Και εκεί που
μόλις είχαμε γυρίσει στο χωριό και περίμενα πως και πως να διαβάσω όλα τα
κείμενα που είχα χάσει και να σας πω και τα τελευταία τερπνά από εδώ, πήγε ο Δείμος του
Πολίτη και έγραψε αυτό το κείμενο. Το αυθόρμητό μου σχολιάκι κατέληξε να είναι
η παρακάτω ανάρτηση...
Διαιτήμασί τε χρήσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν, ἐπὶ
δηλήσει δὲ καὶ ἀδικίῃ εἴρξειν
(να θεραπεύω τους
πάσχοντες κατά τη δύναμή μου και την κρίση μου χωρίς ποτέ, εκουσίως, να τους
βλάψω ή να τους αδικήσω)
Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι
ξυμβουλίην τοιήνδε. ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω.
(και να μη δώσω
ποτέ σε κανένα, έστω κι αν μου το ζητήσει, θανατηφόρο φάρμακο, ούτε να δώσω
ποτέ τέτοια συμβουλή. Ομοίως να μη δώσω ποτέ σε γυναίκα φάρμακο για ν΄ αποβάλει)
Οι λέξεις αυτές
είναι από τον Ιπποκράτειο Όρκο. Σημαίνουν ότι κάποιος που έχει πάρει αυτόν τον Όρκο
δεν μπορεί να πάρει μέρος στον προμελετημένο θάνατο κανενός. Τελεία. Παύλα.
Τα παραπάνω είναι
τα λόγια που λένε οι γιατροί σήμερα για να αποκτήσουν το δικαίωμα να παίρνουν
φακελάκια. Τα παρακάτω λόγια είναι όλα δικά μου:
- Έχουμε, ως είδος και ως άτομα, την υποχρέωση απέναντι στη Ζωή, την οποία ο καθένας απολαμβάνει, και απέναντι σε οτιδήποτε πιστεύουμε, να χρησιμοποιήσουμε όλες ανεξαιρέτως τις γνώσεις που μας επέτρεψε η εξέλιξη μας και η Ζωή να αποκτήσουμε, για να κρατήσουμε κάθε έναν άνθρωπο στην ζωή, έστω και για ένα παραπάνω λεπτό. Γιατί, και η πιο βασανισμένη Ζωή είναι Ζωή. Και η έλλειψη Ζωής είναι το μηδέν.
- Είμαστε αυτόματοι αναπνευστές. Δεν μπορούμε να διατάξουμε τα πνευμόνια μας ή την καρδιά μας ή το νευρικό μας σύστημα να σταματήσουν να λειτουργούν ώστε να επέλθει ο θάνατος. Ο κεντρικός "προγραμματισμός" του ανθρωπίνου εγκεφάλου είναι η αυτοσυντήρηση και η επιβίωση. Ένας εγκέφαλος που δίνει εντολές αυτοκαταστροφής, την στιγμή που δίδεται τέτοια εντολή, λειτουργεί παρά φύση: υπόκειται σε προσωρινή ή μόνιμη "τρέλα". Δυσλειτουργεί.
- Αν και η Ζωή ξεκινά την στιγμή της σύλληψης, το έμβρυο δεν είναι αυτόνομος οργανισμός μέχρι την γέννα και την πρώτη εκούσια αναπνοή. Η έκτρωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα του φιλοξενούντος οργανισμού.
Το πρώτο το είχα δώσει σαν απάντηση στην επιμελήτρια γνωστού νοσοκομείου η οποία το πρωί με είχε βάλει πόστα που τα περασμένα μεσάνυκτα, καθώς η μητέρα μου πέθαινε στα χέρια μου, ζήτησα να την διασωληνώσουν για να κερδίσουμε χρόνο και να βρούμε λύση. Μου είπε ότι έπρεπε να την είχα αφήσει να πεθάνει όπως η ίδια είχε αφήσει τον άντρα της να πεθάνει. Της απήντησα όπως έγραψα παραπάνω. Πήγα την μητέρα μου σε άλλο νοσοκομείο και σε 10 μέρες είχε ξυπνήσει από το τεχνητό κώμα και είχε επιστρέψει σπίτι. Πέθανε έξι μήνες αργότερα.
