Καρδιά

"Μία συγκινητική διαφήμιση που ίσως να σας κάνει να θελήσετε να γίνετε
δωρητές οργάνων"





Εγώ, είμαι δωρητής οργάνων, όπως φαίνεται από την κόκκινη καρδούλα κάτω δεξιά στην
άδεια οδηγήσεώς μου. Λόγω διαβήτη είχα σταματήσει να είμαι, το 2004 που διαγνώστηκα,
αλλά πέρσι που την ανανέωσα, τους ρώτησα αν είναι σίγουρο ότι δεν μπορώ να είμαι δωρητής,
και μου είπανε ότι μπορώ!"

Ήταν και ο πατέρας μου δωρητής.
Δεν το ήξερε κανείς (δεν το είχε διαφημίσει στο μπλογκ του, ούτε είχε μπλογκ).
Δεν το είχε πει σε κανέναν.
Το ανακάλυψα στα χαρτιά του πριν 10 μήνες, εφτά χρόνια αφού πέθανε.
Και έγινα ακόμα πιο περήφανος γι' αυτόν.

Έτσι, νομίζω πρέπει να ελκύονται οι άνθρωποι να καταλάβουν την σημασία του να είσαι δωρητής. Με διαφημίσεις σαν αυτήν που με έκανε να γράψω αυτήν την ανάρτηση μόλις την είδα. Και να μην αισθάνονται την ανάγκη να το διαφημίσουν πουθενά, ότι είναι δωρητές.

Στην Ελλάδα δεν είναι έτσι τα πράγματα πια. Ένα θέμα σε περίοπτη θέση στην καρδιά αυτού του μπλογκ, από τον Απρίλιο του 2011, είναι εκείνο που με κάνει να ντρέπομαι και να λυπάμαι για την χώρα. Να λυπάμαι για εκείνους τους φανφαρώνους-Χατζηαβάτηδες που νομίζουν ότι αποκτούν ανβόγκ αίγλη υποστηρίζοντας τον νόμο που Εικάζει την Συναίνεση του κάθε πολίτη να γίνει δωρητής οργάνων. Και πρέπει ένας πολίτης να πάει να γραφεί σε λίστα για να αρνηθεί.

Στην συζήτηση τότε είχα προτείνει πως δεν είναι δημοκρατικό να εικάσεις την συναίνεση οποιουδήποτε πολίτη.
Είχανε απαντήσει Όχι! είναι δημοκρατικό! Το κάνουνε και στην Αυστρία!
Ποιά Αυστρία; εκεί που τον Μάρτιο του 1938 κάνανε την Anschluss και η Αυστρία καλωσόρισε την Ναζιστική Γερμανία και μετά είχανε θυμώσει με τους Γερμανούς γιατί δεν τέλειωσαν σωστά την δουλειά 7 χρόνια αργότερα; Αυτήν την χώρα φέρνετε για παράδειγμα; Τι Ελλάδα, τι Αυστρία έ; μπατζανάκηδες!

Δεν μπορείς να εικάσεις την θέληση κάποιου άλλου και να το πεις αυτό δημοκρατικό, επέμεινα!
-Μπορώ!
-Δεν μπορείς!
-Μπορώ!
-Δεν μπορείς!
-Μπορώ!
-Δεν μπορείς!

Μάτια μου δεν μπορείς να κρατάς λίστες αντιφρονούντων σε δημοκρατικό πολίτευμα, πρότεινα!
-Μα γιατί όχι; οι λίστες θα είναι μυστικές!

Η συζήτηση τότε ήταν λυπηρή. Δυό τρεις κακομοίρηδες είχανε καβαλήσει το θέμα για να αποκτήσουν βάθρο εκ του οποίου να αρέσκονται ως καλύτεροι των άλλων, και αυθαίρετα εικάζανε πως είναι δημοκρατικότατη διαδικασία να εικάσει το κράτος τι θέλεις να κάνεις με το κορμί σου, και να μπεις σε μυστική λίστα αν δεν συμφωνείς με το κράτος. Οι άλλοι που δεν συμφωνουσανε να τους βλέπουνε σα δωρητές θέλουνε-δε-θέλουνε απαντούσανε, Να πάρει το κράτος τ' @ρχίδι@ μου! Το επίπεδο της συζήτησης ήταν κάπου εκεί.

Η συζήτηση που πρότεινα εγώ, σχετικά με το κατά πόσο είναι δημοκρατικό αυτό, έπεφτε σε κουφά αυτιά, εδώ στην γενέτειρα της δημοκρατίας τρομάρα να μας έρθει...

Η πλάκα η μεγάλη είναι ότι εκείνοι που θέλαν την Εικαζόμενη Συναίνεση δεν ήταν οι ίδιοι δωρητές (το είχανε παραλείψει). Και εγώ που αντιτίθεμαι βίαια σε τέτοια δικτατορικά βήματα, ακόμα και ναζιστικά ίσως, εγώ είμαι δωρητής. Και ο πατέρας μου ήταν! χωρίς καν να το ξέρω.

Μπαμπά, καλώς σε βρήκα.
Ασ' τους φανφαρόνους να πιστεύουν ότι είναι σημαντικοί.
Ου γαρίδες καβούρια αστακούς τι ποιούσι...


Είδα την διαφήμιση και μου τα θύμισε αυτά...

ΦρανκενΑίνεση

Μερικοί-μερικοί καραγκιόζηδες παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά καθώς εξηγούν και αναλύουν τα μεταξωτά βρακιά που παρήγγειλαν για τα κουτσά κι αδέξια σκέλια τους.

Και είναι καλό αυτό γιατί την εποχή τούτη χρειαζόμαστε και κάτι να γελάσουμε --ο δε Καραγκιόζης ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε περί του αν το ακροατήριο γελάει με τα χάλια του ή με τα αστειάκια του, ή και με τα δύο.

Ήγγικεν, βλέπετε, η ώρα που η Εικαζόμενη Συναίνεση Δωρεάς Οργάνων θα αποκτήσει ισχύ σαν νόμος, την 1η Ιουλίου 2013.

Μην ξύνεστε! Είναι σοβαρό το θέμα!

Ήντα πράμα είν' τούτο, ρωτάτε; Μα φυσικά πρόκειται περί του νόμου ο οποίος εικάζει ότι κάθε ρωμιός που τα κακαρώνει θεωρείται δωρητής οργάνων εκτός αν έχει δηλώσει ενυπογράφως και πρό κακαρώματος, σε ειδικό γραφείο, για να μπει σε ειδική λίστα, ότι  δεν συμφωνεί. Και εκτός αν διαφωνήσουν οι συγγενείς.

Όταν είχε πρωτοσυζητηθεί το θέμα στα μπλογκ πριν δύο χρόνια είχα πει, απλά, ότι το να εικάζει το κράτος την βούλησή σου και να πρέπει ενυπογράφως να βάλεις τον εαυτό σου σε ειδική λίστα για να εξαιρεθείς, είναι απλά δικτατορικό και ουδεμίαν σχέση φέρει με εικόνα δημοκρατίας, ούτε καν Ελληνικής.

Αλλά αυτά ήταν ακαταλαβίστικα από μερικούς "γιατρούς" που ζουν στον κόσμο τους περιμένοντας να χάψουμε ότι το Ελλαδιστάν συγκρίνεται ευθέως με, ας πούμε, την Αυστρία ή την Σουηδία (και κοινωνικά και οργανωτικά όπως θα χρειαζόταν σε αυτήν την περίπτωση).

Τι διαφορά έχει η ειδική λίστα των αντιφρονούντων με το πιστοποιητικό φρονημάτων, μου λέτε;

Εφόσον ένας πολίτης φορέσει στο στήθος του το Άστρο του Δαυίδ για να δηλώσει ενυπογράφως στην ναζιστική του κοινωνία ότι είναι διαφορετικός, ποιό κράτος θα φυλάξει και θα λειτουργήσει την λίστα των αντιφρονούντων;
Το ίδιο κράτος που έξι χρόνια αφού πέθανε ο πατέρας μου του στέλνει επιστολές και του ζητά φόρους για τα τελευταία τέσσερα. Με τις υγιές σας καραγκιόζηδες. Την λίστα της Εικαζόμενης Συναίνεσης και τα στραβά σας μάτια.

Μια λοιπόν που οι μέγιστοι "ιατροί" που ονειρεύονται ότι εξασκούν την ιατρική στο Ελλαδιστάν δεν σκαμπάζουν ως προς το αν είναι ή όχι δημοκρατικό να υπογράφεις για να βάλεις στο στήθος σου το Άστρο του Δαυίδ, να το πούμε αλλιώς:

• Έναν νόμο που θα δεχόταν την άρνηση γραμμένη σε διαθήκη, ή χειρόγραφο, ή κάρτα στο πορτοφόλι ή σε συρτάρι ή σε μπρασελέ, θα τον δεχόμουνα αμέσως. Με την ιδιαίτερη Λίστα διαφωνώ. Επί της αρχής. Για οτιδήποτε. Γκε-γκε;
• Ή, ακόμα, αν περάσετε πρώτα έναν νόμο που αφαιρεί εφ' όρου ζωής την άδεια από όποιον γιατρό πιαστεί με φακελάκι, και τον βάλει και φυλακή αφού του αφαιρέσει την άδεια, το συζητάμε.

Τι διαφωνείς και τι σ' ενδιαφέρει, θα μου πείτε. Άλλωστε:

• Εφ' όσον βρίσκομαι στην Ελλάδα δύο με τέσσερεις εβδομάδες τον χρόνο έχω 20 πιθανότητες στις 365, ή, μόνο 5%, να ψοφήσω εδώ.
• Εφ' όσον έχω διαβήτη (ζάχαρο) δεν θέλει κανείς τα όργανά μου.
• Και, εφ' όσον, και είχα καλή ...μαμά και έκανα σωστές επιλογές στην ζωή μου, χρησιμοποιώ και χρειάζομαι και εκείνα τα δύο όργανα που οι περισσότεροι άρρενες ρωμιοί θα έδιναν πρώτα-πρώτα στους εικάζοντες ιατρούς.

Αλλά με ενδιαφέρει για έναν άλλο λόγο: Γιατί, κάποτε πρέπει αυτή η κοινωνία που έφτιαξε αυτό το Φρανκενκράτος να πάψει να μαλακίζεται παριστάνοντας ότι είναι λειτουργούσα κοινωνία με κράτος που λειτουργεί. Το να γίνετε κοινωνία και να φτιάξετε κράτος δεν γίνεται φορώντας μεταξωτά βρακιά: πρέπει πρώτα να κάντε κάτι για τα σκέλια σας. Κάποτε πρέπει να ντραπούν οι φανφαρόνοι που το παίζουν "ιατροί". Κάποτε πρέπει τα παιδιά μας να σταματήσουν να ντρέπονται για την χώρα που τα γέννησε.

Τα παραπάνω από κάποιον που, μέχρι που εκδήλωσε ζάχαρο στα 43 του, είχε στο πορτοφόλι του κάρτα δωρητού οργάνων στην Αγγλία και στις ΗΠΑ. Από ότι μαθαίνω μερικοί από τους προφέσορες που παθαίνουν αυθόρμητη εκσπερμάτιση μόλις ακούσουν Εικαζόμενη Συναίνεση δεν είχαν καν ευαρεστηθεί να έχουν κάρτα δωρητού.

