Είναι αξέχαστο όταν έστω και απλά, προσωπικά όνειρα μιας ολόκληρης ζωής γίνονται ξαφνικά πραγματικότητα, όπως συνέβη σε εμένα την Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2022 στο Κέντρο Ερευνών Δελφινιών, DRC, στο Marathon Key, ένα από τα Keys, νησάκια της Φλόριδας στον Κόλπο του Μεξικού, στην μέση της απόστασης από το Key Largo και το Key West.
Μας φιλοξενούσαν στο εξοχικό τους στο διπλανό Key, το Duck Key, οι γονείς του αδελφικού φίλου του Κώστα μας, του Τζάστιν, ο Μάικλ και η Λορήν. Η σύζυγος του Τζάστιν η Έμιλι είναι Marine Biologist και είχε εργαστεί για ένα χρόνο στο DRC πριν χρόνια. Το DRC δεν είναι τουριστικός προορισμός αλλά αυτό καθ’ αυτό Κέντρο Ερευνών. Μάλιστα είναι το DRC που πριν λίγα χρόνια δημοσίευσε την ανακάλυψη ότι οι μαμάδες δίνουν πραγματικά ονόματα στα νεογέννητά τους που αποτελούνται από συγκεκριμένα και μοναδικά σφυρίγματα τα οποία γίνονται το όνομα του κάθε δελφινιού για όλη του την ζωή, και με το όνομά του αυτό το καλούν όλα τα άλλα δελφίνια.
Μαζί με τα άλλα κεφάλαια και δωρεές που δέχεται το Κέντρο για την λειτουργία του οργανώνει και επί αμοιβή ιδιαίτερες συναντήσεις μεταξύ ανθρώπων και δελφινιών. Δυό-τρείς από τους επιστήμονες που εργάζονται εκεί έχουν και τον ρόλο εκπαιδευτή. Εκπαιδευτή όχι τόσο των Δελφινιών όσο των ανθρώπων που θέλουν να επικοινωνήσουν με τα Δελφίνια. Πως επικοινωνούν, θα ρωτήσετε… Με χειρονομίες τις οποίες καταλαβαίνουν με την λογική τους. Μην ξεχνάμε ότι ενώ το γένος Homo που κάποιος ο οποίος είχε αίσθηση του χιούμορ το ονόμασε «σοφό» (Sapiens) βρίσκεται στην σημερινή μορφή εξέλιξής του επί 250 χιλιάδες χρόνια ενώ τα Δελφίνια βρίσκονται στην σημερινή μορφή εξέλιξής τους τα τελευταία έντεκα έως πέντε, περίπου εκατομμύρια χρόνια.
Τα θηλαστικά των ωκεανών ξεκίνησαν το μακρύ τους ταξίδι πριν 62 εκατομμύρια χρόνια σαν τετράποδα ζωντανά της στεριάς. Εδώ και 38 εκατομμύρια χρόνια κατοικούν αποκλειστικά στους ωκεανούς. Κάποτε στο μέλλον μερικά από τα είδη θηλαστικών όπως φάλαινες και δελφίνια ίσως και να επιστρέψουν στην στεριά.
Ενώ έμαθα τις βασικές χειρονομίες και τι σήμαιναν, μια στιγμή σκέφτηκα να κάνω μια χειρονομία που να μην είναι στο λεξιλόγιο που διδάχτηκα. Και το δελφίνι την κατάλαβε απόλυτα, αμέσως και αποφάσισε να ανταποκριθεί. Όπως θα δείτε παρακάτω προς το τέλος, έδειξα τον ώμο μου, χτυπώντας τον απαλά, και η Diva, εννέα ετών, ακούμπησε τον λαιμό της σε εναγκαλισμό. Όταν αυθόρμητα την έσφιξα λίγο περισσότερο στην αγκαλιά μου, ανταποκρίθηκε φέρνοντας το κεφάλι της κοντύτερα στο δικό μου και ακουμπώντας περισσότερο από το υπόλοιπο κορμί της στο δικό μου, καθώς η γιαγιά Tursi, 49 ετών, κοίταζε.
Τα Δελφίνια στον ωκεανό ζούν περίπου 25 χρόνια. Στο DRC, 20 με 25 Δελφίνια φτάνουν και τα 50 χρόνια και περισσότερο. Στο DRC ζουν σε λίμνες, περιφραγμένες. Όταν έρχεται καταιγίδα, όπως ένας χάρικέην, ανοίγουν οι πόρτες για να φύγουν στον ωκεανό όπου θα είναι ασφαλέστερα στην κακοκαιρία. Όταν περάσει η καταιγίδα επιστρέφουν μόνα τους. Στις δεκαετίες της λειτουργίας του Κέντρου, ούτε ένα δελφίνι δεν αποφάσισε να παραμείνει στον ωκεανό. Όλα, πάντα επιστρέφουν μόνα τους --δεν τα ψάχνουν καν.
Η συνάντηση αυτή, γύρω στην μία ώρα, ήταν για μένα κάτι το πολύ ιδιαίτερο, το πολύ σημαντικό, που το ονειρευόμουνα σχεδόν όλη μου την ζωή, από παιδί στην πλώρη για την Τήνο με τα Δελφίνια να συναγωνίζονται τον Απόλωνα και το Ναϊάς, χωρίς να περιμένω ποτέ ότι επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η λαχτάρα αυτή. Όπως θα δείτε παρακάτω, όταν η Diva και η Tursi με πήγαν βόλτα, άρχισα να κλαίω ασταμάτητα σαν να ήθελε η ψυχή μου να εκφραστεί, ανάμεσα σε δέος και συγκίνηση, και δεν ήξερε πως…
Φωτογράφος: Μαργαρίτα!
~~~
