scientific account is complete. Theology is unnecessary."

On women...
"My [physician assistant] reminds me that although I have a PhD in physics, women should remain a mystery."

On humanity...
"We are just an advanced breed of monkeys on a minor planet of a very average star. But we can understand the Universe. That makes us something very special" 

On why the universe exists...
"If we find the answer to that, it would be the ultimate triumph of human reason - for then we would know the mind of God"































Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Ιταλικά




Από την γενέτειρα του φασισμού, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και καληνύχτα!

Είχαμε εκλογές και ιδού τα αποτελέσματα: Αν αφού διαβάσετε αισθάνεστε μπερδεμένοι και δεν καταλαβαίνετε, μην ανησυχείτε, το ίδιο αισθάνονται και οι Ιταλοί.

Στους παρακάτω χάρτες της Ιταλίας, το μπλε αποδίδει το σύνολο των κομμάτων από κεντροδεξιά έως ακροδεξιά. Το κόκκινο συμβολίζει τα κόμματα της κεντροαριστεράς και της αριστεράς. Το κίτρινο συμβολίζει το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο είναι εναντίων των πάντων χωρίς να έχει ενοχληθεί να μας πληροφορήσει τι υποστηρίζει, αν βέβαια υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι στο οποίο να μην αντιτίθεται. 

Γιατί τρεις χάρτες, θα ρωτήσετε.
Λοιπόν…
Ο χάρτης αριστερά είναι αποτελέσματα ανά διοικητική περιοχή.
Ο χάρτης στη μέση είναι τα αποτελέσματα όπου κερδίζει ένας αριθμός υποψηφίων ανάμεσα από μια μεγάλη ομάδα υποψηφίων.
Ο χάρτης στα δεξιά είναι τα αποτελέσματα όπου κερδίζει ένας υποψήφιος ανάμεσα από μια ομάδα υποψηφίων.

Και πάλι, αν αυτό σας μπερδεύει μην ανησυχείτε. Έτσι είναι και εδώ.





Ο μεγάλος χαμένος είναι το Δημοκρατικό κόμμα που έπεσε στο 18,8% και ο Ρέντσι ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα ξαναπαραιτηθεί.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο το είχε ιδρύσει ο κωμικός Μπέπε Γκρίλο ο οποίος τις ημέρες των συλλαλητηρίων του τις ονόμαζε «Ημέρα του Άντε και Γαμήσου!» (Ημέρα Βα Φανκούλο) αλλά τώρα του κόμματος ηγείται ένα παιδί 31 ετών. Οι πέντε αστέρες έφτασαν ψηλότερα από όλους με 32,4%.

Άλλος χαμένος είναι ο Μπερλουσκόνι (που θα τον θυμάστε από τα πάρτι οργίων Μπούγκα-Μπούγκα όταν πλήρωνε για σεξ με ανήλικες τα Σαββατοκύριακα καθώς φοροδιέφευγε τις εργάσιμες μέρες) και πήρε 14,1%.

Άλλος κερδισμένος η Λέγκα του Βορά με 17,6%, το κόμμα που θέλει να αφήσει τους πρόσφυγες να πνιγούν, να δολοφονήσει όσους δεν πνιγούν, και να κόψει την Ιταλία στα δύο αφήνοντας τον Νότο να μοιάζει με την Ελλάδα.

Πιθανή συνεργασία μπορεί να γίνει μεταξύ Πέντε Αστέρων και Λέγκας μια που μαζί φτάνουν το 50%. Αν και είναι δύσκολο να συνεργαστεί με οποιονδήποτε το Πέντε Αστέρες μια και είναι δεδηλωμένα εναντίων όλων. Πάντως, το πρόσωπο κλειδί σε οποιαδήποτε συνεργασία θα είναι μάλλον ο Μπερλουσκόνι.

Θα μπορούσαν να συνεργαστούν η κεντροαριστερά, κεντροδεξιά και Λέγκα εναντίων των Πέντε Αστέρων, αλλά ούτε αυτό το βλέπουν πολλοί.




Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς πραγματικά την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία διαχρονικά, ας πούμε από τον Β’ Παγκόσμιο ως σήμερα.

Εδώ, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από όσο φαντάζεστε θυμούνται τον Μουσολίνι θετικά. Ο Φασισμός εδώ δεν έχει την έννοια που του δίνει ο υπόλοιπος κόσμος μπερδεύοντάς τον με τον Ναζισμό. Εδώ ο Φασισμός, όπως εννοεί και η ονομασία στα Ιταλικά, βρίσκεται πιο κοντά στην έννοια της αναβίωσης της δόξας των Λεγεώνων και του Ιταλικού εθνικισμού.

Πολλοί άλλοι ταυτίζονται ως «Κομουνιστές» αλλά ο Ιταλικός Κομουνισμός δεν έχει καμία σχέση με τον Κομουνισμό όπως τον γνωρίζει όλος ο υπόλοιπος κόσμος --και κανονικά θα έπρεπε να λέγονται Ουμανιστές και όχι Κομουνιστές, αλλά, στην Ιταλία ο Ουμανισμός είναι αυτό που θεωρούνε «Κομουνισμό».

Η σημερινή κατάσταση είναι απ’ ευθείας απόρροια του προβλήματος των περισσοτέρων από 600.000 προσφύγων που έφτασαν στην Ιταλία και τώρα χρησιμοποιούνται από συνεταιρισμούς σαν αγελάδες για άρμεγμα Ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά πέρα του να προσφέρουν μια εντελώς καινούργια διάσταση στην δόξα της Ιταλικής διαφθοράς, οι πρόσφυγες δυστυχώς φαίνονται και είναι ορατοί στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, γεγονός απαράδεκτο για πολλούς.

Επίσης η σημερινή κατάσταση είναι απόρροια της συνειδητοποίησης ότι το κόμμα που κυβερνούσε μέχρι σήμερα, το Δημοκρατικό, πρώην σοσιαλιστές, πρώην Κομουνιστές, έφεραν στην καθημερινότητα, εκτός από τους πρόσφυγες, και μνημειώδη διαφθορά.


Πιθανότατα πηγαίνουμε για χάος, εδώ στην χώρα που είχε 65 κυβερνήσεις τα τελευταία 70 χρόνια. Ποιο εξειδικευμένα, αυτό εννοεί ότι για το εγγύς μέλλον η απέραντη γραφειοκρατία και βαθιά συστημική διαφθορά ίσως να διακοπεί προσωρινά για μια περίοδο χάους.


Εμείς, αυτά. Εσείς πως τα πάτε;














Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Οκτώ







  Χρόνια μας πολλά, η Αποθήκη Σκέψης έγινε σήμερα 8 χρονών και μπήκαμε στον ένατο.  

Χ Ρ Ο Ν Ι Α  8  ~  Α  Π  Ο  Θ  Η  Κ  Η     Σ  Κ  Ε  Ψ  Η  Σ      ~    T  H  O  U  G  H  T  S     W  A  R  E  H  O  U  S  E   ~   8  Y E A R S

Year Posts Posts every x  days Hits Hits per day Comments Comments per day Comments per post
2010-11 126 2.90 14051 38.50 640 1.80 5.10
2011-12 155 2.40 19420 53.20 1290 3.50 8.30
2012-13 168 2.20 27538 75.40 1122 3.10 6.70
2013-14 204 1.80 23435 64.20 503 1.40 2.50
2014-15 235 1.60 22517 61.70 382 1.00 1.60
2015-16 213 1.70 28194 77.20 482 1.30 2.30
2016-17 122 3.00 12678 34.70 154 0.40 1.30
2017-18 32 9.60 7495 20.50 58 0.20 1.80
Total 1255 155360 4631
Average
2.31 53.18 1.59 3.70



