Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Σύγχυση









Η παγκόσμια κοινωνική κακοφωνία άρχισε να μεταβάλλεται στην σιωπή πριν την καταιγίδα. Καμία ηλικιακή ομάδα από νέους μέχρι γέρους δεν αισθάνεται ότι έχει τίποτα στο οποίο να ελπίζει. Η αμάθεια, η άγνοια, η υποβάθμιση του πνεύματος και η έλλειψη οποιουδήποτε φίλτρου επεξεργασίας πληροφοριών έχουν ξεπεράσει την τιμή κρίσιμης μάζας πάνω από την οποία ο έλεγχος έχει πια χαθεί και ο κόσμος τείνει στην ξερολίαση και τον απομονωτισμό.

Ο κόσμος είναι θυμωμένος και φοβισμένος σε όλες τις χώρες. Ιδιαίτερα οι νέοι, που δεν έχουν τίποτα, μηδέν.

Πως τα καταφέραμε έτσι; Είχαμε το παν, και το πετάξαμε στα σκουπίδια με τις επιλογές μας σαν κοινωνίες, παντού.

Η αριστερά απέτυχε και έστειλε τους ψηφοφόρους της πίσω στην δεξιά. Ο καπιταλισμός απέτυχε. Ο σοσιαλισμός ποτέ δεν ξεπέρασε τις επιτροπές και τις υποεπιτροπές του για να χτίσει μια συμπαγή πορεία. Ο υπερπληθυσμός κατέστησε την συνεννόηση και την συμβίωση ανεπίτευκτους στόχους. Οι τράπεζες θα γκρεμιστούν, τα χρήματα θα χάσουν κάθε αξία. Η περιουσία θα περιέλθει στην εφορία και τους δανειστές...  Τα καύσιμα τελειώνουν σε μερικές δεκαετίες.

Ιστορικά, οι ανθρώπινες κοινωνίες έσβησαν τον πίνακα για να ξαναρχίσουν απ’ την αρχή χρησιμοποιώντας μία μόνο μέθοδο: τον πόλεμο.

Αποτύχαμε σαν είδος ζωής.

Η επόμενη Αναγέννηση μπορεί να κάνει αιώνες να έρθει. Αν έρθει.

Δεν φταίνε οι πολιτικοί ούτε οι τραπεζίτες ούτε οι βιομήχανοι. Φταίνε οι γονείς και οι δάσκαλοι. Γενεές τώρα.

Κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω, με την Μαργαρίτα και την οικογένειά μας, Ζούμε με γνώμονα και νόμο τις αξίες μας, εδώ στο μικρό χωριό μας στο βουνό.

Λυπάμαι περισσότερο για τα μουσεία τέχνης και πνεύματος. Τώρα που η πορεία είναι καθοδική και οδηγεί στην διάλυση, η ύπαρξή τους δεν εμπνέει για το μέλλον αλλά δημιουργεί μόνο τα ερωτηματικά του γιατί δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον άνθρωπο στην πορεία που υπόσχονταν και έδειχναν οι αίθουσές τους και τα εκθέματά τους.


















Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ζωάκια







- Τα χαριτωμένα ζωάκια του Παλαιού Φαλήρου σας εύχονται Καλό Πάσχα. Το αρρωστημένο μέρος της ιστορίας δεν είναι τόσο το ότι κάποιος ή κάποια τα πέταξαν αντί να τα δώσουν σε παιδάκια που δεν μπορούν να τα αγοράσουν, αλλά το ότι πριν τα αφήσουν και φύγουν τα τοπεθέτησαν προσεκτικά να κοιτάνε τους περαστικούς.
















Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ηλέηνς










Καθώς διάβαζα τους Τάιμς σήμερα το πρωί έτυχε να πέσω σε ένα παλιό άρθρο που μίλαγε με την καρδιά μου. Ήταν η αφήγηση ενός από τους συντάκτες της εφημερίδας για τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες του σαν πρόσφυγας του Ηλέηνς. Η Ηλέην Κώφμαν πέθανε τον Δεκέμβριο του 2010 αφού είχε επάξια κατακτήσει τον ρόλο της μαμάς κλώσας στο εστιατόριό της επί 47 χρόνια, στην επάνω Ανατολική Πλευρά, στην 2α λεωφόρο μεταξύ των δρόμων 88 και 89, στο δυτικό πεζοδρόμιο.

