Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

548

 

Στις 5 Νοεμβρίου 2026 ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε την διαδικασία για να μειώσει την θανατική καταδίκη πεντακοσίων σαράντα οκτώ ανθρώπων, θανατοποινιτών, από θάνατο σε ισόβια κάθειρξη. 

H πτέρυγα των μελλοθάνατων στην Καλιφόρνια αδειάζει. 

Είχα γράψει αυτή την ανάρτηση, κατά σύπτωση για το θέμα της θανατικής ποινής, πριν ένα μήνα, και ήταν έτοιμη. Ο Κυβερνήτης Νιούσομ, όμως, μου έδωσε την καλύτερη είδηση με την οποία να ξεκινήσω την ανάρτηση, και το ανακοίνωσε μόλις την δεύτερη μέρα μετά από το εκλογικό μπλε τσουνάμι με το οποίο ο Αμερικανικός λαός διεκδίκησε την ελευθερία και την δημοκρατία του από τις δυνάμεις του ρατσισμού του ψέματος, της άγνοιας και του μίσους. 

~ 548 ~

Ο πιο σημαντικός αριθμός των τελευταίων ημερών.
Πεντακόσια σαράντα οχτώ ανθρώπινα όντα δεν θα δολοφονηθούν από το κράτος,
ότι και να έχουν κάνει.

(συν το ότι ιστορική απόδειξη προτείνει ότι κάπου 10%-20% πιθανόν να είναι αθώοι)



Όλες οι κοινωνίες, πάντα και παντού περηφανεύονται για την τέχνη, την φιλοσοφία και την λογοτεχνία τους, παριστάνοντας τις κάργα κουλτουρέ, τρομάρα τες, καθώς ζουν την μόνιμη καθημερινότητα της Ιστορίας βουτηγμένες στο αίμα, τα βασανιστήρια, τον φόνο, το έγκλημα, τον πόλεμο και την ακραία υποκρισία του να βρίσκουν φούμαρα τα οποία να δικαιολογούν την δολοφονία καθιερωμένη και εγκεκριμένη από το κράτος ως νόμιμη «ποινή».

Το καθιερωμένο έθιμο ευγένειας ήταν ο, ή η μελλοθάνατος να δώσει ένα πουρμπουάρ μέσα σε ένα πουγκί στο χέρι του δήμιου συγχωρώντας τον για το ότι σε λίγα λεπτά θα τους έκοβε το κεφάλι με ένα τσεκούρι ή ένα σπαθί. Το έγκλημα για το οποίο αποκεφαλίστηκε η Αν Μπολήν ήταν ότι έδωσε κόρη αντί για γιό στον σύζυγό της, Ερρίκο τον Όγδοο. Η ειρωνεία της Ιστορίας εις βάρος του απεδείχθη ότι η κόρη της Αν Μπολήν, Ελισσάβετ, έγινε η Ελισσάβετ η Πρώτη, και επί 45 χρόνια βασιλείας έφερε τον Χρυσό Αιώνα, σαν κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας, την εποχή του Σαίξπηρ και την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας, ενώ το μόνο για το οποίο η Ιστορία θυμάται τον πατέρα της είναι ότι παντρεύτηκε έξι συζύγους και ίδρυσε την Εκκλησία της Αγγλίας με κεφαλή τον μονάρχη ώστε να αποκοπεί από τον καθολικισμό της Ρώμης που δεν του επέτρεπε να πάρει διαζύγιο. Για να θυμούνται την τύχη της κάθε μίας τα παιδιά στα σχολεία της Αγγλίας μαθαίνουν το εξής ποιηματάκι: «Divorced, Beheaded, Died, Divorced, Beheaded, Survived»

Η Αν δεν ήθελε τσεκούρι και έτσι πλήρωσε από την τσέπη της για να φέρει από το Καλαί, τότε βρετανική κτήση στην Γαλλία, έναν φημισμένο δήμιο που ήταν αριστοτέχνης στην χρήση του σπαθιού. Ο δήμιος δεν πρόλαβε να φτάσει στο Λονδίνο στην καθοριμένη ώρα και έτσι η Αν Μπολήν έπρεπε να περιμένει είκοσι τέσσερεις ώρες ακόμα για να φτάσει ο δήμιος με το σπαθί του.

Ο Κρόμγουελ, όχι ο Όλιβερ αλλά ο προ-θείος του Όλιβερ, που ήταν υπεύθυνος για την τύχη της Αν Μπολήν, αποκεφαλίστηκε και εκείνος χρόνια αργότερα, με τσεκούρι. Ο δήμιός του ήταν ερασιτέχνης και μεθυσμένος και έτσι αναγκάστηκε να δώσει στον Κρόμγουελ τρεις τσεκουριές μέχρι να καταφέρει να αποκολλήσει το κεφάλι από το σώμα τελείως.

