Μια γυναίκα δημοσιογράφος του Βήματος ανακοινώνει ότι η τεχνολογία μπορεί να δώσει δουλειά στις Ελληνίδες. Από κάτω βλέπουμε πως εννοεί ότι η στροφή σε ψηφιακά επαγγέλματα που γίνεται στην Ευρώπη, ίσως να δημιουργήσει 900.000 θέσεις δουλειάς για όλους, εκ των οποίων οι μισοί κανονικά θα έπρεπε να είναι γυναίκες, και εκ των οποίων ένα ικανό ποσοστό θα έπρεπε να είναι Ελληνίδες. Δηλαδή... 900.000 δουλειές, 450.000 για Ευρωπαίες γυναίκες... Ευρώπη πληθυσμός 742.500.000, Ελλάδα 9.000.000, άρα από τις 450.000 γυναίκες που θα βρουν δουλειά σε όλη την Ευρώπη στην πληροφοική, οι 5.400 θα είναι Ελληνίδες. Η ικανότητα να επιλέξει, να διδαχθεί και να ακολουθήσει ένα επάγγελμα κάποιος άνθρωπος μειώνεται με την ηλικία, καθώς η ζωή ακολουθεί τον δρόμο της. Πιο εύκολα θα το πετύχει αυτό ένας άνθρωπος 20 ετών παρά ένας άνθρωπος 35 ετών, ή 45. Δηλαδή ο αριθμός 5.400 είναι κοντύτερα στον αριθμό 2.700. Τις υπόλοιπες 897.300 θέσεις μάλλον θα τις προλάβουν άλλες Ευρωπαίες.
Δυστυχώς, για να κατακτήσουν οι Ελληνίδες την καινούργια τους τέχνη, στον κόσμο της επαγγελματικής δραστηριότητας, θα πρέπει κάπου να την μάθουν. Και κάποιοι να διδάξουν. Μάλλον άνδρες, Έλληνες προγραμματιστές. Δηλαδή, αυτάααα.
Στην Ελλάδα και στην Ιταλία, οι προγραμματιστές, ως επί το πλείστον άντρες, παρέχουν τις λίγες ευκαιρίες που βρίσκουμε την σήμερον ημέρα να γελάσουμε λίγο. Θα θυμάστε από παλαιότερη ανάρτηση ότι στην Ευρώπη, και ιδίως στην Μεσόγειο, υπάρχουν Προγραμματιστές-θεοί και χρήστες-σκλάβοι, ενώ στις ΗΠΑ έχουμε Χρήστες, αρχιτέκτονες συστημάτων, και προγραμματιστές (όπου οι προγραμματιστές είναι οι τουβλαδόροι της οικοδομής).
Στην Ελλάδα και στην Ιταλία, το σκεπτικό του προγραμματισμού είναι να γίνει όσο πιο πολύπλοκος και ακαταλαβίστικος για τον χρήστη όσο είναι δυνατόν, από προγραμματιστές που δεν έχουν ιδέα τι νόημα έχει η interface και ο σχεδιασμός, και, αν μπορούμε, να προσπαθήσουμε να εισάγουμε τον θεσμό των σφραγίδων και της επισημότητας του "σημαντικού" ακόμα και στην ηλεκτρονική ψηφιακή πληροφορική. Πράγμα το οποίο στην Ιταλία το έχουν ήδη καταφέρει. Ο Μεσαίωνας Ζεί! (Ενώ, της οποίας ο προορισμός, στις ΗΠΑ, είναι να κάνει την ζωή πιο εύκολη και τα αποτελέσματα πιο γρήγορα, χωρίς να χρειάζεται φροντηστήριο ο κάθε χρήστης).
Η πιο λογική ερώτηση είναι... που και πως και από ποιούς θα μάθουν την καινούργια τους τέχνη οι Ελληνίδες; Ποιοί θα είναι οι δάσκαλοί τους και ποιοί οι εργοδότες τους; (Οι οποίες, Ελληνίδες, κατά την γνώμη μου έχουν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν κάτι σωστά στον εργασιακό χώρο από τα μαμμόθρεφτα εγωκεντρικά αρσενικά στα οποία έδινε ο μπαμπάς την προίκα τους μέχρι προ κάμποσων ετών).
Καλή τύχη σ' αυτό, αγαπητές Ελληνίδες.