Το Ηλέηνς ήταν γνωστό από την δεκαετία των ’60, και το μέρος στο οποίο έτρωγες αν ανήκες στο Μανχάταν και αν ήσουν στον κόσμο της λογοτεχνίας ή των τεχνών. Η κουζίνα ήταν Ιταλική αλλά η ατμόσφαιρά και το κύρος και η απλότητα του μαγαζιού ήταν  ανώτερη από την κουζίνα. Εγώ πάντοτε, μα πάντοτε παράγγελνα το συκώτι α-λα Βενετσιάνα. Ίσως μιά-δυό φορές μόνο να μην το παράγγειλα. Από την πρώτη φορά που πάτησε το πόδι μου στο ιερό μπετό του Μανχάταν τον Φεβρουάριο του 1983 πέρναγα από το Ηλέηνς τουλάχιστον μια φορά ή παραπάνω κάθε φορά που βρισκόμουνα στην πόλη.

Ένα από τα όμορφα πράγματα ήταν πως στο Ηλέηνς μπορούσε να πάει κανείς χωρίς κανείς άλλος να δίνει σημασία στο ποιος είναι, και έτσι γνωστοί άνθρωποι τρώγανε εκεί κάθε βράδυ επί 47 χρόνια χωρίς να τους κυνηγάει κανείς για αυτόγραφα. Εκτός από την αρραβωνιαστικιά μου που τον Φεβρουάριο του 1983, στην πρώτη μου επίσκεψη στο στέκι, είδε τον Γούντυ και την Μία να τρώνε στο διπλανό μας τραπέζι και πήγε νο τους ζητήσει αυτόγραφο για μένα -παρ’ όσο και να της είπα να μην το κάνει και να αφήσει τους ανθρώπους ήσυχους. Με την κλασσική του νευρικότητα, ο Άλλεν έψαξε αμέσως να βρει χαρτί και μολύβι και τελικά κατέληξα με αυτόγραφό του γραμμένο πάνω σε ένα φάκελο ζάχαρης από τον καπουτσίνο του.

Μια άλλη φορά, όρθιος στο μπαρ, ακούμπησε μια κυρία τον ώμο μου με τον δικό της καθώς στεκόμασταν εκεί… γυρίσαμε και χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον για το ακούμπημα. Ήταν η Νταιάνα Ρος. Τα 26 χρόνια που πήγαινα στο Ηλέηνς ήταν ένα από τα πράγματα που μου άρεσαν, ότι όλοι οι γνωστοί γύρω μου ήταν απλοί θαμώνες και τίποτα παραπάνω, φίλοι μεταξύ τους… και όλοι πηγαίναμε εκεί μέχρι που έκλεισε έξι μήνες αφού έφυγε η Κώφμαν. Το είχε αφήσει στην βοηθό της, αλλά, χωρίς την Ηλέην, το Ηλέηνς ήταν απλά πια άλλο ένα εστιατόριο.

Εκεί πήγα και τους υπαλλήλους μου μερικές φορές γύρω στο 2000 όταν πηγαίναμε από την Βοστώνη στην πόλη για την έκθεση Μακγουώρλντ. Πήγα και τον Κώστα μερικές φορές, και μερικές φιλενάδες… και πήγα και μόνος μου. Είκοσι έξι χρόνια. Τελευταία φορά πήγαμε τον Ιανουάριο του 2009 με την Μαργαρίτα και τον κουμπάρο μας τον Γκρεγκ από την Καλιφόρνια που μένει στο Μπρούκλιν. Πήρα βέβαια το συκώτι α-λα Βενετσιάνα.

Στο Ηλέηνς είχε γυρίσει ο Γούντυ Άλλεν τις πρώτες σκηνές της ταινίας Μανχάταν. Έχουν γυριστεί και άλλες ταινίες εκεί, και, σε άλλες ταινίες αναφέρεται σαν μέρος που πάνε οι ήρωες του έργου.

Αλλά τα ξημερώματα της 27ης Μαΐου 2011 η πόρτα έκλεισε για τελευταία φορά. Μέχρι σήμερα υπάρχει η λέσχη των προσφύγων του Ηλέηνς που έπρεπε να βρουν άλλα στέκια.







