Η Ιστορία μας είναι κάτι που μας κάνει υπερήφανους, δεν είναι; Όλοι την ξέρουμε, όλος ο κόσμος την θαυμάζει. Η μάχη του Μαραθώνα, παραδείγματος χάριν θεωρείται θεμελιώδης στιγμή για την ιστορία της Ευρώπης, εφ' όσον εκείνη η πρώτη νίκη κατά της επεκτεινόμενης Περσίας, το 490 Προ Κοινής Εποχής (και οι μετέπειτα νίκες στην Σαλαμίνα το 480 ΠΚΕ, και στις Πλαταιές το 479 ΠΚΕ) επέτρεψε τα επόμενα 200 χρόνια ακμής των Αθηνών τα οποία μέχρι σήμερα επηρεάζουν τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Παραδείγματος χάριν, ο Βρετανός φιλόσοφος Τζων Στούαρτ Μιλς (1806-1873), προτείνει ότι η μάχη του Μαραθώνα έχει μεγαλύτερη σημασία στην ιστορία και της Βρετανίας ακόμη από την μάχη του Χέηστινγκς του 1066 τη Κοινής Εποχής.
Και ποιός Έλληνας δεν αισθάνεται υπερήφανος όποτε αθλητές κάπου στην Γη αγωνίζονται σε Μαραθώνιο, ο οποίος αναφέρεται στον στρατιώτη που έτρεξε από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να αναγγείλει "Νενικήκαμεν!" και να ξεψυχήσει: τον Φειδιππίδη. Ή μήπως τον έλεγαν Φιλιππίδη; ή ...Θέρσιπος; Ερχίος, ή Ευκλής; Πως τον έλεγαν τον μαραθωνοδρόμο βρε παιδιά;
Κι αν σας έλεγα ότι ο μαραθωνοδρόμος δεν υπήρξε; ότι το "Νενικήκαμεν!" δεν το φώναξε κανείς, και κανείς δεν πέθανε τρέχοντας εν πλήρη στολή από τον Μαραθώνα στην Αθήνα μετά την μάχη;
Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ένας αγγελιοφόρος ονομαζόμενος Φειδιππίδης στάλθηκε από την Αθήνα στην Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια για την επερχόμενη μάχη με τους Πέρσες. Έτρεξε 225 χιλιόμετρα σε περίπου 24 ώρες (Οι Σπαρτιάτες ήθελαν πολύ να βοηθήσουν αλλά δεν μπορούσαν γιατί είχαν έναν εορτασμό ο οποίος τους απαγόρευε να πολεμήσουν μέχρι το επόμενο φεγγάρι). Στην επιστροφή προς την Αθήνα ο θεός Παν σταμάτησε τον Φειδιππίδη και τον ρώτησε γιατί δεν τον λατρεύουν οι Αθηναίοι. Ο Φειδιππίδης του υποσχέθηκε ότι οι Αθηναίοι θα τον λατρέψουν και ο θεός Παν βοήθησε στην μάχη του Μαραθώνα φυτεύοντας στις ψυχές των Περσών το ιδιαίτερο στυλ τρελού φόβου, του Παν, τον πανικό. Μετά, οι Αθηναίοι του αφιέρωσαν μια σπηλιά στον βράχο της Ακρόπολης και του προσέφεραν θυσία μια φορά τον χρόνο.
Στον Μαραθώνα βρέθηκαν 9.000 ή 10.000 Αθηναίοι, και 1.000 Πλαταιείς απέναντι από ένα Περσικό στρατό που κατά διάφορες αρχαίες αναφορές μπορεί να αριθμούσε 200.000 ή 600.000 στρατιώτες και 10.000 ιππείς, και, κατά σημερινές εκτιμήσεις μπορεί να ήταν 25.000 ή 300.000 στρατιώτες και 600 πλοία.
