Ευσπλαχνία

 

Αυτή είναι η Σέρα.

Μια λέαινα 21 ετών, που σε αντίστοιχη ανθρώπινη ηλικία είναι σαν πάνω από 100 ετών.
Έχει γεννήσει οχτώ λιονταράκια στη ζωή της και έχει πολλά εγγόνια σε ζωολογικούς κήπους.

Πέθανε αρχές Μαΐου, έγραψαν οι εφημερίδες.
Και συμπλήρωσαν, οι εφημερίδες, ότι
της έγινε ευθανασία μετά από μείωση της κινητικότητάς της λόγω προχωρημένης ηλικίας.

(άρα, δεν «πέθανε» αλλά δολοφονήθηκε από τους ιδιοκτήτες της, τον ζωολογικό κήπο.
Τι, δεν σας αρέσει ο χαρακτηρισμός;
Μειώνει την ηθική σημασία σας ως παντογνώστες κύριοι του πλανήτη;
προτιμάτε «ευσπλαχνία»;)

Σε ανακοίνωσή τους, οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου δήλωσαν:
«αν και η Σέρα είναι ένα πολύ δυνατό λιοντάρι, το σώμα της δεν είναι πλέον σε θέση
να αντιμετωπίσει αυτά που φέρνει το γήρας».

«Για να μην υποφέρει, λόγω αρθρίτιδας και προβλημάτων υγείας»

Αν ήσασταν 101 ετών
με αρθρίτιδα και προβλήματα υγείας
και σας λέγανε χαμογελαστά και με αγάπη ένα πρωί ότι
θα σας κάνανε μια ενεσούλα να πεθάνετε επειδή το γήρας δεν ήρθε μόνο,
και πιστεύουν οι υπεύθυνοι στο Δημαρχείο ότι υποφέρετε,
και είναι καλύτερο για σας να πεθάνετε,
χωρίς να σας ρωτήσουνε αν εσείς προτιμάτε να ζήσετε όσο πάει,
θα τους λέγατε ευχαριστώ που σας αγαπάνε τόσο πολύ;

Η ηθική μεγαλομανία και αλαζονεία του ανθρώπου δεν έχει όρια.
Ξέρουνε, πιστεύουν, ακόμα και πως αισθάνονται και τι προτιμάνε τα ζώα, γαμώ το.
Η ζωώδης κατάσταση του ανθρώπου.

Ένα ζώο, ο άνθρωπος, που έκοψε τα χαλινάρια της εξέλιξής του
και καταστρέφει την ζωή στην βιόσφαιρα ενός ολόκληρου πλανήτη,
μέχρι να επέμβη η ιδια η φύση στο τραγικό του ξεσάλωμα.

Διαβάζω ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν γενικά την ευθανασία (κυριολεκτικά «καλό θάνατο»), που συχνά περιελάμβανε αυτοκτονία υποστηριζόμενη από κώνειο ή άλλα ναρκωτικά αντί για άμεση, ενεργό θανάτωση, ως ένα έντιμο, εθελοντικό και λογικό τέλος στη ζωή για να αποφευχθεί σοβαρό μαρτύριο ή ανίατη ασθένεια. Ενώ η ενεργητική, κρατικά χορηγούμενη ευθανασία γινόταν μερικές φορές για τους ανίατα ασθενείς και φιλόσοφοι όπως ο Πλάτωνας την υποστήριζαν, άλλοι όπως οι οπαδοί του Ιπποκράτη αντιτάχθηκαν στον ενεργό υποβοηθούμενο από ιατρό θάνατο.

Η λειτουργική έκφραση στα παραπάνω είναι η λέξη «εθελοντικό».

Σέρα, τι λες και 'σύ;
Τους είπες «ευχαριστώ» όταν σου κάνανε την ενεσούλα οι εύσπλαχνοι άνθρωποι;

Δεν τό 'ξερες, αλλά...
Καθώς αισθανόσουνα το τέλος να πλησιάζει τον τελευταίο σου χρόνο,
άθελά σου, από το κλουβί σου, θύμιζες στους ανθρώπους γύρω σου, όλο και περισσότερο,
την δική τους ενδεχόμενη μοίρα,
την οποία ούτε λιοντάρι δεν μπορεί να την νικήσει.

Και απέδειξαν στον εαυτό τους την δύναμή τους επί του δικού σου τέλους
μια και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σωθούν απ' το δικό τους.

~~~

Μπροστά από το παράθυρο της κουζίνας μας στέκεται ένα αρκετά ψηλό έλατο
50-60 χρονών.

Κάθε φορά που το βλέπω τα τελευταία 18 χρόνια,
ξέρω ότι ο λόγος για τον οποίον ζει είναι οτι το 2008, που θα το κόβανε επειδή ήταν ασθενικό,
δεν τους άφησα.
Και, κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρο μου λέει, Καλημέρα, Δημήτρη! Ευχαριστώ!

Οι δύο παραπάνω φωτογραφίες έχουν δυό μήνες διαφορά, 2026.
Κοιτάξτε τα κλαδιά.
Εμένα πάντως ζωντανό μου φαίνεται.

Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια.

Αυτός είναι ο Τέντι:

Ένα μπόρντερ-κόλι που έσωσε η Μαργαρίτα όταν η μοναχική ιδιοκτήτριά του μπήκε νοσοκομείο μόνιμα.
Το υιοθέτησε πρόσφατα ένας γείτονας, ο Στέφανο, που έχει κατσίκες και
ο Τέντι είναι πρωτόγνωρα ευτυχισμένος στα χωράφια με τις κατσίκες και στο σπίτι με τον Στέφανο.

Ο Τέντι έχει ίσως τρία-τέσσερα χρόνια μπροστά του.
Αν κάποιος κάποια στιγμή προτείνει να δείξουμε «ευσπλαχνία» στον γερο-Τέντι
με έναν «καλό θάνατο»,
θα έχω τις πολύ ισχυρές αντιρρήσεις μου
και η φωνή μου μετράει για κάτι εδώ στη γειτονιά.
Πρέπει να περάσουνε πάνω από 'μένα για να ευθανατίσουνε τον Τέντι.
Κι' ο Τέντι δεν με ξέρει καν.

Ο Τέντι είναι πάρα πολύ έξυπνος,
αλλά αμφιβάλω αν φαντάζεται πως υπάρχουν άνθρωποι που,
άμα δεν πεθάνει από μόνος του, θα προθυμοποιηθούνε ευσπλαχνικά να τον ...βοηθήσουνε
στο να πάψει να υπάρχει,
και άλλοι, που θα υπερασπιστούν την αξιοπρέπειά του,
και την ύπαρξη.

Και εκείνοι που πιστεύουν ότι ένα ζωντανό ον μπορεί να είναι ιδιοκτησία τους.
Τι εγωκεντρική αυταπάτη.

Ανατριχιάζω όταν βλέπω περιλαίμια και λουριά.

Είναι σαν να σκέφτεται:
«Πόσο τυχερός είμαι να έχω κάτι που κάνει τον αποχαιρετισμό τόσο δύσκολο. Ζωή. Ύπαρξη.»

...

«Υπάρχω.»

~~~