Όροι

pre-classical liberalism

Είτε παίρνεις από τους πλούσιους να δώσεις στους φτωχούς,
είτε δανείζεσαι από τους τραπεζίτες να δώσεις στους εξωστρακισμένους για να σε ψηφίσουνε,
είτε αγωνίζεσαι για οποιουδήποτε είδους ελευθερία,
κι αν ακόμα βάλεις τον βασιλιά να υπογράψει την μάγκνα κάρτα,
ή απελευθερώσεις τον κόσμο από το κράτος,
μύθοι θα γραφτούν για σένα και ο κόσμος θα τραγουδήσει τ' όνομά σου
(ίσως να γυρίσει καμιά ταινία και το Χόλυγουντ)
--αλλά ο δρόμος είναι δύσκολος όχι τόσο για το πως ξεκινά αλλά για το που μπορεί να καταλήξει...
...αν δεν προσέχεις.

Ο όρος "Φιλελεύθερος" ακούγεται σαν λέξη Ελληνική, αλλά, στην συγκεκριμένη έννοια ταυτοποίησης πολιτικο-οικονομικών πεποιθήσεων, δεν είναι καθόλου, μα καθόλου Ελληνική. Ο όρος "Liberal" ξεκίνησε σαν απάντηση στην Βιομηχανική Επανάσταση στην Βρετανία και στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα.

Η πρώτιστη και σημαντική διαφοροποίηση της λέξης μεταξύ της γενέτειρας Αγγλικής γλώσσας και της υιοθετημένης στην Ελληνική, ήταν το θέμα μιας προηγούμενης ανάρτησης μου: "Ελεύθερος" πριν ένα χρόνο περίπου (ή, όπως θα έγραφαν σε άλλα μπλογκ, "πριν ένα χρόνο γράψαμε ότι..." --ίσως κάποια μέρα να γίνω κι εγώ αρκετά σημαντικός για να γράφω στο πρώτο πληθυντικό, αλλά, όχι ακόμα).

Η λέξη Liberal ξεκινά από την λέξη Liberty, και η λέξη Liberty είναι μια από τις δύο λέξεις στα Αγγλικά που πραγματεύονται πτυχές της γενικότερης έννοιας της Ελευθερίας. Η άλλη είναι η λέξη Freedom. Αλλά, στα Ελληνικά και Liberty και Freedom μεταφράζονται με την ίδια, μια λέξη: Ελευθερία, χάνοντας τις λεπτομέρειες στις οποίες εξειδικεύονται οι δύο διαφορετικές λέξεις στα Αγγλικά. Στην Ελληνική σκέψη δεν προχωρούμε στον διαχωρισμό των εννοιών. Στα Αγγλικά όμως, όπως είχα θυμίσει στην προηγούμενη ανάρτηση, το Άγαλμα της Ελευθερίας το λένε Statue of Liberty και όχι Statue of Freedom. Υπάρχει σημαντική διαφορά.

Η διαφορά αυτή, όπου στα Ελληνικά τα τσουβαλιάζουμε όλα σε μια λέξη, είναι υπεύθυνη για τις παρεξηγήσεις που γίνονται συνεχώς, στα Ελληνικά, όσον αφορά την χρήση λέξεων όπως "Φιλελεύθερος" και "Νεοφιλελεύθερος". Στα Ελληνικά είναι πια σχεδόν "βρισιές" για τους περισσότερους, αυτές τις μέρες, εννοώντας κάποιους που επιβουλεύονται την κάτω-μεσαία και εργατικές τάξεις.

Που φτάσαμε, όταν λέμε ότι κάποιος που είναι "φίλος της ελευθερίας" επιδιώκει εκούσια ή ακούσια την δυστυχία του 60% περίπου των συμπολιτών του. Είσαι φίλος της ελευθερίας;! Καπιταλιστή κακούργε!!