Όταν επί Ελισσάβετ Ι θανατώθηκε η εξαδέλφη της, Μαίρη Βασίλισσα των Σκωτσέζων, το τσεκούρι χρειάστηκε να πέσει δύο φορές για να αποκολληθεί το κεφάλι της. Μετά α δήμιος σήκωσε το κεφάλι της από τα μαλλιά για να το δείξει στους παριστάμενους αλλά η Μαίρη φορούσε περούκα, και το κεφάλι της έπεσε στο χώμα καθώς η περούκα έμεινε στο χέρι του δημίου.

Αυτά την εποχή του Σαίξπηρ.





Κατάσταση της Θανατικής Ποινής Παγκοσμίως

• Πλήρης Κατάργηση: 114 χώρες έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα (συμπεριλαμβανομένων πρόσφατων περιπτώσεων, όπως ο Λίβανος), σύμφωνα με την επισκόπηση της Wikipedia για τη θανατική ποινή. Η Ελλάδα κατήργησε εντελώς την θανατική ποινή για οποιοδήποτε αδίκημα το 2005.

• Κατάργηση μόνο για Κοινά Εγκλήματα: 9 χώρες τη διατηρούν μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις εγκλημάτων, όπως εγκλήματα πολέμου ή παραβάσεις του στρατιωτικού δικαίου.

• Κατάργηση στην Πράξη (Μορατόριουμ): 29 επιπλέον χώρες δεν έχουν προχωρήσει σε εκτελέσεις εδώ και περισσότερα από 10 χρόνια ή εφαρμόζουν ενεργή πολιτική κατά των εκτελέσεων.

• Συνολική Κατάργηση (Νομική ή Πρακτική): Συνολικά 145 χώρες δεν εκτελούν πλέον ανθρώπους, ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 74% με 77% των κρατών παγκοσμίως.

• Χώρες που Διατηρούν τη Θανατική Ποινή: 47 έως 53 χώρες διατηρούν ακόμη νομικά τη θανατική ποινή και την εφαρμόζουν.


Ο Πλάτων υποστήριξε τη θανατική ποινή στο ύστερο έργο του «Νόμοι», προβλέποντάς την για σοβαρά εγκλήματα, όπως ο εκ προθέσεως φόνος, η ιεροσυλία και η εσχάτη προδοσία.

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων υποστήριξε τη θανατική ποινή για περιπτώσεις ακραίων απειλών κατά του κράτους.

Ο Ιησούς δεν διατύπωσε κάποια ρητή θέση υπέρ ή κατά της κρατικής θανατικής ποινής, γεγονός που οδήγησε σε διαρκή θεολογική συζήτηση μεταξύ των Χριστιανών. Ωστόσο, είπε το εξής: «Όποιος από εσάς είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος την πέτρα», ζητώντας από εμάς να κοιτάξουμε μέσα στον εαυτό μας πριν κοιτάξουμε οπουδήποτε αλλού.

Ο Καρλ Μαρξ άσκησε κριτική στη θανατική ποινή, γράφοντας σε άρθρο του το 1853 για την εφημερίδα «New-York Daily Tribune» ότι είναι «πολύ δύσκολο, αν όχι εντελώς αδύνατο, να θεμελιωθεί οποιαδήποτε αρχή πάνω στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί το δίκαιο ή η σκοπιμότητα της θανατικής ποινής, σε μια κοινωνία που καμαρώνει για τον πολιτισμό της».

Μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ: Ο Γάλλος αξιωματικός και πολιτικός τάχθηκε σθεναρά κατά της θανατικής ποινής, ζητώντας χαρακτηριστικά την κατάργησή της «μέχρις ότου αποδειχθεί σε εμένα το αλάθητο της ανθρώπινης κρίσης».

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι: Αντλώντας από τη δική του εμπειρία μιας εικονικής εκτέλεσης, ο Ρώσος μυθιστοριογράφος έγραψε εκτενώς —σε έργα όπως «Ο Ηλίθιος» και «Έγκλημα και Τιμωρία»— για τον ψυχολογικό τρόμο που προκαλεί η αντιμετώπιση της κρατικής θανατικής ποινής, υποστηρίζοντας ότι το ψυχικό μαρτύριο της αναμονής, το οποίο βιώνει ένας μελλοθάνατος, είναι απείρως χειρότερο από το ίδιο το έγκλημα.

Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ: Αντιτάχθηκε στη θανατική ποινή για ηθικούς και θρησκευτικούς λόγους, θεωρώντας την απολύτως ασύμβατη με τη χριστιανική αγάπη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα πολιτικά δικαιώματα.

Δικαστής Ανωτάτου Δικαστηρίου Χάρι Μπλάκμουν (1994): Έπειτα από δεκαετίες κατά τις οποίες ψήφιζε υπέρ της διατήρησης ή της ρύθμισης της θανατικής ποινής, ο Μπλάκμουν διατύπωσε μια ιστορική μειοψηφούσα γνώμη στην υπόθεση «Κάλινς κατά Κόλινς» (Callins v. Collins), δηλώνοντας ότι «το πείραμα της θανατικής ποινής απέτυχε» και ότι οι συνταγματικές εγγυήσεις δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την αυθαίρετη και μεροληπτική πραγματικότητα των δικών που οδηγούν σε θανατική καταδίκη.