Δυστυχώς, για να κατακτήσουν οι Ελληνίδες την καινούργια τους τέχνη, στον κόσμο της επαγγελματικής δραστηριότητας, θα πρέπει κάπου να την μάθουν. Και κάποιοι να διδάξουν. Μάλλον άνδρες, Έλληνες προγραμματιστές. Δηλαδή, αυτάααα.
Στην Ελλάδα και στην Ιταλία, οι προγραμματιστές, ως επί το πλείστον άντρες, παρέχουν τις λίγες ευκαιρίες που βρίσκουμε την σήμερον ημέρα να γελάσουμε λίγο. Θα θυμάστε από παλαιότερη ανάρτηση ότι στην Ευρώπη, και ιδίως στην Μεσόγειο, υπάρχουν Προγραμματιστές-θεοί και χρήστες-σκλάβοι, ενώ στις ΗΠΑ έχουμε Χρήστες, αρχιτέκτονες συστημάτων, και προγραμματιστές (όπου οι προγραμματιστές είναι οι τουβλαδόροι της οικοδομής).
Στην Ελλάδα και στην Ιταλία, το σκεπτικό του προγραμματισμού είναι να γίνει όσο πιο πολύπλοκος και ακαταλαβίστικος για τον χρήστη όσο είναι δυνατόν, από προγραμματιστές που δεν έχουν ιδέα τι νόημα έχει η interface και ο σχεδιασμός, και, αν μπορούμε, να προσπαθήσουμε να εισάγουμε τον θεσμό των σφραγίδων και της επισημότητας του "σημαντικού" ακόμα και στην ηλεκτρονική ψηφιακή πληροφορική. Πράγμα το οποίο στην Ιταλία το έχουν ήδη καταφέρει. Ο Μεσαίωνας Ζεί! (Ενώ, της οποίας ο προορισμός, στις ΗΠΑ, είναι να κάνει την ζωή πιο εύκολη και τα αποτελέσματα πιο γρήγορα, χωρίς να χρειάζεται φροντηστήριο ο κάθε χρήστης).
Η πιο λογική ερώτηση είναι... που και πως και από ποιούς θα μάθουν την καινούργια τους τέχνη οι Ελληνίδες; Ποιοί θα είναι οι δάσκαλοί τους και ποιοί οι εργοδότες τους; (Οι οποίες, Ελληνίδες, κατά την γνώμη μου έχουν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν κάτι σωστά στον εργασιακό χώρο από τα μαμμόθρεφτα εγωκεντρικά αρσενικά στα οποία έδινε ο μπαμπάς την προίκα τους μέχρι προ κάμποσων ετών).
Καλή τύχη σ' αυτό, αγαπητές Ελληνίδες.
Μία Ελληνίδα από την οποία μπορούν να πάρουν παράδειγμα και ελπίδα όλες οι Ελληνίδες είναι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε σε ένα δυάρι στην Αθήνα, σπούδασε στο Καίμπριτζ, και ήταν η πρώτη μη-Βρεττανή και η τρίτη γυναίκα που έγινε πρόεδρος της Ένωσης του Καίμπριτζ. Μετά, πήγε στις ΗΠΑ το 1980, και το 2003 ήταν υποψήφια Κυβερνήτης της Καλιφόρνια στις εκλογές που κέρδισε ο Σβάρτσενέγκερ. Το 2005 ίδρυσε ένα μπλογκ νέων της ημέρας στο οποίο έδωσε το όνομά της: "Χάφινγτον Ποστ". Ένα μπλογκ που όχι μόνο έχει πλέον μέγιστη επιρροή στην Ουάσιγκτον, αλλά επίσης αγοράστηκε από την AOL το 2011 για 315 εκατομμύρια δολάρια, και, το 2012 πήρε την πρώτη θέση ανάμεσα στις 15 πιο δημοφιλείς πολιτικές ιστοσελίδες. Η Αριάννα Στασινοπούλου-Χάφινγκτον παρέμεινε Πρόεδρος και Αρχισυντάκτης του Χάφινγκτον Ποστ.
Το Χάφινγτκτον Ποστ έγινε η πρώτη εμπορικά εκμεταλευομένη ψηφιακή οργάνωση-μήντια στις Ηνωμένες Πολιτείες που κέρδισε ένα βραβείο Πούλιτζερ.