Κατά τις πέντε ημέρες που οι δύο στρατοί στέκονταν αντιμέτωποι πριν την μάχη, ένα μέρος του περσικού στόλου έπλευσε για να περάσει από το Σούνιο και να φτάσει δια θαλάσσης στην Αθήνα. Μετά την μάχη του Μαραθώνα, όπου σκοτώθηκαν μόνο 192 Αθηναίοι και 11 Πλαταιείς (και κάπου 6.400 Πέρσες), οι Αθηναίοι στρατιώτες, κάπου 9.000, κουρασμένοι από την μάχη, έφυγαν αμέσως προς την Αθήνα για να προλάβουν το μέρος του περσικού στόλου που είχε πλεύσει προς το Σούνιο.
Ο Αθηναϊκός στρατός έφτασε στην παραλία του Σαρωνικού, με τα πόδια, το απόγευμα, και είδαν τα Περσικά πλοία να φεύγουν, τελειώνοντας έτσι την μάχη και εδραιώνοντας την νίκη των Αθηναίων και των Πλαταιών κατά του στρατού του Δαρείου της Περσίας.
Οι περισσότερες αναφορές στον μύθο του μαραθωνοδρόμου λανθασμένα τον αποδίδουν στον Ηρόδοτο. Ο μαραθωνοδρόμος αναφέρεται πρώτα από τον Πλούταρχο, πεντακόσια χρόνια μετά την Μάχη του Μαραθώνα, στο Περί δόξας Αθηνών, γραμμένο τον πρώτο αιώνα την Κοινής Εποχής, ο οποίος, Πλούταρχος, μεταφέρει τον μύθο ως αναφερόμενο στις εργασίες του Ηρακλείδη εκ Πόντου οι οποίες έχουν χαθεί. Ο Πλούταρχος δίνει το όνομα του μαραθωνοδρόμου ως Θέρσιπος, ή Ερχίος, ή Ευκλής. Ο Λούκιος, τον δεύτερο αιώνα της Κοινής Εποχής γράφει τον ίδιο μύθο αλλά ονομάζει τον μαραθωνοδρόμο Φιλιππίδη.
Σε κάμποσα χειρόγραφα του Μεσαίωνα, των Ιστοριών του Ηρόδοτου, το όνομα του αγγελιοφόρου που έτρεξε από την Αθήνα στην Σπάρτη γράφεται Φιλιππίδης αντί για το όνομα Φειδιππίδης που είχε αρχικά γράψει ο Ηρόδοτος.
Όπως έγραψα πρόσφατα, ...ο κάθε ένας παρουσιάζει την ιστορία όπως θέλει, και ο κάθε άλλος την πιστεύει όπως τον βολεύει. Εκείνοι που οφθαλμοφανώς δεν ξέρουν ιστορία είναι όσοι πιστεύουν ότι την ξέρουν σωστά :-)
Η Ιστορία είναι κεντρική στον ανθρώπινο πολιτισμό γιατί είναι η απτή εφαρμογή της ανθρώπινης ικανότητας να κατανοεί τις έννοιες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αυτή η ικανότητα είναι που μας δίνει την δυνατότητα να πλοηγούμε το μέλλον μαθαίνοντας από το παρελθόν, και να δίνουμε στον εαυτό μας, τους γύρω μας και τους απογόνους μας ταυτότητα.
Όμως, πολύ συχνά, αν όχι σχεδόν συνέχεια, τα μαθήματα που διδάσκουν στους εαυτούς τους οι άνθρωποι βασίζονται σε μύθους, υποκειμενικότητα και φαντασία -και εγωισμό ή ιδιοτέλεια. Και είναι κρίμα, γιατί η πραγματικότητα είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσα από την φαντασία... Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ προτιμώ 9.000 στρατιώτες να βαδίζουν γρήγορα εν στολή από τον Μαραθώνα στον Σαρωνικό, και να βλέπουν το περσικό στόλο να γυρίζει προς ανατολάς και να επιστρέφει στην Ασία, παρά έναν φουκαρά να τρέχει σαν παλαβός και να τα κακαρώνει...
