Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

Ζωώδη

 


Πέρσι σας γέμισα αναρτήσεις εξηγώντας τι συμβαίνει στην Αμερική, αλλά όσο περνάνε οι βδομάδες τόσο η κατάσταση όχι απλά χειροτερεύει αλλά και επεκτείνεται πάρα πολύ επικίνδυνα. Βενεζουέλα, Γρηλανδία, Νταβός, Μινεάπολις, Μέην... και η ICE (Γκεστάπο).

Και πολλά από αυτά για τα οποία σας πληροφορούσα γίνονται όλο και περισσότερο εμφανή. 

Δηλαδή, ότι δεν πρόκειται ούτε για «οικονομία», ούτε για πολιτική, ούτε τίποτα τέτοιο.
Πρόκειται απλά για ρατσισμό.
Για την τελευταία υστερική επίθεση του τι αντιπροσωπεύει ο παλιός Νότος, έχοντας βρει τον κοινωνιοπαθή μωρό νάρκισσο απαταιώνα σαν δικαιολογία μπροστάρη.

Είναι βέβαια χαριτωμένο όταν Ευρωπαίοι θρέφουν τις δικές τους εντυπώσεις αποδίδοντας την Ευρωπαϊκή τους νοοτροπία (και παιδεία) στους Αμερικανούς, αλλά όσο πιο γρήγορα βγάλει το δάχτυλό της από τον πισινό της και κατανοήσει η Ευρώπη περί τίνος πρόκειται, όπως σχεδόν το κατάφερε στο Νταβός, τόσο μπορεί να καταφέρει να σωθεί η ίδια από αυτό προς το οποίο κατρακυλά η Αμερική παίρνοντας τον κόσμο μαζί της. 

Λαμβάνω αρκετά email, SMS, WhatsApp, κλπ., από φίλους, συνεργάτες, καλούς φίλους, συγγενείς και άλλους στην Ελλάδα, Ιταλία, Αγγλία, Βόρειο Ιρλανδία, Σουηδία, Κροατία, Αυστρία και αλλού όπου όλοι με ρωτάνε το ίδιο πράγμα: «Τι συμβαίνει στην Αμερική, Δημήτρη;» 

Έγραψα λοιπόν μια σύντομη απάντηση, την μετέφρασα σε τέσσερεις γλώσσες και την επικολλώ κατά το δέον σαν απάντηση στην πάντα ίδια αυτή ερώτηση, όποτε την λαμβάνω.

 

«Γεια σου, αγαπητ…  ………

Κάνεις μια καλή ερώτηση.

Δεν νομίζω ότι οι Ευρωπαίοι ή οι πολίτες άλλων χωρών του 21ου αιώνα καταλαβαίνουν (ή μπορούν να πιστέψουν) τι συμβαίνει στην Αμερική. Είναι ρατσισμός. Είναι στην πραγματικότητα πολύ απλό. Λευκοί εθνικιστές, Αμερικανοί φασίστες και χριστοφασίστες, νεοναζί και η Κου Κλουξ Κλαν προσπαθούν να κερδίσουν επιτέλους τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1861-1865 αφ’ ενός με το να ανατρέψουν τους Νόμους για τα Πολιτικά Δικαιώματα και το Δικαίωμα Ψήφου του 1964-1966 και αφ’ εταίρου κυνηγώντας τους μη-λευκούς μετανάστες. Όλα αυτά επειδή προβλέπεται ότι οι λευκοί θα γίνουν μειονότητα μέχρι το 2040. Προσπαθούν να εξαλείψουν τους μη λευκούς. Είναι ένας φυλετικός πόλεμος, που ξεκινά με μια δικτατορία. Στο τέλος όλων αυτών, θα γίνει εμφύλιος πόλεμος με αίμα στους δρόμους.»

 

Όλοι μου απαντούν με καλά επεξεργασμένα σκεπτικά, σαν ενήλικες. Ένα ζευγάρι πάρα πολύ καλοί μας φίλοι από την Ρώμη, εκείνη συνταξιούχος της Γερουσίας και εκείνος συνταξιούχος συνταγματάρχης μου απάντησαν «Σοφή η παρατήρησή σου». 

