Ρομάνια

Έχω ένα καλό φίλο στην Αμερική, δέκα χρόνια μεγαλύτερό μου, μορφωμένο, δικηγόρο, που επειδή το όνομα του χωριού μας είναι Σαν Μπενεντέτο ιν Αλπε, λόγω του «Άλπε» λέει σε όλους ότι ο Δημήτρης και η Μαργαρίτα ζουν στις Ιταλικές Άλπεις, κι' ας μας έχει επισκεφτεί εδώ στο χωριό δυό φορές... Επίσης, είναι κάπου τρεις-τέσσερεις (ίσως πέντε), άλλοι Έλληνες και άλλοι Αμερικανοί, που επιμένουνε ότι ζούμε στην Τοσκάνη. Είναι καιρός λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε τα πράματα, ως πως το που ζούμε.

Κατ’ αρχάς, Άλπε (Alpe), σημαίνει «ορεινός βοσκότοπος». Η οροσειρά ανάμεσα στην Γαλλία, την Ιταλία και την Ελβετία έχει ορεινά βοσκοτόπια ανάμεσα στις κορυφές, γι’ αυτό και λέγεται Άλπεις. Ορεινά βοσκοτόπια έχουνε όλα τα βουνά και εμείς ζούμε στην οροσειρά των Απεννίνων, στο χωριό «Άγιος Βενεδικτίνος στα Ορεινά Βοσκοτόπια» (San Benedetto in Alpe), 280 χιλιόμετρα ευθεία γραμμή νοτιοανατολικά της οροσειράς που λέγεται Άλπεις. Ελπίζω αυτό να ξεκαθαρίστηκε πλέον. Ζούμε στα Απέννινα! Appennino Tosco-Romagnolo.

Το άλλο, με την Τοσκάνη, είναι λίγο πιο πολύπλοκο.

Θα θυμάστε όλοι την αρχαία Γαλατία.
Όλοι πιστεύουν ότι η αρχαία Γαλατία είναι η σημερινή Γαλλία, βόρεια από τις Άλπεις. Όχι ακριβώς. Η αρχαία Γαλατία έφτανε από τον Ατλαντικό ως 300 χιλιόμετρα νότια των Άλπεων σε όλη την σημερινή βόρεια Ιταλία, μέχρι τον ποταμό Ρουβικώνα ο οποίος βρίσκεται στο Ρίμινι, 50 χιλιόμετρα ανατολικά, νοτιοανατολικά από εμάς.
Δηλαδή, εμείς, στο Σαν Μπενεντέτο ιν Αλπε, ζούμε στο νότιο άκρο της αρχαίας Γαλατίας.

Θυμάστε ότι ο Ιούλιος Καίσαρ, μεταξύ του 58 και 50 Προ Κοινής Εποχής κατέκτησε την Γαλατία για την Ρώμη.
Ολόκληρη την Γαλατία; Όχι ολόκληρη. Ένα μικρό Γαλατικό χωριό στην Αρμορική αντιστεκόταν και πάντα θα αντιστέκεται επειδή ο Δρουίδης τους ο Πανοραμίξ έφταχνε ένα μαγικό ζωμό που έκανε τους Γαλάτες χωριανούς ανίκητους εναντίων των Ρωμαίων του Καίσαρα, με πρώτους τον μικρόσωμο Αστερίξ και φυσικά τον φίλο του Οβελίξ, ο οποίος είχε πέσει κατά λάθος μέσα στην χύτρα με τον μαγικό ζωμό όταν ήταν μωρό και είχε την υπεράνθρωπη δύναμη εσαεί χωρίς να του επιτρέπει ο Πανοραμίξ να πιεί ποτέ περισσότερο μαγικό ζωμό.

Το μόνο που αγαπά ο Οβελίξ περισσότερο από το να γρονθοκοπεί τους Ρωμαίους είναι να κυνηγάει αγριογούρουνα. 

Και πάντα έλεγε για τους Ρωμαίους: «Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι» (Γαλλιστί, ή Γαλατικά, Ils sont fou ces Romains). Το οποίο στα Ιταλικά μεταφράζεται: «Sono pazzi questi Romani» (Σόνο πάτσι κουέστι Ρομάνι). 

Φυσικά, τα αρχικά του Sono pazzi questi Romani είναι: SPQR, το σύμβολο των Ρωμαϊκών Λεγεώνων, στα λατινικά: «Senatus PopulusQue Romanus» (Σύγκλητος των Πολιτών της Ρώμης).

Μπορεί εμείς να ζούμε στην νότιοανατολική άκρη της Γαλατίας και οι καλοί μου φίλοι, Αστερίξ και Οβελίξ να ζουν στην βορειοδυτική άκρη, αλλά σε αυτό βλέπω μια απόλυτη συμμετρία! Επίσης, ξέχασα να πω ότι το κυνήγι, εδώ στην νοτιοανατολική Γαλατία, και η σπεσιαλιτέ μας εδώ στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε, είναι το αγριογούρουνο.

Πρέπει να προσκαλέσω τον Οβελίξ για δείπνο μπροστά στο τζάκι μας. Πρώτα όμως πρέπει να κλέψουμε τις δάφνες από το κεφάλι του Καίσαρα για να γαρνίρουμε το αγριογούρουνο καθώς θα σιγοψήνεται συνοδεία με τις γλυκές νότες του βάρδου, Κακοφωνίξ. Μάλλον δύο αγριογούρουνα...

Απαγορευόταν να περάσει οπλοφορών στρατός νότια του ποταμού Ρουβικώνα, για την ασφάλεια της Ρώμης, η οποία βρίσκεται 230 χιλιόμετρα νότια του Ρουβικώνα. Όταν λοιπόν ο Καίσαρ επέστρεψε από την κατάκτηση της Γαλατίας (όχι όλης της Γαλατίας) και παρκάρισε την μία του Λεγεώνα στην βόρεια όχθη του Ρουβικώνα, τα νέα από την Σύγκλητο δεν ήταν ευχάριστα. Του ήτανε θυμωμένοι που έτρεχε οχτώ χρόνια με μια Λεγεώνα της Συγκλήτου στην Γαλατία χωρίς να τους στέλνει νέα και μαντάτα, ούτε θησαυρό. 

Ο Ιούλιος αποφάσισε ότι θα έπρεπε να τους δει προσωπικά να το συζητήσουνε το πράμα και έτσι αποφάσισε να περάσει την Λεγεώνα του, ένοπλη, στα νότια του Ρουβικώνα και να πάνε όλοι να δουν τι χαμπάρια στην Ρώμη, και στη Σύγκλητο. Περνώντας μάλιστα τον Ρουβικώνα, 10 Ιανουαρίου του 49 Προ Κοινής Εποχής, με την ένοπλη Λεγεώνα του νούμερο XIII, σαφής εχθρική πράξη έναντι της Ρώμης το να περάσει τον Ρουβικώνα ένοπλος, ο Καίσαρ είπε: «Ο κύβος ερίφθει» (Alea Iacta Est) δηλαδή, «Η πράξη μου που επαφίεται στην τύχη, είναι τώρα αμετάκλητη».

Εδώ βλέπουμε δάσκαλο τoυ δημοτικού του Ρίμινι να οδηγεί την τάξη του, γύρω στο 1930, συμπεριλαμβανομένου στην τάξη και του μικρου Φεντέρικο Φελίνι, εκδρομή στον ποταμό Ρουβικώνα, που στην πραγματικότητα, οπως βλέπετε, δεν είναι καθόλου ποταμός αλλά ένα απλό ρυάκι. (Federico Fellini, Roma, 1972)

Κάντε κλικ εδώ να διαβάστε κριτική μου για την ταινία Roma (1972) του Φελλίνι, που δημοσίευσα στην imdb.

Παρεμπιπτόντως, ο Καίσαρας αργότερα έδωσε στους λεγεωνάριούς του που παίρναν σύνταξη χωράφια σε ένα μέρος δυτικά της Ρομάνιας που το λέγανε Τοσκάνη. Ναι, η Ρομάνια είναι αρχαιότερη της Τοσκάνης και η Φλωρεντία όχι τόσο αρχαία όσο το Φορλί! Πάντως, από την γενικότερη περιοχή της Τοσκάνης κατάγονταν οι Ετρούσκοι, οι πρόδρομοι των Ρωμαίων και αργότερα των Ιταλών.

Και, ενώ εμείς εδώ, βόρεια του Ρουβικώνα, ζούμε στην αρχαία Γαλατία, η περιοχή μας τω καιρώ εκείνω, και σήμερα, λεγόταν και λέγεται «Μικρή Ρώμη» Romagna (Ρομάνια). Καμία σχέση με το κράτος και τους ανθρώπους της Ρουμανίας, βόρεια της Βουλγαρίας, που επίσης ονομάστηκε για την Ρώμη. Κάθε σημερινή Ιταλική επαρχία έχει την δική της διάλεκτο. Επειδή ήξερα Γαλλικά, καταλάβαινα λέξεις από την Ρομανιόλικη διάλεκτο πριν μιλήσω λέξη Ιταλικά. Αυτό, επειδή η Ρομανιόλικη διάλεκτος κατάγεται από τα Γαλατικά και τα Γαλλικά.

Στην Ιταλία το κάθε χωριό έχει ένα καμπαναριό και καμπαναριό στα Ιταλικά λέγεται καμπανίλο. Οι χωριανοί συσπειρώνονται γύρω από το καμπανίλο τους θεωρώντας το χωριό τους με το καμπανίλο τους καλύτερο από όλα τα άλλα, και αυτή η νοοτροπία λέγεται «καμπανιλίσμο». Πας τον καμπανιλίσμο λίγο παρακάτω και γίνεται φασισμός. 

Τέλος πάντων, ο Δήμος μας αποτελείται από τρία χωριά, το Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε, 190 κάτοικοι, το Μποκόνι, 110 κάτοικοι, και το Πόρτικο ντι Ρομάνια, 400 κάτοικοι. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Τρία καμπαναριά σ' ένα Δήμο! Τρία! Και αν υπολογίσετε στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε το κάτω χωριό με την εκκλησία του και το πάνω χωριό, το δικό μας, με το Αββαείο του, δύο καμπαναριά στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε μόνο, δηλαδή σύνολο στον Δήμο, τέσσερα καμπανίλε!

