Διάνοια

Πρώτα, πρέπει να χτυπήσεις το χταπόδι στα βράχια 40 με 50 φορές για να το σκοτώσεις
και να μαλακώσει.

Κρεμάμε το χταπόδι στον ήλιο (λιαστός) κυρίως για να μαλακώσει η σάρκα του,
να φύγουν τα περιττά υγρά και να συμπυκνωθεί η γεύση του.
Αυτή η παραδοσιακή τεχνική «ξεραίνει» το χταπόδι εξωτερικά, ενώ διατηρεί την υγρασία εσωτερικά,
κάνοντάς το πιο τρυφερό και νόστιμο στο ψήσιμο.

Χταποδάκι ψητό!

Χταποδάκι ξυδάτο!

~~~

Το χταπόδι υπάρχει σε όλες τις θάλασσες του κόσμου

Το σημερινό χταπόδι υπάρχει για 155 εκατομμύρια χρόνια, και ζούσε με τους δεινόσαυρους,
επί 60 εκατομμύρια χρόνια πριν καν εξαλειφθούν οι δεινόσαυροι.

Για χρονική κλίμακα:
Αν τα 155.000.000 χρόνια που υπάρχει το σημερινό χταπόδι τα δούμε σαν «100 χρόνια»,

ο άνθρωπος υπάρχει «2 μήνες» (250.000 χρόνια).

Στο χταπόδι έχουν δώσει το όνομα
Η Διάνοια της Θάλασσας.
η, όπως το λέει ο Neil deGrasse Tyson:
«Το κοντινότερο σε κάτι 'εξωγήινο' που μπορούμε να βρούμε στην Γη»

Τα χταπόδια παραβιάζουν σχεδόν κάθε κανόνα της βιολογίας. 

Έχουν τρεις καρδιές, μπλε αίμα και εννέα εγκεφάλους. 

Έναν κεντρικό εγκέφαλο και οκτώ μίνι εγκεφάλους στα πλοκάμια τους. 

Κάθε πλοκάμι μπορεί να γευτεί, να αγγίξει

και να πάρει αποφάσεις χωρίς να ζητήσει άδεια από τον κύριο εγκέφαλο. 

Και αν κόψετε ένα πλοκάμι,

μπορεί να ξαναμεγαλώσει πλήρως σε δύο έως τέσσερις μήνες.

Μπορούν να αλλάξουν

το χρώμα, την υφή και το μοτίβο του δέρματός τους σε

λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Το σώμα τους δεν έχει

κόκαλα, οπότε ουσιαστικά δεν έχουν κανόνες. 

Μπορούν να περάσουν μέσα από μια τρύπα

διαμέτρου δυόμισι εκατοστών.

Τα χταπόδια μπορούν να επεξεργαστούν το RNA τους,

ξαναγράφοντας τις γενετικές τους οδηγίες εν κινήσει.

(Το RNA είναι ένα μονόκλωνο μόριο που χρησιμοποιεί ριβόζη

για τη μετάδοση των δεδομένων για πρωτεϊνική σύνθεση,
ενώ το DNA είναι μια σταθερή, δίκλωνη έλικα που αποθηκεύει γενετικές πληροφορίες.)

Σχεδόν τίποτα άλλο στη Γη δεν μπορεί να το κάνει αυτό.

Είναι επίσης εξαιρετικά έξυπνα, τα χταπόδια,

ικανά να λύνουν γρίφους, να ανοίγουν βάζα με βιδωτό καπάκι,

να δραπετεύουν από ενυδρεία,
ακόμα και να αναγνωρίζουν συγκεκριμένους ανθρώπους.

Ενώ τα δελφίνια διαπρέπουν στην κοινωνική, επικοινωνιακή

και σύνθετη συνεργατική νοημοσύνη,

τα χταπόδια επιδεικνύουν ανώτερες ατομικές, ευέλικτες

και καινοτόμες δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων.

Έχουν μνήμη και αναγνώριση αντικειμένων και χώρου.

Όταν βγει από την φωλιά του μπορεί να περάσει πολύ χρόνο ψάχνοντας φαγητό,

δεξιά και αριστερά, κάνοντας έναν πολύπλοκο λαβυρινθώδη γύρο στον βυθό,

