Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Κασίνι








Από τον καιρό του Όμηρου και για χίλια διακόσια χρόνια η ανθρωπότητα συνέλεξε γνώση την οποία φύλαξε στην Βασιλική Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Το 415 της Κοινής Εποχής, 1.602 χρόνια πριν σήμερα, ένας Χριστιανικός όχλος δολοφόνησε την διευθύντρια της Βιβλιοθήκης και επιστήμονα με το όνομα Υπατία, γδέρνοντας με όστρακα την σάρκα της από τον σκελετό της και μετά έκαψε την Βιβλιοθήκη εξαφανίζοντας όλη την γνώση που είχε συλλεχθεί εκεί (Αργότερα, οι τύψεις αλλά και η πολιτικά δημαγωγική εφευρετικότητα της οργανωμένης εκκλησίας, χρησιμοποίησε την δολοφονημένη επιστήμονα Υπατία σαν μοντέλο για το φαντασιακό, ιστορικά-ανύπαρκτο πρόσωπο που έγινε γνωστό σαν Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας).
Από την γέννηση του Λεονάρντο, 1.037 χρόνια μετά από την δολοφονία της Υπατίας, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Βίντσι κοντά στην Φλωρεντία, στις 15 Απριλίου του 1452, πέρασαν 517 χρόνια μέχρι να φτάσουμε στην Σελήνη στις 20 Ιουλίου του 1969. Από τότε, ο όχλος προσπαθεί να συνεχίσει την δολοφονία της γνώσης προσπαθώντας να πείσουν όποιον τους ακούσει ότι δεν πήγαμε στην Σελήνη.
Τριάντα πέντε χρόνια αφού φτάσαμε στην Σελήνη, ένα διαστημόπλοιο με επιστημονικά εργαλεία για παρατηρήσεις και πειράματα, ονομασμένο Κασίνι-Χάιγκενς, έφτασε στον πλανήτη Κρόνο, την 1η Ιουλίου 2004.
Εχτές, 15 Σεπτεμβρίου του 2017, η αποστολή του Κασίνι τελείωσε καθώς το σκάφος κατευθύνθηκε από τους χειριστές του να εισέλθει στην ατμόσφαιρα του Κρόνου με ταχύτητα 124.000 χλμ την ώρα. Το τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωής του, έγινε ένα αστέρι που έπεσε σε ένα κόσμο 84 λεπτά φωτός (1.512.000.000 χλμ) μακριά από τα όντα που το κατασκεύασαν.





Σε ακριβή οπτική κλίμακα, η Γη (διάμετρος 12.742 χλμ) σε σύγκριση μεγέθους δίπλα στον Κρόνο (διάμετρος 116.464 χλμ)

Σε ακριβή οπτική κλίμακα, η Γη (διάμετρος 12.742 χλμ) σε σύγκριση μεγέθους και αποστασης
με την Σελήνη (διάμετρος 3.474 χλμ, απόσταση 384.000 χλμ)

Το διαστημικό σκάφος Κασίνι (Cassini–Huygens)
Διάρκεια αποστολής 19 χρόνια, 334 ημέρες
Ταξίδι 6 χρόνια 261 ημέρες
Στον Κρόνο 13 χρόνια 75 ημέρες
Εκτόξευση 15 Οκτωβρίου 1997
Τέλος αποστολής 15 Σεπτεμβρίου 2017

Καλλιτεχνική απόδοση: το σκάφος Κασίνι κοντά στον Κρόνο.



Ανατολή του ήλιου πάνω από μια λίμνη μεθανίου στον Τιτάνα, μια σελήνη του Κρόνου.
Σχεδίασα και έφτιαξα αυτή την σύνθετη εικόνα με Αντόμπι Φώτοσοπ από εικόνες της NASA
για να χρησιμοποιηθεί σαν επικεφαλίδα στο μπλογκ της Δρ. Αθηνάς Κουστένη,
της παιδικής μου φίλης από το Παλιό Φάληρο που είναι μέρος της ομάδας επιστημόνων
οι οποίοι σχεδίασαν και έφεραν εις πέρας τις μελέτες και τις ανακαλύψεις της αποστολής Κασίνι-Χάιγκενς.