Tα τρία πράγματα που έδωσε η Ιταλία στον κόσμο είναι ο Φασισμός, η Μαφία και η τέχνη της Δικαιολογίας (την τέχνη της δικαιολογίας, φυσικά την έκλεψε η Ιταλία απο την Ελλάδα). Η Μαφία βέβαια είναι μόνο στην Σικελία. Και άμα πεις σε Σικελό ότι είναι Ιταλός, θα παραπονεθεί στον Νονό του. Σε άλλες περιοχές η τοπική οργάνωση που είναι ας πούμε η τοπική Μαφία έχει άλλα ονόματα. Παραδείγματος χάριν, στην Νάπολη λέγεται Καμόρα. Ως ένα άλλο παράδειγμα, οι κακές γλώσσες λένε ότι στην περιοχή της Ρώμης η Μαφία λέγεται Ιταλική Κυβέρνηση. Αλλά στο εξωτερικό τα λένε όλα Μαφία και τέρμα. Επίσης, Κόζα Νόστρα. Κόζα σημαίνει υπόθεση, αντικείμενο, πράγμα. Νόστρα σημαίνει δικό μας.

Ένα άλλο γνώριμο της Κοινωνίας εδώ στην Ιταλία είναι η Ιταλική ευγένεια. Ανέρχεται σε επίπεδα τα οποία μπορεί κανείς να τα εκλάβει ως υποκρισία. Αυτό που μου στέλνει ηλεκτρική εκκένωση στο νευρικό μου σύστημα είναι το κλασσικο «νον βολέβο ντιστουμπάρλο» (δεν ήθελα να σας ενοχλήσω). Το δεν ήθελα να σας ενοχλήσω είναι τρομερά ενοχλητικό. Πάνω σε αυτό έχω συγγράψει ένα ανέκδοτο: Φούσκωσε ο ποταμός δίπλα στο χωριό και οι χωριανοί πήγαν πάνω στον λόφο να σωθούνε. Μετά, η τηλεόραση τους ρώτησε για τις ειδήσεις αν είναι όλοι καλά. Ναι, απαντήσανε εκτός από τον κακομοίρη τον Φρανσέσκο που πνίγηκε. Πως πνίγηκε; ρώτησε ο δημοσιογράφος. Κοιμότανε, του απάντησαν. Καλά, απόρησε ο δημοσιογράφος, γιατί δεν τον ξυπνήσατε; Δεν θέλαμε να τον ενοχλήσουμε.

Το καμπαναριό του Αββαείου είναι 65 μέτρα από τα παράθυρά μας, και κάθε μέρα από τις 7 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ χτυπάει η καμπάνα κάθε ώρα όσες φορές είναι ο αριθμός της ώρας. Ντον, Ντον, Ντον… Τρείς το απόγεμα. Ντον, Ντον, Ντον, ΝΤΙΝ! Τρισήμισι η ώρα. Δώδεκα το μεσημέρι, μετά τα 12 Ντον, χτυπάνε όλες οι καμπάνες για 15 δευτερόλεπτα συνεχώς. Δέκα εφτά χρόνια που είμαι εδώ, το ρολόι που χτυπάει την ώρα είναι σχεδόν πάντα τρία λεπτά πίσω. Πρόσφατα μάλιστα, ενώ οι καμπάνες σταματάνε μετά τις 9 το βράδυ, άρχισε που και που να χτυπάει 12 φορές με 1 ολόκληρο λεπτό καμπάνες μετά, στις 12 τα μεσάνυχτα. Είναι του διαβόλου αυτά τα αυτόματα εργαλεία.

Όσον αφορά την Ιταλία, Ιταλία δεν υπάρχει λαογραφικά. Κάθε επαρχία προέρχεται από διαφορετικά Μεσαιωνικά κρατίδια, βασίλεια και πριγκιπάτα, διαλέκτους, παραδόσεις και δε συμαζεύεται. Το κράτος της Ιταλίας ο Γκαριμπάλντι το δημιούργησε και το ένωσε για πρώτη φορά, σαν Βασίλειο, το 1861 πριν 164 χρόνια. Δημοκρατία έγινε το 1946.

Όμως, όπως είπε ο Μέτερνιχ, η Ιταλία δεν ειναι τίποτα παραπάνω από μια γεωγραφική έκφραση.

Ξέρω, ξέρω, νομίζετε ότι υπάρχει μια Ιταλία, αλλά δεν υπάρχει. Εκτός αν αναπολεί κανείς τον καιρό του Μουσολίνι όταν τα τραίνα ήταν πάντα στην ώρα τους.

Τώρα μάλιστα αρκετοί Ιταλοί, κάμποσοι από αυτούς στην Κυβέρνηση, εόρτασαν την 28η Οκτωβρίου εις ανάμνηση της 28ης Οκτωβρίου του 1922 και της πορείας του Μουσολίνι και των φασιστών κατά της Ρώμης, όταν εδραιώθηκε ο φασισμός στην Ιταλία. Σας θυμίζει τίποτα η 28η Οκτωβρίου; Αν θυμίσεις στους Ιταλούς ότι υπάρχει και η 28η Οκτωβρίου 1940, θα χαμογελάσουν και θα πουνε: Αααα, μπέλα γκρέτσια!... Αλλά θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα μελετημένοι γιατί δεν τα διδάσκουν αυτά στα σχολεία για να μην ενοχλήσουν τα παιδιά με ιστορίες πολέμων στους οποίους η Ιταλία δεν κέρδισε...

Το μαυσολείο του Μουσολίνι, με αιώνια φλόγα, βιβλίο επισκεπτών, λουλούδια φρέσκα και αντικείμενα από την ζωή του, βρίσκεται στην γενέτειρά του, το Πρεντάπιο, εδώ στην Ρομάνια, 46 χιλιόμετρα κορδέλες από μας. Λίγα μέτρα από τον οικογενειακό τάφο της οικογένειας της μαμάς μας.