αλλά, όταν θελήσει, επιστρέφει στην φωλιά του ακολουθώντας μια ευθεία γραμμή

απο όπου βρίσκεται, αποδεικνύοντας ότι έχει πλήρη αναγνώριση και μνήμη του

που βρίσκεται η φωλιά του σε σχέση με το που βρίσκεται το ίδιο ανά πάσα στιγμή.

Ολόκληρη η γενεαλογία τους διαχωρίστηκε από τη δική μας
πριν από 600 εκατομμύρια χρόνια.
Γι' αυτό είναι τόσο διαφορετικά από οποιοδήποτε άλλο ζώο.

Τα ζώα, γενικά, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη Γη εδώ και

περίπου 800 έως 600 εκατομμύρια χρόνια πριν σήμερα,

κατά τη διάρκεια της Νεοπρωτεροζοϊκής εποχής,

με τα πρώτα επιβεβαιωμένα απολιθώματα πλασμάτων όπως η Ντικινσόνια

να εμφανίζονται εδώ και περίπου 574 εκατομμύρια χρόνια.

Ενώ τα πρώτα απολιθώματα προέρχονται από την Εδιακαριανή περίοδο, τα στοιχεία DNA

υποδηλώνουν ότι απλά ζώα όπως τα σφουγγάρια μπορεί να εξελίχθηκαν ακόμη νωρίτερα,

ίσως πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια.

Τα πρώτα πάνω-από-τρία δισεκατομμύρια χρόνια Ζωής στην Γη,
η Ζωή ήταν μικρόβια.

Τα χταπόδια ήταν από τα πρώτα ζώα του είδους τους
από τα πρώτα ζώα οποιουδήποτε είδους,

ξεκινώντας πριν από 600 εκατομμύρια χρόνια

και φτάνοντας στην σημερινή τους μορφή πριν από 155 εκατομμύρια χρόνια.

Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου,

εξελίχθηκαν τυχαία και είναι όλοι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους

όσο πιο πίσω στον χρόνο διαχωρίστηκε ο κλάδος τους.

Και όλοι έχουν διαφορετικές κατευθύνσεις, εστιάσεις και δεξιότητες νοημοσύνης.

Όταν ο άνθρωπος φτιάχνει χταποδάκι ξυδάτο,

σκέφτεται τουλάχιστον, άραγε, ότι τρώει ένα ζώο το οποίο

πιθανώς να κατανοεί κάποια εκδοχή της ύπαρξης διαφορετικά,

ίσως και με περισσότερη διάυγεια και μεγαλειώδη απλότητα από αυτόν που το τρώει;

Το χταπόδι είναι από τα πιο αγαπημένα μου εδέσματα,

αλλά όταν το τρώω αισθάνομαι την ευγνωμοσύνη για την τροφή

όπως στην κουλτούρα των Λακότα

οι οποίοι ευχαριστούσαν τα θηράματά τους για την τροφή που τους παρήχαν,

ξέροντας ότι μια μέρα θα γίνουν οι ίδιοι τροφή επιστρέφοντας στον Μεγάλο Κύκλο.

Γι' αυτό θέλω ταφή Λακότα.

Τα ερμητικά φέρετρα, ή, η αποτέφρωση φαίνονται αφύσικα

αρνούντας την επιστροφή στην φύση σαν τροφή άλλων,

μετά από μια ζωή τρώγοντας άλλους.

Δυστυχώς, τέτοια φυσική ταφή είναι παράνομη.

Ο τωρινός μας πολιτισμός απαιτεί να γίνω μούμια ή στάχτη.

Δεν συμφωνώ.

Το να επιστρέψω την σάρκα μου στην φύση

είναι το λιγότερο «ευχαριστώ» που μπορώ να προσφέρω.

Κι' αν το δέντρο μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας μας

ξέρει ότι καίμε ξύλα στο τζάκι τον χειμώνα,

ελπίζω επίσης να ξέρει ότι μια μέρα

θέλω να θρέψω τις ρίζες του.