Το μπέησμπωλ είναι ένα παιγνίδι η σημασία του οποίου βασίζεται στην στατιστική. Ο κάθε άνθρωπος που το αγαπά δεν μπορεί να το κατανοήσει χωρίς την στατιστική, τους αριθμούς, τους μέσους όρους της απόδοσης κάθε παίκτη και κάθε ομάδας. Είναι φυσικό στην σφαίρα των μπλογκ να κατηγορηθεί κανείς σαν ναρκισσιστής όταν παρουσιάζει την στατιστική του μπλογκ του, και ακόμα χειρότερα ότι γράφει για να παίρνει σχόλια. Όμως αυτό δεν είναι εντελώς σωστό από την οπτική του παιγνιδιού.

Αυτό που μαθαίνει κανείς από τους αριθμούς είναι ότι στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα το ενδιαφέρον έχει πέσει κατακόρυφα. Ενώ το προϊόν βελτιώνεται, η κατανάλωση πέφτει και ως εκ τούτου η παραγωγή. Που πήγανε οι καταναλωτές? Η εύκολη απάντηση είναι ότι πήγανε στα αμεσότερα κοινωνικά μήντια, στο φέησμπουκ κλπ. Και, πράγματι, πολλοί μπλόγκερς κατέφυγαν στην αμεσότητα και λιτότητα μερικών αράδων και εύκολων «μου αρέσει» αντί στην περισσότερο απαιτητική σφαίρα του ολοκληρωμένου κειμένου και των σχόλιων βασισμένων σε σκεπτικό.

Είναι κάτι σαν ένα συλλαλητήριο στην Αθήνα: Είναι πιο εύκολο να πει κανείς ότι οι διαδηλωτές ήταν ενάμισι εκατομμύριο, κι’ ας χωράει η Αθήνα 380.000 το πολύ, όταν δεν είναι αναγκασμένος να αποδείξει τα λεγόμενά του με ανάλυση και στοιχεία.

Επίσης βλέπουμε ότι η αλληλεπίδραση σχολιασμού αυτές τις μέρες συμβαίνει πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για προσωπικές δημοσιεύσεις παρά όταν πρόκειται για θέματα που απαιτούν γνώμη και σκέψη.

Η οποιαδήποτε κοινωνία, σαν έννοια, βασίζεται στην συζήτηση (την θετική και εποικοδομητική αλληλεπίδραση). Μια συζήτηση όμως είναι εποικοδομητική όταν ο κάθε συζητητής αποδίδει αξία στο να κατανοήσει την οπτική του άλλου αντί μόνο στο να εκθέσει την δική του. Και ίσως αυτές τις μέρες είναι περισσότερο ενδιαφέρον να λέει κανείς το τσιτάτο του παρά να προσπαθεί να κατανοήσει την σκέψη κάποιου άλλου. Ιδίως όταν βλέπουμε ότι οι φαντασιώσεις ενός λαού διαλύθηκαν σε κοπανιστό αέρα όταν ψήφισαν και την τελευταία παράταξη που είχε μείνει να τις υπόσχεται. Η είσοδος της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας σε κώμα χρονολογείται ξεκάθαρα από την είσοδο ενός συγκεκριμένου κόμματος στην κυβέρνηση.

Αυτό δηλαδή που μας προτείνουν οι αριθμοί είναι ότι οι καταναλωτές του προϊόντος των μπλογκ ζητούν κάτι το περισσότερο στιγμιαίο καθώς περνάει ο καιρός, και έτσι πηγαίνουν στο φέησμπουκ όπου η άναρθρη κραυγή είναι περισσότερο δεκτή από την ανάγκη για υπευθυνότητα τεκμηριωμένης πρότασης, γνώμης ή αντιπαράθεσης.