Ο Φελλίνι ήταν από το Ρίμινι, εδώ στην Ρομάνια, και την ταινία La Strada την γύρισε εδώ, στους δρόμους της Ρομάνιας. Η ταινία του Φελλίνι που λέγεται Αμαρκόρντ, το «αμαρκόρντ» είναι προφορά του Ρίμινι και της Ρομάνιας για το «μι ρικόρντι» (που σημαίνει, θυμάμαι).

~~~

Κοιτάξτε τον χάρτη πάνω από την ανάρτηση και κάντε κλικ να μεγαλώσει. Η επαρχία μας, η Εμίλια-Ρομάνια, είναι πορτοκαλί. Η Ρομάνια είναι το πιο χτυπητό πορτοκαλί, Το υπόλοιπο, το ασθενέστερο πορτοκαλί, είναι η Εμίλια. Ο Ρουβικώνας τελειώνει στο Ρίμινι, κάτω δεξιά. Η Τοσκάνη, στον χάρτη, ειναι μπλε, δυτικά και νότια της Εμίλια-Ρομάνια. Ίσως να θυμάστε ότι παραπάνω έγραψα ότι η επαρχία μας λέγεται Εμίλια-Ρομάνια. Τι εστί Εμίλια θα με ρωτήσετε. Ο Εμίλιο ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης και Γερουσιαστής, και σχεδίασε και έχτισε την Via Emilia (η οδός του Εμίλιο) από το Ρίμινι μέχρι το Μεδιόλανο (σήμερα, Μιλάνο), τον ίσιο δρόμο που βλέπετε στον χάρτη. Τον αριστερό. Ο παράλληλος, δεξιά, είναι ο σημερινός αυτοκινητόδρομος, η ωτοστράντα νούμερο 14. Που φρακάρει πολύ και παίρνουμε την Ρωμαϊκή Βία Εμίλια να γλυτώσουμε χρόνο. Και όλη η επαρχία βορειοδυτικά της Ρομάνιας μας, είναι η Εμίλια.

Και μας την κάνανε μια επαρχία, Εμίλια-Ρομάνια, αλλά εμείς οι Ρομανιόλοι καθόλου δεν τους πάμε αυτούς τους Εμιλιάνους. Είναι τρελοί αυτοί οι Εμιλιάνοι! Όσο για τους Τοσκάνους στην Τοσκάνη, που στον χάρτη είναι μπλε, δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Άλλος πλανήτης, εξωγίηνοι. Και δεν μπορείς να οδηγήσεις ούτε να παρκάρεις στην Φλωρεντία έτσι που έχουν καταπηδήξει το κυκλοφοριακό.

Στον χάρτη πάνω-πάνω θα δείτε τις σημαντικές πόλεις.

- Ρομάνια: Φορλί, Τσεζένα, Φαένζα, Ρίμινι, Ραβέννα,

- Εμίλια: Μπολόνια, Μοντενα, Ρετζιμίλια (Ρέτζιο Εμίλια), Πάρμα, Φερράρα,
(Το προσούτο της Πάρμας είναι από την Πάρμα, αλλά ενώ είναι το μόνο προσούτο γνωστό έξω από την Ιταλία, κάθε περιοχή κάνει το δικό της προσούτο. Το Σαν Ντανιέλε και το Νόρτσια είναι πολύ καλύτερα. Το τυρί Παρμετζιάνο Ρετζιάνο [παρμεζάνα] είναι συνεργασία μεταξύ της Πάρμας και της Ρετζιμίλια. Το τυρί Γκράνα Παντάνα είναι μια φτηνή [τσίπικη] έκδοση της παρμεζάνας)

- Τοσκάνη: Φλωρεντία (Μέδικοι, Αναγέννηση, κλπ.), Σιένα, Πίζα, Λούκα, Λιβόρνο.

Το Φορλί την Ρωμαϊκή εποχή λεγόταν Forum Livii (η αγορά του Λίβιου). Τον Μεσαίωνα το Φορλί έγινε γνωστό από την Κυρία του Φορλί, την Κατερίνα Σφόρτσα ηγεμόνισα του Φορλί και της περιοχής. Η Κατερινα καταγόταν από την αριστοκρατηκή και ηγεμονική οικογένεια Σφόρτσα του Μιλάνο. Τον δέκατο πέμπτο αιώνα, η Ρομάνια ήταν Παπική κτήση που ανήκε στον Πάπα. Ο άγιος Πατέρας είχε επαρχίες, στρατό, τράπεζα... σεμνά πράματα του Θεού. Ο Τσέζαρε Μπόρτζια (Καίσαρ Βοργίας, γιός του Πάπα Βοργία, Αλέξανδρου VI και αδελφός της Λουκριτίας, ναι, ο Πάπας είχε και παιδιά) πολιόρκησε το κάστρο του Φορλί, αιχμαλώτισε τον γιό της Κατερίνας και άρχισε να τον βασανίζει μπροστά από το κάστρο να τον βλέπει η μητέρα του η Κατερίνα και να παραδόσει την πόλη για να σώσει τον γιό της από τα βασανιστήρια. Η Κατερίνα όμως στάθηκε αγέρωχη πάνω στις επάλξεις του κάστρου του Φορλί, σήκωσε την φούστα της ψηλά να φανούν τα εσώρουχά της, και φώναξε, δεν πειράζει μπορώ να κάνω κι' άλλα παιδιά. Τελικά ο Τσέζαρε την πήγε στην Ρώμη στον μπαμπά του τον Πάπα μέσα σε ένα κλουβί με ρόδες.

Εδώ από κάτω, πιο λεπτομερής, η περιοχή μας:

Εδώ, το πάνω χωριό με το Αββαείο και το σπίτι μας,
και το κάτω χωριό με το Κέντρο Επισκεπτών του Εθνικού Παρκου.
https://www.parcoforestecasentinesi.it

 Ο ιστοχώρος που έφτιαξα για τον Καταρράκτη μας της Ακουακέτα

Τον καταρράκτη μας της Ακουακέτα και το χωριό μας τα ανέφερε ο Δάντης στην Θεία Κωμωδία, Κόλαση, Άσμα XVI, στοίχοι 94-105. Ο Δάντης ήτανε από την Φλωρεντία. Η φατρία του έχασε τις πολιτικές αναμετρήσεις και τον εξορίσανε. Στον δρόμο της εξορίας ο πατέρας της Ιταλικής γλώσσας, Dante Alighieri (1265-1321), πέρασε τον χειμώνα του 1302-1303 στο Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε και μετά χρησιμοποίησε πολλά από τα τοπία μας και ονομασίες στην Θεία Κωμωδία. Αυτή είναι η τουριστική μας κληρονομιά, εδώ στο χωριό. Ο Δάντης. Το 2021 είχαμε και τις εκδηλώσεις για τα 700 χρόνια από τον θάνατό του. Εν τω μεταξύ, οι Φλωρεντίνοι, παρά το ότι τον εξορίσανε, τώρα τον εορτάζουν και καυχόνται. Είναι τρελοί αυτοί οι Φλωρεντίνοι! 

Τα σύνορα της Τοσκάνης και της Ρομάνια είναι στον χάρτη διαγώνια από πάνω αριστερά προς κάτω δεξιά, πάνω στην ράχη των Απεννίνων. Το χωριουδάκι μας μάλιστα είναι μόνο τρία χιλιόμετρα από τα σύνορα της Τοσκάνης, μέσα στην Ρομάνια. Ήταν πάντα; Όχι πάντα. Μέχρι το 1927 το χωριουδάκι μας ήταν μέσα στην Τοσκάνη, υπό τον Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, διοικητική θέση καταγόμενη ευθεία γραμμή από τους Μέδικους της Αναγέννησης στην Φλωρεντία. Κι’ ας ήταν το χωριουδάκι μας στην Τοσκάνη, οι κάτοικοι ήταν Ρομανιόλοι. Σχεδόν υπό κατοχή των Τοσκάνων. Και από το 1927 απελευθερωθήκαμε και είμαστε πλέον εκεί που ανήκουμε, στην Ρομάνια. Ρομάνια μία, που λέει και το τραγούδι. Romagna mia... Μία όχι όπως μία και μοναδική, αλλά mia στα Ιταλικά σημαίνει δική μου. Ρομάνια μου, σαν να λέμε.

Τα πάντα στην Ρομάνια είναι διαφορετικά από την Τοσκάνη. Η φύση, τα τοπία, η βλάστηση είναι διαφορετικά. Και φυσικά, ωραιότερα στην Ρομάνια, στις ανατολικες πλαγιές των Απεννίνων παρά σ' εκείνες τις δυτικές πλαγιές της Τοσκάνης. Εμείς οι Ρομανιόλοι φτιάχνουμε ζυμαρικά αξεπέραστα, στο σπίτι, από το μηδέν, χωρίς μηχάνημα, στο χέρι, πολύ καλύτερα από της Τοσκάνης, και φυσικά καλύτερα από παντού στην Ιταλία. Ούτε καν οι Εμιλιάνοι δεν φτάνουν τα ζυμαρικά μας. Τορτέλι! Καπελέτι! Τορτέλι είναι σαν Ραβιόλι αλλά τα Ραβιόλι είναι νότια από την Νάπολη. Είναι τρελοί αυτοί οι Ναπολιτάνοι. Τα Τορτέλι μας είναι πολύ ανώτερα. Που να σας φτιάξει καπελέτι σε μοσχαρίσιο ζωμό η mama της Μαργαρίτας, η μαμά μας! Θα νομίζετε ότι τα έφτιαξε ο Πανοραμίξ! Η μαμά μας πάντα κρατά χειροποίητα απ’ το χεράκι της καπελέτι στην κατάψυξη μπας και πάω να την επισκεφτώ εκεί, κάτω στο Φορλί. Σε αντίθεση με τον Οβελίξ, εγώ δεν έπεσα κατά λάθος μέσα στα καπελέτι της μαμάς όταν ήμουν μωρό. Δεν ήμουν εδώ τότε. Και χρειάζομαι τον μαγικό ζωμό μου κάθε φορά, ώστε να τα βγάλω πέρα με τους ντιπ ηλίθιους στους οποίους δίνουν άδειες οδηγήσεως και βγαίνουνε στο δρόμο με τα αυτοκίνητά τους και τις μοτοσυκλέτες τους.

Η καινούργια Lamborghini της αστυνομίας:

Λίγο αργότερα...

Στον χάρτη εδώ λίγο πιο πάνω βλέπετε τον κόκκινο δρόμο, την Στράντα Στατάλε SS67 από την πράσινη ωτοστράντα Α14 ως την πράσινη ωτοστράντα Α1, που ενώνει το Φορλί με την Φλωρεντία. Βέβαια ο ρουτ σίξτι σέβεν ρίχνει ένα παραπάνω στον κλασσικό Αμερικάνικο ρουτ σίξτι σιξ. Η SS67 πάει από Αδριατική σε Μεσόγειο, από Ραβέννα ως την Πίζα, αλλά για τους σκοπούς του χάρτη της περιοχής μας κοιτάμε το κομμάτι Φορλί-Φλωρεντία. Φορλί-Φλωρεντία είναι 109 χιλιόμετρα κορδέλες. Δυό ώρες και 45 λεπτά οδήγημα. Φορλί-Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε είναι 45 χιλιόμετρα, 55 λεπτά. Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε-Φλωρεντία είναι 64 χιλιόμετρα, μιά ώρα 50 λεπτά οδήγημα.

Όλο κορδέλες. Και οι αρσενικιάρηδες Ιταλοί με τις ακριβές μοτοσυκλέτες και τις ακόμα ακριβότερες δερμάτινες στολές πιστεύουν ότι ο SS67 είναι ιδιωτική τους πίστα, από το Φορλί, ίσαμε το μπαρ στο πέρασμα του Μουραλιόνε πάνω στην ράχη. Το καλοκαίρι πάνω από το επάνω χωριό όπου είναι το σπιτάκι μας ακούμε από κάτω από τον 67 συνέχεια βρουμ-βρουμ-βρουουουουουμ-βριιιιιμ!βραμβρουμ! Και που και που, από πάνω μας, τσαφ-τσαφ-τσαφ-τσαφ, το ελικόπτερο ασθενοφόρο που έρχεται για τους τραυματίες και νεκρούς μοτοσικλετιστές.

Εδώ στην Ρομάνια έχουμε τον καρπό σταφυλιού που λέγεται Σαν Τζιοβέζε (σαν να λέμε Αηγιωργίτικο στην Πελοπόννησο). Τα κρασιά μας τα Σαν Τζιοβέζε είναι φυσικά τα καλύτερα. Μας κλέψανε αμπέλια οι Τοσκάνοι και τα φυτέψανε στο Κιάντι, στην Τοσκάνη, και όλος ο κόσμος ξέρει το κρασί Κιάντι. Αλλά κανείς δεν ξέρει ότι το Κιάντι ξεκίνησε με αμπέλια Σαν Τζιοβέζε Ρομανιόλικα. Που μας τα κλέψανε αυτοί οι Τοσκάνοι!

Αυτό είναι το Αββαείο μας του Αγίου Βενεδκτίνου, δυό πόρτες κάτω από το σπιτάκι μας στο επάνω χωριό.

Αυτό χτίστηκε το δεύτερο μισό του δεκάτου ογδόου αιώνα. Το πρώτο Αββαείο και μοναστήρι οι μοναχοί το είχαν ξεκινήσει και χτίσει τον ένατο αιώνα, πριν καν υπάρξει Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, πριν το Μέγα Σχίσμα. Που είναι το πρώτο Αββαείο, θα με ρωτήσετε. Η κρύπτη του είναι κάτω από την τσιμεντένια πλάκα που βλέπετε και μπορείτε να το επισκεφθειτε από τον κήπο του Αββαείου. Έχει και λίψανα κάποιων Αγίων. Κάθε καθώς-πρέπει εκκλησία έχει καποιανού τα λίψανα. Υπάρχουν τρεις εκκλησίες στην Ευρώπη που έχουν, η κάθε μια, το κρανιο του Ιωάννη του Χρυσόστομου, παραδείγματος χάριν... 

Βλέπετε και τα απομεινάρια του τοίχου που βγαίνει λίγο απο το χτίσμα αριστερά της πόρτας; Ε! Όταν οι Τοσκάνοι χτίζανε το Ντουόμο στην Φλωρεντία, τον γνωστό ναό της Παναγίας του Λουλουδιού, Santa Maria del Fiore, ρίχνανε όλα τα λεφτά εκεί και τα παίρνανε από όλα τα άλλα μέρη. Έτσι το Αββαείο μας του ενάτου αιώνα και το μοναστήρι δεν συντηρήθηκαν, δεν τα πρόσεξε κανείς και κυριολεκτικά κατέρευσαν! Βρούμ! πάει το Αββαείο και άντε ξαναχτίστε το! Αυτοί οι Τοσκάνοι φταίνε! Ειναι τρελοί αυτοί οι Τοσκάνοι!

Οι επαρχίες της γεωγραφικής Ιταλίας ανέπτυξαν μια κουλτούρα φτώχιας με τους αιώνες και ιδιαίτερα μετά από τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Το Δεύτερο μάλιστα τον άρχισαν με τον Άξωνα και τους Γερμανούς αλλά τον τελείωσαν με τους συμμάχους και τους Αμερικάνους αφού ρίξανε τον Μουσολίνι και τον φασισμό τον Σεπτέμβριο του 1943. Από τότε μέχρι την απελευθέρωση η Ιταλία ήταν υπό Γερμανική κατοχή σαν την Ελλάδα. Μόνο που στην Γιάλτα ο Στάλιν έδωσε την Ιταλία στον Ρούζβελτ και την Ελλάδα στον Τσώρτσιλ για να του δώσουνε την Ανατολική Ευρώπη του σιδηρού παραπετάσματος. Έγιναν μεγάλες μάχες μεταξύ των Αμερικανών και της Βέρμαχτ και των Ες-Ες στα βουνά μας. Η μαμά μας ακόμα θυμάται τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά Β17 να πετάνε πάνω από το Φορλί και να βομβαρδίζουνε. 

Σαν αποτέλεσμα της κατοχής, σήμερα σε κοιτάνε σαν εγκληματία αν αφήνεις ένα ψίχουλο στο πιάτο σου, ενώ στην Ελλάδα αφήνεις τα μισά στο τραπέζι και δηλώνεις, κρατώντας την κοιλιά σου, πω-πω! έσκασα δεν μπορώ να φάω άλλο! Πλούσια τα ελέη μας! Είναι τα απομεινάρια της κατοχής.

Πιάτο Ιταλού που δεν πέρασε κατοχή και είναι ασεβώς σπάταλος.

Τέλος πάντων. Στην Αμερική, από μπριζόλες έχουμε εφτά-οκτώ διαφορετικές ονομασίες ανάλογα με το μέρος του ζώου, την κοπή και την ποιότητα, όπως έχετε και στην Ελλάδα. Στην Ρομάνια όμως όλα τα ήδη μπριζόλας τα λέμε Φιορεντίνα. Την σταβλίσια; Φιορεντίνα. Το κόντρα; Φιορεντίνα. Τ-bone; Φιορεντίνα. Σιρλόιν; Φιορεντίνα. Ριμπάη; Φιορεντίνα, όλα Φιορεντίνα. Γιατί αυτό; Επειδή, μπριζόλες μόνο οι πλούσιοι της Φλωρεντίας μπορούσαν να αγοράζουνε και να τρώνε, κι’ έτσι, αν πρόκειται για οποιουδήποτε τύπο κόψιμο ή ποιότητα μπριζόλα, είναι το φαΐ που μόνο οι Φιορεντίνοι είχαν λεφτά να φάνε.

Ένα περίεργο είναι ότι ενώ εδώ είμαστε αγροτιά και παράγουμε και πολύ ντόπιο κρέας, δεν ξέρουνε πως να ψήσουν μια μπριζόλα. Ψήνουνε οι κακομοίρηδες ψηλά πάνω από χαμηλή φωτιά αντί χαμηλά σε καυτή φωτιά και το κρέας βγαίνει έτοιμο να επιδιορθώσει τρύπια σόλα παπουτσιού. Εκτός αν την ψήσει ο Αμερικάνος του Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε, οπότε δίνεις ρέστα. Όλοι συμφωνούν σε αυτό. Ή, αν ψήσει παϊδάκια αρνίσια ο Έλληνας του Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε. Τότε, τρώγονται.

Η Λίνσι ήταν φυτοφάγος και δεν έτρωγε μπριζόλες.
Αλλά παϊδάκια αρνίσια ψημένα από εμένα, τα έτρωγε και έγλυφε τα δάχτυλά της.

Υπάρχουν και οι μπριζόλες σότο-φιορεντίνα (ένα σκαλί ποιότητας κάτω από την φιορεντίνα).
Την μπριζόλα που εδώ την λένε σότο-φιορεντίνα στην Αμερική την χρησιμοποιούμε να κάνουμε κιμά για χάμπεργκερς...