Διαβήτης / Ζάχαρο

Κι έτσι επιστρέψαμε στο σπιτάκι μας μετά από τις 6 μέρες στο ξενοδοχείο -συγγνώμη! Νοσοκομείο, κάτω στην πόλη. 

Πρέπει να επαναλάβω την ιδιαίτερη εκτίμησή μου για εκείνη την ικανότητα του νοσηλευτικού προσωπικού και των γιατρών να σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν να είσαι ο μόνος ασθενής στο νοσοκομείο.

Μόνο ένα στραβόξυλο συνάντησα, μια νοσηλεύτρια που της ταίριαζε καλύτερα η στολή των Ες-Ες, αλλά όπως έμαθα αργότερα δεν ήταν Ιταλίδα αλλά Γερμανίδα, οπότε ουδεμία έκπληξη. Πριν καν μάθω την δικαιολογία της καταγωγής της, της είχα εξηγήσει ότι αν δεν αλλάξει τρόπους και αν δεν σταματήσει να δίνει διαταγές σαν να ήμουνα υπάνθρωπος θα περπατούσα και θα έφευγα και να τα εύρισκε μετά με την διοίκηση, και από τότε ζούσαμε μεταξύ μας μια ανήσυχη ειρήνη όποτε βρισκόταν στην εμβέλειά μου.
 

Και, αισθάνομαι την ύψιστη υποχρέωση να ενημερώσω ακόμη για μια φορά την υφήλιο ως τα περί του διαβήτη, κοινώς: ζάχαρου -μια από τις πιο παρεξηγημένες και λιγότερο κατανοημένες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να περιπέσει θνητός.

Κατ' αρχάς, ο διαβήτης, το ζάχαρο δηλαδή, δεν είναι τόσο ασθένεια όσο είναι τρόπος ζωής.

Το κορμί μας λειτουργεί με το αίμα που το ποτίζει -και το αίμα συμπεριλαμβάνει στην σύνθεσή του γλυκόζη. Η γλυκόζη στο αίμα πρέπει να έχει τιμή γύρω στο 90. Παραπάνω ή παρακάτω προκαλεί προβλήματα σε όλα τα όργανα. Η τιμή αυτή ανεβοκατεβαίνει δραστικά ανάλογα με το τι τρώμε, μόλις το φάμε, και, ανάλογα με το πως κουνιόμαστε και ασκούμαστε για να "καίει" το κορμί τα καύσιμά του, ένα εκ των οποίων είναι η γλυκόζη.

Το Πάγκρεας έχει την συγκεκριμένη δουλειά να παράγει ινσουλίνη ανάλογα με το πόσο χρειάζεται ο οργανισμός για να διατηρήσει την τιμή της γλυκόζης στο αίμα στο 90 -μια που η ινσουλίνη κοντρολάρει την γλυκόζη. Δηλαδή, κάθε φορά που τρώτε μια πάστα σοκολάτα, αμέσως το πάγκρεας σας παράγει μπόλικη ινσουλίνη για να κρατήσει την γλυκόζη στο 90 αντί να αφήσει την παστούλα ή το παγωτάκι ή το σπαγγέτι να την ανεβάσουν από το 90 στο 600. Αλλά σταματάει να παράγει ινσουλίνη πριν η γλυκόζη πέσει σε χαμηλά επίπεδα και λιποθυμήσετε από υπογλυκαιμία.

Κοντολογίς, ο διαβήτης είναι όταν το πάγκρεας δεν κοντρολάρει πλέον σωστά την ινσουλίνη που παράγει και η τιμή γλυκόζης στο αίμα αρχίζει και κυμαίνεται.

Υπάρχουν δύο ήδη διαβήτη: Τύπου 1 και Τύπου 2. Ο Τύπος 1 είναι πολύ σοβαρός, συνήθως από γεννησιμιού και ο Τύπος 2 είναι πολύ πιο εύκολος στην διαχείριση και έρχεται αργότερα στη ζωή. Εμένα με τίμησε με την παρουσία του τουλάχιστον από την δεκαετία των 30 μου αλλά δεν τον ανακάλυψα επισήμως μέχρι που έγινα 45 χρονών και 5 μηνών, γιατί δεν υπάρχει εκπαίδευση όσον αφορά τα ανεπαίσθητα και ύπουλα συμπτώματα -κι ας ζούσαμε με διαβήτη στο σπίτι απ' όλες τις γενεές της οικογένειας. Από ότι ξέρω τώρα, οι γιαγιάδες μου και ο πατέρας μου δεν είχαν ιδέα τι ήταν ο διαβήτης τους και πως να τον χειριστούν. Και έφτασα στην Emilia-Romagna της Ιταλίας, μετά από Ελλάδα, Αγγλία και ΗΠΑ, για να βρεθεί ένα σύστημα υγείας που βοήθησε πραγματικά.

Όσον αφορά την τιμή γλυκόζης στο αίμα, από γύρω στο 75 έως περίπου 145 είμαστε σε λογικά όρια. Πάνω από γύρω 165 είναι ένδειξη διαβήτη, και πάνω από γύρω 205 έχουμε διαβήτη. Κάτω από 60 ή 50 λιποθυμάμε και καλά κρασά. Αλλά, εδώ σταματάνε τα απλά και αρχίζουνε τα δύσκολα.

Ο διαβήτης είναι συνάρτηση πολλών πραγμάτων:

- Η ικανότητα που διατηρεί το πάγκρεας στο να παράγει και να ισοζυγίζει την ινσουλίνη που χρειάζεται ο οργανισμός ανά κάθε στιγμή,
- Ποσότητα γλυκών που τρώει κανείς, σαν στυλ ζωής, όταν φτάνει σε υπερβολή,
- Παραμέληση ορισμένων ομάδων τροφής από το διαιτολόγιο,
- Αντιστοιχία ύψους-βάρους ενός ατόμου,
- Παχυσαρκία,
- Δυσκολία αναπνοής κατά την διάρκεια του ύπνου, η λεγόμενη "άπνοια",
- Χρήση οινοπνευματωδών,
- Κάπνισμα,
- Άσκηση, περπάτημα, κινητικότητα στο στυλ ζωής,

Όλα τα παραπάνω σε συμπαιγνία μεταξύ τους, σαν ένας πολύπλοκος συνδυασμός κοτών και αυγών, συμβάλλουν στο να χαθεί η ισορροπία της τιμής γλυκόζης στο αίμα.

Κάποιος που ροχαλίζει πολύ και σταματά να αναπνέει στον ύπνο του γιαλίγα δευτερόλεπτα, είναι πάνω από 10 κιλά πιο βαρύς από όσο θα έπρεπε, κάνει τελείως καθιστική ζωή και του αρέσουν τα γλυκά, σίγουρα ή έχει ήδη διαβήτη ή θα πάθει.

Υποβόσκων διαβήτης, αλλά και διαγνωσμένος διαβήτης, μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα από βλάβες στα μάτια και προβλήματα στην όραση, μέχρι ατονία και απορύθμιση του νευρικού συστήματος έως το λεγόμενο "διαβητικό πόδι" που μπορεί να καταλήξει σε ακρωτηριασμό του ποδιού από τους γιατρούς, και πολλά άλλα, όπως ληθαργικότητα στην καθημερινή ζωή, και σταδιακή απορρύθμιση και βλάβη άλλων οργάνων.

Οι περισσότεροι, ιδίως στην Ελλάδα κατά την εμπειρία μου, πιστεύουν ότι ο ένοχος είναι η ζάχαρη. Τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Ζάχαρη, ναι, αλλά το κυριότερο είναι οι υδατάνθρακες, οι οποίοι στις διάφορες μορφές τους βρίσκονται σε όλα τα φαγώσιμα. Η ζωή με τον διαβήτη σημαίνει πλήρη γνώση της τιμής των υδατανθράκων στα φαγητά που τρώμε. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να φάμε οτιδήποτε αλλά ότι πρέπει να ξέρουμε τι τρώμε και να το τρώμε με το σωστό μέτρο και συνδυασμούς/συχνότητα.

Το πλατύ κοινό αυτές τις μέρες ξέρει ότι οι διαβητικοί κάνουν ενέσεις ινσουλίνης κάθε μέρα και πολλοί μπορεί να γνωρίζουν ότι υπάρχουν και χάπια. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο ένοχος είναι η ζάχαρη, και όλοι πιστεύουν ότι ο διαβητικός χρειάζεται να επισκέπτεται διαβητολόγο.

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη συγκεκριμένη ειδικότητα διαβητολόγου. Υπάρχουν παθολόγοι και ενδοκρινολόγοι που έχουν πείρα από πολλούς διαβητικούς ασθενείς (δηλαδή, αν κανένας σας συστηθεί και πει "Χαίρω πολύ, είμαι διαβητολόγος", μπορείτε να του απαντήσετε "Χαίρω περισσότερο, είμαι ο Μέγας Ναπολέων!"). Λόγω των συνεπειών του διαβήτη στον οργανισμό άλλες ειδικότητες γιατρών μπαίνουν στο χορό, όπως οφθαλμίατροι, νευρολόγοι, και διαιτολόγοι, και λοιποί ανάλογα με τον ασθενή. Το κυριότερο είναι να μην επαφίεται κανείς σε ένα και μόνο γιατρό, και ο αδελφός ή, η αδελφή μας να είναι!

Κανείς διαβητικός δεν μοιάζει ακριβώς με κάποιον άλλον και για αυτό δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχήμα φαρμακολογίας και δοσολογίας. Δέκα γιατροί θα δώσουν δέκα διαφορετικές οδηγίες στον ίδιο διαβητικό την ίδια εποχή. Ο κάθε διαβητικός χρειάζεται να αλλάζει φαρμακολογία και δοσολογία σχετικά συχνά, και επειδή η κατάσταση του οργανισμού του αλλάζει συνεχώς και επειδή ο οργανισμός εθίζεται σε μια συγκεκριμένη φαρμακολογία και δοσολογία.

Η ινσουλίνη είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να πάρει ένας διαβητικός: 
ο αγώνας είναι να αργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο κανείς να φτάσει στην ινσουλίνη, γιατί αφής και αρχίσουν οι ενέσεις ινσουλίνης το πάγκρεας βγαίνει στη σύνταξη και αυτό είναι το τελευταίο σκαλοπάτι. Ο αγώνας του διαβητικού και των γιατρών του είναι να βοηθήσουν το πάγκρεας, όχι να το παροπλίσουν. Γιατρός που μοιράζει την απαρχή χρήσης ινσουλίνης σαν πασατέμπο εγκληματεί. Και για να καθοριστεί η ικανότητα του οργανισμού να βοηθηθεί με άλλους τρόπους χρειάζονται ποικίλες και συνδυασμένες εξετάσεις σαν αυτές που μόλις έκανα.

