Ενότητες

 

«Αλίμονο, τον καημένο τον Γιόρικ! Τον γνώριζα, Οράτιε:
ένας τύπος με άπειρη ευθυμία, με εξαιρετικό καπρίτσιο.»

"Alas, poor Yorick! I knew him, Horatio:

a fellow of infinite jest, of most excellent fancy"

Lawrence Olivier, Hamlet, 1948

Αυτός ο φημισμένος στοίχος προέρχεται από τον Άμλετ του Σαίξπηρ (Πράξη 5, Σκηνή 1),
όπου ο πρίγκιπας Άμλετ συλλογίζεται τη θνητότητα
κρατώντας το κρανίο του γελωτοποιού της παιδικής του ηλικίας, του Γιόρικ.

Eugène Delacroix, Hamlet and Horatio in the Graveyard, 1839, Oil on Canvas

Αθανατοποιημένα Δενδριτικά Κύτταρα Ποντικού (MutuDC1940)
Εργαστηριακά καλλιεργημένες ανοσοκυτταρικές σειρές ποντικών
που έχουν τροποποιηθεί γενετικά ώστε να πολλαπλασιάζονται επ' αόριστον,
παρακάμπτοντας την περιορισμένη διάρκεια ζωής των πρωτογενών κυττάρων.

Άνθρωποι περπατανε στη Νέα Υόρκη

Αναπαράσταση του ατόμου που ονομάζουμε Άνθρακα.

Ένα μόνο, τυπικό άτομο του στοιχείου Άνθρακας
αποτελείται από 6 πρωτόνια, 6 νετρόνια και 6 ηλεκτρόνια.
Τα πρωτόνια και τα νετρόνια βρίσκονται στον πυρήνα,
ενώ τα ηλεκτρόνια καταλαμβάνουν δύο ενεργειακά επίπεδα/στοιβάδες.

Αναπαράσταση ενός ατόμου.
Αυτό το συγκεκριμένο άτομο φαίνεται να έχει 5 ηλεκτρόνια,
άρα πρόκειται για Βόριο (B) , το οποίο είναι το στοιχείο 5 στον περιοδικό πίνακα.

Κοιτάξτε το και φανταστείτε πολλά άτομα με διάφορετικούς αριθμούς ηλεκτρονίων.

Φανταστείτε οκτώ δισεκατομμύρια δισεκατομμύρια άτομα μαζί.

Ένας άνθρωπος αποτελείται από περίπου οχτώ δισεκατομμύρια δισεκατομμύρια άτομα
διαφόρων στοιχείων, που σχηματίζουν μόρια και κύταρα,
που με την σειρά τους αποτελούν κόκαλα, σάρκα, υγρά και όργανα.

Λέμε ότι η Ζωή όπως την γνωρίζουμε είναι βασισμένη στον άνθρακα.
Η ζωή με βάση τον άνθρακα είναι η έννοια ότι ο άνθρακας είναι το βασικό στοιχείο για όλες τις γνωστές μορφές ζωής
και ένα βασικό συστατικό όλων των σύνθετων βιολογικών μορίων,
με τον άνθρακα να αντιπροσωπεύει περίπου το 45-50% όλης της ξηρής βιομάζας.

Ω, πόσα όργανα!

έχτισε, εντελώς τυχαία, η φύση, σιγά-σιγά, επί εκατομμύρια χρόνια καταλήγοντας στον άνθρωπο.

Αλλά από όλα αυτά τα όργανα λείπει ένα πράγμα που δεν το βρίσκουμε με αυτοψία,

και το λέμε:

Ψυχή.

Η λέξη ψυχή προέρχεται ετυμολογικά από το αρχαίο ρήμα «ψύχω»,
που σημαίνει φυσώ, πνέω, αναπνέω.
Αρχικά, η έννοια ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την αναπνοή, την «ψυχρή πνοή» (εκπνοή),
η οποία θεωρούνταν η ύστατη ένδειξη ζωής στο σώμα και η ζωτική δύναμη κάθε έμβιου όντος.