Τα δέντρα αισθάνονται και αντιδρούν σε ερεθίσματα,
αλλά το αντίστοιχο νευρικό τους σύστημα παίρνει πολύ χρόνο, ίσως και μέρες,
να στείλει τις αντιδράσεις σε όλο τον κορμο και κλαδιά.
Άραγε το δάσος μπορεί να αισθανθεί ότι ο καπνός που βγαίνει από τις καμινάδες του χωριού
είναι από ξύλα κου καίγονται στην φωτιά;
Άραγε το δάσος αισθάνεται δυσφορία ή και φόβο από τον καπνό από τις καμινάδες;

Ο Μεγάλος Κύκλος της Ζωής.

Πιστεύω στην φύση και στο ότι είμαι αδιαίρετο μέρος της φύσης,
και είναι γεγονός ότι ο Homo Sapiens είναι παμφάγο ον από την φύση του.
Η ενσωμάτωση του κρέατος στη διατροφή των πρώτων ανθρωποειδών,
ξεκινώντας πριν από 2,6 εκατομμύρια χρόνια,
επηρέασε σημαντικά την ανθρώπινη εξέλιξη και την ανάπτυξη μεγαλύτερων εγκεφάλων
και μικρότερων πεπτικών συστημάτων, κάτι κρίσιμο για την ανάπτυξη του είδους μας,
σύμφωνα με επιστήμονες και ανθρωπολόγους. 

Ενώ σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα ελευθερίας όλων στο να αποφασίζουν,
με οποιαδήποτε αιτιολογία, το τι να τρώνε και τι όχι,
και ενώ δεν τρώω χοιρινό ή χταποδάκι ψητό χωρίς συναίσθηση ότι τρώω νοήμονα ζώα,
με συνείδηση, εκ μέρους μου, του ότι με θρέφουν με δική μου, και φυσική, επιλογή,
δέχομαι την υποκειμενική μου άποψη ότι είμαι μέρος του κύκλου της ζωής,
και θέλω η σάρκα μου και τα κόκαλά μου μια μέρα
να ανταποδώσουν και να θρέψουν τον Μεγάλο Κύκλο.

Θα είναι δύσκολο να βρω νόμιμο τρόπο.
Ίσως ένα απλό ξύλινο φέρετρο απο σανίδες χωρίς καμία επικάλυψη από χημικές ουσίες
που λειώνει εύκολα και γρήγορα.

Εδώ στο βουνό, στο μικρό νεκροταφείο του Σαν Μπενεντέτο ιν Αλπε,
αφήνοντας την πίσω μου οικογένεια στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, περιοχή Δ',
και τα απομεινάρια του Κώστα στην Μασαχουσέτη.
Η Μαργαρίτα παλιά ήθελε αποτέφρωση, τις στάχτες της σκορπισμένες στον καταρρακτη μας,
αλλά τώρα προτιμά να έρθει και να μείνει μαζι μου.

«Εμείς» άλλωστε δεν μένουμε εκεί που είναι τα απομεινάρια μας,
αλλα είμαστε, ή μάλλον είναι η ηλεκτρική ενέργεια του εγκεφάλου μας,
εκτός γραμμικού χρόνου, παντού.
Ένα με την φύση
Μια αιωνιότητα, και, λιγότερο από μια στιγμή.

Το έχω γράψει τόσες φορές:
Το κλειδί για κατανόηση της Ύπαρξης είναι το τι, στην πραγματικότητα, είναι χρόνος.
Και χωροχρόνος.

Ουράνια Ταφή των Λακότα (Σιου)
Σημερινή περιοχή Μαύρων Λόφων της Ντακότα.

Παρεμφερή ταφή για επιστροφή στην φύση εχουν αναπτύξει και άλλες κουλτούρες,
όπως στο Θιβέτ.

Η αντιμετώπιση της Ζωής και του θανάτου διαφέρει τόσο πολύ ανάμεσα στους ανθρώπους.

Παρακάτω, πολύ μακριά από την Ντακότα και από το Θιβέτ,
δείτε και άλλους τάφους που έχτισαν οι άνθρωποι,
για τους σημαντικότερους των νεκρών τους:

~~~