Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Περιμένοντας...










Περιμένοντας τον Γκοντό (1948), θεατρικό έργο του Σάμουελ Μπέκετ, στο οποίο οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ.

Στην αγγλική του μετάφραση από τον ίδιο τον Μπέκετ, το έργο έχει υπότιτλο "τραγικωμωδία σε δυο πράξεις". Το έργο αποτελεί έκφραση του Θεάτρου του παραλόγου.

Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις.


(τα παραπάνω από την Ελληνική Βικιπαίδια, καθώς περιμένουμε τον πρωθυπουργό)






Για να περάσει η ώρα, βάλτε στο γραμμόφωνο τον Εθνικό Ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης
[χώρος για φωτογραφία της Γενικής Γραμματέα του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας]


ή το τραγούγι-υπογραφή της Ντίσνεϋλαντ.
[χώρος για φωτογραφία του Τσίπρα]






Σημείωση: Η Ελληνική Βικιπαίδια από την οποία αντέγραψα τα παραπάνω αναφέρει ότι ο Μπέκετ έβαλε τον υπότιτλο στην Αγγλική ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ του έργου. Παράλογο, εφ' όσον ο Μπέκετ έγραφε στα Αγγλικά, άρα η Αγγλική έκδοση δεν ήταν μετάφραση. Όμως ο Μπέκετ ήταν Ιρλανδός και έγαφε στα Αγγλικά ΚΑΙ στα Γαλλικά. Η Ελληνική Βικιπαίδια θα ήταν ακριβής μόνο αν ο Μπέκετ είχε γράψει το ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ τον Γκοντό στα Γαλλικά, ως αρχική γλώσσα συγγραφής. Περιμένουμε λοιπόν αν κανείς έχει πληροφορίες πάνω σ' αυτό.








3 σχόλια:

  1. πόσο επίκαιρος είσαι!!!

    και με τι χιούμορ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Δημήτρη. Λατρεύω αυτές τις αναφορές!
    Ο Μπέκετ επιτέθηκε στον ορθολογισμό και στις συμβάσεις του, υπήρξε κύριος εκπρόσωπος του μεταπολεμικού θεάτρου, μέσα από τη δραματική φόρμα του θεάτρου του παραλόγου. Αυτού του είδους το θέατρο μοιράζεται την απόγνωση του ανθρώπου που βγήκε μέσα από τη δυστυχία του Β'Παγκοσμίου Πολέμου και την αδυναμία του να καταλάβει το σύγχρονο κόσμο.

    Ο Μπέκετ γεννήθηκε στο Δουβλίνο αλλά εγκαταστάθηκε στη Γαλλία πριν από τον πόλεμο. Το "Περιμένοντας τον Γκοντό" εκδόθηκε το 1952 και ήταν γραμμένο στα γαλλικά. Αυτό το έργο εκτόξευσε τη φήμη του και έγινε ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα του θεάτρου του παραλόγου, της τάσης που θα μεταβάλλει το χώρο του θεάτρου τη δεκαετία του 1950 και θα θεωρηθεί το κρίσιμο σημείο για το πέρασμα στο μεταμοντέρνο.
    Στο έργο παρακολουθούμε τα ατελείωτα και άσκοπα παιχνίδια δυο αλητών που θυμίζουν αρκετά κλόουν, καθώς περιγράφουν ανά πάσα στιγμή την άφιξη του Γκοντό. Το σκηνικό όπως φαίνεται στη φωτο του ποστ σου -ένας δρόμος με ένα δέντρο- τονίζει το απροσδιόριστο και αόριστο του τόπου, ενώ η δράση χαρακτηρίζεται από τη στασιμότητα και το αόριστο του δρόμου. Στο "Περιμένοντας τον Γκοντό" ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει στην αναμονή, τη ζωή που συνεχίζεται άσκοπα, το χαμένο μας χρόνο, τη μεταφυσική αγωνία του ανθρώπου, τον μετεωρισμό ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα της ύπαρξης, κυρίως την αβεβαιότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ρία μου, σ' ευχαριστώ, αλλά το τραγικό έρχεται από τον Παπανδρέου, το κωμικό από τον Σαμαρά (ή ίσως το κωμικό από τον Παπανδρέου και το τραγικό από τον Σαμαρά) και το χιούμορ από τον Ελληνικό λαό -ή μάλλον το χιούμορ είναι της Μέρκελ και του λαού το δάκρυ. Κάτι τέτοιο...



    Roadartist μου Καλησπέρα και σ' ευχαριστώ! Με εκφράζει πάρα πολύ αυτή η σχολή. Για πρώτη φορά είδα τον Γκοντό στο BBC όταν ήμουν 18, λίγες βδομάδες μόνο αφού είχα νοικιάσει την πρώτη μου έγχρωμη τηλεόραση στο Λονδίνο. Και μερικούς μήνες αργότερα είδα το Our Town, ερχόμενο από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Το BBC ήταν για μένα κεντρικό στην επανεκπαίδευση του Δημήτρη έχοντας φύγει λιγότερο από 2 χρόνια αφού επέστρεψε ο Καραμανλής -σκεφτόμενος ότι η Ελλάδα ήταν πλέον σε καλά χέρια είχα αποφασίσει ότι θα μπορούσαν να με συγχωρήσουν αν έφευγα, και έτσι μπόρεσα να ανακαλύψω τους θαυμαστούς κόσμους που υπάρχουν δυό βήματα έξω από την μικρή μας αυλή. Ο Μπέκετ μου είχε ανοίξει καινούργια μάτια, και πολύ είχα αγαπήσει και τον Αλαν Μπένετ. Στην Αγγλία και στην Αμερική έλεγα τι χάνουν που δεν μπορούν να κατανοήσουν και Ελληνική λογοτεχνία -προσπαθούσαν όμως, οι ξένοι, να κατανοήσουν άλλες κουλτούρες. Αργότερα άρχισα να λέω τι κρίμα που οι περισσότεροι Έλληνες δεν μπορούν να κατανοήσουν την ξένη λογοτεχνία και τρόπο του σκέπτεσθαι. Ελάχιστοι όμως Έλληνες ενδιαφέρονται να κατανοήσουν ξένη προς αυτούς κουλτούρα -οι περισσότεροι μόνο να την ειρωνεύονται βρίσκουν άξιο. Πολύ χαρά μου δίνεις με την απάντησή σου -δεν χρειάζεται πλέον να "περιμένουμε πληροφορίες πάνω σ' αυτό", γιατί έκλεισες την ανάρτηση (ή άνοιξες τις πιθανότητες συνέχειάς της) υπέροχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.