Ηλέην Κώφμαν
ΤΗν τελευταία βραδιά που επιτρεπόταν ακόμα το κάπνισμα στα εστιατόρια του Μανχάταν.
Πίσω της, ένας συντάκτης των Τάιμς.











Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Κάρμεν








Είναι έξι χρόνια τώρα που έχω ξεκινήσει μια εργασία η οποία έχει αποκτήσει κεντρική θέση στην ζωή μου και το μέλλον. Όταν η Μαργαρίτα κι’ εγώ γνωριστήκαμε και παντρευτήκαμε το 2008, γνώρισα την θεία της, την Κάρμεν Σιλβεστρόνι η οποία είχε πεθάνει από καρκίνο το 1997. Όπως όλοι οι άνθρωποι που έχουν κάτι να μοιραστούν με τους άλλους, έτσι και η Κάρμεν άφησε πίσω της ένα μεγάλο έργο. Όλη η οικογένεια, οι φίλοι και οι κάτοικοι του Φορλί και της Εμίλια-Ρομάνια την γνώρισαν και την αγάπησαν όταν ζούσε –εγώ όμως την γνώρισα μέσω του έργου της. Η γενέτειρα πόλη της, της αφιέρωσε ένα πάρκο ονομάζοντάς το για εκείνη, και σε ένα άλλο πάρκο τοποθέτησαν, σε μπρούτζο, ένα από τα πιο γνωστά έργα της. Όμως η Ιταλική αρσενικοκρατούμενη κουλτούρα, η άγνοια, της οποίας την έκταση δεν συνειδητοποιεί κανείς παρά αφού αρχίσει να ζει εδώ, και η εγωκεντρική απόδοση όλων των θεμάτων «απαγόρευσε» στην Κάρμεν να γίνει γνωστή σε ευρύτερο κύκλο πέρα από την γενέτειρα και την γενιά της –ένα κρίμα, κατά την γνώμη μου, γιατί το έργο της είναι, πιστεύω, επιπέδου παγκοσμίου.

Έτσι ξεκίνησα το 2011 μια ιστοσελίδα για να έχει επί τέλους η Κάρμεν ένα μέρος στο οποίο να συγκεντρώνεται οργανωμένο όλο το έργο της και από το οποίο να μπορεί να την γνωρίσει όποιος ενδιαφέρεται.

Στις 14 Μαρτίου του 2017 γιορτάσαμε είκοσι χρόνια από την ημέρα που η Κάρμεν μας παρέδωσε το ολοκληρωμένο έργο της. Για τα είκοσι χρόνια εργάστηκα κάπου πενήντα μέρες και πενήντα νύχτες, κάπου 400 ώρες για να συμπληρώσω και να μεγαλώσω την ιστοσελίδα, δεκαπλάσια από ότι ήταν. Είχα την πρώτη «παράδοση» έτοιμη για τις 14 Μαρτίου, αλλά στο σύνολό της η δουλειά τέλειωσε εχτές, 30 Μαρτίου.

Μία από τις έξι αδελφές και δύο αδελφούς της Κάρμεν, η Ροζίτα, επί δέκα χρόνια μέχρι το 2006-2007, είχε φτιάξει μια λίστα κάπου 2.039 έργων της Κάρμεν. Από την μία μεριά η λίστα και οι φωτογραφίες των έργων, ήταν ανεκτίμητης αξίας γιατί παρουσίαζε τον όγκο του έργου –αλλά από την άλλη μεριά η λίστα ήταν μια απλή λίστα, ανοργάνωτη χωρίς δομή, χωρίς τρόπο έρευνας, ταξινόμησης και κατανόησης του έργου, και, οι φωτογραφίες ήταν παρμένες από στραβές γωνίες με κακό φωτισμό και χρώματα… Έπρεπε η λίστα να προωθηθεί μερικά σκαλοπάτια, να οργανωθεί, να γίνει αρχείο και database (βάση στοιχείων) και οι φωτογραφίες να διορθωθούν στο φώτοσοπ μία-μία. Η βάση στοιχείων μου πήρε κάπου 120 ώρες και οι 2,200 περίπου φωτογραφίες κάπου 160 ώρες. Καμιά σαρανταριά φωτογραφίες τις ξαναπήρα εγώ. Τις υπόλοιπες τις έφτιαξα όσο γινόταν. Και μετά έπρεπε όλα αυτά να μεταφερθούν στην ιστοσελίδα που να αποδίδει το συνολικό έργο της Κάρμεν από το 1956 στο 1997. Και η ιστοσελίδα να είναι γραμμένη στα Ιταλικά και τα Αγγλικά.