Οι τρόποι να ζήσει κανείς με τον διαβήτη είναι:

- Να ξέρει ότι δεν πρέπει να επαφίεται σε ένα μόνο γιατρό,
- Καθημερινή άσκηση όπως το περπάτημα, και, σχετική κινητικότητα αντί για πολυθρόνα,
- Γνώση περί υδατανθράκων στα τρόφιμα, ποσοτήτων και συνδυασμών,
- Ικανότητα ανάγνωσης ώστε να μπορεί να διαβάζει τα συστατικά των φαγώσιμων που αγοράζει,
- Φαγητό τρεις φορές την ημέρα χωρίς τσίμπημα στο μεταξύ,
- Αποπομπή συγγενών και φίλων που φέρνουν γλυκά στο σπίτι δώρο και λένε "έλα καλέ, μια μπουκίτσα τι θα πειράξει, αυτό δεν είναι πολύ γλυκό, έλα για σένα τό 'φτιαξα, μη με στεναχωρείς" και λοιπές μαλακίες.

Κάτι άλλο σημαντικό: Στις ΗΠΑ είναι ευκολότατο να φχαρηστηθεί κανείς τα γλυκά που του αρέσουν γιατί κυκλοφορούν προϊόντα που είναι Sugar Free δηλαδή χωρίς ζάχαρη, και γράφουν και τους υδατάνθρακες που συνήθως είναι, για αυτά τα προϊόντα στο μηδέν. Αλλά, στην Ευρώπη, Ελλάδα και Ιταλία συμπεριλαμβανομένων, οι εταιρείες παραγωγής τροφίμων δεν παράγουν αυτά τα προϊόντα. Αντί αυτών βρίσκεις προϊόντα που γράφουν "Χωρίς Ζάχαρη", με μεγάλα γράμματα, και με πολύ μικρά γράμματα "πρόσθετη". Δηλαδή δεν έχουν προσθέσει ζάχαρη αλλά υπάρχουν τα φυσικά σάκχαρα και μπολικοι υδατάνθρακες. Αυτό είναι εγκληματικό γιατί κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι είναι εντάξει να τα αγοράσει αν είναι διαβητικός..

Μετά από τα παραπάνω, τα φάρμακα:
Υπάρχουν δύο ειδών φάρμακα σε χάπια: 

- Μεταφορμίνη που συνήθως βγαίνει με την μάρκα Γκλουκοφάζ, και,

- Γκλικλαζίδε που βγαίνει από την μάρκα Ντιάμικρον. 

Αυτά τα φάρμακα δεν μειώνουν την γλυκόζη στο αίμα, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν αλλά βοηθάν τον οργανισμό και το πάγκρεας να την ισορροπήσει, το καθένα με διαφορετικό τρόπο έτσι ώστε ανάλογα με την περίπτωση να αλληλοσυμπληρώνονται. Μπορούν να χρησιμοποιούνται συγχρόνως, όπως, πχ, Ντιάμικρον και γκλουκοφάζ το πρωί, γκλουκοφάζ για μεσημεριανό και για βραδυνό, σε συνδυασμό με καρδιοασπιρίνη και πιθανώς κάποιο φάρμακο για την μείωση της χολιστερίνης.

Οι δοσολογίες ντιάμικρον και γκλουκοφάζ, όπως ακόμα και το αν παίρνονται πριν ή μετα το φαγητό διαφέρουν από διαβητικό σε διαβητικό και από μια περίοδο στη ζωή του διαβητικού στην άλλη. Δεν υπάρχει "στάνταρ" συνταγή του πόσα και πως να τα παίρνει κανείς.

Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα το 2007, ζήτησα γκλουκοφάζ από ένα φαρμακείο και μου πρότειναν ντιάμικρόν. Τι είναι τούτο, ρώτησα, και μου απήντησε ο φαρμακοποιός: "είναι το καινούργιο γκλουκοφάζ!" Την ίδια απάντηση μου έδωσαν άλλοι δύο φαρμακοποιοί στο πόδι, και ένας γιατρός μετά από κατοστάρικο! Παπάρια Καλαβρέζικα δύστυχοι Ρωμιοί! Έπρεπε να τηλεφωνήσω στην Αμερική για να μάθω τι είναι το ντιάμικρον και σε τι διαφέρει ριζικά από το γκλουκοφάζ, μια που η γλυκιά πατρίς δεν μου έδινε περίθαλψη και έπρεπε να ζήσω στην Ιταλία για να κερδίσω κανένα χρονάκι ζωής.

Σημειωτέον φυσικά ότι ο γιατρός εκείνος στο Ελλάντα μου είχε επίσης προτείνει να αρχίσω ινσουλίνη, ο μαλάκας. Το κατοστάρικο τελικά πήγε για να μάθω να μην κοιτάω την υγεία μου στην Ελλάδα.

Τώρα υπάρχει και ένα καινούργιο φάρμακο: λέγεται exenatide και κυκλοφορεί ως byetta. Είναι μέσα σε ένα "στυλό" και γίνεται ένεση πριν το μεσημεριανό και πριν το βραδινό. Σύντομα θα υπάρχει ως μια ένεση την εβδομάδα. Δεν είναι ινσουλίνη αλλά παρασκευάζεται χημικά και βοηθάει κι αυτό πιο αποτελεσματικά το πάγκρεας αλλά και διευκολύνει το χάσιμο βάρους.

Εγώ τώρα παίρνω από ένα γκλουκοφάζ των 850 πριν το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό, μια ένεση 5 mg byetta πριν το μεσημεριανό και το βραδινό, μια καρδιοασπιρίνη πριν το μεσημεριανό και ένα χάπι για την χολιστερίνη με το βραδινό. Το ντιάμικρον μου το σταματήσανε μετά από 3 χρόνια, σε ένα μήνα το byetta θα γίνει 10 mg αλλά μπορεί κάποτε στο μέλλον να το σταματήσω, ανάλογα με το πόσο βάρος μπορώ να χάσω.

Όπως βλέπετε ο διαβήτης είναι ευκολότερος να ελεγχθεί από όσο νομίζουν πολλοί, είναι και εξαρτάται από παράγοντες που λίγοι γνωρίζουν ή κατανοούν, και η εμπειρία του γράφοντος από την Ελλάδα δεν είναι λαμπρή.

Τελικά όλα εξαρτώνται από την μόρφωση πάνω στο αντικείμενο του διαβήτη, των τροφίμων, και, φυσικά, του πως να χειρίζεται κανείς τους γιατρούς... και τους Έλληνες φαρμακοποιούς.

Γλύκα

Είμαι τόσο γλυκούλης που αποφασίσανε να με βάλουνε στο νοσοκομείο και να κάνουν ότι τεστ υπάρχει να ανακαλύψουνε που την βρίσκω τόση γλύκα. Οι κακές γλώσσες λένε ότι απλά έχω ζάχαρο αλλά αφήστε τες να λένε. Μπήκα λοιπόν χτες Πέμπτη και θα με στείλουνε σπίτι την άλλη Τετάρτη. Δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο για να χρειαστεί να μπω: απλά πήγαμε σε μια ενδοκρινολόγο να δούμε πως πάει το ζάχαρο, γενικά, το οποίο το κοντρολάρω μόνος μου με χάπια και προσοχή στο τι τρώω από το 2004, και εκείνη είπε «δεν μπαίνεις στο νοσοκομείο να κάνουμε ότι τεστ υπάρχει να ενημερωθούμε;»

Κι έτσι, από χτες, μου κάνουνε καρδιογραφήματα, υπερηχογραφήματα για αρτηρίες, υπερηχογραφήματα για πάγκρεας και συκώτι, τεστ αίματος όλων των ειδών, ούρων, νευρολογικές εξετάσεις, εξετάσεις οφθαλμολογικές, ακτίνες θώρακα και πνευμονιών, και όλα τα καλά. Και μετά θα μου δώσουνε καινούργια φάρμακα. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι τα μάτια μου και τα πόδια μου την έχουν γλυτώσει από τις επήρειες του διαβήτη, το οποίο είναι καλό.

Το νοσοκομείο μας, στο οποίο είχα ξανακάτσει πριν δύο χρόνια για να μου φτιάξουνε την μύτη ώστε να αναπνεύσω για πρώτη φορά στη ζωή μου σαν άνθρωπος, είναι σαν ξενοδοχείο. Ο «θάλαμος» είναι δωμάτιο δύο κρεβατιών, με δικό μας μπάνιο, ντους, καμπινέ, με τηλεόραση… και στο κρεβάτι μου έχω το λαπτοπ με γρήγορο ίντερνετ. Όταν κατέφθασα μου δώσανε 7 σελίδες με μενού ξεχωριστών εκλογών για κάθε μέρα τις εβδομάδας και μου είπανε να σημειώσω τι θέλω να φάω κάθε μέρα. Μέχρι στιγμής την βγάζω με μοσχαρίσιο ψητό, χάμπουργκερ, ψητό κοτόπουλο, και περιέργως μου επιτρέπουν και μακαρονάδα σαν πρώτο πιάτο. Οι νοσηλεύτριες και οι γιατροί συμπεριφέρονται μάλιστα σαν άνθρωποι, και σε κάνουν να νοιώθεις ότι είσαι ο μόνος ασθενής του νοσοκομείου.

Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι όλα αυτά, τα πάντα και όλα τα φάρμακα που θα παίρνω δια παντός, είναι δωρεάν. Όχι επειδή εδώ είναι δωρεάν, αλλά επειδή αλλού ΔΕΝ είναι. Το νοσοκομείο μου είναι πολύ καλύτερο περιβάλλον από εκείνο το ιδιωτικό στην Αθήνα όπου ρουφήξανε τις τελευταίες 25.000 Ευρώ των γωνιών μου για δυό βδομάδες, πριν δολοφονήσουν την μητέρα μου με καταπραϋντικά που την έριξαν σε κώμα όταν της τα έδωσε ένας ηλίθιος (ο οποίος ζήτησε συγγνώμη μετά). Και στην Αμερική χρειάζεσαι ασφάλεια 12.000 δολάρια τον χρόνο για τέτοια περίπτωση, ή αν δεν έχεις μόνιμη ασφάλεια, πληρώνεις κάπου 20-40.000 δολάρια για αυτά που κάνω εδώ.

Τελικά, το σύστημα υγείας μας εδώ στην επαρχία Emilia-Romagna είναι το καλύτερο από το οποίο έχω εμπειρία στην Ελλάδα, Αγγλία και Μασαχουσέτη. Δεν μιλάμε για Ιταλία. Μιλάμε για την επαρχία μας. Κάθε επαρχία έχει δική της κυβέρνηση τοπική και συστήματα υγείας, κλπ. Το δικό μας είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης και μας ζηλεύουνε Ιταλοί από άλλες επαρχίες, ιδίως από την Πούλια και την Σικελία. Και η επαρχία μας κατά σύμπτωση είναι μάλλον η πιο «Αριστερή» της Ιταλίας.

Πράγματι, από τις χώρες που έχω ζήσει, έχω μάθει ότι για να πηγαίνει μπροστά μια κοινωνία χρειάζεται να διοικείται και να αποφασίζει και να πράττει για θέματα σημαντικά, όπως για την υγεία, σε τοπικό επίπεδο. 