Στον δέκατο ένατο αιώνα, ο όρος Liberal ο οποίος είχε ήδη γεννηθεί τον 18ο αιώνα από ιδέες όπως του Άνταμ Σμιθ, ξεκίνησε να αποκτά ενέργεια εννοώντας την υποστήριξη των civil liberties ("ελευθεριών" των πολιτών) με "μικρή" κυβέρνηση υπό το γράμμα του Νόμου, προστασία της ιδιοκτησίας και πίστη σε οικονομική πολιτική απελευθερωμένη από τους ασφυκτικούς και άδικους νόμους της άρχουσας τάξης.

Ήταν η εποχή όταν η Βιομηχανική Επανάσταση είχε αντικαταστήσει τους Αυλικούς του Βασιλιά με τους Βιομήχανους, και έτσι η Βιομηχανία ήταν κράτος εν κράτη εκμεταλλευόμενη τους εργαζόμενους σε βαθμό χειρότερο από τότε που ήταν δουλοπάροικοι των ευγενών. Οι Βιομήχανοι γινόντουσαν οι καινούργιοι "ευγενείς".

Δεν είναι πολύ ξεκάθαρο το κατά πόσον οι βιομήχανοι εκτοπισαν τους αυλικούς ως μέρος του δρόμου για την ελευθερία της αγοράς, ή αν οι Liberal σκέψεις του 19ου αιώνα είχαν να κάνουν και με την αντικατάσταση των αυλικών από τους βιομηχάνους και αντιδρούσε, η σκέψη, στο γεγονός αυτό καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη --ίσως, περιέργως, και τα δύο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, Η σκέψη Liberal, τον 19ο αιώνα, άντλησε από την ψυχολογία της υποκειμενικής κατανόησης του τι σημαίνει, ή τι θα έπρεπε να σημαίνει, ελευθερία του ατόμου.

Εκείνη την πρώτη εμψύχωση του όρου Liberal σήμερα την ονομάζουμε "Classical Liberalism". Η εξειδίκευση στον όρο "Classical" εννοεί πρώτιστα ένα χρονικό παράθυρο (όπως "Κλασσική Ελλάδα" εννοεί τα 200 χρόνια από 5ο έως 4ο αιώνα προ της Κοινής  Εποχής, και "Κλασσική Μουσική" εννοεί την μουσική που γράφτηκε μεταξύ του 1750 και 1820). Το χρονικό παράθυρο του "Κλασσικού Φιλελευθερισμού" βρίσκεται στα μέσα προς το τέλος του 19ου αιώνα.

Ο "Κλασσικός Φιλελευθερισμός" εξελίχθηκε, μετά από τα τέλη του 19ου αιώνα, σε πολλά "κλαδιά" και "μετεμψυχώσεις", πολύ διαφορετικά μεταξύ τους.

Στον "Κλασσικό Φιλελευθερισμό" σήμερα αποδίδουμε απόγονους και συγγενείς τους οποίους αποκαλούμε με πολλά ονόματα συμπεριλαμβανομένων των:
    Anarcho-capitalism
    Conservative
    Democratic
    Green
    Libertarianism
    Liberal feminism
    Liberal nationalism
    Neoliberalism
    Ordoliberalism
    Paleoliberalism
    Radical centrism
    Radicalism
και άλλα...

Κάθε ένας από τους παραπάνω μπορεί να πει ότι ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ, αμέσως ή εμμέσως, από τον Κλασσικό Φιλελευθερισμό, αλλά φυσικά δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ΕΙΝΑΙ Κλασσικός Φιλελευθερισμός (λέγεται άραγε ο Μάνος Χατζιδάκις "κλασσικός" συνθέτης επειδή χρησιμοποίησε την [κλασσική] μουσική του Μότσαρτ στο Ήλιε μου, Ήλιε μου Βασιλιά μου;)

Γιατί όχι; επειδή, εκτός του ότι οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες του δεκάτου ενάτου αιώνα δεν υφίστανται πλέον, η κάθε μία από τις θέσεις διανόησης που αναφέρονται στην παραπάνω λίστα συμπεριλαμβάνουν, η κάθε μια, σημαντικές διαφορές και απομάκρυνση σκεπτικού από τον προπάππου (ή προ-προ-θείο) Κλασσικό Φιλελευθερισμό.