Το δεύτερο σημαίνει ότι όποιος βοηθά κάποιον να αυτοκτονήσει, απλά συμμετέχει σε μια παρά φύση δυσλειτουργική απόφαση με πλασματικές δικαιολογίες που δεν μπορούν, όσο έντεχνες και να είναι, να αναιρέσουν την υπόσχεση που βρίσκεται στην καρδιά του Ιπποκρατικού Όρκου. Ο Dr. Kevorkian δεν είναι απλά ένας γραφικός τυπάκος. Είναι ένας φρενοβλαβής εγκληματίας που δεν έχει τα κότσια να τερματίσει την άχρηστη ζωή του και τερματίζει την ζωή των άλλων. Και, εφ' όσον παραβαίνει τον όρκο του, δεν λέγεται πλέον Ιατρός, αλλά ανθρωπάκι.
Εκτρώσεις θα υπάρχουν πάντα είτε νόμιμες είτε όχι. Εδώ η πρώτη φροντίδα του γιατρού είναι να προστατέψει την ασθενή από τους τσαρλατάνους που θα την περιλάβουν αν αυτός αρνηθεί. Το θέμα της έκτρωσης είναι δύσκολο διότι το μέρος του Όρκου που υπόσχεται να μην πάρει μέρος σε έκτρωση, αντισταθμίζεται από το μέρος που επιβάλει την προστασία του ασθενή. Κατά γράμμα, ο Ιατρός πρέπει να σιγουρευτεί ότι δεν μπορεί να αλλάξει γνώμη η ασθενής, και τότε, για να μην την στείλει στα χέρια χασάπηδων πρέπει να την βοηθήσει να παραμείνει υγιείς μέσα από μια σωστή διαδικασία.
Η μάνα του γιού μου, τα τρία χρόνια μετά την γέννηση του Κώστα, δύο φορές είπε "θέλω να βγάλουν αυτό το πράγμα από μέσα μου" (I want them to take this thing out of me). Παρά τους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που έλεγε ο νόμος ότι έπρεπε να δούμε πριν την κάθε μία από τις δύο εκτρώσεις, και παρά την ικεσία μου να γεννηθούν τα παιδιά μου και μετά να με χωρίσει, να την πληρώνω, αλλά να μεγαλώσω τα παιδιά μου εγώ, τα κοκτέηλ ψυχιατρικών φαρμάκων που παίρνει όλη της την ζωή είχαν τον τελευταίο λόγο, κι έτσι ο Κώστας έχει δυό αδέλφια που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα πατέρα που έμεινε 17 χρόνια στην Αμερική για να τον μεγαλώσει.
Η ευθανασία, με ότι γιρλάντες, σοφιστείες, ναρκισσιστικές υπεροψίες ή φιλοσοφικές και ηθικοπολιτιστικές αεροβασίες και να ντυθεί, παραμένει, πάντα, ο Θάνατος με άλλο πανωφόρι να κρύβει το δρεπάνι του.
Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να βρω την παραμικρή τρυπούλα μέσα από την οποία να σπρώξουμε τον ρεβιζιονισμό του όρκου που παίρνουν αυτοί που θέλουν να λέγονται γιατροί.
...τελικά, ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει δικαιολογίες για να διαπράτει νόμιμες δολοφωνίες, δολοφωνόντας έτσι όχι μόνο έναν συνάνθρωπο, αλλά και την ελπίδα της κοινωνίας να αγωνίζεται για την Ζωή.
- Έχουμε, ως είδος και ως άτομα, την υποχρέωση απέναντι στη Ζωή, την οποία ο καθένας απολαμβάνει, και απέναντι σε οτιδήποτε πιστεύουμε, να χρησιμοποιήσουμε όλες ανεξαιρέτως τις γνώσεις που μας επέτρεψε η εξέλιξη μας και η Ζωή να αποκτήσουμε, για να κρατήσουμε κάθε έναν άνθρωπο στην ζωή, έστω και για ένα παραπάνω λεπτό. Γιατί, και η πιο βασανισμένη Ζωή είναι Ζωή. Και η έλλειψη Ζωής είναι το μηδέν.
- Είμαστε αυτόματοι αναπνευστές. Δεν μπορούμε να διατάξουμε τα πνευμόνια μας ή την καρδιά μας ή το νευρικό μας σύστημα να σταματήσουν να λειτουργούν ώστε να επέλθει ο θάνατος. Ο κεντρικός "προγραμματισμός" του ανθρωπίνου εγκεφάλου είναι η αυτοσυντήρηση και η επιβίωση. Ένας εγκέφαλος που δίνει εντολές αυτοκαταστροφής, την στιγμή που δίδεται τέτοια εντολή, λειτουργεί παρά φύση: υπόκειται σε προσωρινή ή μόνιμη "τρέλα". Δυσλειτουργεί.