Το να έχεις ζήσει σε κάμποσα μέρη σου επιτρέπει την σύγκριση και την σπουδή και ανάλυση του τι είναι καλύτερο, ή σωστότερο ή αποτελεσματικότερο που και γιατί. Τέλειο μέρος δεν υπάρχει αλλά όλοι θα μπορούσαμε να μάθουμε από τα καλά παραδείγματα. Δεν μαθαίνουμε όμως, γιατί δεν είναι θέμα απόφασης όσο είναι θέμα φύσης. Και πράγματι, εδώ στην Romagna ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πραγματικά και από την φύση τους φτιαγμένοι να δίνουν στον διπλανό τους και να μοιράζονται το τι έχουν. Δεν είναι τίποτα τέλειο, αλλά σε αυτά ξεπερνούν όλα τα άλλα των οποίων έχω εμπειρία.

Για όσους δεν ξέρουν ήδη αυτήν την ιστορία, να θυμηθώ ότι το 2007 όταν γύρισα στην Αθήνα από την Μασαχουσέτη έψαξα να βρω πώς να καλύψω τον εαυτό μου για περίθαλψη. Το ΙΚΑ δεν με ήθελε γιατί εργαζόμουνα για Αμερικανική εταιρεία (την δικιά μου) και δεν πλήρωνα ένσημα. Στην Ελλάδα υπάρχει περίθαλψη κρατική για όσους εργάζονται. Οι άλλοι να φουντάρουνε; Πήγα σε ιδιωτικές ασφαλιστικές αλλά δεν με παίρνανε λόγω ζαχάρου. Μια αντιπρόσωπος μάλιστα, από παλιά μεγάλη και γνωστή ιδιωτική ασφαλιστική της Ελλάδας, μου πρότεινε να πάρω την ασφάλεια, να την πληρώνω δυο τρία χρόνια χωρίς να την χρησιμοποιήσω, και να ανακαλύψουμε τον διαβήτη μετά. Μάλιστα! Κι έπειτα ρωτάμε γιατί τα κάναμε σκατά στην Ελλάδα και θα τα αφήσουμε μόνη κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια.

Η Romagna μου έδωσε την δωρεάν υγεία επειδή απλά είμαι μόνιμος κάτοικος (επειδή είμαι μόνιμος κάτοικος –όχι επειδή παντρεύτηκα), και, η κάρτα μου ισχύει για δωρεάν κάλυψη και στην Ελλάδα, αν βρεθώ ποτέ εκεί και την χρειαστώ. Μάλιστα κυρίες, δεσποινίδες  και κύριοι…

Το καπνηστήριο, δυό μέτρα από το γωνιακό μου δωμάτιο.

Εδώ έρχονται να με βρουν για τα τεστ...

Κουμπάρες

Οι Κουμπάρες,

ή,

Πως έμαθα να μην ανησυχώ

και να αγαπώ την Εικαζόμενη Συναίνεση.

Οι Έλληνες είμαστε πολύ καλοί στο να παίζουμε τις κουμπάρες -άλλωστε σφυρηλατήσαμε και την έκφραση αυτή, η οποία δεν μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα. Εγώ ουδέποτε ήμουν επιτυχής στο κατ' εξοχήν Ελληνικό αυτό άθλημα, του να παίζουμε τις κουμπάρες, οπότε και ζητώ την κατανόησή σας για τις λιτές μου επιδόσεις. Υπάρχουν άλλοι πολύ καλύτεροι από εμένα.

Παράδειγμα: ενώ στην Ελλάδα είμαστε αρκετά καλοί στο να μιλάμε με ποιητικές γενικότητες και να παραμερίζουμε τις ενοχλητικές λεπτομέρειες εις όφελος της γενικότερης θέσης της γνώμης μας, είμαστε εξ' ίσου καλοί στο να παρουσιάζουμε επιλεγμένες λεπτομέρειες με τρόπο που να πείθουμε αρκετούς να μην κοιτάξουν την συνολική εικόνα η οποία και θα έθετε την γνώμη μας στην σφαίρα του άσχετου με την πραγματικότητα. Ο Δοκησίσοφος!

Και μας αρέσει πολύ να έχουμε γνώμη, και να αποδεικνύουμε με επιλεγμένα επιχειρήματα, επί τούτου αγνοώντας άλλα ενοχλητικά επιχειρήματα, ότι η γνώμη μας είναι σωστή.

Σε αυτή την εποχή της Ελληνικής Ιστορίας οι γνώμες έχουν αυγατίσει σαν κλούβια αυγά σε κοτέτσι το οποίο κανείς δεν φροντίζει πια.

Νόμοι έρχονται και φεύγουν αλλά η τσουλήθρα δεν σταματά. Ίσως γιατί η τσουλήθρα δεν έχει να κάνει με τους νόμους, αλλά με τους νομοθέτες.

Από αυτό όλο το κωλοχανείο νόμων, γνωμών, αντιδράσεων και αναπόφευκτων πραγματικοτήτων, τους τελευταίους πέντε μήνες έχω εστιάσει σε ένα συγκεκριμένο νόμο για να παραδειγματίσω συμβολικά, έστω και μέσω ενός από τους νόμους που έρχονται και φεύγουν, αυτό το οποίο κατά την δική μου ...γνώμη μπορεί να είναι ο λόγος για την ασταμάτητη τσουλήθρα: Διάλεξα να μιλάω για τον νόμο περί Εικαζόμενης Συναίνεσης Δωρεάς Οργάνων.

- Θα θυμάστε ίσως ότι ο νόμος πέρασε 15 Ιουνίου σε μια άδεια Βουλή με τους αγανακτισμένους απ' έξω (πριν πάνε διακοπές).

- Θα θυμάστε ίσως ότι ούτε σε άδεια Βουλή μπορούσαν να περάσουν τον νόμο που είχαν υποσχεθεί, μεταξύ άλλων πολλών νόμων στην Τρόικα, και αναγκάστηκαν, για να περάσει, να τον κάνουν soft αντί hard opt-out (να ερωτούνται οι συγγενείς).

- Θα θυμάστε ίσως ότι ούτε σαν soft περνούσε, και γι αυτό τον βάλανε να ισχύει μετά από δύο χρόνια στις 15 Ιουνίου 2013, μια που τότε πια μάλλον δεν θα είναι κυβέρνηση, ή θα ετοιμάζονται να φύγουν από κυβέρνηση, οπότε ο νόμος θα διαγραφεί το 2013 από την επόμενη κυβέρνηση. Το καθήκον τους στην Τρόικα πάντως το κάνανε τώρα για τα θεωρητικά έξοδα του ΕΣΥ στο μέλλον.

- Θα θυμάστε ίσως ότι το Διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων διαφωνούσε με τον νόμο, και, 24 ώρες μετά το πέρασμά του, στις 16 Ιουνίου 2011, το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΟΜ αντικαταστάθηκε με καινούργιο Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο συμφωνεί με τον νόμο. Ω, τι έκπληξη!

Αυτό που ίσως να μην θυμάστε είναι ότι από 18 χρονών εγώ είχα κάρτα Δωρητού Οργάνων και στην Αγγλία και στην Αμερική. Και όταν διαγνώστηκα με Διαβήτη (ζάχαρο) το 2004, έκανα και την απλοϊκή ερώτηση αν θα μπορούσα να παραμείνω δωρητής για διαβητικούς.

Και όμως, αντιτέθηκα στον νόμο στην Ελλάδα φέτος.

Γιατί να αντιτίθεται σε τέτοιο νόμο κάπιος σαν κι εμένα που είμαι εκ πεποιθήσεως δωρητής; Το επιχείρημά μου ήταν και είναι ότι είναι στέρηση Ελευθερίας του πολίτη το να αναγκάζεται να δηλώσει άρνηση.

Είναι ένα επιχείρημα που ισχύει στιβαρό σε όλες τις χώρες όπου ο νόμος αυτός δεν έγινε αποδεκτός. Ότι δηλαδή στερεί βασικές και αναλλοίωτες προσωπικές ελευθερίες. 

Δεν μίλησα για την γελοία σκέψη ότι ένας τέτοιος νόμος θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει στο Ελλαδιστάν χωρίς να βρουν κάποιο ωραίο τρόπο οι φακελάκηδες (οι οποίοι τηρούν οποιονδήποτε όρκο πάρουν μόνο κατά προσωπική τους ερμηνεία και δικαιολογία), να διαλέξουν μεταξύ δύο ή περισσοτέρων συμβατών παραληπτών, και να καθορίσουν ότι έχει φτάσει ο συγκεκριμένος δότης, και έχει ξεπεράσει, την νοητή γραμμή πέρα της οποίας θεωρείται νεκρός, άρα δότης.

Δεν τα παρέθεσα όλα αυτά -μίλησα μόνο για τον ορισμό της προσωπικής ελευθερίας.

Και έτσι έγινα παραλήπτης βοηθείας, εν είδη φρασεολογικών πυροτεχνημάτων από τους δοκησίσοφους, οι οποίοι προσπάθησαν να εξηγήσουν στο απλοϊκό και παραπλανημένο μυαλουδάκι μου τους λόγους για τους οποίους έχω άδικο. Και έτσι βοήθησαν στην περεταίρω κατανόηση όχι τόσο των συγκεκριμένων αρχών όσο των αιτίων για την τωρινή γενική τσουλήθρα.

Διότι οι δοκησίσοφοι (ή ίσως και σοφιστές) αυτοί, αν και υπέρμαχοι της δωρεάς οργάνων, δεν είχαν οι ίδιοι ποτέ κάνει το βήμα να βγάλουν κάρτα όπως είχα βγάλει εγώ, και προτιμούν τον φασισμό από την ανιδιοτέλεια: Το "αποφασίζουμε και διατάσουμε" από την εκπαίδευση. Τον εξαναγκασμό από τον εθελοντισμό.

Και μια και δεν τους ενδιαφέρει να μιλήσουν για προσωπικές ελευθερίες, για δημοκρατία, και για κράτος που να λειτουργεί -εφ' όσον δεν θα είχαν τίποτα να πουν πάνω σ' αυτά, διαλέγουν να φλομώσουν την ατμόσφαιρα με εκ στόματος μεθάνιο αέριο, διδάσκοντάς μας την θεωρία και πρακτική της μεταμόσχευσης και πως αυτή λειτουργεί σε κράτη δυτικά.

Διότι, κατά την λογική τους, εφ' όσον δεν βλέπουμε εμείς την πεφωτισμένη θέση τους, πρέπει να είμαστε απλά αδαείς. Τι άλλος λόγος θα υπήρχε για να μην δεχόμαστε την θέση τους; είμαστε αγράμματοι και δεν ξέρουμε τι είναι και με ποιές συνθήκες γίνεται η μεταμόσχευση. Αυτό πρέπει να φταίει!

Η μεταμόσχευση και η δωρεά οργάνων ποτέ δεν ήταν θέμα άγνωστο σε μένα, ένα δωρητή εκ πεποιθήσεως, και δεν ήταν άγνωστο σε τόσους  όσοι αντιτίθενται στον νόμο. Διαλέγουν όμως οι αντιπρόσωποι της τσουλήθρας μας Έλληνες δοκησίσοφοι να επιχειρήσουν την ανύψωση του πνεύματός τους βασιζόμενοι στην εικαζόμενη μείωση των δικών μας γνώσεων.