Και μετά ήταν και οι δύο ώρες δέκα έξι ταινιών οκτώ χιλιοστών που είχε τραβήξει η Κάρμεν μεταξύ 1966 και 1974.

Ήταν μια υπέροχη σύμπτωση το ότι ο σύζυγος της ανιψιάς της είχε επαγγελματική πείρα φωτογραφίας, κινηματογράφου, ηλεκτρονικής πληροφορικής, σχεδιασμού ιστοσελίδων και καταλόγων συλλογών τέχνης από τις ΗΠΑ. Για πρώτη φορά χρησιμοποίησα όλη την επαγγελματική μου τεχνική όχι για πελάτες αλλά για την Κάρμεν --ό'τι έκανα δεν το έκανα ούτε για την οικογένεια ούτε καν για την Μαργαρίτα, αλλά, προσωπικά, για την Κάρμεν.

Η ιστοσελίδα βρίσκεται εδώ:







Όπως είπε ένας φίλος μου από την Αγγλία όταν την είδε: «Φτιάξτε ένα τσάι και αφιερώστε ώρα να την απολαύσετε» --και όπως είπε άλλος φίλος μου από τις ΗΠΑ, «είναι έργο χωής».

Η φιλοδοξία μου, με αυτή την προσπάθεια, είναι να μπορέσω να επιτρέψω στην Κάρμεν να περάσει τον Ατλαντικό και να γίνει γνωστή πέρα από την γενέτειρά της, από όποιον συμφωνεί πως το έργο της είναι πράγματι παγκοσμίου βεληνεκούς και αξίας. Ίσως μια μέρα κάτι από το έργο της να βρεθεί σε κάποιο Μουσείο στο Μανχάταν.





Σκακιέρα, 1975

Σκακιέρα, 2002





Μαργαρίτα

Αυτοπροσωπογραφία

Αυτοπροσωπογραφία











Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ομορφιά;





Εδώ στην πόλη του Φορλί, στην επαρχία Εμίλια-Ρομανια της Ιταλίας έχουν γνώμη περί του τι πρέπει να θεωρείται «ομορφιά» (μπελέτσα).

Ανάθεσαν σε έναν νέο καλλιτέχνη να ζωγραφίσει κάτι στην πλευρά ενός κτηρίου. Το έργο της τέχνης του νεαρού Γκομέζ είναι πράγματι υπέροχο όσο είναι και εύκολο να παρεξηγήσει κανείς το τι ακριβώς δείχνει. Μπορεί κανείς να «μείνει» στην όμορφη κοπέλα και να μην δώσει ιδιαίτερη προσοχή στους επιδέσμους στον καρπό του αριστερού της χεριού (μέχρι στιγμής δεν μίλησα με κανέναν που να το είχε ήδη προσέξει πριν το αναφέρω).

Τέλος πάντων, λίγο αφού το έργο παραδόθηκε έτοιμο στον δήμο, παιδιά το βράδυ, εκείνα τα παιδιά που κυκλοφορούν με σπρέυ μπογιάς αρνούμενα να παραδοθούν στην κατεστημένη ψυχική εξαθλίωση της νεολαίας, πήγαν στον τοίχο εκείνο και έγραψαν, με το σπρέυ τους, κάτω σπό το έργο, στα Αγγλικά, «CULTURE IS SHIT» (η κουλτούρα είναι σκατά).

Αν εξαρτάτο από εμένα, μπορεί να έπαιρνα το δικό μου σπρέυ και να έγραφα δίπλα κατί σαν… «SHIT IS CULTURE» (τα σκατά είναι κουλτούρα). Όμως δεν είχα ιδέα περί τούτου.