Στις 20 Νοεμβρίου του 2014, έφτασε στην "Ιθάκη" της, όπως κατέληξε να γράψει μεταφορικά σε άρθρο της, εγκαινιάζοντας την Ελληνική έκδοση του Χάφινγκτον Ποστ.
Ένας άνθρωπος-έμπνευση, και ελπίδα για όλες τις Ελληνίδες που από ότι καταλαβαίνω έχουν αρχίσει να αφυπνίζονται και να προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που βάζει μπροστά τους, στην πατρίδα τους, η ανάξια-ανδροκρατούμενη κοινωνία.
Σήμερα, στα bookmarks μου, δίπλα στο shortcut "Huff", έβαλα και ένα shortcut για "HuffGR".
Το Χάφινγτκτον Ποστ έγινε η πρώτη εμπορικά εκμεταλευομένη ψηφιακή οργάνωση-μήντια στις Ηνωμένες Πολιτείες που κέρδισε ένα βραβείο Πούλιτζερ.
Στις 20 Νοεμβρίου του 2014, έφτασε στην "Ιθάκη" της, όπως κατέληξε να γράψει μεταφορικά σε άρθρο της, εγκαινιάζοντας την Ελληνική έκδοση του Χάφινγκτον Ποστ.
Ένας άνθρωπος-έμπνευση, και ελπίδα για όλες τις Ελληνίδες που από ότι καταλαβαίνω έχουν αρχίσει να αφυπνίζονται και να προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που βάζει μπροστά τους, στην πατρίδα τους, η ανάξια-ανδροκρατούμενη κοινωνία.
Σήμερα, στα bookmarks μου, δίπλα στο shortcut "Huff", έβαλα και ένα shortcut για "HuffGR".
Είναι μια περήφανη μέρα γιατί, συν όλα τα άλλα, σημαίνει πως από σήμερα, αν επιμείνει η κυρία Στασινοπούλου-Χάφινγκτον στις αρχές της, οι Ρωμιοί δημοσιογλάφοι μπορεί αν αρχίσουν να παίρνουν μαθήματα από μία γυναίκα. Μαθήματα που τα χρειάζονται πάρα πολύ: και οι Έλληνες δημοσιογλάφοι, αλλά και οι Έλληνες επαγγελματίες (ο Θεος να τους κάνει) της ηλεκτρονικής, ψηφιακής πληροφορικής.
υγ. Είναι μεγάλη χαρά να γράφω αυτήν την ανάρτηση 24 ώρες μετά από την μαρτυρική μέρα που πέρασα προσπαθώντας επί 9 ώρες και 6 τηλεφωνήματα στην Γιούρομπανκ στην Αθήνα, να επιτύχω την μεταφορά κεφαλαίων από τον λογαριασμό μου σε διάφορες πληρωμές. Τα καημένα τα παιδιά στο τηλέφωνο προσπαθούσαν ειλικρινά και άξια να βοηθήσουν, όμως, και εκείνα και εγώ βρισκόμασταν μπροστά στο τοίχο ηλιθιότητας των αρχιτεκτόνων της ασφάλειας της ιστοσελίδας. Μπορεί πάντως η Γιούρομπανκ, μιά που ούτε να την χρησιμοποιήσει μπορεί κανείς, να περηφανευτεί ότι έτσι είναι πολύ πιο ασφαλής από τις τραπεζούλες των ΗΠΑ με τις οποίες συνεργάζομαι και δεν μου παρουσίασαν ποτέ, 20 χρόνια το παραμικρό πρόβλημα που να έχει να κάνει με την συμβατικότητα των προγραμμάτων τους, και τα προγράμματα όπως Τζάβα, της Όρακλ, ή ανάμεσα σε διαφορετικές ενδόσεις μπράουζερ όπως το ίντερνετ εξπλόρερ, το φάιαρφόξ (που στην Μεσόγειο το λένε μοζίλα, με το όνομα της οργάνωσης αντί του προϊόντος), του σαφάρι και του κρόμ. Κουράγιο παιδιά στα τηλέφωνα ...που διαβάζετε ερωτήσεις από λίστες που σας έδωσαν οι μέγιστοι προγραμματιστές σας για να σας λένε οι χρήστες σας αν το κομπιούτερ τους είναι στην πρίζα...






