Φταίω εγώ. Φυσικά. Μια φορά είπα να δω κι εγώ έναν αγώνα ποδοσφαίρου αλλά δεν είχα μπλουζάκι της Γερμανίας να φορέσω ούτε μαύρες-κίτρινες-κόκκινες μπογιές να πασαλειφτώ, κι η ομάδα μου έχασε. Βλέπετε, όποτε βλέπαμε με τον Κώστα Σάββατο απόγευμα αγώνα μπέης μπωλ μεταξύ των Red Sox της Βοστώνης και των αιώνιων αντίπαλων μας των Yankees της Νέας Υόρκης, μόλις αρχίζαμε να χάνουμε φόραγα ένα μπλουζάκι και ένα καπέλο των Yankees και οι Red Sox κερδίζανε -τέτοιος γκαντέμης που είμαι (και ο Κώστας έσκαγε στα γέλια).
Ευτυχώς δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο, και το ευγενές αυτό άθλημα και εγώ έχουμε καταφέρει να κρατηθούμε σε ασφαλή απόσταση, οπότε δεν έχω ιδέα τι λέω.
Αλλά, ήταν άραγε φυσικό για το άθλημα να βλέπουμε τα 15-20 από τα 90 λεπτά τους Γερμανούς να κάνουν πάσες ο ένας στον άλλον ανενόχλητοι; Επίσης πρέπει να πω ότι ακόμα κι ένας ανίδεος σαν κι εμένα μπορούσε άνετα να υποψιαστεί ότι η Ελλάδα έπαιζε αμυντικά -και είπα κιόλας: "παίζουν αμυντικά! θα κουραστούνε και θα χάσουνε το τέμπο". (Όλοι ξέρουν ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση).
υγ. Και κάτι ακόμα: ο προπονητής της Γερμανίας ήταν νέος και έδειχνε ότι τον ενδιέφερε τι γινόταν στο γήπεδο. Ο δικός μας ήταν ένας γεροπαράξενος βαριεστημένος ανέκφραστος που όταν κοίταζε το ρολόι του ήταν μάλλον γιατί περίμενε πότε θα πάει σπίτι του παρά για το πόσα λεπτά μένουν να καθοδηγήσει τους παίκτες του. Γιατί αυτό;