Το μπλογκ της, το οποίο έχω την τιμή και χαρά να διατηρώ, βρίσκεται εδώ:

cosmicdiary.org/acoustenis

Video by Dr. Athena Coustenis at Caltech, September 15. 2017




Για λίγα δευτερόλεπτα στο τέλος της αποστολής του, έγινε ένας διάττοντας αστέρας.




Μια προσευχή, στην μάχη της ανθρωπότητας εναντίων του όχλου της άγνοιας και του σκοταδισμού, του μίσους και της καταστροφής, του εφήμερου χρηματικού κέρδους και του καταναγκασμού, να συνεχίσει να κερδίζει η ανθρωπότητα, όσα χρόνια σκοταδισμού και να αναγκάζεται να υποστεί μέχρι να ξυπνήσει πάλι, ξανά και ξανά.
Καθώς βυθιζόμαστε σε έναν νέο Μεσαίωνα, αφιερώνω πάντα αυτές μου τις αναρτήσεις στον επόμενο Λεονάρντο, όπως και να ονομαστεί, άνδρας ή γυναίκα, όπου και όποτε πρόκειται να γεννηθεί. Προσεύχομαι να μην περάσουν άλλα χίλια χρόνια μέχρι να γεννηθεί, και να έχει επιζήσει η ανθρωπότητα μέχρι τότε.







Οι άλλες πέντε αναρτήσεις αυτής της ενότητας:







Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Συμβολισμοί








Η ομορφιά δημιουργεί αίσθηση ευτυχίας. Είναι όταν η ύπαρξη αποκτά ανεκτίμητη αξία για όσες στιγμές κρατά. Αισθήσεις που αποδίδονται με αυτές τις λέξεις. Λέξεις που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εξηγήσεις για κάθε ένα άνθρωπο. Ομορφιά, ευτυχία. Όταν σκέφτεται κανείς έναν άνθρωπο που αισθάνεται ομορφιά, και ευτυχία, αισθανόμαστε, εμείς, το χαμόγελό του. Αλλά η ομορφιά και η ευτυχία είναι έννοιες τόσο ατομικές που κανείς δεν μπορεί να τις προσδιορίσει χειροπιαστά. Ομορφιά είναι η αρμονία ανάμεσα σε μια ψυχή και τον κόσμο γύρω της. Ευτυχία είναι η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει η αρμονία αυτή, για μια στιγμή.

Έννοιες αφηρημένες επειδή οι πιο σημαντικές συνειδητοποιήσεις στην ύπαρξη δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν για όλους σαν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Γι’ αυτόν τον λόγο προσδιορίζουμε σύμβολα, αντικείμενα που φέρνουν στο μυαλό την ιδέα του αφηρημένου, του προσωπικού και του υποκειμενικού. Το σύμβολο της επίτευξης, του επιτεύγματος, της ζωής, είναι ένα βουνό. Ο συμβολισμός του να φτάσει κανείς την κορφή του βουνού. Η ανάβαση και ο ερχομός στην κορυφή. Το βουνό συμβολίζει την ζωή. Και το ψηλότερο βουνό στον κόσμο μας λέγεται Έβερεστ.






Η θάλασσα, ο ωκεανός, είναι το ταξίδι, το άγνωστο, το απέραντο, από κάτω η άβυσσος, επάνω ο ουρανός, το άπειρο. Το βουνό όμως έχει μια κορυφή αναμφισβήτητη, ένα στόχο. Και όταν φτάσει κανείς στην κορυφή μπορεί να κοιτάξει γύρω, την ομορφιά της ύπαρξης, την ομορφιά του επιτεύγματος, την ευτυχία της στιγμής. Μια στιγμή που μπορεί να αγκαλιάσει τον χρόνο όλης της ζωής. Το βουνό συμβολίζει την πληρότητα της ζωής.

Δεν ξεκινάν όλοι να ανέβουν το βουνό τους, και πολλοί που το ανεβαίνουν το βλέπουν σαν καταναγκασμό, σαν να τραβάν την ανηφόρα, μα, άλλοι το βλέπουν σαν το πιο όμορφο πράγμα που θέλουν να κάνουν, που δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν, που δεν θα έβλεπαν λόγο να σταματήσουν, ή να συμβιβαστούν σταματώντας κάπου πριν την κορυφή.