Συχνά ερωτώ,
πως η θανατική ποινή, κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία ενός ανθρώπινου όντος,
συμβιβάζεται με οποιαδήποτε από τις 
αρχές της διανόησης και της ηθικής
που επικαλείται ο πολιτισμός μας,
συν την πιθανότητα να έχει καταδικαστεί ένας αθώος ή μια αθώα,
οπως έχει αποδεδειγμένα γίνει πάνω από 200 φορές μόνο από το 1970 ως σήμερα,
στην Αμερική και μόνο,
καθώς πάνω από 200 θανατοποινίτες αποδείχθηκαν αθώοι και αφέθηκαν ελεύθεροι
καθώς άλλοι θανατώνονταν ισχυριζόμενοι ότι είναι αθώοι;

Επίσης ερωτώ,
πόσοι εγείρονται, μυστικά βέβαια, με το μαρτύριο της θανάτωσης ενός ανθρωπίνου όντος;
Αυτά δεν τα λέμε;

Το σύμβολο της Χριστιανικής πίστης είναι
το γυμνό κορμί ενός άντρα να υποφέρει και να θανατώνεται καρφωμένος σε στάση υποτακτική.
Αυτά δεν τα λέμε;


Οι συντηρητικοί και τα δεξιά πολιτικά κόμματα τάσσονται, κατά κανόνα, υπέρ της θανατικής ποινής, θεωρώντας την ως μέτρο ανταποδοτικής δικαιοσύνης, απόδοσης ευθυνών και κρατικής αποτροπής απέναντι σε σοβαρά εγκλήματα. 

Αντιθέτως, οι φιλελεύθεροι, οι προοδευτικοί και τα αριστερά κόμματα τείνουν συχνότερα να αντιτίθενται στην θανατική ποινή, επικαλούμενοι ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον κίνδυνο εκτέλεσης αθώων ανθρώπων, καθώς και συστημικές αδυναμίες στα νομικά συστήματα.

Η επιστημονική έρευνα δεν έχει αποδείξει ότι η θανατική ποινή αποτρέπει το έγκλημα αποτελεσματικότερα από τη μακροχρόνια φυλάκιση.



Πριν από 90 χρόνια,
20.000 άνθρωποι παρακολούθησαν έναν μαύρο άνδρα να απαγχονίζεται
στο Όουενσμπορο στο Κεντάκι (Αμερικανικός Νότος).



Αποφασίστηκε το 2016 ότι το πορτρέτο της Χάριετ Τάμπμαν, πρώην σκλάβας
και υπέρμαχου της κατάργησης της δουλείας,
η οποία, ως «αγωγός» στο «Υπόγειο Σιδηροδρομικό Δίκτυο» (Underground Railroad),
βοήθησε εκατοντάδες Αφροαμερικανούς να δραπετεύσουν από τον Νότο
 θα κοσμεί το νέο χαρτονόμισμα των είκοσι δολαρίων.

Ο Τραμπ, το 2025, ακύρωσε την διαδικασία για την απόδοση τιμής στην Τάμπμαν.
Επειδή ο Τραμπ βρίσκει την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ανάμεσα σε ρατσιστές.
Τι; να χρησιμοποιούν εικοσάρικα στην Αλαμπάμα με μια νέγρα σκλάβα μπροστά-μπροστά; Αμ δε!

Επίσης, ο Τραμπ επανέφερε τις ομοσπονδιακές εκτελέσεις θανατικής ποινής το 2025,
οι οποίες τελούσαν υπό αναστολή από το 2003.


Η νόμιμη δολοφονία δεν έχει αποτέλεσμα σωφρονιστικό αλλά έχει κίνητρο εκδίκησης.

Το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» το βρίσκουμε στην Παλαιά Διαθήκη που είναι η Ιουδαϊκή θρησκεία,
αλλά το Ισραήλ έχει καταργήσει την θανατική ποινή διατηρώντας την μόνο για εγκλήματα
όπως η προδοσία, η γενοκτονία, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και η κατασκοπεία σε καιρό πολέμου.

Στην Καινή Διαθήκη, τον Χριστιανισμό, βρίσκουμε το ότι
«Η λήψη του απέραντου ελέους του Θεού απαιτεί την επίδειξη του ίδιου ελέους προς τους άλλους.»
 

Πως είναι δυνατόν να μην χαρακτηρίσουμε την πίστη στον Χριστιανισμό υποκρισία
αν συνοδεύεται από αποδοχή της θανατικής ποινής ως μέρος της νομοθεσίας
που ενστερνίζεται μια κοινωνία;


Σε οποια θρησκεία, φιλοσοφία ή επιστήμη να αφοσειώνει κανείς την ζωή του,
πως συμβιβάζεται με το να δέχεται τον φόνο ανθρωπίνων όντων έστω και με τον νόμο;





Ο πολιτισμός του Ανθρώπου.





~~~




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου