Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Ασυμβίβαστα











Μία από τις θεμελιώδεις διαφορές νοοτροπίας και πρακτικής στην παρακολούθηση και εφαρμογή νόμων μεταξύ της Ελλάδας και άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία η Ελλάδα ανήκει σαν αναπόσπαστο μέρος, είναι ότι ενώ σε άλλες περιοχές δικαιοδοσίας της Ένωσης οι νόμοι είναι σεβαστοί, και αλλάζουν δια μέσου του συστήματος με διαδικασίες που οι ίδιοι προβλέπουν, στην Ελλάδα κρίνουμε οποιονδήποτε νόμο για το αν μας αρέσει --και αν δεν μας αρέσει, ή τον παρακάμπτουμε, ή τον αγνοούμε, πάντα προτείνοντας σαν αιτιολογία την δικαιολογία της αυθαίρετης γνώμης. Η αιτιολόγηση αυθαιρεσίας με υποκειμενικές δικαιολογίες.

Κυκλοφορεί μια είδηση σήμερα, ότι "το Ευρωπαϊκό δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα (και την Ιταλία) για απελάσεις μεταναστών", όπου "το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ελλάδα και την Ιταλία στην υπόθεση συλλογικής απέλασης μεταναστών και αιτούντων άσυλο την περίοδο 2008-2009".

Αυτό που δεν γράφτηκε είναι το πόσο συχνά γίνεται αυτό και πως η Ελλάδα δεν είναι απλά μία από τους "συνήθεις υπόπτους", αλλά, μονίμως ένοχη, αμετανόητη και αδιάφορη περί αυτού, στην εθνική της συλλογική συνείδηση.

Ένα από τα πολλά άλλα παραδείγματα καταδίκης της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον γιατί δεν αφορά καν την Ελλάδα ευθέως, αλλά, η Ελλάδα αναφέρεται στην απόφαση ως γνωστή και δεδομένη ένοχος. Στις 14 Νοεμβρίου του 2013, το δικαστήριο καταδίκασε την Γερμανία επειδή η Γερμανία επέστρεψε έναν μετανάστη στην Ελλάδα (όπου και είχε πρώτα εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Το δικαστήριο έγραψε στην απόφασή του ότι "βάση των συνθηκών που υφίστανται στην Ελλάδα σε σχέση με την υποδοχή των αιτούντων άσυλο και την διεκπεραίωση αιτήσεων για άσυλο, η Γερμανία έπρεπε να είχε κρατήσει η ίδια τον μετανάστη διεκπεραιώνοντας την αίτηση στην Γερμανία".
Δηλαδή, σε αυτήν, την άλλη μία από πολλές άλλες περιπτώσεις, μία χώρα, η Γερμανία, καταδικάστηκε επειδή επέστρεψε έναν μετανάστη στην Ελλάδα ενώ η συμπεριφορά της Ελλάδας ήταν γνωστή. Παραβιάστηκαν, λέει η απόφαση, τα δικαιώματα του μετανάστη, όταν η Γερμανία τον επέστρεψε σε μία χώρα, την Ελλάδα, η οποία ήταν γνωστή για τις μόνιμες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο ρατσισμός, εθνικισμός, εκδηλωνόμενο μίσος και γενική άγνοια/έλλειψη σχετικής παιδείας της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι ένα γεγονός, δεδομένο, γνωστό διεθνώς στους αρμόδιους κύκλους δικαιοσύνης --όπου ο κάθε Έλληνας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, είναι πάντα πρόθυμος να προβάλει τις υποκειμενικές του δικαιολογίες για να αποδείξει ότι, στα μάτια του ίδιου τουλάχιστον, δεν είναι ρατσιστής, μισάνθρωπος ή εθνικιστής, αλλά φταίνε οι μετανάστες, η Ευρώπη, οι εξωγήινοι, ποτέ ο ίδιος, για τον τρόπο με τον οποίον η Ελληνική κοινωνία και σε προέκταση και συνέπεια το Ελληνικό σύστημα συμπεριφέρονται.

Φυσικά, και ο Έλληνας έχει δικαιώματα. Το δικαίωμα της γνώμης του. Και εφ' όσον η γνώμη του Έλληνα διαφέρει τόσο ριζικά με τους Ευρωπαϊκούς νόμους και ιδέες που καλείται να σεβαστεί, γιατί δεν βγαίνει εθελοντικά από μία τόσο ασυμβίβαστη με την προσωπικότητά του Ένωση. Πιθανόν, βέβαια, μία από τις δικαιολογίες να είναι πως δεν έχει λεφτά να ακολουθήσει τους νόμους... ίσως θα έπρεπε η Ευρώπη να πλερώσει γρόσι, για να φέρεται η Ελλάδα πιο ανθρώπινα στους μετανάστες; όπως φέρεται στους τουρίστες; Ίσως αν η Ευρώπη έδινε αυτόματα 100 ευρώ σε κάθε μετανάστη να πάει να αγοράσει σουβενίρ από τουριστικά μαγαζιά με το που περνάει τα σύνορα...

