Και έτσι, με τα επιχειρήματά τους, παραμένουν μονίμως εκτός θέματος.

Διότι, το πραγματικό θέμα δεν είναι να αποδείξουν ότι είμαστε ανίδεοι, αλλά να απαντήσουν σε ερωτήματα που έχουν να κάνουν με ατομικές ελευθερίες, την ικανότητα ενός έθνους να παριστάνει ότι είναι Αυστρία, και το περίεργο φαινόμενο ενός, ο οποίος ενώ είχε κάρτα δωρητού (και οι δοκησίσοφοι του καναπέ δεν είχανε) εναντιώνεται τώρα σε ένα νόμο που θα εξανάγκαζε όλους να κάνουν αυτό που ο ίδιος πιστεύει σωστό, και να δηλώνουν ενυπόγραφα άρνηση αν δεν θέλουν.

Για να ήμουν εκ πεποιθήσεως δωρητής και τώρα να αντιτίθεμαι στον νόμο αυτό, πρέπει να είμαι χαζός ή/και απληροφόρητος. Ή άκαρδος! Σωστά; Σωστά!




Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία μου ότι μια 46χρονη Βελγίδα την περασμένη Τρίτη χάρισε το δώρο της ζωής σε πέντε ανθρώπους σε τρία κράτη, μετά την συναίνεση της οικογένειάς της και αφού πιστοποιήθηκε εγκεφαλικά νεκρή στη ΜΕΘ της Ευρωκλινικής. Όπως ακριβώς θα ήθελα να ήμουνα σε θέση να κάνω κι εγώ αν είχα την ατυχία της Βελγίδας αυτής.

Υπάρχουν δύο ειδήσεις μέσα στην είδηση που δημοσιεύει η Ελευθεροτυπία:

Είδηση Πρώτη: Δεν χρειαζόταν να ισχύει ο νόμος της Εικαζόμενης Συναίνεσης για να γίνουν αυτές οι μεταμοσχεύσεις.

Είδηση Δεύτερη: Η δότρια δεν ήταν Ελληνίδα (ή Έλληνας).

Ιδού άλλος ένας Δόκτορας
ο οποίος δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με την Εικαζόμενη Συναίνεση.

Peter Sellers in Stanley Kubrick's
Dr. Strangelove,
or
How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Εικαζόμενα...

Οι ελάχιστοι που είχαν τεθεί υπέρ του νομοσχεδίου της Εικαζόμενης Συναίνεσης στην δωρεά οργάνων, στις συζητήσεις Μαρτίου και Απριλίου 2011 στα μπλογκ, είχαν σαν ...ατράνταχτο επιχείρημα ότι μπορούμε να δηλώσουμε ότι δεν θέλουμε. Νόμιζαν ότι έτσι διατηρείτο η Ελευθερία Εκλογής χωρίς να φτάνει το μυαλουδάκι τους στο αν ελευθερία είναι, ή όχι, να αναγκάζεσαι να δηλώσεις άρνηση. Έστω!

Ναι, έστω! ας πάμε με τα νερά τους για λίγο μια και έχουν την ανάγκη να θρέψουν το Εγώ τους με το να υποστηρίζουν πράματα που τους κάνουν να φαίνονται και ιντελλεκτουέλ να πούμε, και ότι έχουν κάποια ανώτερη γνώση που τους δίνει ένα δίκαιο το οποίο εμείς οι ταπεινοί δεν μπορούμε να πιάσουμε.

Ωραία. Τώρα, εγώ, φερ' ειπείν, θέλω να εξασκήσω την Ελευθερία που μου υποσχέθηκαν οι υποστηρικτές αυτού του φασιστικού νόμου.

Έστειλα ένα email στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων ζητώντας οδηγίες για το πως να δηλώσω ότι δεν θέλω να είμαι δωρητής στην Ελλάδα, μετά από αυτόν τον νόμο, κι ας ήμουν δωρητής με κάρτα από τα 18 στην Αγγλία και τις ΗΠΑ.

Δεν έλαβα απάντηση.

Ξαναέστειλα το email.

Πάλι δεν έλαβα απάντηση.

Από το πρώτο email πέρασαν 10 μέρες.

Καμία απάντηση από τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.

Τηλεφώνησα, από εδώ από την Ιταλία στο ΚΕΠ μου και ρώτησα. Δεν ξέρανε πως να δηλώσω την άρνησή μου.

Έψαξα στο internet. Καμία εφαρμόσιμη απάντηση.

Άρα δεν μπορώ να εξασκήσω το δικαίωμα το οποίο μου υπόσχονταν οι νάρκισσοι.

Που μας αφήνει αυτό;

Θα μου πείτε, ρε Δημήτρη, ηρέμησε! Εσύ έχεις διαβήτη! Δεν θα σου πάρει κανείς τα όργανα! Ναί, ναι, απαντώ εγώ, όμως είδα ένα όνειρο ότι με έφαγε ένας μαλάκας λάχανο στην Πατρών-Κορίνθου, πάνω από διπλή γραμμή σε στροφή, και το επόμενο που θυμάμαι, σε αφασία, με ένα δυνατό φως πάνω μου κάτι λόγια σαν από μακριά...
-Μα γιατρέ μου, έχει ζάχαρο ο κύριος...
-Σκασμός. Γρήγορα και μην πεις λέξη για ζάχαρο σε κανένα!
Το τελευταίο που θυμάμαι στο όνειρο είναι ένα μικρό λευκό φακελάκι στο χέρι του γιατρού.

Ρε δοκησίσοφοι της δεκάρας, που παριστάνετε ότι κάτι τρέχει στα γύφτικα, στην Ελλάδα νομίζεται ότι θα λειτουργήσει ο φασιστικός σας νόμος; Για τα μάτια έγινε, για την Τρόικα και τα έξοδα του ΕΣΥ. Ποιόν δουλεύετε; τον εαυτό σας;

Ορίστε, εγώ σας άκουσα και προσπάθησα να τον ακολουθήσω, αλλά τι λειτουργεί στην Ελλάδα για να λάβω απάντηση εγώ στο αίτημά μου; που θέλετε να παίζετε με πράγματα που δεν καταλαβαίνετε...

Μεταμόσχευση

Ίσως να θυμάστε την κουβέντα στα μπλογκ τον Μάρτιο και Απρίλιο για το νομοσχέδιο της Εικαζόμενης Συναίνεσης ως προς την δωρεά οργάνων.

Για όσους δεν το ξέρουν, το νομοσχέδιο έγινε νόμος στις 15 Ιουνίου 2011.

Ψηφίστηκε στα γρήγορα σε μια άδεια Βουλή καθώς οι αγανακτισμένοι απ' έξω δυσκόλευαν την προσέλευση. Και έτσι ακόμη, δεν πέρασε στα εύκολα. Ο Υπουργός αναγκάστηκε να προσθέσει τροποποιήσεις που λένε ότι η γνώμη των συγγενών θα εισακούεται, και ότι ο νόμος θα ισχύσει σε δύο χρόνια, από τις 1/7/2013, κατόπιν ενημερώσεως του κοινού.

Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων στην ιστοσελίδα του δημοσίευσε σήμερα αυτό το κείμενο:

Ανακοίνωση Ε.Ο.Μ. σχετικά με δημοσιεύματα που αφορούν την απόφαση της Ιεράς Συνόδου
18 | 08 | 11

Με αφορμή την ανακοίνωση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, περί αντίθεσής της σε άρθρα του νέου νόμου 3984/11 «Δωρεά & Μεταμόσχευση Οργάνων», το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (Ε.Ο.Μ.) επισημαίνει ότι, η αναφερόμενη στα Μ.Μ.Ε. «ανησυχία» και «αντίθετη γνώμη» του ΕΟΜ σχετικά με τον νέο νόμο, χαρακτηρίζει τις θέσεις του απελθόντος Διοικητικού Συμβουλίου και όχι τις θέσεις της νέας σύνθεσής του από 16/06/2011.

Το παρόν Δ.Σ. του Ε.Ο.Μ. συντάσσεται με το νέο νόμο, ο οποίος εναρμονίζεται απόλυτα με τις Ευρωπαϊκές Κοινοτικές Οδηγίες και εκφράζει την πίστη ότι ο νέος νόμος θα προωθήσει έμπρακτα τη Δωρεά Οργάνων στη χώρα μας, διασφαλίζοντας ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία των μεταμοσχεύσεων και προστατεύοντας την ελεύθερη βούληση των πολιτών.

Η έναρξη της ισχύος της «εικαζόμενης συναίνεσης», σύμφωνα με το νόμο, έχει οριστεί για την 01/07/2013, παρ όλα αυτά, κατόπιν της διάγνωσης του θανάτου, θα εξακολουθήσει να ζητείται η συναίνεση των συγγενών του εκλιπόντος για την αφαίρεση των οργάνων  του, όπως γίνεται σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη με την αντίστοιχη νομοθεσία. Σύμφωνα και με τη παγκόσμια εμπειρία, η εικαζόμενη συναίνεση, με τον τρόπο που εφαρμόζεται,  έχει αποδειχθεί ως ένα αποτελεσματικό μέσο αλλαγής της νοοτροπίας των πολιτών υπέρ της Δωρεάς Οργάνων. Άλλωστε ο νόμος  3984/11 παρέχει ρητά σε κάθε πολίτη το δικαίωμα της έκφρασης και πιστοποίησης της αντίθεσής του.

Το Δ.Σ. του Ε.Ο.Μ. διατηρεί την πίστη του στη σημαντική συμβολή της Εκκλησίας στη προσπάθεια σωτηρίας ασθενών συνανθρώπων μας.

Η δημοσίευση βρίσκεται εδώ.

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι, όπως διαβάζουμε, το απελθόν Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΟΜ διαφωνούσε με τον νόμο, ενώ το παρών Διοικητικό Συμβούλιο συμφωνεί. Ο νόμος πέρασε στις 15/6/11 και το Συμβούλιο του ΕΟΜ άλλαξε στις 16/6/11, δηλαδή την επόμενη ημέρα. Γειά σου Ελλάδα με τα ωραία σου και τα στυλάτα σου!

Επίσης, προσέξατε εκεί που γράφει "όπως γίνεται σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη με την αντίστοιχη νομοθεσία"; Πόσα Ευρωπαϊκά κράτη;

Και: "διασφαλίζοντας ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία των μεταμοσχεύσεων και προστατεύοντας την ελεύθερη βούληση των πολιτών". Πως ακριβώς η Εικαζόμενη Συναίνεση διασφαλίζει την ελεύθερη βούληση ρε Κάφροι του νέου Διοικιτικού Συμβουλίου του ΕΟΜ, που νομίζετε ότι κάτι είσαστε. Μηδενικά είσαστε.

Σήμερα έστειλα το παρακάτω email  στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων στην διεύθυνση eom@eom.gr

Χαίρετε,

Είμαι Έλληνας πολίτης των ΗΠΑ και της Ελλάδας, 53 ετών. Είχα από 18 ετών στο πορτοφόλι μου κάρτα δωρητού οργάνων και στην Αγγλία και στην Αμερική.

