Ασίζη

Αυτή η φωτογραφία μου αρέσει σαν ατμόσφαιρα για την Ασίζη του Φρανσέσκο.
Τυχαίνει να είναι το καμπαναριό του ναού του Σαν Πιέρο, κοντά σε ένα από τα πολυώροφα υπόγεια πάρκινγκ.

Η Ασίζη αργά το απόγευμα, φωτογραφισμένη από το κάστρο του Σπολέτο, από απόσταση ευθείας γραμμής 38 χιλιομέτρων.
Στο κέντρο, ένα πουλάκι, μάλλον χελιδόνι, στο σκοτάδι από τα σύννεφα ανάμεσα στην Ασίζη και το Σπολέτο.
Δεν είναι το λευκό περιστέρι του Φρανσέσκο.
Μάλλον είναι το μαύρο πουλί των εμπόρων που θησαυρίζουν σήμερα με την μνήμη του, στα τόσα μαγαζιά και με τις τόσες επιχειρήσεις που απέφυγα να φωτογραφήσω.
Κάτω αριστερά ο μεγάλος ναός του Σαν Φρανσέσκο και το συγκρότημα του παγκόσιου κέντρου των Φρανσισκανών μοναχών. Επάνω δεξιά, πάνω από την πόλη, το Κάστρο Ρόκα Ματζιόρε (Ρόκα σημαίνει βράχος, πέτρα, αλλά χρησιμοποιείται σαν ονομασία όλων των κάστρων-φρουρίων).

Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Πέτρου.

Η εκκλησία της Σάντα Μαρία.

Ο Καθεδρικός του Σαν Ρούφινο.
Εδώ, έξω, ο Φρανσέσκο γδύθηκε δημόσια, έδωσε τα ρούχα του στους γονείς του και έφυγε.

Μέσα στον καθεδρικό του Σαν Ρούφινο

Η Βασιλική του Σαν Φρανσέσκο

Η ζωή του Φρανσέσκο δεν βρίσκεται στην Ασίζη. Βρίσκεται 3 χιλιόμετρα πιο κάτω, στην πεδιάδα, όπου σήμερα βρίσκεται η τεράστια εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέγλι Άντζελι (των αγγέλων). Εκεί έζησε, όταν βρισκόταν στην περιοχή, και από εκεί τον πήραν οι άγγελοι όταν πέθανε. Τότε ήταν μόνο άλλο ένα μέρος, έξω, μακριά από την πόλη, για τους λεπρούς --όπου να μην τους βλέπουν οι πολίτες.

Από την Ασίζη φαίνεται κάτω στον κάμπο, τρία χιλιόμετρα και ένα κόσμο μακριά
το μέρος που έμεναν οι λεπροί, που σήμερα είναι η Σαντα Μαρία ντέγλι Άντζελι.

Εκεί βρήκε τα ερείπια μιας παλιάς εκκλησούλας, της Πορτσιούνκολα, και την ξανάχτισε με τους φίλους που τον είχαν ακολουθήσει. Η εκκλησούλα της Πορτσιούνκολα, και τα διπλανά χτισματάκια όπου ζούσαν και όπου πέθανε βρίσκονται σήμερα μέσα στον ναό της Σάντα Μαρία ο οποίος χτίστηκε για να τα περιβάλλει.

Μέσα στην Σάντα Μαρία ντέγλι Άντζελι απαγορεύεται η φωτογραφία. Αλλά πιάσαμε μιά υπέροχη συζήτηση με έναν Φρανσίσκαν φράιαρ και στάθηκε δίπλα μου καθώς πήρα αυτές τις δύο, της Πορτσιούνκολα κάτω από τον τρούλο της Σάντα Μαρία, και του μικρού σταύλου όπου πέθανε ο Φρανσέσκο. Ο μοναχός, Ιταλός, είχε κάνει χρόνια στην Ιρλανδία και κατάλαβε αμέσως ότι το αξάν μου δεν ήταν ακριβώς Αμερικανικό αλλά είχε μέσα και Βρετανικό, αλλά και κάτι άλλο που δεν το προσδιόριζε. Του εξήγησα ότι γεννήθηκα στην χώρα του συγγραφέα που έγραψε το βιβλίο Ο Φτωχούλης του Θεού. Μιλήσαμε πολύ... Κατά την αντίληψή του, και είναι σωστό είπε, ο καθένας να έχει την δική του αντίληψη, ο Φρανσέσκο χρησιμοποίησε την ζωή του για να εικονογραφήσει στην κοινωνία της εποχής, μέσω του εαυτού του, ως "λεπρού της κοινωνίας", το ότι μόνο μέσω της απόλυτής υλικής φτώχιας μπορείς να δεις την ομορφιά της πλάσης.

Το μόνο σουβενίρ που αγοράσαμε δεν ήταν σουβενίρ. Η Μαργαρίτα αγόρασε τον Φτωχούλη του Θεού μεταφρασμένο στα Ιταλικά. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο τίτλος του βιβλίου "Ο Φτωχούλης του Θεού", δεν είναι εύρημα του Καζαντζάκη. Έτσι αναφέρονται από αιώνες στον Φρανσέσκο, εδώ στην Ιταλία: Ιλ ποβερέλο ντι Ντίο. Ο Καζαντζάκης μετάφρασε την ονομασία αυτή στα Ελληνικά για τον τίτλο. Όμως, όταν το βιβλίο μεταφράστηκε στα Ιταλικά, αντί ο Ιταλός μεταφραστής να επαναφέρει τον τίτλο στα Ιταλικά, το βιβλίο του Καζαντζάκη στα Ιταλικά έχει τίτλο "Φρανσέσκο".