2 σχόλια:

  1. http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=452860

    από την άλλη:

    http://blogs.wsj.com/brussels/2014/09/30/proposed-eu-migration-commissioner-avramopoulos-talks-the-talk/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα αγαπητή Emily!

      Ενδιαφέροντα άρθρα.


      Το πρώτο, στην Ελευθεροτυπία, χωρίς να παίρνει ιδιαίτερη θέση (περίπτωση-εξαίρεση για την "καινούργια" Ελευθεροτυπία) αναφέρει με αρκετά καλό δημοσιογραφικό ήθος την έρευνα από το Πάντειο. Η οποία έρευνα φαίνεται να είναι μία αντικειμενική παρουσίαση της Ελληνικής πραγματικότητας και, δυστυχώς, ιδίως των νέων. Περιγράφει τις ακριβείς συνθήκες και προϋποθέσεις που γεννάν τον παλιό, ατόφιο φασισμό του Μουσολίνι και της αναβίωσης του "πνεύματος" των λαμπρών προγόνων του (προγόνων μας)...

      Σημείωση: Έχω βαρεθεί να ακούω ότι όταν εμείς είχαμε πολιτισμό οι άλλοι κρεμόντουσαν από τα δέντρα. Δεν τον είχαμε εμείς τον πολιτισμό που να πάρει η ευχή! Τον είχανε εκείνοι που ζούσαν εδώ πριν 2.500 χρόνια. Ένα πολιτισμό που στο απόγειό του κράτησε γύρω στα 200 χρόνια. Και άλλοι, στην Αίγυπτο και την κίνα και την ινδία, είχανε πολιτισμούς όταν στα νότια βαλκάνια κρεμόντουσαν από τα δέντρα!


      Το δεύτερο άρθρο που παραθέτεις είναι πιο δύσκολο να το "ξετυλίξουμε".

      Διαλέγω μερικές φράσεις που είναι ίσως κάποιες από τις άκρες των περιπλεγμένων νημάτων:

      Asylum advocates welcomed Mr. Avramopoulos’s answers to lawmakers’ questions, but stressed that he needed to succeed in actually implementing them. ”"He knew how to make the right noises,” Δηλαδή... τα λόγια είναι εύκολα όταν ξέρεις τι να πεις για να είσαι αρεστός.

      Mr. Avramopoulos’s predecessor, Swedish liberal Cecilia Malmström, had similarly ambitious plans for EU migration policy, but her tenure was marked by infighting between EU member states. Δηλαδή... το τι λένε από εκείνο το γραφείο μέχρι το τι υιοθετείται στο τέλος, έχει κάποια απόσταση.

      He called on the Parliament to “support me to support Frontex” in seeking a bigger budget for the agency to take on these new tasks Δηλαδή, δώστε χρήμα!

      Προσωπικά, πιστεύω ότι το καθοριστικό συστατικό δεν είαι ούτε οι νόμοι, ούτε τα λεφτά, ούτε οι δημόσιες υπηρεσίες, αλλά, η εν πλειοψηφία νοοτροπία, ηθική και πιστεύω μιας κοινωνίας. Και σε αυτόν τον καταλύτη... προκόψαμε εμείς που ...είχαμε πολιτισμό όταν οι άλλοι κρεμόντουσαν από τα δέντρα. Για μένα, από το σημείο από το οποίο κοιτώ την κατάσταση... είναι αίσχος και ντροπή.

      Διαγραφή

Σημειώσεις σχετικά με τα σχόλια:

Η Αποθήκη Σκέψης δεν δέχεται "Ανώνυμα" σχόλια, γιατί μερικοί ανώνυμοι διάλεγαν να μην υπογράφουν καν με κάποιο όνομα κάτω από το σχόλιό τους. Ενώ ούτε η μπλογκική ταυτότητα ούτε ένα όνομα γραμμένο κάτω από ένα σχόλιο σημαίνουν τίποτα, η προδίδουν κανένα πραγματικό στοιχείο, η πλήρης ανωνυμία δείχνει απλά έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού προς τους άλλους σχολιαστές. Ζητώ συγγνώμη για αυτήν την αλλαγή από τους φίλους που υπέγραφαν τα ανώνυμα σχόλιά τους και ελπίζω να βρείτε έναν τρόπο να συνεχίσετε να σχολιάζετε όποτε θέλετε.


Για να απαντήσετε σε μεμονωμένα σχόλια, κάντε κλικ στο λινκ "Reply" κάτω από το κάθε σχόλιο. Για να συνεχιστεί η σειρά σχετικών σχολίων κάτω από ένα συγκεκριμένο σχόλιο πρέπει να πατάτε το λινκ "Reply" κάτω από το αρχικό σχόλιο της σειράς.

Για να γράφετε ανεξάρτητο σχόλιο πρέπει να χρησιμοποιείτε το κουτί σχολίων κάτω-κάτω χωρίς να πατάτε "Reply" προηγουμένως.