Οι φιλόσοφοι ορίζουν την ψυχή ως την άυλη ουσία, την κινητήρια δύναμη ή τη λειτουργική οργάνωση
ενός ζωντανού όντος, διακριτή από το υλικό σώμα.
Γενικά θεωρείται η έδρα της συνείδησης, της λογικής, του συναισθήματος και της ίδιας της ζωής,
αν και οι θεωρίες ποικίλλουν σημαντικά όσον αφορά την διαχωρισιμότητα της από το σώμα.

Σε αυτό το σημείο πηδάνε μέσα στη συζήτηση οι έχοντες ψυχολογική ανάγκη ουράνιου γονέως
και λένε ότι η ψυχή είναι ξεχωριστή από το σώμα και ζει για πάντα.
Και ο γονιός στον ουρανό θα μας κρατήσει στην αγκαλιά του για πάντα,
αφού το βιολογικό κορμί μας, πεθάνει.

Όπως πάντα, η αλήθεια πιθανόν να είναι πολύ, πολύ απλούστερη.
...κατά την γνώμη μου, που παρεθέτω παρακάτω...

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι μια μηχανή που σκέφτεται.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα όργανο που σκέφτεται,
όπου ο εγκέφαλος είναι ένας βιολογικός μηχανισμός --μια βιολογική μηχανή,

και επίσης μετατρέπει σωματικές τάσεις, ανάγκες και αισθήσεις σε αισθήματα,
και,
η λειτουργεία του εγκεφάλου ως προς το να σκέφτεται είναι τόσο πολύπλοκη,
που, ως έδρα της λειτουργηκότητας του σώματος ενός ανθρώπου,
συμπεριλαμβάνει την σκέψη ταυτότητας της ατομικής προσωπικότητας,
το «Εγώ»,
το οποίο «Εγώ» αποδίδεται με το «Σκέφτομαι, άρα Υπάρχω»

Και, ξαφνικά, ιδού, ω του θαύματος, «Είμαστε» μια προσωπική «Ύπαρξη»

Κατά την γνώμη μου,
η ενότητα και ακολουθία: Αισθήματα-Σκέψη-Ύπαρξη-Εγώ

είναι αυτό που συγκεντρωτικά και απλά ονομάζουμε ψυχή.

Ψυχή λέμε την διαδικασία συνειδητοποιημένων σκέψεων του προσωπικού «Υπάρχω».
Ψυχή είναι η ενεργή ταυτότητα του «Εγώ».
Τα προσωποκεντρικά αισθήματα και σκέψεις ενός ανθρώπου.

Απεικόνιση, έτσι, από το ύψιστο της ανθρώπινης Τέχνης:

Η Lisa del Giocondo, γεννημένη ως Lisa Camilla di Antonmaria Gherardini (15 Ιουνίου 1479 – 14 Ιουλίου 1542) ήταν Ιταλίδα ευγενής και μέλος της οικογένειας Γκεραρντίνι της Φλωρεντίας και της Τοσκάνης. Το όνομά της δόθηκε στη Μόνα Λίσα (Μόνα είναι μια έκφραση που σημαίνει Κυρία, στα Ιταλικά), το πορτρέτο της, που το παρήγγειλε ο σύζυγός της, Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo, και το δημιούργησε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι (15 Απριλίου 1452 – 2 Μαΐου 1519) κατά την Ιταλική Αναγέννηση. Η Λίσα απέκτησε έξι παιδιά με τον σύζυγό της, Φρανσέσκο: Πιέρο, Πιέρα, Καμίλα, Μαριέτα, Αντρέα και Τζιοκόντο.

Ο Λεονάρντο, τότε 51 ετών, ξεκίνησε το πορτραίτο το 1503, όταν η Λίσα ήταν 24 ετών.

