Δεν νομίζω να μπορεί να αλλάξει τίποτα ποτέ στην Ελλάδα. Είναι αυτό που είναι, και, όσοι δεν είναι, μπορούν να φύγουν όπως έφυγα εγώ, ή να μείνουν κάπου που για εκείνους είναι καθαρτήρι ή κόλαση. Μετά από τρεις μέρες στο χωριό μας αρχίζω να ηρεμώ σιγά-σιγά. Οι μνήμες είναι γλυκές από τους φίλους και την οικογένεια που είδαμε πάλι. Αλλά όσον αφορά την εμπειρία του να βρίσκεται κανείς στην Ελλάδα, είναι κάτι το τραγικό με μόνη ανταμοιβή την αναχώρηση.
Δεν μιλάω για την λεγόμενη κρίση. Άλλωστε έχουν πια μουλώξει όλοι κατανοώντας πλέον ότι δεν θα τους επαναφέρει στα παλιά ούτε ο Τσίπρας ούτε κανείς άλλος. Η παράδοση είναι γενική και εκφράζεται με εσωστρεφή κατάθλιψη.
Ο Τσίπρας είναι το μόνο πολιτικό πρόσωπο που έμεινε στην σκηνή και θα είναι στο κέντρο της σκηνής για τα επόμενα 30 χρόνια είτε σαν πρωθυπουργός, είτε σαν αξιωματική αντιπολίτευση, είτε σαν πρόεδρος της δημοκρατίας. Κάποτε θα εμφανιστεί κάποιος νέος, καινούργιος, να τον αντιπαραθέσει, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει για κάμποσα χρόνια.
Από τον Ιούλιο, όταν σταμάτησε την Ελλάδα από το να πέσει στην άβυσσο, ο Τσίπρας έχει αλλάξει και είναι σωστός, μέσα στο πλαίσιο, με την οπτική του ότι αφ' ενός δεν είχε την παραμικρή πείρα, την οποία έπρεπε να αποκτήσει στα γρήγορα, και, αφ' εταίρου δεν είχε ούτε έχει συνεργάτες που να ξέρουν τι τους γίνεται. Το μπουλούκι των ανίδεων παραμένει μπουλούκι ανίδεων. Αυτό το δεύτερο είναι σημαντικό και δε ξέρω που θα πάει. Αλλά ο Τσίπρας έχει εξασφαλίσει τα επόμενα 30 χρόνια και την θέση του στην Ιστορία, δίπλα στον Καραμανλή και τον Ανδρέα.
Δεν με ενοχλεί το ότι χρειάστηκε 8 μήνες και 80 δισεκατομμύρια Ευρώ να πάρει χαμπάρι και να μάθει, και να μπει στο καλούπι. Με ενοχλεί το ότι ξεκίνησε από την λεγόμενη "αριστερά" και ξεγέλασε τόσους που τον είχαν πιστέψει (χάψει). Σε λίγο καιρό κανείς δεν θα θυμάται τα περί κουνουέ, συνασπισμού, σύριζα, και προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Όσο όμως τα θυμόμαστε έστω και αμυδρά καλό θα είναι να μην ξεχνάμε ότι τα χρησιμοποίησε. Το γεγονός ότι τώρα είναι μοναδικός, και ότι κάνει σωστά πράγματα, δεν αλλάζει το γεγονός του ότι ήταν, και πάντα θα είναι ένας τυχοδιώκτης. Βέβαια, και ο Μουσολίνι ξεκίνησε από την αριστερά, και ο Χίτλερ από τον σοσιαλισμό. Αλλά δεν πήγε καλά για τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, τότε. Ελπίζω να πάει καλύτερα για την Ελλάδα. Το κρίμα είναι ότι ο κοσμάκης τα έχαβε τα χάβει και θα τα χάβει, και θα τα χάψει κι από άλλους... όσους του δίνουνε την καραμελίτσα ότι φταίνε οι άλλοι οι κακοί, οι αδηφάγοι διαπλεκόμενοι, και ότι εκείνος θα τους σώσει. Αυτά ο κόσμος τα πιστεύει...
Κατά τ' άλλα, στην Κορίνθου-Πατρών, σε μονή λωρίδα με πασσάλους αριστερά και κιγκλίδωμα δεξιά, είχα ένα αυτοκίνητο μπροστά μου με ένα ΚΤΕΛ πούλμαν μπροστά από τον μπροστινό μου, και πηγαίναμε με 90 σε ζώνη των 60. Πίσω μου, κολλημένο στην εξάτμισή μου, ήταν ένα άλλο πούλμαν ΚΤΕΛ με επιβάτες που μου αναβόσβηνε τα φώτα του να πάω πιο γρήγορα. Όταν επί τέλους, κοντά στην Πάτρα, έγιναν δύο οι λωρίδες και έμεινα στα δεξιά, με προσπέρασε με μανία από αριστερά κορνάροντάς μου.
Από το παράθυρό μου, έβγαλα το χέρι μου και ύψωσα το μεσαίο μου δάχτυλο. Παραπέρα, σταμάτησα σε ένα πορτοκαλί φανάρι πριν γίνει κόκκινο και μία μοτοσυκλέτα από πίσω μου φρενάρισε (γιατί πιθανώς περίμενε ότι θα περνούσα με πορτοκαλί-προς-κόκκινο) και μανουβράρισε νευριασμένα να με προσπεράσει στο κόκκινο και να συνεχίσει. Ήταν πάνω από μεσήλικας με μία μεσήλικα κυρία πίσω του, στην παλιά, μικρή μοτοσυκλέτα. Περνώντας με μου φώναξε "Είσαι επικίνδυνος!" Έπρεπε να του είχα απαντήσει: "Μιλάει ο μοτοσικλετιστής χωρίς κράνος..." Αλλά είχε ήδη φύγει, ανάμεσα στα αυτοκίνητα που περνούσαν την διασταύρωση στην οποία είχα σταματήσει και δεν θα με άκουγε. Ας κοιτάξουν μερικοί στον καθρέφτη πριν μιλήσουνε για την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα...