Αξιοσημείωτο ότι η λίστα παραθέτει μεταξύ άλλων δύο αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους παρατάξεις: τους Libertarians και τους Neoliberals.

Την σημαντική διαφορά μεταξύ Libertarians και Neoliberals θα την αφήσω για άλλη ανάρτηση (άκουσα εκπνοή ανακούφισης;) Αλλά μπορώ εδώ να παρατηρήσω ένα βραχυκύκλωμα που βλέπω να συμβαίνει μεταξύ του Classical liberalism από την μία μεριά, και των Libertarians και Neoliberals από την άλλη μεριά: Και οι Libertarians και οι Neoliberals, όπως και οι anarchocapitalists πρεσβεύουν απόλυτη ελευθερία της αγοράς. Η ελευθερία της αγοράς εκ του ορισμού της, και στην φυσική της εξέλιξή της, συγχωνεύει τα συμφέροντα, καθώς αυτά επιτυγχάνουν σαν επιχειρήσεις και αγοράζουν η μία την άλλη, προς την δημιουργία μονοπωλίων. Από την άλλη μεριά, ήταν τα βιομηχανικά "αρχέτυπα" μονοπώλια των βιομηχάνων της Βιομηχανικής Επανάστασης τα οποία προκάλεσαν την αντίθεση πολλών ανθρώπων μέσα στο ευρύτερο φάσμα του τότε νεογέννητου Liberalism.

[Έτσι, ως ενδιαφέρουσα υποσημείωση, ο αγγλικός όρος Libertarian έχει ετυμολογικές ρίζες Γαλλικές, στην Γαλλία, Γαλλική Επανάσταση (1789) και τους Libertines, 17ο, 18ο και 19ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένου και του Μαρκησίου Ντε Σαντ. Σήμερα, "Libertine", στα Αγγλικά, εννοεί ένα άτομο χωρίς ηθικούς φραγμούς.]

Το "βραχυκύκλωμα" που ανέφερα παραπάνω έγκειται στο ότι διανοήσεις όπως των Libertarian και των Neoliberal έχουν σαν αναπόφευκτο ενδεχόμενο αποτέλεσμα την δημιουργία του φεουδαρχικού οικονομικού περιβάλλοντος το οποίο προσπάθησε να αντικαταστήσει ο Κλασσικός Φιλελευθερισμός.

Αν δεν δίνουμε συνεχή προσοχή σε αυτό το λεπτό σημείο, τότε κινδυνεύουμε να καταλήξουμε σε αποτελέσματα όπου κάθε αναζήτηση ελευθερίας θα παραπαίει στην απλή αντικατάσταση παλιών "τζακιών" με καινούργια "τζάκια" (Ανδρέας Παπανδρέου). Ή, μιας βασιλείας με μια δικτατορία (Λένιν/Στάλιν).

Η δυσκολία δεν είναι στην απόκτηση της Ελευθερίας αλλά στη διατήρησή της. Δεν είναι τόσο η Δικαιοσύνη που θα έπρεπε να είναι "τυφλή", όσο η Ελευθερία --επειδή, όταν "βλέπεις" τίνεις να επιλέγεις μεταξύ εκείνων που βλέπεις, αλλά, η Ελευθερία ανήκει σε όλους, συνεχώς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Libertarians ή οι Neoliberals πιστεύουν κάτι το οποίο αντιτίθεται στις αρχές του Κλασσικού Φιλελευθερισμού --αλλά, επισημαίνει ότι χωρίς ελέγχους, κανονισμούς και νόμους, και χωρίς κοινωνική υποδομή και δίχτυ ασφαλείας για του αδύναμους, οι πρακτικές των Libertarian και των Neoliberal ξεφεύγουν λόγω της φύσης τους κατά την εξέλιξή τους από το αρχικό σκεπτικό και δημιουργούν τις συνθήκες στις οποίες αντιτίθεντο. Μόνο που στην αναπόφευκτη κατάληξή τους οι καινούργιοι δουλοπάροικοι ανήκουν σε υπερ-εταιρείες των βιομηχάνων αντί στο κράτος του βασιλιά και των αυλικών (όσο ο κόσμος αλλάζει τόσο οι άνθρωποι παραμένουν ίδιοι στις αναπόφευκτες δομές της κοινωνίας τους).

Οι Libertarians ιδιαίτερα, πιστεύουν στην μη-επέμβαση της κυβέρνησης, ελάχιστους νόμους και σε άλλα σχετικά, με την έλλειψη  των οποίων δεν υπάρχουν οι έλεγχοι, κανονισμοί και νόμοι (ή, πιο συγκεκριμένα η δύναμις να εφαρμοστούν και η πρόνοια για την εργατική τάξη) που θα αναχαίτιζαν την εξέλιξη της ελεύθερης οικονομίας σε φεουδαρχισμό και δουλοπαροικία.

Επίσης, το πιστεύω των Libertarians και Neoliberals, στο να μην υπάρχει κοινωνική περίθαλψη ή δίχτυ ασφαλείας για τους αδύναμους, επιταχύνει την κατάντια της κοινωνίας στο περιβάλλον πόλωσης φεουδαρχισμού και δουλοπαροικίας αποδυναμώνοντας την βάση του εργατικού δυναμικού (άλλωστε το καλύτερο παράδειγμα που μπορούν οι Neoliberals να παραθέσουν για την εφαρμογή των ιδεών τους, εις πρόσωπο των Chicago boys, είναι η στυγνή δικτατορία του Πινοσέ).

Παρεμπιπτόντως, η απάντηση κατά την υποκειμενική μου γνώμη στον αναπόφευκτο φεουδαρχισμό της Ελεύθερης Αγοράς δεν είναι ο Σοσιαλισμός (ο οποίος περιορίζει και ευνουχίζει την ατομική ελευθερία), ούτε τα Κινήματα και Επαναστάσεις, αλλά η συνεχής, σε ατομικό επίπεδο, συνειδητοποίηση, από μέρους των αγοραστών [μέσω παιδείας και μόρφωσης], του ότι η δύναμις βρίσκεται στα χέρια τους και ότι οι βιομήχανοι έχουν δύναμη μόνο όταν τους την παραδώσουν στα πλαίσια της προσωπικής τους ευθυμίας (και επιθυμίας) εκείνοι που απολαμβάνουν τα προϊόντα των βιομηχάνων, συμπεριλαμβανομένων των δανείων ως προϊόντα προς αγορά. Η συνειδητοποίηση του πολίτη σε ατομικό επίπεδο θα έπρεπε να παίρνει δύναμη από ένα κράτος των πολιτών από τους πολίτες για τους πολίτες και την πρόνοια και δίχτυ ασφαλείας το οποίο θα διέθετε στην κοινωνία.

Το ηθικό δίδαγμα εδώ είναι ότι καμία ιδέα, κανένας συνειρμός διανόησης δεν μπορεί να είναι μονολιθικός και άκαμπτος στην φυσική εξέλιξή και προέκτασή του. Ότι, η απόλυτη ατομική ελευθερία λειτουργεί αναπόφευκτα εναντίων του συνόλου των ατόμων και το ότι είναι τρομερά δύσκολο να διατηρήσεις την ατομική ελευθερία χωρίς να αποδυναμώσεις την κοινωνία ή να επέμβεις στην λειτουργία της ζυγαριάς που κρατάει στα χέρια της η Δικαιοσύνη. Είναι επίσης δύσκολο να μεριμνήσεις για την μακροημέρευση μιας κοινωνίας και την κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς να επέμβεις σε ατομικές ελευθερίες. Δεν είπε κανείς ποτέ ότι είναι εύκολο, και σίγουρα δεν είναι όσο εύκολο όσο το παρουσιάζουν οι σημερινοί Libertarians.

Το ηθικό δίδαγμα είναι επίσης ότι δεν μπορεί καμία διανόηση να επαναπαυτεί σε "γραμμές" που τραβιούνται υποκειμενικά και βασίζονται στην υπόθεση ότι η φύση αυτορυθμίζεται. Η φύση ακολουθεί την εντροπία και η εντροπία πάντα κλίνει προς το χάος ή την αποσύνθεση. Στην περίπτωση της ελεύθερης αγοράς η αποσύνθεση έρχεται όταν η Ελεύθερη αγορά εξελικτικά καταλήξει σε φεουδαρχισμό, διαλύοντας την Ελευθερία (Liberty) [γι' αυτό άλλωστε και στις ΗΠΑ απαγορεύονται τα μονοπώλεια --είναι αυτή η απαγόρευση ένα από τα μέτρα εναντίων του αναπόφευκτου αποτελέσματος μιας ελεύθερης αγοράς].

Προσωπικά, είμαι ενεργός υπέρμαχος της Ελεύθερης Αγοράς και της Ελευθερίας του ατόμου, και μου αρέσουν πραγματικά, σε επίπεδο ρομαντισμού, πολλά από όσα πιστεύουν οι Libertarians --ως ενός σημείου, οι Libertarians αναπαράγουν την ηχώ των αρχών των πατριωτών της εποχής της Αμερικανικής Επανάστασης, και αργότερα της άγριας δύσης. Αλλά, δεν μπορώ να ασπαστώ τον Libertarianism γιατί στην εφαρμογή του συμπεριλαμβάνει τον παιδαριώδη εγωισμό και τις παρωπίδες οι οποίες αναπόφευκτα φέρνουν την κατάλυση των βασικών του αξιών, και στον σημερινό απλοϊκό του τόνο υποβιβάζει την νοημοσύνη παρουσιάζοντας τον υποκειμενικό εγωκεντρισμό σαν αντικειμενισμό. 

Post

Ένας Libertarian άνθρωπος, μπροστά από τον Λευκό Οίκο.
"Ανακαλέστε την Πραγματικότητα"
(...πως μεταφράζεται αυτό... κάτι σαν "δεν μου αρέσει η πραγματικότητα, ακυρώστε την")

Η εφημερίδα Washington Post, που απεκάλυψε και ξετύλιξε το σκάνδαλο του Watergate το 1972-1974 οδηγώντας στην παραίτηση του Νίξον, είναι από τις ελάχιστες έγκυρες εφημερίδες που έχουν μείνει στον κόσμο, μαζί με τους New York Times.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου μαραμένα "παιδάκια" χρησιμοποιούν ονόματα δημοσιογράφων της Αυγής στα μπλογκ τους ως "έγκυρη και αντικειμενική βιβλιογραφία", στην Αμερική, μια έγκυρη εφημερίδα σαν την Washington Post δημόσια ανακοινώνει ότι υποστηρίζει τον άλφα ή τον βήτα πολιτικό, σε συγκεκριμένα παράθυρα του χρόνου της Ιστορίας και για συγκεκριμένα θέματα. Το επίτευγμα είναι ότι ενώ η εφημερίδα ανακοινώνει με ειλικρίνεια ότι υποστηρίζει, ας πούμε τον Ομπάμα αντί τον Ρόμνι, οι αναγνώστες της εφημερίδας είναι εκείνοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι που αποφασίζουν, μέρα με την μέρα, χρόνο με τον χρόνο, ότι η δημοσιογραφία της εφημερίδας είναι επαγγελματική και αντικειμενική (σε αντίθεση με τους αγράμματους που παριστάνουν τους δημοσιογράφους στην Ελλάδα και δεν ξέρουν καν πως να παραπέμψουν σε πηγές τα γεγονότα που παραθέτουν λειψά, υποκειμενικά και εκτός πλαισίου -στην Ελλάδα είσαι δημοσιογράφος αν ξέρεις τις λέξεις: "τόνισε¨, "υπογράμισε", "σημείωσε", και μερικές άλλες).