Καμία σοφία. Ανοιχτά μάτια, ανοιχτό μυαλό και λίγη παδεία. Και πολύ εμπειρία.

Όσο αδιανόητη και να φαίνεται η απάντηση, ένας άνθρωπος με παιδεία, ικανός να συζητήσει εποικοδομητικά, αμέσως αισθάνεται την λάμπα να ανάβει πάνω από το κεφάλι του και είναι εύκολο να καταλάβει ότι ενώ προσπαθούσε να βρει λογική βασισμένη στον εικοστό πρώτο αιώνα, η πραγματικότητα στην χώρα που αποτελείται από όλες τις φυλές, τις θρησκείες και τις κοινωνίες της Γης, έπεσε τελικά στην παγίδα του να μην μπορεί να υπερβεί την ζωώδη φύση του ανθρώπου.





~~~



Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026

Εικονογράφηση

 

"Βούλα Παπαϊωάννου εν ώρα εργασίας", 1950


Είναι ενδιαφέρον πως υπάρχουν περισσότερες γνωστές Ελληνίδες Φωτογράφοι τον Εικοστό Αιώνα από όσοι είναι οι γνωστοί Έλληνες Φωτογράφοι. Προσωπικά, για ότι αφορά η γνώμη μου, αν πρέπει να αναφέρουμε μόνο μία Ελληνίδα Φωτογράφο, η καλλιτεχνική, τεχνική και προσωπική αξία της Βούλας Παπαϊωάννου, και ως φωτογράφος, ως άνθρωπος και ως πατριώτις είναι αναμφισβήτητη.

Διεθνώς, η Βούλα Παπαϊωάννου έχει χαρακτηριστεί και ως η Ελληνίδα Cartier Bresson. Ενώ τόσο ο Henri Cartier Bresson όσο και η Βούλα Παπαϊωάννου είναι αριστοτεχνικοί φωτογράφοι ντοκιμαντέρ, της σχολής Humanist Photography (Ουμανιστικής Φωτογραφίας), τα βασικά σημεία σύγκρισης είναι τα θέματά τους και τα στυλ τους: ο Henri Cartier Bresson είναι γνωστός για την αποτύπωση της «αποφασιστικής στιγμής» μέσα από ειλικρινείς, συχνά καθολικά αναγνωρίσιμες ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις με έμφαση στην αρτιότητα της σύνθεσης, ενώ η Βούλα Παπαϊωάννου επικεντρώθηκε στα συγκεκριμένα βάσανα και την ανθεκτικότητα του ελληνικού λαού, ειδικά κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καταγράφοντας την δεινή του θέση και τις ανθρωπιστικές κρίσεις με ακατέργαστο συναίσθημα.



Βούλα Παπαϊωάννου: Καθρέφτης στην αυλή σχολείου, 1946


Η Βούλα Παπαϊωάννου, γεννημένη στην Λαμία το 1898, έζησε 92 χρόνια μέχρι το 1990 στην Αθήνα.

Φωτογράφησε την κατοχή και την περίοδο του εμφυλίου, συχνά κινδυνεύοντας να συλληφθεί από τις κατοχικές δυνάμεις καθώς φωτογράφιζε για να φυγαδευτούν από την αντίσταση οι φωτογραφίες της και να γίνει γνωστός στο εξωτερικό ο αγώνας των Ελλήνων.

Το έργο της είναι από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της Ελληνικής Φωτογραφίας του Εικοστού αιώνα, και 12.500 αρνητικά της φυλάσσονται στο Μουσείο Μπενάκη.

Κατά την γνωμη μου, στις φωτογραφίες της ζει η ταυτότητα ενός λαού, απεικονισμένη κατά την διάρκεια μιας από τις πιο θεμελειώδεις και οδυνηρές στιγμές εξέλιξής του. Το έργο της είναι μια κληρονομιά που άφησαν οι ίδιοι οι Έλληνες στο μέλλον τους.


Είχα ασχοληθεί με Ελληνίδες και ξένους φωτογράφους επίσης σε αυτή την ανάτηση του 2023

https://dimitristhinks.blogspot.com/2023/03/blog-post_23.html



Μερικές φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου



















































































~~~