Μου το έδειξε αυτό όλο ένα άτομο που διδάσκει τέχνη και λοιπά και μου εξήγησε, με περισσή περηφάνια πως αντέδρασαν εκείνοι στο γκραφίτι των παιδιών: Το έσβησαν, και από πάνω από το σβήσιμο έγραψαν (στα Ιταλικά): «Ο ΤΟΙΧΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΠΩΣ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ Ομορφιά» (η λέξη «ομορφιά» καλλιγραφικά, τα άλλα κεφαλαία)

Δεν απάντησα στο τι σκεφτόμουν όταν μου τα είπαν αυτά και όταν τα είδα, αλλά θα το πω σε ‘σας, εδώ. Καλά το σβήσιμο. Καλά το γράψιμο περί τοίχου που ανήκει σε όλους και ξερωγώ. Αλλά αυτό με την «ομορφιά» τι το θέλανε; Δηλαδή, το «κατεστημένο» θα υπαγορεύσει το τι πρέπει να θεωρείται «ομορφιά»; Δεν χαμπάριασαν οι δύστυχοι κατεστημένοι ότι με τον τρόπο που έγραψαν, και που υπαγόρευσαν την δική τους ομορφιά, ΑΠΕΔΕΙΞΑΝ ότι τα παιδιά είχαν δίκιο και ότι η κουλτούρα του κατεστημένου τούτου που «υπαγορεύει» είναι πράγματι SHIT;











 













Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Σελοτέηπ!




Μια φωτογραφία του Τραμπ στην Ουάσιγκτον Ποστ το Σαββατοκύριακο έδειχνε τον Τραπ να πηγαίνει προς το ελικόπτερο που θα τον πετούσε στην βάση Άντριους να πάρει το Μπόινγκ 747 Αιρ Φορς Ουάν, να πάει Σαββατοκύριακο με τα παιδιά του και τα εγγόνια του στο Μαρ-α-Λάγκο του στην Φλώριδα (με καύσιμα από τους φόρους μας).
Είχε αέρα και η γραβάτα του αποθανατίστηκε την κατάλληλη στιγμή, ώστε... πρόσεξα ότι από πίσω από την γραβάτα του ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κολλάει την ουρά της με δύο κομμάτια σελοτέηπ.
Έφτιαξα λοιπόν αυτό το κολάζ στο φώτοσοπ από την αρχική φωτογραφία.
Και το έκανα τουήτ με την φράση "And that's how he does that! What a man @ (και την διεύθυνσή του στο Τουίτερ)", συνδέοντάς την έτσι στον λογαριασμό του στο Τουίτερ.
Αν δεν ξανακούσετε από εμένα, θα ξέρετε γιατί.






















Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Ανετα...



Όχι πείτε μου...
έχετε ξαναδεί Ειδικό Σύμβουλο αρχηγού κράτους να κάθεται στο γραφείο του αφεντικού με τόση άνεση;
(Καθώς το αφεντικό φωτογραφίζεται με αντιπροσώπους ιστορικά σημαντικών πανεπιστημίων Αρφικανών-Αμερικανών)










Η Ειδική Σύμβουλος του προέδρου Τραμπ, στις φωτογραφίες, είναι η περίφημη Κέλλυάν Κόνγουαιη, η πρώτη γυναίκα που διηύθυνε επιτυχή προεδρική προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ της έδωσε τον μποναμά της Ειδικής Συμβούλου, αλλά μερικοί οργανισμοί ειδήσεων την έχουν ήδη βάλει σε μαύρη λίστα και δεν της επιτρέπουν να εμφανιστεί στα τηλεοπτικά προγράμματά τους επειδή μέχρι τώρα ότι έχει πει από την τηλεόραση έχει αποδειχθεί ψέμα, ή έχει διαψευσθεί από άλλους στον Λευκό Οίκο. Η Κέλλυάν είναι εκείνη που εφεύρε τον όρο «εναλλακτικά γεγονότα» και επίσης αναφέρθηκε σε «θύματα» τρομοκρατικής επίθεσης η οποία δεν συνέβη ποτέ.

Την βρίσκω πολύ άνετη με το κινητό της.
(από πίσω της στην τελευταία φωτογραφία, ο Ελληνο-Γερμανο-Αμερικανός προσωπάρχης, Ράινς Πρίμπους) 
.