- Αν και η Ζωή ξεκινά την στιγμή της σύλληψης, το έμβρυο δεν είναι αυτόνομος οργανισμός μέχρι την γέννα και την πρώτη εκούσια αναπνοή. Η έκτρωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα του φιλοξενούντος οργανισμού.
Το πρώτο το είχα δώσει σαν απάντηση στην επιμελήτρια γνωστού νοσοκομείου η οποία το πρωί με είχε βάλει πόστα που τα περασμένα μεσάνυκτα, καθώς η μητέρα μου πέθαινε στα χέρια μου, ζήτησα να την διασωληνώσουν για να κερδίσουμε χρόνο και να βρούμε λύση. Μου είπε ότι έπρεπε να την είχα αφήσει να πεθάνει όπως η ίδια είχε αφήσει τον άντρα της να πεθάνει. Της απήντησα όπως έγραψα παραπάνω. Πήγα την μητέρα μου σε άλλο νοσοκομείο και σε 10 μέρες είχε ξυπνήσει από το τεχνητό κώμα και είχε επιστρέψει σπίτι. Πέθανε έξι μήνες αργότερα.
Το δεύτερο σημαίνει ότι όποιος βοηθά κάποιον να αυτοκτονήσει, απλά συμμετέχει σε μια παρά φύση δυσλειτουργική απόφαση με πλασματικές δικαιολογίες που δεν μπορούν, όσο έντεχνες και να είναι, να αναιρέσουν την υπόσχεση που βρίσκεται στην καρδιά του Ιπποκρατικού Όρκου. Ο Dr. Kevorkian δεν είναι απλά ένας γραφικός τυπάκος. Είναι ένας φρενοβλαβής εγκληματίας που δεν έχει τα κότσια να τερματίσει την άχρηστη ζωή του και τερματίζει την ζωή των άλλων. Και, εφ' όσον παραβαίνει τον όρκο του, δεν λέγεται πλέον Ιατρός, αλλά ανθρωπάκι.
Εκτρώσεις θα υπάρχουν πάντα είτε νόμιμες είτε όχι. Εδώ η πρώτη φροντίδα του γιατρού είναι να προστατέψει την ασθενή από τους τσαρλατάνους που θα την περιλάβουν αν αυτός αρνηθεί. Το θέμα της έκτρωσης είναι δύσκολο διότι το μέρος του Όρκου που υπόσχεται να μην πάρει μέρος σε έκτρωση, αντισταθμίζεται από το μέρος που επιβάλει την προστασία του ασθενή. Κατά γράμμα, ο Ιατρός πρέπει να σιγουρευτεί ότι δεν μπορεί να αλλάξει γνώμη η ασθενής, και τότε, για να μην την στείλει στα χέρια χασάπηδων πρέπει να την βοηθήσει να παραμείνει υγιείς μέσα από μια σωστή διαδικασία.
Η μάνα του γιού μου, τα τρία χρόνια μετά την γέννηση του Κώστα, δύο φορές είπε "θέλω να βγάλουν αυτό το πράγμα από μέσα μου" (I want them to take this thing out of me). Παρά τους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που έλεγε ο νόμος ότι έπρεπε να δούμε πριν την κάθε μία από τις δύο εκτρώσεις, και παρά την ικεσία μου να γεννηθούν τα παιδιά μου και μετά να με χωρίσει, να την πληρώνω, αλλά να μεγαλώσω τα παιδιά μου εγώ, τα κοκτέηλ ψυχιατρικών φαρμάκων που παίρνει όλη της την ζωή είχαν τον τελευταίο λόγο, κι έτσι ο Κώστας έχει δυό αδέλφια που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα πατέρα που έμεινε 17 χρόνια στην Αμερική για να τον μεγαλώσει.
Η ευθανασία, με ότι γιρλάντες, σοφιστείες, ναρκισσιστικές υπεροψίες ή φιλοσοφικές και ηθικοπολιτιστικές αεροβασίες και να ντυθεί, παραμένει, πάντα, ο Θάνατος με άλλο πανωφόρι να κρύβει το δρεπάνι του.
Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να βρω την παραμικρή τρυπούλα μέσα από την οποία να σπρώξουμε τον ρεβιζιονισμό του όρκου που παίρνουν αυτοί που θέλουν να λέγονται γιατροί.
...τελικά, ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει δικαιολογίες για να διαπράτει νόμιμες δολοφωνίες, δολοφωνόντας έτσι όχι μόνο έναν συνάνθρωπο, αλλά και την ελπίδα της κοινωνίας να αγωνίζεται για την Ζωή.