Πόσα άλλα γεγονότα, που τώρα θρέφουν τον εθνικισμό μας, λέτε να ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τον Μαραθώνιο, και, πόση εγκυρότητα λέτε να έχουν πολλές από τις μπαρούφες που πετάνε οι "πατριώτες" γύρω μας, και όσον αφορά την πρόσφατη αλλά και την αρχαία "ιστορία" μας;
Και ποιός Έλληνας δεν αισθάνεται υπερήφανος όποτε αθλητές κάπου στην Γη αγωνίζονται σε Μαραθώνιο, ο οποίος αναφέρεται στον στρατιώτη που έτρεξε από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να αναγγείλει "Νενικήκαμεν!" και να ξεψυχήσει: τον Φειδιππίδη. Ή μήπως τον έλεγαν Φιλιππίδη; ή ...Θέρσιπος; Ερχίος, ή Ευκλής; Πως τον έλεγαν τον μαραθωνοδρόμο βρε παιδιά;
Κι αν σας έλεγα ότι ο μαραθωνοδρόμος δεν υπήρξε; ότι το "Νενικήκαμεν!" δεν το φώναξε κανείς, και κανείς δεν πέθανε τρέχοντας εν πλήρη στολή από τον Μαραθώνα στην Αθήνα μετά την μάχη;
Ο Ηρόδοτος γράφει ότι ένας αγγελιοφόρος ονομαζόμενος Φειδιππίδης στάλθηκε από την Αθήνα στην Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια για την επερχόμενη μάχη με τους Πέρσες. Έτρεξε 225 χιλιόμετρα σε περίπου 24 ώρες (Οι Σπαρτιάτες ήθελαν πολύ να βοηθήσουν αλλά δεν μπορούσαν γιατί είχαν έναν εορτασμό ο οποίος τους απαγόρευε να πολεμήσουν μέχρι το επόμενο φεγγάρι). Στην επιστροφή προς την Αθήνα ο θεός Παν σταμάτησε τον Φειδιππίδη και τον ρώτησε γιατί δεν τον λατρεύουν οι Αθηναίοι. Ο Φειδιππίδης του υποσχέθηκε ότι οι Αθηναίοι θα τον λατρέψουν και ο θεός Παν βοήθησε στην μάχη του Μαραθώνα φυτεύοντας στις ψυχές των Περσών το ιδιαίτερο στυλ τρελού φόβου, του Παν, τον πανικό. Μετά, οι Αθηναίοι του αφιέρωσαν μια σπηλιά στον βράχο της Ακρόπολης και του προσέφεραν θυσία μια φορά τον χρόνο.
Στον Μαραθώνα βρέθηκαν 9.000 ή 10.000 Αθηναίοι, και 1.000 Πλαταιείς απέναντι από ένα Περσικό στρατό που κατά διάφορες αρχαίες αναφορές μπορεί να αριθμούσε 200.000 ή 600.000 στρατιώτες και 10.000 ιππείς, και, κατά σημερινές εκτιμήσεις μπορεί να ήταν 25.000 ή 300.000 στρατιώτες και 600 πλοία.
Κατά τις πέντε ημέρες που οι δύο στρατοί στέκονταν αντιμέτωποι πριν την μάχη, ένα μέρος του περσικού στόλου έπλευσε για να περάσει από το Σούνιο και να φτάσει δια θαλάσσης στην Αθήνα. Μετά την μάχη του Μαραθώνα, όπου σκοτώθηκαν μόνο 192 Αθηναίοι και 11 Πλαταιείς (και κάπου 6.400 Πέρσες), οι Αθηναίοι στρατιώτες, κάπου 9.000, κουρασμένοι από την μάχη, έφυγαν αμέσως προς την Αθήνα για να προλάβουν το μέρος του περσικού στόλου που είχε πλεύσει προς το Σούνιο.