~~~

Για να συνοψίσουμε:

Η Μαργαρίτα κι' εγώ δεν ζούμε στις Ιταλικές Άλπεις αλλά στις ανατολικές πλαγιές των βόρειων Απεννίνων,

στο ορεινό βοσκοτόπι στο Αββαείο του Αγίου Βενεδικτίνου, μεγάλ' η χάρι του.

Εις το βουνό ψηλά εκεί, στέκει εκκλησιά Αββαείου, ερημική.

Και δεν ζούμε, γαμώ το, στην Τοσκάνη! Ρομανιόλοι είμαστε στην Ρομάνια.
Romagna!
Romagna mia.
Ελπίζω να μην χρειαστεί να το ξαναεξηγήσω ότι δεν ζούμε στην Τοσκάνη.

ΥΓ. Η Ιταλία σου μπλοκάρει το ενστικτώδες GPS του εγκεφάλου. Ενώ αισθάνεσαι ότι η Ιταλία πάει από Βορά προς Νότο, στην πραγματικότητα πάει από Βορειοδυτικά προς Νοτιοανατολικά. Όταν νομίζεις ότι κοιτάς ανατολικά, στην πραγματικότητα κοιτάς Βόρεια-Βορειοανατολικά. Είναι τρελοί αυτοί οι Ιταλοί! (Γαλλιστί, ή Γαλατικά, Ils sont fou ces Italiains)

~~~

Λέξεις

 

Δεν έχουμε ιδέα πως επικοινωνούν οι ζωντανοί οργανισμοί μεταξύ τους. Δεν έχουμε καν την παραμικρή ιδέα για το ποιοι οργανισμοί «σκέφτονται» ή έχουν κάποιο βαθμό αυτοσυνείδησης. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι εμείς, οι αυτοαποκαλούμενοι εξυπνότεροι («σοφότεροι») των μεγάλων πιθήκων, μετά από 6.000.000 χρόνια εξέλιξη των μεγάλων πιθήκων και 250.000 χρόνια παρουσίας μας ως Homo Sapiens (Σοφός Άνθρωπος), σκεφτόμαστε, και επικοινωνούμε τις σκέψεις μας σε διάφορες γλώσσες που αναπτύξαμε στον χρόνο, γεωγραφικές περιοχές, ράτσες και φυλές του είδους μας.

Πρώτα συμβαίνει στον νου η συναίσθηση, η αίσθηση, μετά η σκέψη που δίνει δομή στην αίσθηση, και μετά η λογική κατανόηση. Η κατανόηση κωδικοποιείται σε λέξεις, σύνταξη και έκφραση μιας γλώσσας. Μιλάμε με τους ήχους τους οποίους οι άλλοι κατανοούν σαν γλώσσα, ή γράφουμε με γραφή που απεικονίζει την γλώσσα.

Και έτσι επιτελείται το μεγάλο ταξίδι, η μεγάλη περιπέτεια της επικοινωνίας, που ξεκινά σαν αίσθηση, μετατρέπεται σε σκέψεις, που με την σειρά τους μεταφράζονται, αποδίδονται σε μια γλώσσα με λεξιλόγιο και συντακτικό –αυτά σε κλάσμα δευτερολέπτου στον εγκέφαλο. Τότε, η γλώσσα αποδίδεται με ηχητικά κύματα από το στόμα και ο αποδέκτης των ηχητικών κυμάτων, ο ακροατής, ακούει από τα αυτιά του και μετατρέπει τα ηχητικά κύματα σε γλώσσα, μετά σε κατανόηση, σε σκέψη και τέλος σε αισθήματα. Από αισθήσεις, αισθήματα και σκέψεις στην συνείδηση του ομιλούντος σε σκέψεις, αισθήματα, αισθήσεις στην συνείδηση του ακροατή. Και αντί για ομιλία και ηχητικά κύματα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και γραφή με γράμματα που αθροίζονται σε λέξεις που χτίζουν προτάσεις για να διαβαστούν με τα μάτια αντί να ακουστούν με τα αυτιά.

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι ποτέ δεν είμαστε σίγουροι, ποτέ δεν γνωρίζουμε, αν η αίσθηση που ξεκίνησε την διαδικασία κατέληξε ως η ίδια αίσθηση στον νου του αποδέκτη, του ακροατή ή του αναγνώστη. Αν γίναμε απόλυτα κατανοητοί σε αυτό το σκεπτικό το οποίο εμείς θέλαμε να αποδώσουμε όταν χρησιμοποιήσαμε την γλώσσα μας. Η λογική και η σπουδή μας προτείνουν ότι πολύ σπάνια η αίσθηση στο νου όπου ξεκίνησε είναι η ίδια με την αίσθηση, κατανόηση, στο νου όπου κατέληξε. Πάντα η ολική και τελική επικοινωνία επιτελείται κατά προσέγγιση. Ποτέ με ακρίβεια, επειδή δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι ίδιοι, με τον ίδιο νου. 

Να εξηγηθώ. Σκεφτείτε ένα χρώμα. Οποιοδήποτε χρώμα. Εγώ σκέφτομαι το κόκκινο. Σκεφτείτε εσείς όποιο θέλετε. Τώρα προσπαθήστε να περιγράψετε το χρώμα αυτό με λέξεις, σε κάποιον που είναι εκ γενετής τυφλός. Πως περιγράφετε ένα χρώμα σε κάποιον που δεν έχει δει χρώμα ποτέ;

Ο άνθρωπος έχει την ενστικτώδη ανάγκη να «μιλήσει» σε βαθμό πολύ ισχυρότερο της όποιας ανάγκης έχει να «ακούσει». Το να μιλήσει κανείς ενισχύει το «Είναι» του, το «Εγώ» του, εκφράζοντας τις σκέψεις του εμπεδώνοντάς τες σαν αντιπροσωπευτικές αποδείξεις της ύπαρξής του. Το να ακούσει το «Είναι» κάποιου άλλου, ενστικτωδώς, υποσυνείδητα εκλαμβάνεται σαν «απειλή» ή επίθεση, αν οι γνώμες διαφέρουν.

Κάτι το αξιοσημείωτο το οποίο ελάχιστοι γνωρίζουν ή κατανοούν σε όλη του την έκταση και σημασία είναι ότι η δομή του οργανικού εγκεφάλου ως προς την σκέψη, και η γλώσσα την οποία μιλάει κανείς, επηρεάζουν εξελικτικά η μία την άλλη. Η δομή της σκέψης υπαγορεύει το προοδευτικό χτίσιμο και εξέλιξη της γλώσσας και η εξελισσόμενη γλώσσα επηρεάζει την εξέλιξη της δομής της σκέψης, και των οργανικών συνάψεων όπως χτίζονται και εξελίσσονται στον οργανικό εγκέφαλο.

Η κινητήρια δύναμη για αυτή την διαδικασία είναι η κοινωνική συνείδηση και οργάνωση οποιασδήποτε ομάδας ανθρώπων βάση γεωγραφίας, κλίματος, και το πως διαμορφώνονται οι συλλογικές ανάγκες. Έτσι, διαφορετικές κοινωνίες, με ιδιαίτερες στην κάθε μια κουλτούρες και απόδοση σημασίας στις πτυχές της καθημερινής ζωής, διαφέρουν τόσο πολύ μεταξύ τους. Και, η γλώσσα, και ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίον εκφράζεται η γλώσσα, σε τόνο φωνής, ύψος φωνής, χειρονομίες καθώς μιλά κανείς, και εκφράσεις του προσώπου και των ματιών, αλλάζει ριζικά μεταξύ διαφορετικών κοινωνιών, με εξάρτηση στη συλλογική αυτοπεποίθηση μιας κοινωνίας. Παραδείγματος χάριν, σε κοινωνίες με χαμηλού επιπέδου συλλογική αυτοπεποίθηση οι άνθρωποι μιλάν με υψηλότερο τόνο φωνής, χειρονομίες, και διακόπτουν συνεχώς τον συνομιλητή. Ενώ άλλες κοινωνίες με υψηλότερο βαθμό συλλογικής αυτοπεποίθησης επιδεικνύουν στις συνομιλίες τους περισσότερη σιγουριά που εκφράζεται με χαμηλότερους τόνους φωνής, λιγότερες χειρονομίες και κάποιο σεβασμό στην ομιλία του άλλου χωρίς διακοπές. 

Επίσης, η κάθε λέξη έχει μια έννοια ειδική και ιδιαίτερη σε κάθε κουλτούρα. Μια κοινωνία-γλώσσα έχει λέξεις οι οποίες, μεραφρασμένες σε άλλη γλώσσα, έχουν νόημα λίγο διαφορετικό, και μερικές φορές δεν υπάρχουν κάν. Παραδείγματος χάριν, η αίσθηση της Αγγλικής λέξης Home δεν έχει αντίστοιχη λέξη στα Ελληνικά, παρά, ίσως, λίγο, στην λέξη Εστία στα Αρχαία Ελληνικά. Και η Αγγλική  αίσθηση νοήματος της λέξης Fairness δεν έχει καμία αντίστοιχη λέξη στα Ιταλικά. Δεν εννοώ το αν υπάρχει μετάφραση στο λεξικό αλλά αν υπάρχει αντίστοιχη λέξη που να αποδίδει το ίδιο αίσθημα, την ίδια αίσθηση. 

Σκεφτείτε για μια στιγμή τις τρεις παραπάνω παραγράφους, στις θαυμαστές και τρομερές τους προεκτάσεις.

Κατά τα τελευταία 5.000 χρόνια δημιουργήθηκαν περίπου 7.139 αναγνωρισμένες γλώσσες στην υφήλιο με περίπου 300 διαφορετικά συστήματα γραφής.

Οι περισσότερο διαδεδομένες γλώσσες τον εικοστό πρώτο αιώνα είναι:

1. Αγγλικά: περίπου 1,5 δισεκατομμύρια ομιλούντες,
2. Μάνταριν Κινεζικά: περίπου 1,2 δισεκατομμύρια ομιλούντες,
3. Χίντι (Ινδία): περίπου 550 εκατομμύρια ομιλούντες,
4. Ισπανικά: περίπου 550 εκατομμύρια ομιλούντες,
5. Γαλλικά: περίπου 300 εκατομμύρια ομιλούντες,
6. Πορτογαλικά: περίπου 250 εκατομμύρια ομιλούντες.

Άλλες γλώσσες μιλούνται σήμερα από περίπου 5 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Οι δύο γλώσσες που θεμελίωσαν τον Δυτικό (Ευρωπαϊκό) πολιτισμό:

