Εκπλήρωση

 

Εκφράσεις της τέχνης είναι η γλώσσα με την οποία επικοινωνούν οι άνθρωποι που δεν έγιναν επιστήμονες,

Όπως έγραψα και στην ανάρτηση «Τυχαία»
https://dimitristhinks.blogspot.com/2026/04/blog-post_30.html

Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που δεν έγιναν φιλόσοφοι, ή που δεν κατάφεραν να αυξήσουν τις γνώσεις τους ή να κατανοήσουν το νόημα που φέρνουν στην ζωή οι γνώσεις. Οι εκφράσεις της τέχνης είναι τα οχήματα που βοηθάν τον νου να αισθανθεί.

Για μένα, η τέχνη που το κάνει αυτό καλύτερα είναι ο κινηματογράφος. Και υπάρχουν ταινίες που είναι τόσο καλά και σωστά και ενσυνείδητα φτιαγμένες που μπορούν να διδάξουν, και συναισθηματικά, και ακαδημαϊκά.

Έχω δει χιλιάδες και χιλιάδες κινηματογραφικές ταινίες στην ζωή μου. Στον σκληρό μου δίσκο μόνο έχω δυόμισι χιλιάδες από τις αγαπημένες μου.

Και τώρα, η Μαργαρίτα και εγώ, στα 56 και στα 67, ανακαλύψαμε μαζί μια ταινία στην οποία, σαν σπανιότατη τέλεια καταιγίδα ήρθαν και έδεσαν μαζί τόσα διαφορετικά κομμάτια της ζωής και της γνώσης, και των συναισθημάτων, που μας συμπλήρωσαν, μας εκπλήρωσαν το ότι θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα μας έδινε ένα κινηματογραφικό έργο.

Μόλις το είδαμε μαζί στην οθόνη μας για πρώτη φορά, με τους τίτλους του τέλους χαμογελούσαμε από μια υπέροχη αίσθηση ευτυχίας, επιτυχίας, ανθρωπιάς… Ζωής. Η Μαργαρίτα κατέβασε το βιβλίο και το διαβάζει. Εγώ ξαναβλέπω αποσπασματάκια της ταινίας καθημερινά. Σήμερα, τρεις βδομάδες αφού την πρωτοείδαμε, την ξαναείδαμε ολόκληρη με τον ανιψιό μας τον Ρικάρντο που ήρθε να μείνει μαζί μας για λίγο, και όταν τελείωσε η ταινία είχε την ίδια εντύπωση που είχαμε και εμείς.

Είμαστε σίγουροι ότι θα την βλέπουμε δυό-τρεις φορές τον χρόνο.

Πρέπει να είναι μια από τις πολύ ελάχιστες πιο πλήρεις και συμπληρωμένες ταινίες που είδα ποτέ. Σε αφήνει με χαρά και με πίστη στη Ζωή. Και εμένα μου επικυρώνει ότι η αντίληψη που μου έδωσε η επιλεγμένη πατρίδα μου, ότι δεν υπάρχει τίποτα που να είναι αδύνατο, ισχύει.

ΥΓ. Τους υποτλιτλους τους έγραψα και τους έβαλα εγώ.

~~~