Τα σύμβολα υπάρχουν παντού στην ύπαρξη και αποτυπώνουν τον χάρτη της ζωής. Η ηλικία είναι το περισσότερο περιοριστικό σύμβολο: στα γηρατειά, λένε οι συμβολισμοί της κάθε κοινωνίας, σταματάς, σιγά-σιγά να ανεβαίνεις –και έτσι η ηλικία φέρνει τον δικαιολογημένο συμβιβασμό, για πολλούς.

Συγκεκριμένοι άνθρωποι μπορούν να είναι σύμβολα, οι ίδιοι. Παραδείγματος χάριν, ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που ανέβηκε και έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ τον Μάιο του 2012. Ήταν εβδομήντα τριών ετών και έξι μηνών εκείνη την ημέρα. Το όνομά της είναι Ταμάη Γουατανάμπι και είναι από την Νομαρχία Καναγκάουα της Ιαπωνίας.



Η Ταμάη, τον Μάιο του 2012 στα εβδομήντα τρία της χρόνια έσπασε το ρεκόρ της πλέον ηλικιωμένης γυναίκας που ανέβηκε στην κορυφή του Έβερεστ. Μέχρι εκείνη την ημέρα, το ρεκόρ ήταν εξήντα τριών ετών και από το 2002, δέκα χρόνια πριν, το ρεκόρ ανήκε στην ίδια την Ταμάη. Έσπασε το δικό της ρεκόρ. Πριν ανέβει στο Έβερεστ για πρώτη φορά το 2002, η Ταμάη, από το 1977, είχε πρώτα ανέβη το Όρος ΜαΚίνλεη στην Βόρειο Αμερική, το Μον Μπλάν στην Ευρώπη, το Κιλιμάντζαρο στην Αφρική και το Ακονκάγκουα στις Άνδεις στην Νότιο Αμερική.



Ένα άλλο ρεκόρ είναι για τον άνθρωπο που έφτασε στην κορφή του Έβερεστ, κατέβηκε, και αμέσως ανέβηκε ξανά για δεύτερη φορά μέσα σε πέντε ημέρες. Αυτό το ρεκόρ το κρατά, από τις 16 και 21 Μαΐου του 2017 η Ανσού Ζαμσένπα από το Αρουναχάλ της Ινδίας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Ανσού ανέβηκε στην κορφή του Έβερεστ. Η πρώτη της επιτυχία ήταν στις 12 Μαΐου του 2011 και η δεύτερη, δέκα μέρες αργότερα στις 21 Μαΐου του 2011. Δύο χρόνια αργότερα ανέβηκε μια τρίτη φορά στις 18 Μαΐου του 2013. Φέτος ανέβηκε δυό φορές με μόνο πέντε μέρες διαφορά στις 16 και 21 Μαΐου.







Βέβαια, όταν βλέπουμε μια φωτογραφία ενός οπουδήποτε επιτεύγματος, κοιτάμε τον άνθρωπο που κατάφερε το οτιδήποτε δείχνει η φωτογραφία, αλλά ξεχνάμε ότι, εφ’ όσον βλέπουμε μια φωτογραφία, το ίδιο επίτευγμα κατάφερε επίσης και ο, ή, η φωτογράφος. Έτσι ακριβώς ξεχνάμε ότι για κάθε άνθρωπο που ανεβαίνει το Έβερεστ, το ανέβηκε μαζί του και ο οδηγός του. Οι οδηγοί της ανάβασης στο Έβερεστ είναι, αποκλειστικά, μέλη της κοινότητας των Σέρπα του Νεπάλ.

Μόλις πρόσφατα αρχίσαμε να λέμε ότι το Έβερεστ το ανέβηκαν και έφτασαν στην κορφή για πρώτη φορά στις 11:30 πμ, 29 Μαΐου 1953, ο Νεοζηλανδός Έντμουντ Χίλλαρυ και ο Σέρπα Τενζίνγκ Νόργκέη. Μέχρι πρόσφατα λέγαμε ότι το είχε ανέβει ο Χίλλαρυ, χωρίς να αναφέρουμε τον Νόργκέη. Ο Χίλλαρυ στα απομνημονεύματά του έγραψε ότι ο Νόργκέη και εκείνος πάτησαν στην κορυφή μαζί, την ίδια στιγμή. Ο Νόργκέη στα δικά του απομνημονεύματα έγραψε ότι το τελευταίο βήμα το έκανε πρώτος ο Χίλλαρυ με τον Νοργκέη να ακολουθεί ένα βήμα πίσω.