1. Αρχαία Ελληνικά,
2. Λατινικά.

Οι Δυτικές γλώσσες, όπως Αγγλικά, Ισπανικά και Γαλλικά στην εξέλιξή τους έχουν συγχωνεύσει λέξεις που υπήρχαν στα Αρχαία Ελληνικά και στα Λατινικά. Τα Αρχαία Ελληνικά ήταν μια εξέλιξη αιώνων των γλωσσών των ινδοευρωπαϊκών φυλών νοτιοανατολικά του Καυκάσου.

Σήμερα, περίπου 14 εκατομμύρια άνθρωποι μιλάν νέα Ελληνικά και περίπου 90 εκατομμύρια άνθρωποι μιλάν Ιταλικά. Ενώ τα νέα Ελληνικά είναι απ’ ευθείας εξέλιξη των Αρχαίων Ελληνικών, και νέο-Έλληνες μπορούν να καταλάβουν περίπου 30%-40% των Αρχαίων Ελληνικών χωρίς να τα έχουν σπουδάσει, οι ομιλούντες Ιταλικά δεν μπορούν να καταλάβουν καθόλου Λατινικά, μηδέν, αν δεν τα έχουν σπουδάσει.

Τα Αρχαία Ελληνικά ήταν η διεθνώς ομιλούμενη γλώσσα γύρω από την Μεσόγειο πριν 2.000 χρόνια, όπως είναι σήμερα τα Αγγλικά. Ακόμα και οι κάτοικοι της Γαλιλαίας και της Ιουδαίας που μιλούσαν την Αραμαϊκή, οι περισσότεροι είχαν και μια δεύτερη γλώσσα, για το εμπόριο, η οποία ήταν συχνότερα τα Αρχαία Ελληνικά παρά η Εβραϊκή γλώσσα (Αραμαϊκή και Εβραϊκή είναι δύο διαφορετικές γλώσσες). Αν και η γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν τα Λατινικά, η πλειοψηφία των λαών μιλούσε και Αρχαία Ελληνικά. Τα Λατινικά κατέληξαν πλέον μια «νεκρή» γλώσσα γύρω στο 600 με 750 της Κοινής Εποχής, στην Δύση. Παρέμειναν μόνο σαν η γλώσσα της Ρωμαιοκαθολικής Χριστιανικής Λειτουργίας μέχρι το 1965, ίσως επειδή είναι ευκολότερο να κρατήσει κανείς έναν λαό υποχείριο όταν δεν καταλαβαίνει την γλώσσα στην οποία του ψέλνουν οι παπάδες. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με επί 1,120 χρόνια θρησκευτικό επίκεντρο την Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη-Ίστανμπουλ (εις-την-πόλη) τα Αρχαία Ελληνικά επικράτησαν σαν επίσημη γλώσσα του κράτους από τα χρόνια του Ιουστινιανού (482-565, Αυτοκράτορας 527-565 ΚΕ). Τα Ελληνικά επιβίωσαν εξελισσόμενα επί 14 αιώνες, ακόμα και κατά τα 380 χρόνια όταν τα Νότια Βαλκάνια ήταν Οθωμανική Αυτοκρατορία, και, μετά τον λόξιγκα της Καθαρεύουσας που εφευρέθηκε το τέλος του 18ου αιώνα και σταμάτησε να χρησιμοποιείται την δεκαετία των 1980, σήμερα τα Ελληνικά μιλιούνται από τους νέους Έλληνες στην Ελλάδα και την διασπορά.

Οι γλώσσες, βέβαια, συνεχώς δανείζονται και υιοθετούν λέξεις από άλλες γλώσσες. Στα νέα Ελληνικά, πολλές καθημερινές λέξεις, όπως κομοδίνο, πόρτα, σκάλα, φινιστρίνι, είναι Ιταλικές, και στα νέα Ελληνικά πολλές άλλες λέξεις είναι δανεισμένες από τα Αγγλικά και Γαλλικά, και Τουρκικά των Οθωμανών. Δυτικές γλώσσες έχουν δανειστεί από τα Ελληνικά, κυρίως επιστημονικούς και ιατρικούς ορισμούς. Λέγεται ότι ο Καθηγητής και Ακαδημαϊκός Ξενοφών Ζολώτας απευθύνθηκε σε πολυπληθές ακροατήριό στην Αγγλική Γλώσσα, και, με την εξαίρεση λίγων άρθρων, προθέσεων και συνδέσμων, οι λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν όλες Ελληνικές, υπάρχουσες στην Αγγλική γλώσσα. Αυτό είναι αλήθεια και μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία εδώ, δημοσιευμένη από το Πανεπιστήμιο Αθηνών Προσπαθώ πάντα να σας βρίσκω συνδέσμους κάποιου κύρους:
http://users.uoa.gr/~nektar/history/language/greek_language_without_teacher.htm.
Επίσης λέγεται ότι τα Ελληνικά παρά λίγο να είχαν ψηφιστεί σαν επίσημη γλώσσα των Ενωμένων Κρατών της Αμερικής. Αυτό είναι μύθος χωρίς ανταπόκριση στην πραγματικότητα, ένα καλαμπούρι που είχε κάνει ο Benjamin Franklin που οι νεο-Έλληνες το πήραν στα σοβαρά, όπως εξηγεί σε αυτή την σελίδα το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες:
https://www.sscnet.ucla.edu/polisci/faculty/boneill/trickster.html

Από τον «θάνατο» των Λατινικών γύρω στο 700, η Ιταλική γλώσσα αναπτύχθηκε τους επόμενους πέντε αιώνες στην καθομιλουμένη, και στις αρχές του 14ου αιώνα, ο Δάντης Αλιγιέρης, ο οποίος έγραψε την τρίπτυχη Θεία Κωμωδία, Κόλαση, Καθαρτήρι, Παράδεισος, θεωρείται ο πατέρας της Ιταλικής γλώσσας. 'Οπου, η Κόλαση θεωρείται αριστούργημα και ο Παράδεισος θεωρείται πληκτικό ως το τρίτο βιβλίο. Η Ιταλική γλώσσα εξελίχθηκε στην Τοσκάνη και την Φλωρεντία. Ακόμα και σήμερα, η Ιταλία είναι χωρισμένη σε διαλέκτους μερικές των οποίων απέχουν σημαντικά από τα Ιταλικά, και υπάρχουν σοβαρές διαφορές ακόμα και ανάμεσα στην χρήση και ήχο (προφορά) των ίδιων των Ιταλικών από περιοχή σε περιοχή. Η Ρομάνια που πριν 2.000 χρόνια ήταν μέρος της Γαλατίας μέχρι το σύνορο γραμμένο από τον ποταμό Ρουβικώνα στα νότια κοντά στο Ρίμινι, μέχρι και σήμερα έχει διάλεκτο κοντύτερα στα Γαλλικά παρά τα Ιταλικά (Ναι, πράγματι, η Μαργαρίτα και εγώ, και η οικογένειά μας ζούμε στο νότιο-ανατολικό άκρο της αρχαίας Γαλατίας). Όταν πρωτοήρθα να ζήσουμε εδώ στην Ρομάνια στην Ιταλία πριν 16 χρόνια, λίγα χιλιόμετρα απο τα σύνορα της Τοσκάνης στα δυτικά, ανακάλυψα ότι καταλάβαινα Ρομανιόλικη διάλεκτο, λόγω του ότι ήξερα Γαλλικά, όταν ακόμα δεν καταλάβαινα λέξη Ιταλικά. Στην Ρομανιόλικη διάλεκτο, παραδείγματος χάριν, το ναι δεν είναι σι αλλά ουί, που ακούγεται λιγάκι σαν γούι (με ελαφρό γάμα στην αρχή).

Τα Ιταλικά όπως μιλιούνται σήμερα (τα Ιταλικά αυτά καθ'αυτά, ξεχωριστά από τις τοπικές διαλέκτους) στην Τοσκάνη, την Ρομάνια και την Εμίλια, διαφέρουν σημαντικά από τα Ιταλικά που μιλιούνται στην Ρώμη, και τα Ιταλικά της Ρώμης διαφέρουν από Ιταλικά άλλων περιοχών, όπως και στις άλλες περιοχές διαφέρουν μεταξύ τους. Είδαμε πρόσφατα το αριστούργημα της ηθοποιού-σεναριογράφου-παραγωγού και σκηνοθέτριας Πάολα Κορτελέζι, «C'è ancora domani» (Υπάρχει ακόμα αύριο), γυρισμένο το 2023 στα Ιταλικά όπως μιλούνται από τον καθημερινό κόσμο στην περιοχή της Ρώμης. Η σύζυγός μου η Μαργαρίτα που είναι Ιταλίδα από την Ρομάνια, έχοντας τελειώσει πανεπιστήμιο στην Φλωρεντία, δεν μπορούσε να καταλάβει κάπου 10% με 20% από τον διάλογο της ταινίας που άκουγε στα Ιταλικά της Ρώμης, και εγώ, 16 χρόνια στην Ιταλία, που έχω φτάσει πλέον μια περίπου 70%-80% χρήση των Ιταλικών εδώ στην Ρομάνια, άντε να κατάλαβα 5%-10% του διαλόγου της ταινίας που δεν είχε υποτίτλους και σταματούσαμε για να μου πει η Μαργαρίτα τι κατάλαβε εκείνη από την προφορά και συντακτικό και λεξιλόγιο της Ρώμης. Επίσης μέσω της ταινίας αυτής κατάλαβα γιατί τώρα, που επί τέλους μιλάω Ιταλικά, καταλαβαίνω μόνο τα μισά από όσα λέει ο κουνιάδος μου που είναι από την Ρώμη.