Ο Λεονάρντο δεν το παρέδωσε ποτέ. Το κράτησε και το τελειοποιούσε επί χρόνια, ίσως επί 13 χρόνια μέχρι το 1516. Όταν έφυγε από την Ρώμη για το Παρίσι στις 12 Αυγούστου του 1516, φόρτωσε το έργο του σε ένα μουλάρι, πακεταρισμένο με υφάσματα, και το έφερε μαζί του, με τα υπάρχοντά του, και άλλους πίνακες, ήταν 64 ετών και έκανε 1.500 χιλιόμετρα πάνω σε άλογο, περνώντας από τις Άλπεις για να φτάσει στο Château du Clos Lucé κοντά στο Amboise. Γι' αυτό βρίσκεται τώρα η Μόνα Λίσα στο Λούβρο, στο Παρίσι. Την έφερε στην Γαλλία ο ίδιος ο Λεονάρντο, τρία χρόνια πριν πεθάνει, και σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερης αξίας έργο τέχνης στον κόσμο, ασφαλισμένο για ένα δισεκατομμύριο δολάρια.

Το «φαινόμενο της Μόνα Λίζα» είναι η οπτική ψευδαίσθηση ότι τα μάτια ενός πορτρέτου σας ακολουθούν καθώς κινείστε μέσα στο δωμάτιο. Ωστόσο, επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο διάσημος πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι στην πραγματικότητα δεν ακολουθεί τον θεατή, οπως γίνεται με ένα φωτογραφικό πορτραίτο όταν το μοντέλο κοιτάζει στο κέντρο του φακού της φωτογραφικής μηχανής όταν τραβιέται η φωτογραφία. Το βλέμμα της Μόνα Λίσα είναι στραμμένο περίπου 15 μοίρες προς τα δεξιά του παρατηρητή.

Το Λούβρο αφιέρωσε αρκετό χρόνο να κάνει μια μελέτη, με ειδικούς επιστήμονες και χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ΑΙ, για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε την Μόνα Λίσα όπως ήταν όταν την τελείωσε ο Λεονάρντο, το 1516. Στα αριστερά, ο πίνακας όπως είναι σήμερα, όπως άλλαξε ο χρόνος τα χρώματα, από το 1516 ως σήμερα. Πεντακόσια δέκα χρόνια. Στα δεξιά, το αριστούργημα του Λεονάρντο όπως το είδαν οι πρώτοι άνθρωποι που το αντίκρυσαν.

Θα μπορούσαν να "καθαρίσουν" τα χρώματα σήμερα. Όμως το Λούβρο αποφάσισε να αφήσει τον πίνακα όπως έχει.

Πορτραίτο γνωστό ως Mona Lisa, ή, La Gioconda.

Ένα πορτραίτο που, κατά την γνώμη μου, αποθανατίζει την ψυχή.

Και δεν διανοούμαστε το πως κάτι τόσο θαυμαστό, η ψυχή, μπορεί να σταματήσει να υπάρχει.
Επίσης, δεν θέλουμε να σταματήσουμε εμείς, το «Εγώ» μας, το «Είναι» μας, να υπάρχει.

Βλέπετε την ψυχή, όπως την ζωγράφισε ο Άνθρωπος;

Ζει μέσα στα μάτια.

H επιφάνεια του πίνακα, το χρώμα, έχει πλέον ραγίσει από το πέρασμα του χρόνου,
αλλά η τεχνική του σφουμάτο του Λεονάρντο εξακολουθεί να σαγηνεύει
από τα μάτια της 24χρονης Λίσας, της Κυρίας του οίκου του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο.