Οι εφημερίδες γενικά στις ΗΠΑ έχουν πάρει το μέρος του Ομπάμα, ή απλά έχουν αρθρογραφήσει περί της ανευθυνότητας των Ρεπουμπλικάνων και την απαγωγή του κόμματος από τα άκρα της δεξιάς.

Το Post, πρόσφατα δημοσίευσε μερικά πολύ καλά κομμάτια τα οποία είναι πέρα αμφισβήτησης ως προς την πτώση, ή τουλάχιστον ριζική αλλαγή, στο κόμμα των Ρεπουμπλικάνων.

Παραθέτει, στο σύνολο των δημοσιευμάτων, μια καλή απάντηση στα ανεύθυνα, χαζοχαρούμενα παιδάκια που υποστηρίζουν ότι το κλείσιμο της κυβέρνησης δεν έβλαψε την Αμερική και ότι μια τεχνητή χρεοκοπία και προσωρινή στάση πληρωμών δεν θα ήταν και τόσο σπουδαίο πράμα.

Αυτά τα μαλακισμένα βέβαια θα απαντήσουν ότι η Washington Post φαίνεται Δημοκρατικών τάσεων, άρα δεν δίνουν σημασία. Όμως, φαίνεται πως ξεχνάνε ότι ο καινούργιος ιδιοκτήτης της Washington Post είναι ο ιδιοκτήτης της amazon.com, Τζεφ Μπέζος, ανεπίσημα δεδηλωμένος Libertarian (alleged)

:-)
Απλά, ο κύριος Μπέζος είναι ένα εξαιρετικό και θετικό παράδειγμα Libertarian γιατί διαθέτει κάτι πολύ σπάνιο και πολύ χρήσιμο: Μυαλό.

Την εφημερίδα δεν την αγόρασε η amazon.com αλλά ο κύριος Μπέζος, προσωπικά. Και, ενώ ως ιδιοκτήτης της amazon κανέναν δεν ενδιέφεραν οι πολιτικές του απόψεις, ως ιδιοκτήτης μιας από τις πιο έγκυρες εφημερίδες του κόσμου που μπορούν να διαμορφώνουν το πολιτικό τοπίο, οι πολιτικές του απόψεις δεν είναι απλά κεντρικό θέμα αλλά έχει υποχρέωση να τις θέσει επί τάπητος.

Μην ξεχνάμε πως όταν το 1976 ο Ρούπερτ Μέρντοχ αγόρασε την εφημερίδα New York Post, διαβεβαίωσε το προσωπικό της εφημερίδας ότι θα διατηρούσε την ακεραιότητα του χαρακτήρα της εφημερίδας. Όμως όλοι ξέρουμε τι έκανε στο τέλος: Η New York Post είναι σήμερα μια φυλλάδα. Αυτό συνιστά μια μεγάλη πρόκληση για την εγκυρότητα των Libertarian. Αν η Εφημερίδα Washington Post σε καμιά δεκαετία έχει καταντήσει φυλλάδα, το σκεπτικό των Libertarians θα έχει υποφέρει αποφασιστικό τραυματισμό της εγκυρότητάς του.

Άλλωστε είναι οι Libertarians εκείνοι οι οποίοι λένε πως η σωστή, αντικειμενική και πλουραλική πληροφόρηση είναι το σημαντικότερο συστατικό της ελεύθερης και λειτουργούσας δημοκρατίας. Το τι θα κάνει ο Μπέζος με το Washington Post είναι το μεγάλο τεστ, στα ερχόμενα χρόνια, του αν οι Libertarians συμπεριλαμβάνουν και μια πτέρυγα με υπολογίσιμη δύναμη διανόησης, ή αν αποτελούνται μόνο από ένα μάτσο πλούσια, λευκά παιδάκια που θέλουν να μην πληρώνουν φόρους καθώς αυτοϊκανοποιούνται κοιτάζοντας φωτογραφίες της Άυν Ραντ (αυτό δηλαδή που είναι προφανές μέχρι τώρα).