Σχετικά με την Ιταλική κουλτούρα-κοινωνία την οποία η ταινία «C'è ancora domani» (2023) πραγματεύεται, και από την οποία ταινία είναι οι εικόνες πάνω από την ανάρτηση και κάτω από αυτή την παράγραφο, γράφω αυτή την μια (μακρύγορη) παράγραφο, ειδικά για την ταινία, και δεν πρέπει να την διαβάσετε, πηδήξτε την παράγραφο αυτήν τώρα!, αν δεν έχετε δει την ταινία και θέλετε να την δείτε, γιατί πρόκειται να αποκαλύψω την μεγάλη έκπληξη του τέλους! Σπόιλερ αλέρτ, που λένε στ' Αγγλικά... Οι κοινωνικές πραγματικότητες του 1946 της ταινίας δεν έχουν αλλάξει στην Ιταλία μέχρι σήμερα, 2024. Αρκετοί από τα Ιταλικά αρσενικά όχι μόνο θεωρούν τις συζύγους τους υπηρέτριες χωρίς καμίας αξίας μυαλό, ή σκέψη άξια να ακουστεί από το στόμα τους, αλλά τις δέρνουν, συχνά βίαια, επειδή έτσι τους έχει μάθει η κοινωνία τους ότι πρέπει να τις κρατάνε στην «θέση» τους επειδή δεν έχουν που αλλού να πάνε, και η θρησκεία τους δεν επιτρέπει διαζύγιο. Μάλιστα, η σκηνοθέτης είχε την πολύ καλή ιδέα, όταν ο σύζυξ ξυλοδέρνει την γυναίκα του, το κάνουν χορογραφημένο σαν μπαλέτο, το οποιο δείχνει πόσο θεμελειώδες μέρος της κουλτούρας είναι η βία κατά των γυναικών. Σε όλη την ταινία βλέπουμε να χτίζεται η στρατηγική της ηρωίδας-συζύγου για το πως να δραπετεύσει από τον άντρα της που την σπάει στο ξύλο. Στην τελευταία σκηνή φεύγει από το σπίτι να πάει κάπου κρυφά από τον άντρα της, όπως περιμέναμε όλη την ταινία ότι θα κάνει, και την παρότρυνε και η κόρη της και οι φίλες της. Αλλά, αντί να πάει σε κάποιον άλλο άντρα, ή να φύγει να πάει κάπου να ζήσει μόνη της να γλυτώσει, πάει και στέκεται ουρά πρωί-πρωί με εκατοντάδες άλλες γυναίκες να ψηφίσουνε στις εκλογές την ημέρα των εκλογών, όταν επιτράπηκε για πρώτη φορά η ψήφος στις γυναίκες στην Ιταλία, εκλογές 2 Ιουνίου 1946. Και την κοιτάζει να ψηφίζει, περήφανη, η κόρη της και ανήμπορος ο σύζυγος της, και εκείνη χαμογελά περήφανα. Η γυναίκα αυτή, όπως τόσες άλλες, θεώρησε πιο σημαντικό το να ψηφίσει από το να γλυτώσει από τον άντρα της, ίσως επειδή γνώριζε ότι μόνο μια βελτειωμένη θέση στην κοινωνία θα έφερνε αποτέλεσμα στο να βελτειωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των γυναικών στο μέλλον. Συνθήκες που εξακολουθούν σήμερα. Παρεμπιπτόντως, οι πρώτες εκλογές όπου Ελληνίδες μπορούσαν να ψηφίσουν έγιναν στην Ελλάδα 19 Φεβρουαρίου 1956, σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα.

Λένε ότι η ταινία είναι μαυρόσπρη αλλά δεν είναι. Είναι μονόχρωμη με πράσινη απόχρωση όπως φαίνεται στις εικόνες από την ψηφιακή ταινία. Σέπια θα το καταλάβαινα, αλλά, πράσινη; Ακόμα προσπαθώ να φανταστώ τι σκεφτόταν ο διευθυντής φωτογραφίας και η σκηνοθέτης-συγγραφέας-παραγωγός. Γιατί πράσινη; Μου θυμίζει τους εν πλήρη αγνοία καταναλωτές που αγοράζουν και βάζουν στα σπίτια τους τις καινούργιες κρύες, μπλε-φως λάμπες χωρίς να έχουν ιδέα ότι προκαλούν κλινική κατάθλιψη με τον καιρό. Ο κόσμος ο δόλιος ιδέα δεν έχει τι σημαίνει η διαφορά, γραμμένη στο κουτί της λάμπας, «ζεστή, 2700 βαθμούς Κέλβιν», στην θερμοκρασία φωτός που είχαμε από την εφεύρεση της ηλεκτρικής λάμπας, ή, «κρύα, 5000 βαθμούς Κέλβιν». Υπάρχουν πολλοί που βάζουν διαφορετικές λάμπες στους ίδιους πολυελαίους χωρίς να καταλαβαίνουν καν, ή να ενδιαφέρονται, ότι χρησιμοποιούν λάμπες διαφορετικής χρωματικής θερμοκρασίας στο ίδιο δωμάτιο, ή ότι επιλέγουν λάμπες «κρύου» χρώματος για τα δωμάτια και το καθιστικό. Και την κουζίνα. Στην κουζίνα μάλιστα βάζουνε και φθορισμού. Χωρίς ιδέα ότι υπάρχουν μελέτες οι οποίες προτείνουν ότι από 5000Κ και πάνω η επίθεση του κρύου φωτός στα μάτια και τον εγκέφαλο με τον καιρό μπορεί να προκαλέσουν κλινική κατάθλιψη. Είναι σαν τις λέξεις. Σαν την γλώσσα που μιλάμε. Αν δεν γνωρίζουμε την πραγματική έννοια των λέξεων και των νοημάτων, απλά λέμε ασάφειες, γεγονός για το οποίο κανείς δεν ενδιαφέρεται.

Ίσως η πράσινη απόχρωση της ταινίας να στόχευε στο να συμβάλει στην γενικότερη αίσθηση κατάθλιψης και φόβου που ήθελε η σκηνοθέτης να δώσει η ταινία στο ακροατήριο. Είναι και αυτό μια επικοινωνία, αλλά με αισθήσεις αντί με λέξεις.

Η δυσκολία επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων στην ταλαίπωρη αυτή Γη που «κυβερνάται» από τους εξυπνότερους των μεγάλων πιθήκων, όπου «επικοινωνία» αφορά την κατανόηση σκέψεων και μεταφορά τους σε συζήτηση με άλλους, δυσκολεύεται όχι μόνο μεταξύ διαφορετικών γλωσσών αλλά και λόγω της ημιμάθειας και της άγνοιας ανάμεσα σε ανθρώπους που μιλάν την ίδια γλώσσα.

Σαν παράδειγμα, μερικές σημαντικές λέξεις στην νέο-Ελληνική γλώσσα, την ρίζα και το ακριβές νόημα των οποίων απλά δεν γνωρίζει η μέγιστη πλειοψηφία των Ελλήνων συμπεριλαμβάνουν τις λέξεις: Ρατσισμός, Φασισμός, Εθνικισμός, Ναζισμός, Δεξιά, Αριστερά, και τόσες άλλες που ο κόσμος σήμερα τις έχει γλειφιτζούρι αλλάζοντας το νόημά τους επειδή δεν γνωρίζουν το πραγματικό νόημα και ρίζα της κάθε μίας.

Όσο για την νεο-Ελληνική γλώσσα, και πόσο περήφανοι είστε που οι παπούδες σας ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες του Όμηρου, σήμερα έλαβα ειδοποίηση από την ΔΕΗ:

Βλέπετε, στην Greece η υπηρεσία λέγεται και γράφεται «myΔΕΗ»
my, να σας χαρώ, δεν ντρεπόμαστε, και δε ντρέπεστε που δεν τους παίρνετε με τα κλούβια αυγά.
Όταν σας αλλάζουν την γλώσσα το χάβετε αδιάφορα;
Και πόσες Αγγλικές λέξεις λένε ανά πεντάλεπτο οι τηλεπαρουσιαστές σας, να δείξουν πόσο κουλ είναι, να ουμ; Γελοίοι.
Και αφού βιάσουν την γλώσσα σας με αγγλικές λέξεις μας θυμίζουν και ότι εμείς, ρε, δώσαμε πολιτισμό.
Γελοίοι.

Να και μια Ελληνική ιστοσελίδα ειδήσεων που λέγεται in και έχει μενού με Αγγλικές λέξεις.
Συγχαρητήρια παιδιά, την gamate την γλώσσα σας χωρίς να σας καίγεται little nail.
Και ειδήσεις περί ΣΥΡΙΖΑ ως Game of Thrones σε live streaming, λέει. Ξέρουμε Αγγλικά, ρε! Κουλ! Ευρωπέος.
Μου θυμίζει τους malakes που φτιάξανε την Αγγλική μετάφραση της ιστοσελίδας του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στου Φιξ
και την επικεφαλίδα στις οδηγίες του πως να πάει κανείς στο Μουσείο την γράψανε How to Come, που στα Αγγλικά σημαίνει:
Πως να Έρθετε σε Οργασμό.
Μέχρι που τους έστειλα εγώ μήνυμα και το διόρθωσαν, αλλά ούτε ένα ευχαριστώ δεν είπαν.
Δεν έχετε τον θεό σας...

Α προπό, η περισσότερο παρεξηγημένη λέξη, όχι μόνο στα Ελληνικά αλλά σε κάθε γλώσσα, είναι η λέξη «θεός». Η λέξη αυτή η οποία υπάρχει από τότε που υπήρξε ανθρώπινη σκέψη, και με την χρήση της οποίας οι μεγάλοι πίθηκοι διέπραξαν ανά τις χιλιετηρίδες τις αισχρότερες ακρότητες στο όνομα του «θεού».

Πόσα εκατομμύρια έκαψαν ζωντανους και ζωντανές στην πυρά στο όνομα του θεού;

Αμ' και ο Πιζάρο ο οποίος δεν γνώριζε ανάγνωση γραφή, αλλά με γενοκτονία εξαφάνισε τον χιλιετηρίδων πολιτισμό των Ινκα, για φιλαργυρία μεταμφιεσμένη πάντα με το όνομα του «θεού»;

Είτε ακούγεται «θεός», ή «dio», «dieu», «god», «deus», «ilah», «бог», «ईश्वर», «אלוהים», «上帝», «𓊹𓊹𓊹», όπως και να ακούγεται και να γράφεται, αυτή είναι η μία λέξη που σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα και διαχωρίζει τους πάντες δικαιολογώντας, ως αιτιολογία, τα πάντα… είτε εννοεί μια οντότητα, ή μια ιδιότητα, είτε είναι ένας ή πολλοί, ή είναι μια ποιητική μεταφορά, ή έστω και μία ολική αναπαράσταση του τι δεν γνωρίζουμε ή δεν κατανοούμε, δημιουργεί πάντα, σίγουρα μια οπτική υποταγής και επιβολής που απομακρύνει την οποιαδήποτε ευθύνη για οτιδήποτε από τον κάθε ένα, από το κάθε άτομο. Μεγάλα πράματα η ευθύνη και η υπευθυνότητα, εκτός αν τα φορτώνουμε όλα στην λέξη «θεός» ή την λέξη «παράδοση» και η ευθύνη, θαυματουργά φεύγει από πάνω μας.