Έμαθα για τον νόμο Εικαζόμενης Συναίνεσης που ψηφίστηκε στην Ελλάδα, και το θεωρώ καθήκον μου να προβώ στις νόμιμες ενέργειες ώστε να δηλώσω αμετακλήτως ότι δεν επιτρέπω στην Ελλάδα να εφαρμόσει τον νόμο αυτό επάνω στο κορμί μου προ ή μετά θανάτου μου, αν έχω την ατυχία να πεθάνω στην χώρα που αγαπώ, της οποίας η ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία, και σπασμωδικές κινήσεις μιας θνήσκουσας κοινωνίας, οροθετούνται με νόμους σαν και αυτόν.

Είμαι διαβητικός από το 2004 και στην πραγματικότητα δεν τίθεται για μένα πλέον θέμα δωρεάς οργάνων, αλλά, το θεωρώ, όπως είπα, καθήκον μου να προβώ σε αυτήν την έστω συμβολική ενέργεια.

Παρακαλώ απαντήστε σε αυτό το email με οδηγίες του τι πρέπει να κάνω για να είναι νόμιμα γνωστή και εφαρμόσιμη η αντίθεσή μου.

Με λύπη, για την κατάντια της πατρίδας μου,

Με τιμή,

Να δούμε τι θα μου απαντήσουνε...

Πράγματι είχα κάρτα δωρητού στην Αγγλία και Αμερική από 18 χρονών... μέχρι που έπαθα διαβήτη το 2004. Μάλιστα, το 1978 παρά λίγο να χρησιμοποιηθεί η κάρτα μου όταν στο Λονδίνο, στο Paddington, βγήκε από STOP μια κόκκινη άλφα ρομέο χωρίς να σταματήσει και με πήγανε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Η άλφα ρομέο ανήκε σε Έλληνα εφοπλιστή και την οδηγούσε ο γιός του που είχε βγει βόλτα με το τουτού του μπαμπά.

Τέλος πάντων. Ήθελα να ήξερα πόσοι συμφωνούν με αυτόν τον φασιστικό νόμο;

Εικαζόμενα Πουλάκια

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό


Τρία πουλάκια κάθουνταν ψηλά στη Χαλκουμάτα.
Το 'να τηράει τη Λειβαδιά και τ' άλλο το Ζητούνι,
το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:
-Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.
Μην ο Καλύβας έρχεται, μην ο Λεβεντογιάννης;
-Νουδ' ο Καλύβας έρχεται νουδ' ο Λεβεντογιάννης.
Ομέρ Βρυώνης πλάκωσε με δεκαοχτώ χιλιάδες.

Ο Διάκος σαν τ' αγροίκησε πολύ του κακοφάνη.
Ψηλή φωνή εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει.
"Τον ταϊφά μου σύναξε, μάσε τα παλληκάρια,
δώσ' τους μπαρούτη περισσή και βόλια με τις χούφτες,
γλήγορα για να πιάσουμε κάτω στην Αλαμάνα,
που 'ναι ταμπούρια δυνατά κι όμορφα μετερίζια".

Παίρνουνε τ' αλαφριά σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,
στην Αλαμάνα φτάνουνε και πιάνουν τα ταμπούρια.
"Καρδιά, παιδιά μου" φώναξε, "παιδιά μη φοβηθείτε,
σταθείτε αντρειά σαν Έλληνες και σα Γραικοί σταθείτε".

Ψιλή βροχούλα έπιασε κι ένα κομμάτι αντάρα,
τρία γιουρούσια έκαμαν, τα τρία αράδα αράδα.
Έμεινε ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες.
Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες.
Βουλώσαν τα ταμπούρια του κι ανάψαν τα τουφέκια
κι ο Διάκος εξεσπάθωσε και στη φωτιά χουμάει.
Ξήντα ταμπούρια χάλασε κι εφτά μπουλουκμπασήδες
και το σπαθί του κόπηκε ανάμεσα απ' τη χούφτα
και ζωντανό τον έπιασαν και στον πασά τον πάνουν.
Χίλιοι τον παν από μπροστά και χίλιοι από κατόπι.

Κι ο Ομέρ Βρυώνης μυστικά στον δρόμο τον ερώτα:
"Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν' αλλάξεις,
να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν' αφήσεις";
Κι εκείνος τ' αποκρίθηκε και στρίβει το μουστάκι:
"Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε!
Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν' αποθάνω.
Α, θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες
μόνον εφτά μερών ζωή θέλω να μου χαρίστε,
όσο να φτάσει ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βόγιας".
Σαν τ' άκουσε ο Χαλίμπεης, αφρίζει και φωνάζει:
"Χίλια πουγκιά σας δίνω γω κι ακόμα πεντακόσια,
το Διάκο να χαλάσετε, το φοβερό τον κλέφτη,
γιατί θα σβήσει τη Τουρκιά κι όλο μας το ντοβλέτι".

Το Διάκο τότε παίρνουνε και στο σουβλί τον βάζουν.
Ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε,
την πίστη τους τους ύβριζε, τους έλεγε, μουρτάτες:
"Σκυλιά, κι α' με σουβλίσετε ένας Γραικός εχάθη.
Ας είναι ο Οδυσσεύς καλά και ο καπετάν Νικήτας,
που θα σας σβήσουν την Τουρκιά κι όλο σας το ντοβλέτι".

Το τέρας

Μια φορά τον χρόνο έρχεται σε κάθε μπλογκ εκείνη η στιγμή όταν ο οικοδεσπότης  αναρωτιέται πως να γράψει ένα ενδιαφέρον και ξεχωριστό επετειακό! Όταν μάλιστα το επετειακό είναι το πρώτο, η απόφαση είναι ακόμα πιο δύσκολη! Μετά από πολύ σκέψη επέλεξα τον ναρκισσισμό. Και, στο δεύτερο μέρος του επετειακού, θα σας πω και μια ιστορία σχετική με τα της προηγούμενης ανάρτησης!  Το μπλογκ το έφτιαξα Παρασκευή, 10 Απριλίου του 2009, για να υπάρχω ως επώνυμος σχολιαστής σε άλλα μπλογκ. Συγκεκριμένα στου Αθεόφοβου, που ήταν το πρώτο μπλογκ στο οποίο με είχαν οδηγήσει οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος, μεγάλη η χάρη τους! Όσο τα σχόλιά μου πονοκεφάλιαζαν τον Αθεόφοβο με την συνεχή τους επιμήκυνση, και υπομονετικά μου απαντούσε, τόσο συνειδητοποιούσα ότι είχα μπει σε ένα κόσμο θαυμαστό και πρωτόγνωρο, γεμάτο από ανθρώπους που θα ήθελα μια μέρα, όταν μεγαλώσω, να τους μοιάσω.

Έτσι, στις 7 Φεβρουαρίου του 2010 άλλαξα τον στόχο τούτου του μπλογκ και ξεκίνησα να γράφω. Και για αυτό σας ζητώ συγγνώμη. Αλλά, και σας ευχαριστώ γιατί αυτή η Αποθήκη Σκέψης θα ήταν άδεια χωρίς εσάς, που είστε γνωστοί ως:

Αθεόφοβος, Βάσσια, latecomer, ria, Δείμος του Πολίτη , Τελευταίος, epanechnikov, ManBlogg, Ύπνος, Squarelogic, Locus Publicus, ellinaki, AdeGia, Roadartist, ESKARINA, Glam, NdN, kapetanios, Α. Παπαγιάννης, Φάνης Ξημεράκης, Scarlett, Elva, Αντρέας Κ, Vassper, Batcic, και, φυσικά, Ανώνυμος...

 

Μετά από:
126 αναρτήσεις
609 σχόλια (εκτός των δικών μου)
120.285 λέξεις (εκτός σχολίων)
άλλες 95.000 λέξεις, περίπου, σχολίων
9.145 επισκέψεις (εκτός από τις δικές μου)
και
αμέτρητες φωτογραφίες,

ο απολογισμός με κάνει ευγνώμονα για την γνωριμία και φιλία που μου προσφέρετε εσείς, οι μπλογκίστες τους οποίους, επί σχεδόν ένα χρόνο πριν αρχίσω να γράφω, θαύμαζα, θαυμάζω τώρα, και θα ήθελα μια μέρα να μοιάσω.

Βέβαια η πλήρης ιστορία περιλαμβάνει και τον άνθρωπο και το περιβάλλον που επέτρεψαν για πρώτη φορά την διάθεση και ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η Αποθήκη Σκέψης μπόρεσε να ανοίξει την πόρτα της και να την κρατήσει ανοιχτή: την αγάπη και συμπαράσταση της γυναίκας μου της Μαργαρίτας, και την ευλογημένη ειρήνη του Σαν Μπενεντέτο ιν Άλπε και των συγχωριανών μας.

Υπήρξαν κάμποσες πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές τον περασμένο χρόνο και οι πιο πρόσφατες από αυτές ήταν ο σάλος με την marianaonice (Μαριάνα στον Πάγο), και επίσης όλες μας οι συζητήσεις εδώ και στα δικά σας μπλογκ περί φιλοσοφίας, αθεϊσμού, ιστορίας, επιστήμης... Ξεκίνησα την πρωτοχρονιά με το πρώτο από εκείνα τα ποστ, το "Τι Άθεος Είμαι", και δεν ξέρω αν το έχετε παρακολουθήσει, αλλά τα σχόλια σ' εκείνη την ανάρτηση έχουν περάσει τα 70 και συνεχίζονται, κυρίως μεταξύ των Epanechnikov, ManBlogg, και εμού.

Η προηγούμενη ανάρτηση, "Οι Ρεβιζιονιστές", εμπνευσμένη, όπως και μερικές άλλες, από πρόσφατες αναρτήσεις του Δήμου, είχε να κάνει με ευθανασία, αυτοκτονία, εκτρώσεις και το ήθος του Ιατρού.

Σκέφτηκα λοιπόν να σας πω σήμερα μια ιστοριούλα, ακριβώς όπως μου την έλεγαν εμένα, και όπως την έλεγαν στα πάρτυ, οι γονείς μου.

Το 1958 δεν υπήρχαν υπερηχογραφήματα. Μόνο ακτινογραφίες. Ο μαιευτήρας, στον οποίον είχε πάει η μητέρα μου, έκανε μια ακτινογραφία να δούνε τι πρόκειται να εισβάλει στον κόσμο του πλανήτη μας. Άπειρος ακόμα από φωτογραφίες, κουνήθηκα κατά την διάρκεια της έκθεσης της πλάκας, και ο γιατρός ανακοίνωσε στους γονείς μου ότι δυστυχώς πρόκειται περί τέρατος, ή υδροκέφαλο, ή, ίσως, με δύο κεφάλια. Ο γιατρός συνέστησε επέμβαση και άμεσο τερματισμό της κυοφορίας.

Οι γονείς μου το σκέφτηκαν πάρα πολύ. Η μητέρα μου πήγε και στον Άγιο Νικόλαο στην Ασκληπιού να ανάψει κεράκι και να προσευχηθεί στον Άγιο. Τελικά αποφάσισαν να φτάσουν στον ένατο μήνα, και ότι ήθελε ο Θεός.