Για την ώρα είναι ενδιαφέρον ότι ο Τζεφ Μπέζος ανήκει σε μια ομάδα που προσέφερε έξι εκατομμύρια δολάρια στον οίκο ιατρικής περίθαλψης Qliance, που έκανε το καλό του όνομα παρακάμπτοντας ιατρική ασφάλιση και πιστεύοντας ότι 40% του κόστους περίθαλψης στις ΗΠΑ μασιέται (χλαπακώνεται) από τους ασφαλιστές (κερδοσκόπους εις βάρος της οικονομίας). Αυτή ήταν μια δωρεά η οποία θέτει τον Μπέζος σαφώς, αν όχι εμμέσως, στην πλευρά σκεπτικού της Obamacare.

Πράγμα που σημαίνει ότι, αν κάτι συμβαίνει ανάμεσα στα αυτιά σου και ο χώρος εκείνος δεν είναι κενός, μπορείς να υποστηρίξεις τον Νόμο Προσιτής Περίθαλψης, ή/και τις αρχές στις οποίες βασίζεται, και συγχρόνως να είσαι Libertarian.

Βλέπεις, μικρό μου λευκό, ευκατάστατο αγοράκι με την ιδιωτική παιδεία και ασφάλιση, έχεις επιλογές μπροστά σου κάθε μέρα, και έχεις την επιλογή μπροστά σου και τώρα: μπορείς να επιλέξεις να συλλογιστείς, ή μπορείς να επιλέξεις να παραμείνεις ένας μαλάκας.

~~~

Δημοσκόπηση: Μεγάλη ζημίωση των Ρεπουμπλικάνων μετά από το κλείσιμο της κυβέρνησης και πλατιά δυσαρέσκεια με την κυβέρνηση

Έξω από την συντηρητική φούσκα, οι Ρεπουμπλικάνοι υποφέρουν επική ζημιά

Ο Ραντ Πωλ δεν είναι νομοθέτης

Επιχειρήσεις υποστήριξαν τους Ρεπουμπλικάνους που έκαναν στροφή ενάντια στις προσδοκίες, προς την χρεοκοπία.

Συνταγή για να διορθωθούν τα (ηλεκρτονικά) προβλήματα τηε Obamacare
(ed. Τουλάχιστον στην Αμερική ο Πρόεδρος βγαίνει και λέει ότι τα προβλήματα διορθώνονται το ταχύτερο. Βγήκε κανεις από το taxisnet να παραδεχτεί, απλά, ότι υπάρχει καν πρόβλημα;)

Βάζοντας τους Ρεπουμπλικάνους στην γραμμή.

Bullshit

"One of the more pretentious political self-descriptions is "Libertarian." People think it puts them above the fray. It sounds fashionable, and to the uninitiated, faintly dangerous. Actually, it's just one more bullshit political philosophy."

--George Carlin, Napalm and Silly Putty

Libertarianism (better known as American Conservatism v2.0) is a fad political ideology for 13-year-old boys, college students, stoners, and white business owners who use the "private property" argument so they don't have to serve blacks. Libertarians (conservatives/Republicans), more commonly known as Libertards or Lolbertarians, believe that governmental "intrusion" into people's lives should be limited as much as possible--except when someone breaks into their house, they need a contract enforced, or want a health inspector to check out the local restaurants. Government is just fine in those cases. They also believe roads and civic infrastructure are naturally occurring phenomena.

Libertarianism has a big crossover with Extropians, who think that you can realize science fiction ideas like space elevators and self-genetic engineering in the near future. Most Libertarians are either 13-year-old boys, fratboys who watch South Park, people that want to appear "alternative", or paranoid survivalists living in tiny cabins in Montana where they stockpile weapons and food for the dreaded day when Big Brother comes 'round tryin' to implant fail chips in their brains. Libertarians claim to be radical philosophers but are really as bourgeoisie as they can get. Ultimately, all libertarians are really interested in is defending their petty, white, middle class interests.

Libertarians believe that humanity falls into two categories:
   1. Libertarians
   2. Sheep
Libertarianism should not be confused with Conservatism, which is exactly what conservatives do. In the same way Liberals now call themselves "Progressives", Conservatives think "Libertarian" sounds more hip.


The creation of a Libertarian:

Most Libertarians begin life as a spoiled upper-middle class and very white teen who fails to comprehend that not everyone else in the world is a spoiled upper-middle class white teen.

At first, the young libertarian-to-be has only a vague dissatisfaction. He begins to ask himself questions like:

    "What political philosophy can I both bastardize and miss the point of, so that I can justify being an even more selfish prick than I am now?"
    "How can I reconcile that I hate those who I deem aren't productive, with the fact that I don't need a job because daddy gives me a generous allowance?"