Το ρεκόρ για τις περισσότερες αναβάσεις στην κορφή του Έβερεστ το έχει ο Σέρπα οδηγός Άπά Σέρπα με 21 αναβάσεις.




Επίσης 21 αναβάσεις ο καθένας έχουν οι Σέρπα Φούρμπα Τασί Σέρπα και Καμί Ρίτα Σέρπα.

Το ρεκόρ για τις περισσότερες αναβάσεις στο Έβερεστ από μια γυναίκα το κρατά η Λάκπα Σέρπα, 44 ετών φέτος, με οκτώ αναβάσεις.





Μιλώντας για συμβολισμούς καθιερωμένους από συγκεκριμένους ανθρώπους, όπως το να ανέβεις το Έβερεστ στα 73 σου χρόνια (Ταμάη Γουατανάμπι), ή να ανακαλύψεις το στοιχείο Ράδιο (Μαρί Κιουρί), ή να είσαι η πιο ηλικιωμένη αθλήτρια γυμναστικής στα 91 σου χρόνια με τελευταία ανταγωνιστική εμφάνηση στα 86 (Γιοχάνα Κουάας), ή να είσαι η πιο ηλικιωμένη γυναίκα σχεδόν 87 ετών να ανέβεις στο Κιλιμάντζαρο (Άνγκελα Βοροντέβα)… μιλώντας για συμβολισμούς θα έπρεπε να θυμόμαστε και την Σούζαν Μπ. Άντονυ, την γυναίκα που οργάνωσε τον αγώνα ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες από τον δέκατο ένατο αιώνα.





Η ομορφιά είναι τόσο υποκειμενική, και τις περισσότερες φορές η ψυχή αντιλαμβάνεται αρμονία, και ομορφιά, κατά την παράδοση αξιών που εμφυσάει η κοινωνία και η παράδοση μέσα στην οποία γεννιόμαστε και αναθρεφόμαστε. Σε όλον τον κόσμο, με διαφορετικές χροιές και ένταση, η κοινή παράδοση ήταν πάντα και είναι σήμερα ότι η γυναίκα έχει δεύτερη θέση πίσω από τον άντρα. 

Ο άνθρωπος παρατηρεί πρώτα τις διαφορές και μετά τις ομοιότητες. Και ο κάθε άνθρωπος κρίνει το δικό του καθεστώς σαν σωστότερο, και τα διαφορετικά καθεστώτα υποδεέστερα του δικού του, γιατί έτσι νοιώθει την σιγουριά ότι η δική του ύπαρξη είναι σωστότερη, ή δυνατότερη.

Το μόνο μόνιμο «επίτευγμα» του ανθρώπου είναι ο πόλεμος, και η επιστήμη που προωθήθηκε μόνο για την κατασκευή όπλων. Η κορυφή της ισότητας, της αδελφοσύνης, της κοινής ευημερίας, της αλληλοεκτίμησης και του σεβασμού για όλους, όλα, και την φύση… αυτή η κορυφή είναι ενός βουνού το οποίο η ανθρωπότητα δεν έχει την βιολογική ικανότητα να το ανέβει –μόνο μεμονωμένοι συγκεκριμένοι άνθρωποι το καταφέρνουν που και που και ξεχνιούνται στο πέρασμα του χρόνου της συλλογικής δυστυχίας της ανθρωπότητας.

Για μένα, που ανέβηκα την κορυφή ενός απότομου και ψηλού βουνού στην Πελοπόννησο, με κάθετη ανάβαση 1.550 μέτρων, όταν ήμουν 15 χρονών, με τον παιδικό μου φίλο από εκείνη την περιοχή που τότε ήταν 13 χρονών, που ξέρω πως είναι να φτάνεις στην κορυφή και να κοιτάς γύρω, και να μοιράζεσαι ντομάτες και ελιές με τον συνοδοιπόρο σου πριν κατέβεις...





Ένα βουνό που το ανεβήκαμε επειδή ήταν εκεί.