Ας πλησιάσουμε, ας περάσουμε δια μέσου των ματιών, να μπούμε μέσα:

Κι' εγώ καθώς τα γράφω αυτά αισθάνομαι ότι «βρίσκομαι» μέσα στο κεφάλι μου,

μέσα στο κρανίο μου,
και κοιτάζω έξω, προς την οθόνη του κομπιούτερ μου, μέσα από τα παράθυρα που είναι τα μάτια μου.
Σαν νά 'μαι ολόκληρος μέσα στο κρανίο μου, μια αίθουσα ελέγχου,
με υπολογιστές, οθόνες, κουμπιά, μοχλούς,στην αίθουσα ελέγχου, και δυό παράθυρα να κοιτάω έξω:
τα μάτια.
Βλέπω, παρακολουθώ καθώς οι σκέψεις μου γίνονται λέξεις στην οθόνη του κομπιούτερ μου

καθώς από την αίθουσα ελέγχου δίνω οδηγίες στα δάχτυλά μου να χτυπάνε πλήκτρα.

Και «Εγώ» «Είμαι» ο Δημήτρης,
και όσο υπάρχω, θα υπάρχω πάντα μόνο μέσα σε αυτό το κρανίο μου, πουθενά αλλού.
Και θα βλέπω.
Θα ακούω.
Θα αισθάνομαι.

Δεν θα «Είμαι» ΠΟΤΕ κάποιος άλλος, κάπου αλλού ή κάποτε άλλοτε.
«Είμαι», αλλά γιατί και πως έτυχε να «Είμαι» ο Δημήτρης;

Γιατί όχι κάποιος άλλος;
κάπου αλλού,
κάποτε άλλοτε;

Μ' αρέσει όμως το να «Είμαι» «Εγώ», μ' αρέσει να «Είμαι» ο Δημήτρης,
την Εποχή του 1958 έως... ποιος ξέρει.
να βλέπω.
να ακούω.
να αισθάνομαι,
τώρα, πάντα,
σαν «Δημήτρης».

Και όποτε κλείνω τα μάτια μου μπορώ να σκεφτώ και να κάνω το «Είμαι» μου να φανταστεί:
ότι ο χρόνος σταματά,
ότι ο χρόνος δεν άρχισε ποτέ,
ότι ο χρόνος δεν θα τελειώσει ποτέ,
ότι το μήκος και το διάβα του χρόνου δεν έχει υλική σημασία,
ότι όλη η Ύπαρξη του σύμπαντος είναι
λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο και συνάμα περισσότερο από τρισεκατομμύρια χρόνια.
Όπως στην πρόσφατη ανάρτηση, Τυχαία,
https://dimitristhinks.blogspot.com/2026/04/blog-post_30.html

Μέσα από το κρανίο μου με μάτια κλειστά, βρίσκομαι πια στον χωροχρόνο.
Όπου ο χρόνος δεν είναι γραμμικός αλλά είναι μια διάσταση του χώρου.
Όλα όσα συνέβησαν και όλα όσα θα συμβούν.
Όλα και όλοι όσοι υπήρξαν και θα υπάρξουν.

Και ο «Δημήτρης» ομοούσιο μέρος του παντός, πάντα.

Και αυτό είναι η αιωνιότητα.
Αυτό είναι η αθανασία.

Όταν ο χρόνος παύει να έχει σημασία.

Αυτό είναι η αθανασία.
Το οποίο είναι ένα πολύ καλά φυλαγμένο μυστικό.

...και το ωραιότερο απ' όλα;
είναι αλήθεια! Πραγματικότητα.

Ακριβώς έτσι.
Αυτό είναι το σύμπαν στα κβαντικά του θεμέλια!
Όπως το έχει εξηγήση η Επιστήμη μέχρι σήμερα.
Και ελάχιστοι τό 'χουν διαισθανθεί,
και λιγότεροι το κατανοούν,
ή ενδιαφέρονται να το κατανοήσουν,
ή μπορούν να το κατανοήσουν,
στην διανόηση της ψυχής τους.

Όταν δε, η Μαργαρίτα και ο Δημήτρης είναι μαζί,

η Μόνα Λίσα, χαμογελά.

~~~