    "Why do we even need government? Surely almost seven billion people can all police themselves, right?"

The answer comes to them in two little words. Ayn Rand. Never since Barbra Streisand have words spread so far, and contaminated so many. With sixth-grade level vocabulary, and fourth-grade level philosophy, Rand's books have all the emotional depth of a two-year old's temper tantrum. "MINE!!!" Their holy prophet. She speaks the words so perfectly, the words they want to hear.

"You don't lack compassion! You just want people to get by on their own merits!", She says. "You're not a selfish asshole! You just have a sense of rational self-interest!", She affirms. "You have no obligation to the society in which you live! Governments are only there to lift up those not as good as you!", She declares.

And lo, it was good. Because if there is one thing that makes financially comfortable white people feel good about themselves, it is that they earned the benefits of being financially comfortable, clearly by their own merits.

It wasn't daddy's money that bought you your head start in life. It wasn't the better schools, the better nutrition, the better neighborhoods. It wasn't the country you were born in, or the system of laws that protected and to this day protects you. It wasn't the various government agencies making sure you have licensed doctors, clean drinking water, or safety standards for vehicles.

No, my young privileged white boy, you did it all. You, and only you, are responsible for all your success. And anyone who isn't as well off just didn't work as hard. And the government can only take from a productive member of society like you to give to the leeches. And there should be no laws. And even though there are laws, they don't really apply to you, because you're special. Be as selfish as you want. It's all you.

And thus, a libertarian is born.

10 Reason Why Libertarianism is Bullshit

1.  It's impossible. 

2.  It's naive.

3.  It's cold-hearted. 

4.  It ignores history. 

5.  It's not natural. 

6.  It ignores human failings. 

7.  It ignores human compassion. 

8.  It ignores Somalia. 

9.  It's selfish. 

10.  It's provincial.

There are two novels that can change a bookish fourteen-year old's life: The Lord of the Rings and Atlas Shrugged. One is a childish fantasy that often engenders a lifelong obsession with its unbelievable heroes, leading to an emotionally stunted, socially crippled adulthood, unable to deal with the real world. The other, of course, involves orcs.
—John Rogers

Ayn Rand was a philandering, Russian atheist, the author of vast doorstop-sized tomes like Atlas Shrugged and the ripped-off biography The Fountainhead, and other thick, boring books espousing, essentially, psychotic libertarian themes and ideology.

Rand claimed to be a philosopher, though preferring the title "Objectivist." In fact, her simplistic versions of philosophy were misunderstandings of Aristotelian metaphysical notions formulated thousands of years ago. Whether that makes a philosophy or an excuse for being greedy and selfish is, ironically, subjective.

The Objectivist movement is a movement based on Ayn Rand's personality cult philosophy of objectivism.

All the above copied/pasted from around the web. If I could be bothered to write anything myself I would just write that a Libertarian is someone who just doesn't fit in (is a total misfit with the brain of a rejected teenager) and came up with the bright idea to proclaim, in a "political philosophy" no less, that it is not his fault but the system's. Therefore there must be no system. Social structure and civic infrastructure will occur spontaneously every spring when the flowers are in bloom.

The only thing Libertarianism is good for is for giving a nice, poor Jewish girl, self exiled from the Soviet Union of the 1920's, the tools to fantasize that she thumbed her nose at her compatriots and showed 'em, while her privileged middle class white dropouts were grovelling at her feet begging to be burned by her cigarette! That's before she went through the last years of her life collecting Roosevelt's Social Security. Gimme a break man. Grow up.