Όσοι έχουν απομείνει να δημοσιεύουν αναρτήσεις στα μπλογκ τους, αναρωτιούνται μπας και ήρθε η ώρα να το κλείσουνε, και οι περισσότεροι το έχουν ήδη κλείσει από καιρό. Τα σχόλια έχουν μειωθεί στο ελάχιστο και τα λίγα που γίνονται ακόμα έχουν χάσει την εμβάθυνση που είχαμε στα μπλογκ μέχρι πριν δυό-τρία χρόνια. Αυτό όμως, κατά την γνώμη μου, δεν είναι λόγος να κλείσει ένα μπλογκ. Κατά την γνώμη μου τα μπλογκ «χτίζουν» ενώ το φέσημπουκ ή το τουίτερ «γκρεμίζουν».

Η Αποθήκη Σκέψης δεν θα κλείσει γιατί πρέπει κάπου να αποθηκεύσω τις σκέψεις μου όταν μου τυγχάνουν. Σίγουρα όμως η συχνότητα περνάει μια εποχή σκελετωμένων αγελάδων…


~





Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Fools









Ιδού και η πρώτη ανάρτηση του έτους 2018 της Κοινής Εποχής… μάλλον η τελευταία του όγδου έτους του μπλογκ, το οποίο μπλογκοέτος αλλάζει κάθε 7 Φεβρουαρίου –στην ερχόμενη επέτειο, μπαίνοντας στο ένατο έτος, θα έχει πίσω του 1.260 αναρτήσεις και 8.550 σχόλια συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου. Και από 8 Φεβρουαρίου 2018, βλέπουμε…

Τι να πούμε, τι, για να γράψουμε και καμιά ανάρτηση; Να πούμε για τον παλιάτσο τον Τραμπ και τους ανίδεους που τον ακολουθούν πιστεύοντας ότι έτσι νομιμοποιούν την ηλιθιότητά τους αν όχι τον ρατσισμό τους; Να πούμε για την Περιστέρα που κλαίει στην επέτειο του δημοψηφίσματος επειδή ο εκλεκτός της, λέει, πήρε την κυβέρνηση αλλά όχι την …εξουσία; Να πούμε για την άπειρη ελαφρότητα της βλακείας που δέρνει τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης όταν μεταφέρουν ειδήσεις ή ιστορίες από το εξωτερικό με κακή ή ελλιπή μετάφραση χωρίς οι μεταφραστές δημοθιογλάφοι να έχουν ιδέα περί του αντικειμένου το οποίο μεταφέρουν σε εκείνους που τα ξέρουν όλα καλύτερα από όλους ούτως ή άλλως; Η αλήθεια είναι πως ότι και να γράψουμε η Ελλάδα έχει αλλάξει τόσο πολύ τα τελευταία δυό-τρία χρόνια που, να κι’ αν το γράψουμε, να κι’ αν δε το γράψουμε. Έχει πέσει απάθεια από το πολύ ζάναξ μάλλον. Ή ίσως η απάθεια να οφείλεται στο ότι ο Ελληνικός λαός ψάχνεται και δεν αφουγκράζεται ποιόν να ακολουθήσουνε μια που κανείς πια δεν τους λέει ότι «λεφτά υπάρχουνε». Όσους ψηφίσανε τους ψηφίσανε και οι υποσχέσεις για λεφτά που υπάρχουνε μας τελείωσαν. Απογοήτευση.

Τουλάχιστον στις Βρυξέλες βαρεθήκανε πια με το Ελληνικό και αποφασίσανε να παριστάνουνε ότι η οικονομία πάει φίνα και τα καταφέραμε όλοι πολύ καλά. Οπότε, τώρα όποιος δεν έχει λεφτά μπορεί να το αποδίδει στον εαυτό του μια και η κρίση ξεπεράστηκε πλέον κατά τις Βρυξέλες και κατά την κυβέρνηση. Εις υγείαν!

Ή να πούμε για το ότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης άρχισαν ανοικτά πλέον να κάνουν ρεπορτάζ σχετικά με την επαίσχυντη κατάσταση ντροπής που επικρατεί στα Ελληνικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως προσφύγων. Το σκεπτικό είναι, λέει, ότι αν τους μεταχειριζόμαστε, με τα παιδιά τους, χειρότερα από γουρούνια, ίσως να σταματήσουν να έρχονται και να προτιμήσουν να μείνουν στη χώρα τους και να πεθάνουν από πόλεμο αντί από τις συνθήκες που βρίσκουν στην Ελλάδα.

Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ τώρα τελευταία. Έχει σταματήσει να σκέπτεται, έχει χάσει κάθε μέτρο και σταθμό λογικής, μόρφωσης και ηθικής. Σιγή. Απάθεια. Απογοήτευση.

Όχι όμως εδώ. Εδώ, στο μικρό μας χωριουδάκι στα βουνά, η ζωή είναι υπέροχη και ευλογημένη. Μια όμορφη χαρούμενη ζωή στο σπιτάκι μας, με το τζάκι μας, την κουζίνα μας, και τον καναπέ μας δίπλα στο παράθυρο προς το άπειρο. Τον Απρίλιο κλείνουν δέκα χρόνια από τότε που παρκάρισα την κόκκινη αδελφούλα, το Τσεροκή, δίπλα στο Ηρώο και συνάντησα την Μαργαρίτα με την πράσινη αδελφούλα, το Λαντ Ρόβερ, και το υπηρεσιακό πιστόλι στη ζώνη.

Εδώ η ζωή είναι ωραία.
Και από εδώ βλέπουμε κι’ οι δυό μας τον κόσμο όπως τον έβλεπε ο χαζός στο τραγούδι των Μπητλς, The Fool on the Hill.

Day after day, alone on a hill
The man with the foolish grin is sitting perfectly still
Nobody wants to know him
They can see that he's just a fool
But he never gives an answer
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round
His head in a cloud
The man with a foolish grin is talking perfectly loud
But nobody wants to hear him
They can see that he's just a fool
But he never gives an answer
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round
But nobody wants to know him
They can see that he's just a fool
But he never gives an answer
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round
But the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning round












Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Αγάπη





Αυτές τις μέρες είναι παράδοση να ευχόμαστε για τις γιορτές και για τον καινούργιο χρόνο.
Φέτος αποφάσισα να αντιμετωπίσω την σαιζόν από μια στάση εκτίμησης της αλήθειας.

Όσον αφορά τα Χριστούγεννα, θα ήταν πιο ενήλικο να μιλούσαμε για το χειμερινό ηλιοστάσιο, γιατί όπως όλοι ξέρουμε αλλά δεν το λέμε, αν (εάν) ο Γεσουά από την περιοχή της Ναζαρέτ ήταν πράγματι ιστορικό πρόσωπο, σίγουρα δεν γεννήθηκε στην Βηθλεέμ, σίγουρα η μάνα του δεν ήτανε παρθένα, και σίγουρα δεν χιόνιζε, δεν είχε έλατα και δεν του έφεραν δώρα τρεις σοφοί/αστρολόγοι/βασιλιάδες καθώς ψάλλανε οι βοσκοί…

Όσο για τον καινούργιο χρόνο… Είναι πλέον κοινό μυστικό ότι η ανθρωπότητα πάει στο διάολο και ένα σκοτάδι και αρνητικότητα και βαθιά άγνοια σκεπάζουν τα πάντα με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Η γνώση δεν είναι πια της μόδας.
Δεν υπάρχει πλέον δημιουργικότητα.
Θάμπωσε το όραμα για το μέλλον.

Κι’ έτσι θα σας στείλω από εδώ μια μόνο ευχή, που να τα καλύπτει όλα, με όλη μου την καρδιά και την αγάπη.


Σας εύχομαι να δώσετε δώρα, και να δώσετε αγάπη, και να δώσετε στους άλλους όσον από τον εαυτό σας μπορείτε, και να βρείτε ένα ειρηνικό, ήσυχο μέρος, που να σας προσφέρει ότι χρειάζεστε για να ζήσετε, με αγάπη για την ύπαρξη, και να ζήσετε εκεί, με υγεία.