Ο Γιατρός με πολλές ενστάσεις αναγκάστηκε να συμφωνήσει υπό τον όρον ότι θα έκανε καισαρική, έτοιμος να δώσει τέλος στο έμβρυο επί τόπου.

Όταν έφτασε ο αστερισμός του Τοξότη, η μητέρα μου ανέβηκε άλλη μια φορά τα σκαλιά του Άγιου Νικόλα στην Ασκληπιού και μετά πήγε γραμμή για την κλινική. Της έδωσαν το χλωροφόρμιο και το τελευταίο που θυμόταν ήταν τα εργαλεία στο τραπέζι δίπλα της που δεν φαινόντουσαν σαν εργαλεία για γέννα. Κάθε άλλο μάλιστα, αν θυμάμαι από τις περιγραφές της.

Τελικά, ο γιατρός είχε δίκιο, εκτός μόνο από το είδος του τέρατος που επρόκειτο να διεκδικήσει την θέση του ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα, ανάμεσα σε θεούς και άθεους. Στον τρίτο πλανήτη ενός ξεχασμένου αστρικού συστήματος σε μια μακρινή γωνιά ενός τυπικού και ειρηνικού γαλαξία, σε ένα σύμπαν τριών διαστάσεων και χρόνου που σφύζει από ζωή και δεν φοβάται την ανυπαρξία.

Και έτσι έφτασα να υπάρχω σήμερα ώστε να μπορώ άφοβα να λέω ότι πρέπει να σταματάμε την κυοφορία όταν ξέρουμε ότι το έμβρυο είναι προβληματικό, και ότι δεν υπάρχουν θεοί και άγιοι, εκτός βέβαια από τους Αγίους Σέργιο και Βάκχο του Καραγάτση, μεγάλη ή χάρη τους.

Ο Δεύτερος Χρόνος ξεκινά εδώ!

Οι Ρεβιζιονιστές

Και εκεί που μόλις είχαμε γυρίσει στο χωριό και περίμενα πως και πως να διαβάσω όλα τα κείμενα που είχα χάσει και να σας πω και τα τελευταία τερπνά από εδώ, πήγε ο Δείμος του Πολίτη και έγραψε αυτό το κείμενο. Το αυθόρμητό μου σχολιάκι κατέληξε να είναι η παρακάτω ανάρτηση...

Διαιτήμασί τε χρήσομαι ἐπ' ὠφελείῃ καμνόντων κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν, ἐπὶ δηλήσει δὲ καὶ ἀδικίῃ εἴρξειν

(να θεραπεύω τους πάσχοντες κατά τη δύναμή μου και την κρίση μου χωρίς ποτέ, εκουσίως, να τους βλάψω ή να τους αδικήσω)

Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε. ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω.

(και να μη δώσω ποτέ σε κανένα, έστω κι αν μου το ζητήσει, θανατηφόρο φάρμακο, ούτε να δώσω ποτέ τέτοια συμβουλή. Ομοίως να μη δώσω ποτέ σε γυναίκα φάρμακο για ν΄ αποβάλει)

Οι λέξεις αυτές είναι από τον Ιπποκράτειο Όρκο. Σημαίνουν ότι κάποιος που έχει πάρει αυτόν τον Όρκο δεν μπορεί να πάρει μέρος στον προμελετημένο θάνατο κανενός. Τελεία. Παύλα.

Τα παραπάνω είναι τα λόγια που λένε οι γιατροί σήμερα για να αποκτήσουν το δικαίωμα να παίρνουν φακελάκια. Τα παρακάτω λόγια είναι όλα δικά μου:




- Έχουμε, ως είδος και ως άτομα, την υποχρέωση απέναντι στη Ζωή, την οποία ο καθένας απολαμβάνει, και απέναντι σε οτιδήποτε πιστεύουμε, να χρησιμοποιήσουμε όλες ανεξαιρέτως τις γνώσεις που μας επέτρεψε η εξέλιξη μας και η Ζωή να αποκτήσουμε, για να κρατήσουμε κάθε έναν άνθρωπο στην ζωή, έστω και για ένα παραπάνω λεπτό. Γιατί, και η πιο βασανισμένη Ζωή είναι Ζωή. Και η έλλειψη Ζωής είναι το μηδέν.

- Είμαστε αυτόματοι αναπνευστές. Δεν μπορούμε να διατάξουμε τα πνευμόνια μας ή την καρδιά μας ή το νευρικό μας σύστημα να σταματήσουν να λειτουργούν ώστε να επέλθει ο θάνατος. Ο κεντρικός "προγραμματισμός" του ανθρωπίνου εγκεφάλου είναι η αυτοσυντήρηση και η επιβίωση. Ένας εγκέφαλος που δίνει εντολές αυτοκαταστροφής, την στιγμή που δίδεται τέτοια εντολή, λειτουργεί παρά φύση: υπόκειται σε προσωρινή ή μόνιμη "τρέλα". Δυσλειτουργεί.

- Αν και η Ζωή ξεκινά την στιγμή της σύλληψης, το έμβρυο δεν είναι αυτόνομος οργανισμός μέχρι την γέννα και την πρώτη εκούσια αναπνοή. Η έκτρωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα του φιλοξενούντος οργανισμού.



Το πρώτο το είχα δώσει σαν απάντηση στην επιμελήτρια γνωστού νοσοκομείου η οποία το πρωί με είχε βάλει πόστα που τα περασμένα μεσάνυκτα, καθώς η μητέρα μου πέθαινε στα χέρια μου, ζήτησα να την διασωληνώσουν για να κερδίσουμε χρόνο και να βρούμε λύση. Μου είπε ότι έπρεπε να την είχα αφήσει να πεθάνει όπως η ίδια είχε αφήσει τον άντρα της να πεθάνει. Της απήντησα όπως έγραψα παραπάνω. Πήγα την μητέρα μου σε άλλο νοσοκομείο και σε 10 μέρες είχε ξυπνήσει από το τεχνητό κώμα και είχε επιστρέψει σπίτι. Πέθανε έξι μήνες αργότερα.

Το δεύτερο σημαίνει ότι όποιος βοηθά κάποιον να αυτοκτονήσει, απλά συμμετέχει σε μια παρά φύση δυσλειτουργική απόφαση με πλασματικές δικαιολογίες που δεν μπορούν, όσο έντεχνες και να είναι, να αναιρέσουν την υπόσχεση που βρίσκεται στην καρδιά του Ιπποκρατικού Όρκου. Ο Dr. Kevorkian δεν είναι απλά ένας γραφικός τυπάκος. Είναι ένας φρενοβλαβής εγκληματίας που δεν έχει τα κότσια να τερματίσει την άχρηστη ζωή του και τερματίζει την ζωή των άλλων. Και, εφ' όσον παραβαίνει τον όρκο του, δεν λέγεται πλέον Ιατρός, αλλά ανθρωπάκι.

Εκτρώσεις θα υπάρχουν πάντα είτε νόμιμες είτε όχι. Εδώ η πρώτη φροντίδα του γιατρού είναι να προστατέψει την ασθενή από τους τσαρλατάνους που θα την περιλάβουν αν αυτός αρνηθεί. Το θέμα της έκτρωσης είναι δύσκολο διότι το μέρος του Όρκου που υπόσχεται να μην πάρει μέρος σε έκτρωση, αντισταθμίζεται από το μέρος που επιβάλει την προστασία του ασθενή. Κατά γράμμα, ο Ιατρός πρέπει να σιγουρευτεί ότι δεν μπορεί να αλλάξει γνώμη η ασθενής, και τότε, για να μην την στείλει στα χέρια χασάπηδων πρέπει να την βοηθήσει να παραμείνει υγιείς μέσα από μια σωστή διαδικασία.

Η μάνα του γιού μου, τα τρία χρόνια μετά την γέννηση του Κώστα, δύο φορές είπε "θέλω να βγάλουν αυτό το πράγμα από μέσα μου" (I want them to take this thing out of me). Παρά τους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς που έλεγε ο νόμος ότι έπρεπε να δούμε πριν την κάθε μία από τις δύο εκτρώσεις, και παρά την ικεσία μου να γεννηθούν τα παιδιά μου και μετά να με χωρίσει, να την πληρώνω, αλλά να μεγαλώσω τα παιδιά μου εγώ, τα κοκτέηλ ψυχιατρικών φαρμάκων που παίρνει όλη της την ζωή είχαν τον τελευταίο λόγο, κι έτσι ο Κώστας έχει δυό αδέλφια που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα πατέρα που έμεινε 17 χρόνια στην Αμερική για να τον μεγαλώσει.



Η ευθανασία, με ότι γιρλάντες, σοφιστείες, ναρκισσιστικές υπεροψίες ή φιλοσοφικές και ηθικοπολιτιστικές  αεροβασίες και να ντυθεί, παραμένει, πάντα, ο Θάνατος με άλλο πανωφόρι να κρύβει το δρεπάνι του.

Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να βρω την παραμικρή τρυπούλα μέσα από την οποία να σπρώξουμε τον ρεβιζιονισμό του όρκου που παίρνουν αυτοί που θέλουν να λέγονται γιατροί.

...τελικά, ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει δικαιολογίες για να διαπράτει νόμιμες δολοφωνίες, δολοφωνόντας έτσι όχι μόνο έναν συνάνθρωπο, αλλά και την ελπίδα της κοινωνίας να αγωνίζεται για την Ζωή.

Η Εγχείρησις επέτυχε!

Η τοπική αναισθησία έχει αρχίσει να περνάει, αλλά πόνος τίποτα. Πάλι φαίνεται κάνανε καλή δουλειά οι γιατροί μας στο Δημόσιο Νοσοκομείο εδώ στη Romagna. Όχι πόνος, ακόμα, αλλά ούτε και η φαγούρα που είχα καμιά εικοσαριά χρόνια σε μια περίεργη μεγάλη ελιά στην πλάτη κάτω από τον δεξί μου ώμο. Μπάι-μπάι ελιά! Τα ράμματα βγαίνουν σε δυό βδομάδες.

Όταν πρωτογύρισα στην Ελλάδα το 2007 έβγαλα από το συρτάρι τα παλιά μου ένσημα του ΙΚΑ και το βιβλιάριο αλλά η μάνα Ελλάς έν έδινε περίθαλψη σε κάποιον που εργαζόταν για μια Αμερικανική εταιρία της οποίας και ο πρόεδρος και ο θυρωρός ήταν το ίδιο άτομο. Εις τον ιδιωτικόν τομέα ατύχησα το ίδιο οικτρά αλλά για άλλο λόγο. Κανείς δεν με ασφάλιζε λόγω ζαχάρου. Ψέματα! Μια πωλήτρια μου είπε να το πάρω, να πληρώσω την κάλυψη δυό χρόνια χωρίς να την χρησιμοποιήσω και σε δύο χρόνια να «πάθω» ζάχαρο. Της εξήγησα ότι τα Ελληνικά μου δεν ήταν τόσο καλά για να καταλάβω τι άκουσα και αποφάσισα ότι θα συνέχιζα αυτό που άρχισα στην Αμερική μετά το διαζύγιο, χωρίς περίθαλψη, όπου, σκεφτόμενος τα Βραχώδη Όρη και τον Τερεμάια Τζόνσον έβγαινα κάθε πρωί να γδάρω την αρκούδα μου ξέροντας ότι κάποιο πρωινό, μια μέρα,  η αρκούδα θα γδάρει εμένα.