Ο Αθηναϊκός στρατός έφτασε στην παραλία του Σαρωνικού, με τα πόδια, το απόγευμα, και είδαν τα Περσικά πλοία να φεύγουν, τελειώνοντας έτσι την μάχη και εδραιώνοντας την νίκη των Αθηναίων και των Πλαταιών κατά του στρατού του Δαρείου της Περσίας.
Αργότερα, στην λαϊκή φαντασία και μέσα από τους μύθους που ξεπήδησαν, το τρέξιμο του Φειδιππίδη από την Αθήνα στην Σπάρτη και η γρήγορη μεταφορά του στρατού από τον Μαραθώνα στον Σαρωνικό συγχύστηκαν σε ένα φαντασιακό γεγονός, το τρέξιμο του μαραθωνοδρόμου να αναγγείλει την νίκη. Ο μύθος θέλει τον Φειδιππίδη να τρέχει από τον Μαραθώνα στην Αθήνα, να φωνάζει "Νενικήκαμεν!" και να ξεψυχά.
Οι περισσότερες αναφορές στον μύθο του μαραθωνοδρόμου λανθασμένα τον αποδίδουν στον Ηρόδοτο. Ο μαραθωνοδρόμος αναφέρεται πρώτα από τον Πλούταρχο, πεντακόσια χρόνια μετά την Μάχη του Μαραθώνα, στο Περί δόξας Αθηνών, γραμμένο τον πρώτο αιώνα την Κοινής Εποχής, ο οποίος, Πλούταρχος, μεταφέρει τον μύθο ως αναφερόμενο στις εργασίες του Ηρακλείδη εκ Πόντου οι οποίες έχουν χαθεί. Ο Πλούταρχος δίνει το όνομα του μαραθωνοδρόμου ως Θέρσιπος, ή Ερχίος, ή Ευκλής. Ο Λούκιος, τον δεύτερο αιώνα της Κοινής Εποχής γράφει τον ίδιο μύθο αλλά ονομάζει τον μαραθωνοδρόμο Φιλιππίδη.
Σε κάμποσα χειρόγραφα του Μεσαίωνα, των Ιστοριών του Ηρόδοτου, το όνομα του αγγελιοφόρου που έτρεξε από την Αθήνα στην Σπάρτη γράφεται Φιλιππίδης αντί για το όνομα Φειδιππίδης που είχε αρχικά γράψει ο Ηρόδοτος.
Όπως έγραψα πρόσφατα, ...ο κάθε ένας παρουσιάζει την ιστορία όπως θέλει, και ο κάθε άλλος την πιστεύει όπως τον βολεύει. Εκείνοι που οφθαλμοφανώς δεν ξέρουν ιστορία είναι όσοι πιστεύουν ότι την ξέρουν σωστά :-)
Η Ιστορία είναι κεντρική στον ανθρώπινο πολιτισμό γιατί είναι η απτή εφαρμογή της ανθρώπινης ικανότητας να κατανοεί τις έννοιες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αυτή η ικανότητα είναι που μας δίνει την δυνατότητα να πλοηγούμε το μέλλον μαθαίνοντας από το παρελθόν, και να δίνουμε στον εαυτό μας, τους γύρω μας και τους απογόνους μας ταυτότητα.
Όμως, πολύ συχνά, αν όχι σχεδόν συνέχεια, τα μαθήματα που διδάσκουν στους εαυτούς τους οι άνθρωποι βασίζονται σε μύθους, υποκειμενικότητα και φαντασία -και εγωισμό ή ιδιοτέλεια. Και είναι κρίμα, γιατί η πραγματικότητα είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσα από την φαντασία... Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ προτιμώ 9.000 στρατιώτες να βαδίζουν γρήγορα εν στολή από τον Μαραθώνα στον Σαρωνικό, και να βλέπουν το περσικό στόλο να γυρίζει προς ανατολάς και να επιστρέφει στην Ασία, παρά έναν φουκαρά να τρέχει σαν παλαβός και να τα κακαρώνει...
