Αν κοιτάξτε πολύ προσεκτικά τον έναστρο ουρανό στην παραπάνω φωτογραφία θα δείτε ότι ένα από τα άστρα κινείται.
Δεν είναι άστρο. Είναι μια μηχανή κατασκευασμένη από εμάς τους ανθρώπους -ίσως ο δορυφόρος μέσω του οποίου παραδίδω το παρόν γραπτό στο διαδίκτυο. Ίσως ο Διαστημικός Σταθμός. Ίσως το Διαστημικό Λεωφορείο, ή ένα απομεινάρι φάσης πυραύλου από κάποια εκτόξευση του προγράμματος Απόλλων το οποίο πήγε το 99% του ανθρωπίνου είδους στον δορυφόρο μας την σελήνη. Μόνο 99%, γιατί κάποιο 1% της ανθρωπότητας αποτελείται από δυστυχισμένα πλάσματα που δεν έχουν την δύναμη να πιστέψουν ότι πήγαμε.
Αν κοιτάξτε πολύ προσεκτικά την παραπάνω φωτογραφία θα δείτε ότι ένα άστρο κινείται. Αν δεν το βλέπετε, αυτό δεν είναι επειδή η φωτογραφία είναι στατική. Είναι γιατί δεν κλείσατε τα μάτια σας για να το δείτε με τα μάτια της ελπίδας που ελπίζω να υπάρχει στην ψυχή όλων μας: την ελπίδα που καίει μόνο με την φωτιά του ονείρου.
Εκείνη η φωτιά που έκαιγε στα σωθικά όλων εκείνων που έχτισαν την Αναγέννηση και έφτασαν στο φεγγάρι, και που ξέρω ότι μια μέρα θα καίει ξανά μέσα στους απογόνους μας, αιώνες από τώρα όταν ο καινούργιος Μεσαίωνας, η καινούργια Εποχή Σκοταδισμού, που ξεκίνησε πριν λίγες δεκαετίες, εκτελέσει το έργο της, την τροχιά της, και επιστρέψει το φως που κλέβει τώρα από την Γη μας.
Είμαστε μια πολύ τυχερή γενιά, με τον τρόπο μας, γιατί έτυχε να είμαστε αυτόπτες μάρτυρες στην αλλαγή κατεύθυνσης της ασταμάτητης παλίρροιας της εξέλιξης της ανθρωπότητας. Έχουμε ακόμη πάνω επό 163.000.000 χρόνια μπροστά μας αν ειναι να επιζήσουμε περισσότερο από τους δεινοσαύρους.
Ήταν Οκτώβριος του 1957 όταν όλοι κοίταξαν ψηλά στα άστρα και είδαν ένα από αυτά να κινείται, για πρώτη φορά. Το έλεγαν Σπούτνικ.
Ήταν Οκτώβριος του 1957 όταν όλοι κοίταξαν ψηλά στα άστρα και είδαν ένα από αυτά να κινείται, για πρώτη φορά. Το έλεγαν Σπούτνικ.

