~~~

Dante Alighieri, Divina Commedia

Πίνακας του Domenico di Michelino (1417–1491), Φλωρεντιανός ζωγράφος, Πρώιμη Αναγέννηση.

Ο πίνακας αναπαριστά την Φλωρεντία στα δεξιά όπου δεσποζει ο τρούλος του γνωστού ντουόμο,

Όμως ο Δάντης έξησε 1265-1321 και ο Καθεδρικός ναός της Santa Maria del Fiore τελείωσε το 1436.
Ο di Michelino παρουσιάζει από οπτική του 150υ αιώνα την πνευματική ταυτότητα που έφερε ο Dante στην Φλωρεντία,
130 χρόνια πρωτύτερα με το δώρο του των λέξεων και της γλώσσας.
Το ότι το δώρο το έφερε στην Φλωρεντία είναι βέβαια ολίγον σχετικό,
μια και τον είχανε εξορίσει και έγραψε την Divina Commedia στην εξορία.
Μάλιστα, φεύγοντας για την εξορία έμεινε στο χωριουδάκι μας τον χειμώνα 1302-1303
και χρησιμοποίησε τα τοπία μας, τ' όνομα του χωριού μας και τον καταρράκτη μας στο έργο του.

~~~

Η ταμπλέτα Kish θεωρείται ευρέως ως η παλαιότερη γραφή στον κόσμο που έχει επιβεβαιωθεί.
Η πλάκα βρέθηκε στο Ιράκ στη θέση της αρχαίας πόλης των Σουμερίων Kish και χρονολογείται γύρω στο 3500 ΠΚΕ,
πριν 5.500 χρόνια.
Αυτή η γραφή είναι ο πρόδρομος του Γκιλγκαμές, του Ομήρου και του Σαίξπηρ.

Το Έπος του Γκιλγκαμές, γραμμένο πριν το 2000 ΠΚΕ, πάνω από 4.000 χρόνια πριν σήμερα, διδάσκει ότι η φυσική αθανασία και η μακροζωία είναι ανέφικτα. Κάποιος μπορεί να ζήσει για πάντα, ωστόσο, με το να τον θυμούνται για τις αξιοθαύμαστες πράξεις του και για όσα αφήνει πίσω του. 

Η πιο σημαντική συνεισφορά της Ιλιάδας και της Οδύσσειας στον Ελληνικό πολιτισμό (1200-323 ΠΚΕ), που γράφτηκαν γύρω στο 800 ΠΚΕ, πριν 2.800 χρόνια, ήταν το να παράσχει ένα κοινό σύνολο αξιών που κατοχύρωνε τις ιδέες των Ελλήνων για τον εαυτό τους, ενώνοντας τις φυλές των Δωριέων, Ιώνων, Αχαιών και Αιολέων, όπως και των Δαναών, κάτω από την ομπρέλα κοινής καταγωγής από το μυθικό πρόσωπο Έλληνας. Τα επικά ποιήματά του Όμηρου παρείχαν ένα σταθερό πρότυπο ηρωισμού και ηθικής υπό την επιτήρηση και παρεμβολές των Θεών, Ημίθεων και Ηρώων.

Αργότερα, κάπου 2.400 χρόνια αργότερα από τον Όμηρο και 3.500 χρόνια μετά το Γκιλγκαμές, το έργο του Σαίξπηρ, τέλη δέκατου έκτου, αρχές δέκατου έβδομου αιώνα, διδάσκει να ακούμε τους πάντες αλλά να συνομιλούμε με λίγους. Πολύ συχνά, οι άνθρωποι ακούν για να ανταπαντήσουν με το τι πιστεύουν εκείνοι, ήδη, αντί να ακούν με την πρόθεση να καταλάβουν και να εξελιχθούν πνευματικά. Προσπαθήστε πραγματικά να ακούσετε τι έχει να πει κάποιος - η ακρόαση (όπως και η ανάγνωση) είναι μια από τις πιο ειλικρινείς μορφές σεβασμού, ξεκινώντας από τον ίδιο μας τον εαυτό.

~~~

Ιταλικά

Από την γενέτειρα του φασισμού, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και καληνύχτα!

Είχαμε εκλογές και ιδού τα αποτελέσματα: Αν αφού διαβάσετε αισθάνεστε μπερδεμένοι και δεν καταλαβαίνετε, μην ανησυχείτε, το ίδιο αισθάνονται και οι Ιταλοί.

Στους παρακάτω χάρτες της Ιταλίας, το μπλε αποδίδει το σύνολο των κομμάτων από κεντροδεξιά έως ακροδεξιά. Το κόκκινο συμβολίζει τα κόμματα της κεντροαριστεράς και της αριστεράς. Το κίτρινο συμβολίζει το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο είναι εναντίων των πάντων χωρίς να έχει ενοχληθεί να μας πληροφορήσει τι υποστηρίζει, αν βέβαια υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι στο οποίο να μην αντιτίθεται. 

Γιατί τρεις χάρτες, θα ρωτήσετε.

Λοιπόν…

Ο χάρτης αριστερά είναι αποτελέσματα ανά διοικητική περιοχή.

Ο χάρτης στη μέση είναι τα αποτελέσματα όπου κερδίζει ένας αριθμός υποψηφίων ανάμεσα από μια μεγάλη ομάδα υποψηφίων.

Ο χάρτης στα δεξιά είναι τα αποτελέσματα όπου κερδίζει ένας υποψήφιος ανάμεσα από μια ομάδα υποψηφίων.