Για μένα που έχω ζήσει σαν κάτοικος τεσσάρων διαφορετικών χωρών με τρεις διαφορετικές γλώσσες και τέσσερεις διαφορετικές κουλτούρες και παραδόσεις σε δύο ηπείρους… για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη απογοήτευση από το να βλέπω πως οι άνδρες κρατάνε τις γυναίκες «κάτω» με άλφα ή βήτα τρόπο ανάλογα με την κουλτούρα… πως οι ίδιες οι γυναίκες έχουν την ενδοκρυσταλλωμένη άποψη του πως πρέπει να ντύνονται ή να φτιάχνονται για να επιτυγχάνουν την έννοια της «ομορφιάς» που θεωρείται όμορφη από τους άντρες…. Για μένα με την όποια πείρα έχω δεν υπάρχουν γελοιότεροι άντρες και γελοιότερες ιδέες σχετικά με τις γυναίκες «τους», από τους Έλληνες. Οι συγκεκριμένοι μέθοδοι σκεπτικού του ρωμαίικου αρσενικού, σαν στερεότυπο, ανάμεσα και στους «μορφωμένους» άντρες, είναι πέρα από ατυχείς και επιτυγχάνουν την θλιβερότερη γελοιότητα, σαν στερεότυπο τουλάχιστον, από την δική μου οπτική.

Ίσως να υπάρχει κάποιο σκεπτικό που να εξηγεί τον λόγο για τον οποίο οι γυναίκες των ρεκόρ της κορυφής του Έβερεστ μεγάλωσαν και ανατράφηκαν με κουλτούρες και παραδόσεις στην ανατολική Ασία και την Ινδία…








Πρόσθεση, 9:30 μμ, 12/9/2017

Μερικές ώρες αφού δημοσίευσα αυτή την ανάρτηση αναρωτήθηκα αν Ελληνίδα ανέβηκε ποτέ στο Έβερεστ. Η απάντηση που βρήκα μετά από αναζήτηση ήταν ότι μια Ελληνίδα το προσπάθησε, φέτος στις 29 Μαΐου. Η Κική Τσακαλδήμη, πρώτη Ελληνίδα που προσπάθησε να ανέβει στην στέγη του κόσμου, έφτασε με τους Σέρπα της στο υψόμετρο 8.250 μέτρα, 598 μέτρα χαμηλότερα από την κορυφή που αγγίζει τα 8.848. Οι καιρικές συνθήκες τους ανάγκασαν να επιστρέψουν για να μην πεθάνουν σε εκείνη την τελευταία πλαγιά που λέγεται «Πεδίο του Θανάτου».



Ανεβαίνοντας το τελευταίο τμήμα του Έβερεστ, πριν το «Σκαλοπάτι του Χίλαρυ» βλέπεις τα σώματα νεκρών ορειβατών, παγωμένα για πάντα από τις θερμοκρασίες κάτω των -50 βαθμών Κελσίου.

Η Κική Τσακαλδήμη μπορεί να είναι σίγουρη ότι αντιπροσώπευσε παραπάνω από επάξια τις Ελληνίδες. Και ελπίζω να το επαναλάβει, μέχρι τα 8.848 μέτρα της κορυφής, ή να συνεχίσει μέχρι εκεί μια άλλη Ελληνίδα.

(Παρεπιπτόντως, το 1999 πάτησε στην κορφή ο πρώτος Έλληνας, Κωνσταντίνος Νιάρχος, και από τότε έχουν φτάσει την κορυφή άλλοι 13 Έλληνες με τους Σέρπα τους) 

Τα άρθρα που βρήκα στον Ελληνικό τύπο έχουν επικεφαλίδες όπως «Άγγιξε την κορυφή αλλά δεν τα κατάφερε». Το «δεν τα κατάφερε» είναι τόσο αμόρφωτο κατά την γνώμη μου… Ακριβές αλλά ατυχώς διατυπωμένο. Μια τέτοια προσπάθεια πολλές φορές είναι όσο σημαντική όσο η πλήρης επιτυχία. Είναι η επιτυχία του να προσπαθήσει κανείς. Μπράβο στην Ελληνίδα και μακάρι να γίνει παράδειγμα για όλες τις Ελληνίδες.







Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ανυπόταχτοι




Ο κόσμος, με πλήρη άγνοια και ξερολίαση, μέσα σ’ ένα κουβά σκουπιδιών, πάει γραμμή στο διάολο.
Όλος ο κόσμος; Όχι όλος, γιατί μια οικογένεια ανυπότακτων στη γενική υστερία αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται από το μικρό βουνίσιο χωριό στα βουνά της Ιταλίας που όλοι γνωρίζουμε…
Ένα μέλος της οικογένειας εργάζεται σκληρά και δεν έχει πατήσει σπίτι του δυό βδομάδες. Πρώτα Νέα Υόρκη-Αθήνα-Νέα Υόρκη, Μετά Ουάσινγκτον στο Κογκρέσο με Γερουσιαστές για θέματα του Συνδικάτου, μετά στην Βενετία, και από εκεί στην Νέα Υόρκη και Σαν Φρανσίσκο όπου συνάντησε την Λίντσυ να πάνε κάμπινγ για τα γενέθλιά της και να αλωνίσουν την ακτή ανάμεσα στο Σαν Φρανσίσκο και το Λος Άντζελες.
Αύριο πετάνε μαζί από την Νέα Υόρκη στο Εδιμβούργο, πίσω στη Νέα Υόρκη, ξανά στο Εδιμβούργο, και τέλος, στις 31 σπίτι! Και τέλη Σεπτεμβρίου όλοι Αθήνα!

































Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Πολιτισμένα




Αρχαίοι πολιτισμοί, όπως ο Ελληνικός και ο Ρωμαϊκός, συνέβαλαν ότι συνέβαλαν πριν δυο χιλιάδες χρόνια, αλλά οι μακρινοί τους απόγονοι έχουν ανάγκη να αποδεικνύουν, με κάποιο οποιονδήποτε τρόπο, ότι ακόμα και σήμερα έχουν κάτι να πουν. Συνήθως αυτό επιτυγχάνεται με την επίδειξη μιας ψυχοπάθειας που επιστημονικά ονομάζεται ξερολιάσιουμ μάξιμους (ή, Ελληνιστί, «ξερολίαση, κάργα»).

Όμως εκεί που οι Έλληνες είναι ερασιτέχνες, οι Ιταλοί είναι επαγγελματίες.

Παραδείγματος χάριν, πριν δυό χρόνια όταν ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος, ο Δήμαρχος μας ζήτησε να ψηφίσουμε ένα προϋπολογισμό όπου είχαμε λάβει 611.000 Ευρώ για τα έξοδά μας για τους πρόσφυγες, αλλά τα έξοδα ήταν 482.000 Ευρώ (και είχαν εξαφανιστεί 109.000 Ευρώ). Ψήφισα «Όχι», και παραιτήθηκα. Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Προχθές η εφημερίδα της πόλης κάτω στην πεδιάδα έγραψε ότι ο Δήμαρχός μας πήρε διαζύγιο, και μέρος των εξόδων του διαζυγίου του τα πέρασε ως έξοδα του Δήμου στον προϋπολογισμό. Ούτε τώρα θα γίνει τίποτα.

Άλλο παράδειγμα, κοντύτερα στα «δικά μας» τα οικογενειακά… Όταν ένα αεροπλάνο βρίσκεται στα 36-40 χιλιάδες πόδια και είναι να προσγειωθεί στην Αθήνα, πρέπει να χάσει ύψος με μια άλφα τιμή ανά λεπτό, και να αρχίσει να κατεβαίνει από περίπου Κέρκυρα ή Παξούς, άντε Πάργα. Αλλά η Ελληνική εναέρια κυκλοφορία τα κρατά στα 36-40 χιλιάδες πόδια μέχρι μετά την Πάτρα, και τα κατεβάζει απότομα κλείνοντας όλων των επιβατών τα αυτιά. Μονίμως.

Και το σημερινό μας θέμα…

Εχθές ο Κώστας πέταξε το Μπόινγκ 767 του από την Νέα Υόρκη στην Βενετία. Πήγε στο Κανάλε Γκράντε του, έφαγε το μεσημεριανό του και το απογευματινό του...






Πήγε στο ξενοδοχείο, κοιμήθηκε, και σήμερα το πρωί πήγε στο αεροδρόμιο της Βενετίας, με το υπόλοιπο πλήρωμα, μπήκανε στο αεροπλάνο, βάλανε τους επιβάτες, κλείσανε την πόρτα και ξεκίνησαν για τον διάδρομο να απογειωθούνε.