Πόσα άλλα γεγονότα, που τώρα θρέφουν τον εθνικισμό μας, λέτε να ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τον Μαραθώνιο, και, πόση εγκυρότητα λέτε να έχουν πολλές από τις μπαρούφες που πετάνε οι "πατριώτες" γύρω μας, και όσον αφορά την πρόσφατη αλλά και την αρχαία "ιστορία" μας;
Σημείωση: Αναφέρομαι σε ημερομηνίες "Προ Κοινής Εποχής" (ΠΚΕ) και ημερομηνίες "της Κοινής Εποχής" (ΚΕ), αντί για Προ και Μετά Χριστού, όπως είναι διαδεδομένο πλέον σε ακαδημαϊκούς κύκλους σήμερα, γιατί η Ιστορία της ανθρωπότητας ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, όχι μόνο στους Χριστιανούς -άρα είναι λάθος να αναφερόμαστε στην παγκόσμια Ιστορία οροθετώντας με κριτήρια μιας συγκεκριμένης θρησκείας.
Άλλωστε είναι ακαδημαϊκά παραδεκτό ότι, πρώτον, λείπει το έτος "Μηδέν" από την αρίθμηση του ΠΧ και ΜΧ, και, δεύτερον, ότι ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, αν πράγματι ήταν ιστορικό πρόσωπο, γεννήθηκε κατά πάσαν πιθανότητα το 4, ή το 6, Προ Κοινής Εποχής, και η αρίθμηση που δόθηκε σαν βασισμένη στην γέννησή του είναι λανθασμένη ούτως ή άλλως. Για το 4 Προ Κοινής Εποχής συνηγορούν δύο γεγονότα: Πρώτον, η ευθυγράμμιση πλανητών το 6 ΠΚΕ (άστρο της Βηθλεέμ;) και η απογραφή πληθυσμού της Ιουδαίας που έγινε κατά τα Ρωμαϊκά αρχεία στο 4 ΠΚΕ. Έτσι, η έκφραση "Κοινή Εποχή" αναφέρεται σε κοινό μέτρημα χρόνου άσχετα από οποιαδήποτε θρησκεία, ή γέννηση συγκεκριμένου ανθρώπου.
Αν ο Ιησούς υπήρξε και γεννήθηκε το 4 ΠΕ, τώρα, κανονικά, θα έπρεπε να έχουμε το Χριστιανικό έτος 2016.
Εν τω μεταξύ, σήμερα, 29 Οκτωβρίου του έτους 2012 της Κοινής Εποχής:
- Για τον Ιουδαϊσμό είναι Cheshvan 13, του έτους 5773.
- Και για το Ισλάμ είναι Zul-Qi'dah/Zul-Hijjaj 13, του έτους 1433.
- Για τον πολιτισμό των Maya, βρισκόμαστε στο τέλος ενός κύκλου πέντε περιόδων 125 ηλιακών ετών, ο οποίος θα κλείσει στις 12 Δεκεμβρίου, 2012 της Κοινής Εποχής. Υπάρχουν πολλές εκδοχές, οι περισσότερες των οποίων ανακυκλώνουν τον χρόνο μετά από περιόδους εκατομμυρίων ετών. Παραδείγματος Χάριν: Η μέτρηση των Μάγια "12.0.0.0.0" συμπίπτει με τις 18 Σεπτεμβρίου του έτους της Κοινής Εποχής 1618, και η μέτρηση "13.0.0.0.0" συμπίπτει με τις 21 Δεκεμβρίου του 2012.
- Για τους Βουδιστές, έχουμε το έτος 2332
- Για τον Ινδουισμό, συγκεκριμένα Yudhisthira Samvat, έχουμε το έτος 5113...
Διαλέγετε και παίρνετε!
Τέλος πάντων, η μάχη του Μαραθώνα έγινε πριν 2.502 χρονια (κάπου 100 γενεές). Γι αυτό μπορούμε να έιμαστε σχεδόν σίγουροι :-)