Και πάλι, αν αυτό σας μπερδεύει μην ανησυχείτε. Έτσι είναι και εδώ.

Ο μεγάλος χαμένος είναι το Δημοκρατικό κόμμα που έπεσε στο 18,8% και ο Ρέντσι ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα ξαναπαραιτηθεί.

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι το κόμμα των Πέντε Αστέρων το οποίο το είχε ιδρύσει ο κωμικός Μπέπε Γκρίλο ο οποίος τις ημέρες των συλλαλητηρίων του τις ονόμαζε «Ημέρα του Άντε και Γαμήσου!» (Ημέρα Βα Φανκούλο) αλλά τώρα του κόμματος ηγείται ένα παιδί 31 ετών. Οι πέντε αστέρες έφτασαν ψηλότερα από όλους με 32,4%.

Άλλος χαμένος είναι ο Μπερλουσκόνι (που θα τον θυμάστε από τα πάρτι οργίων Μπούγκα-Μπούγκα όταν πλήρωνε για σεξ με ανήλικες τα Σαββατοκύριακα καθώς φοροδιέφευγε τις εργάσιμες μέρες) και πήρε 14,1%.

Άλλος κερδισμένος η Λέγκα του Βορά με 17,6%, το κόμμα που θέλει να αφήσει τους πρόσφυγες να πνιγούν, να δολοφονήσει όσους δεν πνιγούν, και να κόψει την Ιταλία στα δύο αφήνοντας τον Νότο να μοιάζει με την Ελλάδα.

Πιθανή συνεργασία μπορεί να γίνει μεταξύ Πέντε Αστέρων και Λέγκας μια που μαζί φτάνουν το 50%. Αν και είναι δύσκολο να συνεργαστεί με οποιονδήποτε το Πέντε Αστέρες μια και είναι δεδηλωμένα εναντίων όλων. Πάντως, το πρόσωπο κλειδί σε οποιαδήποτε συνεργασία θα είναι μάλλον ο Μπερλουσκόνι.

Θα μπορούσαν να συνεργαστούν η κεντροαριστερά, κεντροδεξιά και Λέγκα εναντίων των Πέντε Αστέρων, αλλά ούτε αυτό το βλέπουν πολλοί.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς πραγματικά την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία διαχρονικά, ας πούμε από τον Β’ Παγκόσμιο ως σήμερα.

Εδώ, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από όσο φαντάζεστε θυμούνται τον Μουσολίνι θετικά. Ο Φασισμός εδώ δεν έχει την έννοια που του δίνει ο υπόλοιπος κόσμος μπερδεύοντάς τον με τον Ναζισμό. Εδώ ο Φασισμός, όπως εννοεί και η ονομασία στα Ιταλικά, βρίσκεται πιο κοντά στην έννοια της αναβίωσης της δόξας των Λεγεώνων και του Ιταλικού εθνικισμού.

Πολλοί άλλοι ταυτίζονται ως «Κομουνιστές» αλλά ο Ιταλικός Κομουνισμός δεν έχει καμία σχέση με τον Κομουνισμό όπως τον γνωρίζει όλος ο υπόλοιπος κόσμος --και κανονικά θα έπρεπε να λέγονται Ουμανιστές και όχι Κομουνιστές, αλλά, στην Ιταλία ο Ουμανισμός είναι αυτό που θεωρούνε «Κομουνισμό».

Η σημερινή κατάσταση είναι απ’ ευθείας απόρροια του προβλήματος των περισσοτέρων από 600.000 προσφύγων που έφτασαν στην Ιταλία και τώρα χρησιμοποιούνται από συνεταιρισμούς σαν αγελάδες για άρμεγμα Ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά πέρα του να προσφέρουν μια εντελώς καινούργια διάσταση στην δόξα της Ιταλικής διαφθοράς, οι πρόσφυγες δυστυχώς φαίνονται και είναι ορατοί στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, γεγονός απαράδεκτο για πολλούς.

Επίσης η σημερινή κατάσταση είναι απόρροια της συνειδητοποίησης ότι το κόμμα που κυβερνούσε μέχρι σήμερα, το Δημοκρατικό, πρώην σοσιαλιστές, πρώην Κομουνιστές, έφεραν στην καθημερινότητα, εκτός από τους πρόσφυγες, και μνημειώδη διαφθορά.

Πιθανότατα πηγαίνουμε για χάος, εδώ στην χώρα που είχε 65 κυβερνήσεις τα τελευταία 70 χρόνια. Ποιο εξειδικευμένα, αυτό εννοεί ότι για το εγγύς μέλλον η απέραντη γραφειοκρατία και βαθιά συστημική διαφθορά ίσως να διακοπεί προσωρινά για μια περίοδο χάους.

Εμείς, αυτά. Εσείς πως τα πάτε;

Ευνουχισμός

Η τελευταία φορά που η Μαργαρίτα φόρεσε την επίσημη στολή της, ήταν την περασμένη Παρασκευή το βράδυ.

Όπως ίσως ξέρετε…

Η Ιταλία έχει σε κάθε δεδομένο τόπο της επικράτειάς της εφτά διαφορετικές αστυνομικές δυνάμεις. Πέντε εθνικές και δύο τοπικές.

• Καραμπινιέρι,
• Αστυνομία του κράτους (που συμπεριλαμβάνει και την Οδική Αστυνομία),
• Οικονομική Αστυνομία,
• Δασική/Περιβαλλοντολογική Αστυνομία,
• Αστυνομία Φυλακών,

…και

• Δημοτική Αστυνομία,
• Περιφερειακή Ασρτυνομία.

Φυσικά οι αστυνομικές αυτές δυνάμεις δεν συνεργάζονται, ούτε ανταλλάσσουν στοιχεία, ούτε μιλιούνται μεταξύ τους.

Όπως ίσως να μην ξέρετε…

Η Αστυνομία του Κράτους και οι Καραμπινιέρι κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι δύο εντελώς πανομοιότυπες αλλά διαφορετικές αστυνομικές δυνάμεις με την ίδια δουλειά, τις ίδιες εξουσίες, αλλά είναι δύο. Γιατί να πληρώνουμε για μία όταν μπορούμε να πληρώνουμε για δύο. Η διαφορά είναι ότι, και αυτό σίγουρα δεν το ξέρατε, οι καραμπινιέρι είναι Στρατός. Στρατιωτική Αστυνομία που αστυνομεύει πολίτες.

Ο Ρέντσι, το ίδιο καλούπι σαν τον Τσίπρα, τον Τραμπ ή τον Φαράζ (όπου ο καθένας «πούλησε» σε διαφορετικής απόχρωσης κακομοίρηδες) πριν ξεκουμπιστεί μετά από το γελοίο του δημοψήφισμα, αποφάσισε ότι η Ιταλία είχε πολλές αστυνομικές δυνάμεις και έπρεπε να τις μειώσει. Θα σκεφτείτε αμέσως ότι ένωσε την Κρατική Αστυνομία με τους Καραμπινιέρι, ή ότι κατήργησε την μία από τις δύο σαν παντελώς περισσή. Όοοοοχι. Τις άφησε όπως έχουν αλλά διέλυσε την Δασική/Περιβαλλοντολογική Αστυνομία και την έβαλε μέσα στους Καραμπινιέρι. Μεσόγειος, παιδιά!

Η Δασική/Περιβαλλοντολογική Αστυνομία λεγόταν Κόρπο Φορεστάλε Ντελλο Στάτο (Δασικό Σώμα του Κράτους) και είχε ιδρυθεί το 1822. Η Μαργαρίτα ήταν πολύ υπερήφανη να φοράει την στολή του Φορεστάλε, έχοντας φτάσει τον βαθμό Επιθεωρητή στα 20 χρόνια υπηρεσίας της, και ήμουν και πάντα θα είμαι υπερήφανος για εκείνη.

Κι’ έτσι από την πρώτη Ιανουαρίου η Μαργαρίτα θα φοράει μαύρη επίσημη στολή με κόκκινη ρίγα και αντί Επιθεωρητής θα λέγεται Μάρσαλ. Και θα στρατικοποιηθεί. Θα ανήκει πλέον σε στρατιωτικό σώμα. Θα είναι Καραμπινιέρι Φορεστάλι.

Φυσικά στον στρατό δεν υπάρχουν συνδικάτα ούτε πολιτικά δικαιώματα ούτε ελευθερία του λόγου. Αυτά οι πρώην Φορεστάλε τα χάνουν.

   

Γελάω όταν διαβάζω και όταν ακούω ότι στην Ελλάδα υπήρχε σε αρκετό κόσμο η εντύπωση ότι το δημοψήφισμα του Ρέντσι ήταν για αντίσταση στην λιτότητα και την κακή Ευρώπη. Όχι αγαπητοί μου. Το δημοψήφισμα του Ρέντσι ήταν για να ευνουχίσει την Γερουσία και να συγκεντρώσει όλη την δύναμη στον Οίκο Αντιπροσώπων και στην κυβέρνησή του χωρίς τον έλεγχο πλέον από την Γερουσία. Και δεν του πέρασε.

Αλλά ήταν αργά για το Κόρπο Φορεστάλε Ντελλο Στάτο. Οι Φορεστάλε έχασαν μια ταυτότητα και ιστορία 194 ετών στον βωμό του εγωισμού του Ρέντσι και της Ιταλικής γραφειοκρατίας. Και η Μαργαρίτα είναι από 1/1/2017 Μάρσαλ των Καραμπινιέρι (Φορεστάλι).

Αυτό είναι το γυναικείο σχέδιο καπέλου των Καραμπινιέρι. Σχέδιο/μόδα που ξεκίνησε από τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και διαθόθηκε στον κόσμο. Της Μαργαρίτας δεν της αρέσει καθόλου, ούτε και εμένα. Το θεωρεί σεξιστικό να έχουν ιδιαίτερη "κομψή" μόδα οι γυναίκες, και συμφωνώ!

Επίσης, αυτό το σήμα, η βόμβα με την φωτιά από πάνω, είναι το σύμβολο των Καραμπινιέρι. Ξέρετε γιατί οι "φλόγες" πάνε προς τα αριστερά του καπέλου; Για να μην καίγονται τα δάχτυλα των καραμπινιέρι που χαιρετούν στρατιωτικά αγγίζοντας την δεξιά μεριά :-)