Τότε, έπεσε ένας διακόπτης (σαν τις ασφάλειες του σπιτιού που πέφτουν και τις σηκώνουμε για να ξαναλειτουργήσουν). Ήταν ο δευτερεύον διακόπτης αντλίας καυσίμων από ένα από τα κεντρικά τεπόζιτα. Οι κανονισμοί γράφουν ότι πρέπει να το σηκώσουν, όπως σηκώνουμε τις ασφάλειες στο σπίτι, και το εγχειρίδιο της Μπόινγκ λέει ότι το αεροπλάνο μπορεί να πετάξει ασφαλώς και χωρίς αυτό. Αλλά οι κανονισμοί λένε ότι τον διακόπτη πρέπει να τον σηκώσει μηχανικός εδάφους του αεροδρομίου και όχι ο πιλότος. Γυρίσανε λοιπόν στην πύλη και κάλεσαν μηχανικό εδάφους του αεροδρομίου της Βενετίας να σηκώσει τον διακόπτη.

Ο μηχανικός εδάφους κοίταξε τον διακόπτη και ανέκραψε πέντε φορές, την λέξη που ακούς στη Ιταλία περισσότερο από οποιανδήποτε άλλη όταν προσπαθείς να λύσεις προβλήματα: Ιμποσίμπιλε, Ιμποσίμπιλε, Ιμποσίμπιλε, Ιμποσίμπιλε, Ιμποσίμπιλε! (Αδύνατον!)

Σφράγισε τον διακόπτη (φωτογραφία, ο διακόπτης με το άσπρο πλαστικό γύρω από την βάση) ώστε να μην μπορεί κανείς να τον σηκώσει.




Οι Ιταλοί θέλανε να βγάλουν 40 επιβάτες από το αεροπλάνο να το ελαφρύνουν για να πετάξει με τον διακόπτη πεσμένο. Το πλήρωμα πρότεινε να βγάλουν πρώτα εμπορεύματα αντί επιβάτες. Βγάλανε τα εμπορεύματα αλλά στο τέλος από την Βενετία θέλανε ούτως ή άλλως να βγάλουν και 29 επιβάτες. Το προσωπικό εδάφους δεν διάβασε σωστά το μανιφέστο και νόμιζαν ότι υπάρχουν 4 υπάλληλοι της εταιρίας σαν επιβάτες, ενώ υπήρχαν 8 (αλλά τι είναι 50% λάθος μεταξύ φίλων). 

Καθ’ όλη την διάρκεια, το προσωπικό εδάφους έλεγε «μια στιγμή να τελειώσουμε τα έγγραφα και τις σφραγίδες και θα φύγετε!»

Μια στιγμή εδώ, μια στιγμή εκεί, πέρασαν 3 ώρες και 45 λεπτά με τους επιβάτες μέσα στο αεροπλάνο καθώς οι τουαλέτες είχαν πάει πια στο φίσκα (Ο Κώστας κι εγώ επικοινωνούσαμε συνεχώς καθώς μου εξοστιρούσε από το σματρφων του τι γινότανε).

Είναι νόμος ότι αν πρόκειται για καθυστέρηση πάνω από 4 ώρες, οι επιβάτες πρέπει να βγαίνουν από το αεροπλάνο.

Το πλήρωμα ζήτησε από το προσωπικό εδάφους της Βενετίας να βγάλουν του επιβάτες, αλλά η Βενετία αρνήθηκε. Στις 4 ώρες και 15 λεπτά η Βενετία είπε ότι μπορεί το αεροπλάνο να φύγει. 

Όταν το πλήρωμα είπε στο προσωπικό εδάφους ότι οι επιβάτες έπρεπε να είχαν βγει από ώρες μια και έγινε τόση καθυστέρηση, το προσωπικό εδάφους της Βενετίας απάντησε στο πλήρωμα της Γιουνάιτεντ ότι «η επίσημή μας αναφορά θα γράφει ότι εμείς σας προτείναμε να βγάλετε τους επιβάτες και εσείς αρνηθήκατε»

Έτσι, εν ψυχρώ, κι’ άμα σας αρέσει.
Εδώ είναι Μεσόγειος, ρε.

Τέλος πάντων, το αεροπλάνο απογειώθηκε με 4 ώρες και 22 λεπτά καθυστέρηση, αλλά στο ίντερνετ η καθυστέρηση αναφέρεται από το αεροδρόμιο της Βενετίας σαν 3 ώρες και 58 λεπτά.