Μόλις έγινα μόνιμος κάτοικος Ιταλίας, η Romagna μου έδωσε κάρτα δωρεάν υγείας. Με την οποία κάρτα, και ιδού η ειρωνεία, μπορώ να έχω δωρεάν περίθαλψη στην Ελλάδα και άλλες χώρες. Έτσι, τώρα, όποτε περνάω στην Αθήνα μπροστά από κανένα ΙΚΑ ή καμιά ασφαλιστική εταιρεία κάνω τσ-τσ! Νιάααα-νια-νια-νιάααα-νια...

Εκτός από τον μόνιμο γιατρό, η πρώτη ιδιαίτερη περίπτωση για την οποία χρησιμοποίησα την κάρτα μου ήταν όταν πήγαμε να δούμε τον σπεσιαλίστα Ντοτόρε που κοίταξε με μια κάμερα μέσα στην μύτη μου, δεξιά, αριστερά, βαθύτερα, έκανε ένα Μ-χμ!! Και είπε στην γυναίκα μου: Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει αναπνεύσει ποτέ στη ζωή του! Πες τα Χρυσόστομε! ανεφώνησα! Έχει το δικαίωμα να αναπνέει! Ναι! Ναι! Ναι! Φωνάζω. Θα χειρουργήσω! ανακοινώνει. Ήρωά μου, λέω εγώ.

Όταν ήρθε ή σειρά μου έξι μήνες αργότερα τον Μάιο του 2009, μπαίνοντας στο χειρουργείο ξάπλα, πριν την ολική άκουσα να παίζει μουσική και θυμήθηκα τον «Γιατρό» με τον Γουίλιαμ Χερτ, όπου παίζανε μέσα στο χειρουργείο ανοικτής καρδιάς το «Γιατί δεν γινόμαστε φέσι να πηδηχτούμε» του Τζίμη Μπάφετ, και έδωσα στον αναισθησιολόγο μου παραγγελιά για Μπητλς. Μετά παραδόθηκα στα τοπία των χωραφιών με φράουλες καθώς έπλεα διαμέσου του σύμπαντος.

Ξύπνησα με τη μύτη βουλωμένη, πράγμα που το περίμενα γιατί, όπως μου είχε εξηγήσει από πριν ο Ντοτόρε, θα είχα δυό πώματα στην μύτη μου να κρατάνε τα ρουθούνια στο σωστό σχήμα καθώς θρέφαν οι πληγές. Φίλοι από την Ελλάδα που είχαν κάνει την ίδια εγχείρησούλα μού ‘χανε πει έρε πόνο που έχεις να τραβήξεις! Λοιπόν, τίποτα. Ούτε ένα τόσο δα πονάκι. Ούτε μετά την επέμβαση ούτε κατά την ανάρρωση. Ντοτόρε το άτιμο! Καλά, καμιά ενοχλησούλα που και που, αλλά δεν πόνεσα ποτέ.

Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση όμως ήταν το νοσηλευτικό προσωπικό, οι γιατροί και το ίδιο το νοσοκομείο. Κάτι μεταξύ λουξ ξενοδοχείου και νοσοκομείου με ανθρώπους που βλέπανε τους ασθενείς σαν... ανθρώπους. Για να μην πω ότι το δωμάτιο ήταν δίκλινο, με ιδιαίτερη τουαλέτα σαν ξενοδοχείο και τηλεόραση με χειροκοντρολ μπροστά σε κάθε ένα από τα δύο κρεβάτια. Και το φαγητό, καλό! Η κακομοίρα η μάνα μου στην ιδιωτική κλινική στην Αθήνα, που πήρε 30.000 Ευρώ (όλης της ζωής τους τις οικονομίες) για 18 μέρες, δεν την είχε τόσο καλά όπως αυτή η δωρεάν περίθαλψη στην Romagna.

Ήρθε η ώρα να βγάλουμε τα ταμπόν από τη μύτη μου. Κάθισα στην καρέκλα του ιατρείου με την ενστικτώδη εντύπωση ότι τα ταμπονάκια πρέπει να είχαν μέγεθος και σχήμα σαν φίλτρα τσιγάρου περίπου. Του Ντοτόρε του είχε δημιουργηθεί φαίνεται η εντύπωση ότι είχα χιούμορ και είχε πει καμιά δυό φορές στην γυναίκα μου «Πολύ μου αρέσει ο άντρας σας», που είναι μεγάλο κομπλιμάν και χάνει στη μετάφραση.

Βγάζει τα ταμπόν ένα-ένα τραβώντας τα με ένα σχοινάκι που είχε κρύψει σε κάθε ρουθούνι, και, με το που βγήκανε, είδα ότι ήτανε δυό μπανάνες η καθεμιά μεγαλύτερη από το μεγάλο μου δάχτυλο! Πως χωρούσαν βρε αυτά στα ρουθουνάκια μου;!

Αλλά ακόμα ανέπνεα από το στόμα. Καθόταν μπροστά δεξιά μου, και κοιτούσα ίσια μπροστά. Να αναπνεύσω; Τον ρωτάω. Σι! Μου λέει. Παίρνω την πρώτη ανάσα.

Μετά την δεύτερη.

Καθηλωμένος στην καρέκλα να κοιτάζω μπροστά. Τρίτη ανάσα. Πρωτόγνωρο πράγμα. Δεν υπήρχε τίποτα, κανένας φραγμός μεταξύ των πνευμονιών μου και του αέρα γύρω μου.

Σέκος ακόμα, κοιτάζοντας μπροστά, το δεξί μου χέρι κουνήθηκε μόνο του και βρήκε τον ώμο του Ντοτόρε. Γέλασε και είπε: «Πολύ μου αρέσει ο άντρας σας!» και σηκώθηκε και πήγε στο γραφείο και άρχισε κάτι να γράφει.

Σηκώθηκα, πήγα προς το γραφείο, τον ακούμπησα στο χέρι, γύρισε, τον σήκωσα όρθιο, και καθώς στεκόταν ο Ντοτόρε μπροστά μου βάζω ένα χέρι γύρω από τη μέση του, με το άλλο του πιάνω το δεξί σε στάση βάλς και αρχίζω να τον χορεύω γύρω-γύρω αναπνέοντας από τα ρουθούνια με τα φρύδια σηκωμένα. Είχε λυθεί στα γέλια και έλεγε: «Πολύ μου αρέσει ο άντρας σας!»

Θυμήθηκα εκείνη τη φορά 25 χρόνια νωρίτερα που είχα σταθεί μπροστά σε τέσσερεις γιατρούς του ΙΚΑ και τους είχα ζητήσει να εγκρίνουν μια πλαστική για το μέτωπό μου που είχε βγει από ένα αυτοκίνητο χρησιμοποιώντας το παρμπρίζ. Και δύο μήνες αργότερα ήταν σαν ανάγλυφος χάρτης των Iμαλαϊων. Οι γιατροί του ΙΚΑ είχαν λυθεί στα γέλια και λέγανε: «ρε, γυναίκα είσαι να θέλεις να καλοπισθείς;!»

Μ’ αρέσει να κάνω τους γιατρούς μου να γελάνε.

Σήμερα, με το που τελείωσε η αφαίρεση της περίεργης ελιάς από την πλάτη μου, δωρεάν φυσικά, ευχαρίστησα την γιατρό για μια θαυμάσια δουλειά που δεν ένοιωσα τίποτα, και μετά της έδειξα την ντουλάπα με τα γυάλινα φύλα ακριβώς μπροστά από εκεί που ήταν το κεφάλι μου καθώς ήμουνα μπρούμυτα στο τραπέζι. Της εξήγησα πως μέσα στο τζάμι έβλεπα σαν καθρέφτη τα πάντα που έκανε στην αναίσθητη πλάτη μου. Και γελάσαμε, η γιατρός, η γυναίκα μου, η νοσοκόμα κι εγώ.

Και μετά λυθήκανε στα γέλια όταν τους είπα πως ανησύχησα λίγο, μόνο όταν είδα τη γιατρό να εργάζεται με τα χέρια της και το σκαρπέλο στην πλάτη μου καθώς κουβέντιαζε με την γυναίκα μου με το κεφάλι της γυρισμένο πίσω, να την κοιτάει καθώς μιλούσαν!

Αναστήλωση

Λοιπόν δεν μπορείς ποτέ να επαναπαυθείς σε μια ρουτίνα ευτυχίας γιατί όλο και 'κει που δεν το περιμένεις έρχεται  μια απότομη στροφή και κάνεις αμάν να κρατήσεις το αυτοκίνητο στο δρόμο. Και το πιο ενδιαφέρον είναι πως σε τέτοιες στιγμές φαίνονται οι καλοί φίλοι ανάμεσα σε αυτούς που νόμιζες ότι είχες και εκείνους που δεν ήξερες ότι είχες.

Έτσι και την περασμένη Δευτέρα το βράδυ είχε η γυναίκα μου ένα ιατρικό περιστατικό, που ήταν τελικά σοβαρότερο απ' όσο φαινόταν στην αρχή, και θα γινόταν πολύ σοβαρό αν δεν είχαμε πάει με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο στις 3 το πρωί. Όλα τελικά πάνε καλά, ξεκουράζεται αναπαυτικά στον καναπέ δίπλα στο γραφείο μου και το τζάκι, και γυρνά στην δουλειά από Δευτέρα.

Είμαι ευγνώμων και για τα σχόλιά σας αλλά και την ηθική υποστήριξη και συμβουλές που μας προσέφερε η Ρία, η οποία με βοήθησε μεταξύ άλλων και με τη αίσθηση ότι υπήρχε ένας άνθρωπος που μιλούσε την γλώσσα μου και ήταν και στον κλάδο της ιατρικής.

Τώρα θα μου πείτε τι πρόβλημα υπήρχε στην Emilia-Romagna, όπου το δημόσιο νοσοκομείο μας του Forli, είναι το δεύτερο καλύτερο της Ευρώπης και το σύστημα υγείας μας είναι το καλύτερο της Ιταλίας, ή, τουλάχιστον, έτσι πιστεύουμε; Κανένα πρόβλημα με το νοσοκομείο, κανένα πρόβλημα με το ασθενοφόρο που σκαρφάλωσε στο βουνό και ήταν στην πόρτα μας 48 λεπτά μετά το τηλεφώνημα.

Το πρόβλημα παρουσιάστηκε από εκεί που δεν το περίμενες μεταξύ της πρώτης ενόχλησης και του τηλεφωνήματος για ασθενοφόρο.

Όπως θα έχετε διαβάσει, η γιατρός μας ήταν και προσωπική φίλη, ήμασταν και στο σπίτι της για δείπνο την περασμένη εβδομάδα, και την νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη ήταν και η διανυκτερεύουσα γιατρός της περιοχής.

Καθώς η γυναίκα μου υπέφερε όλο και περισσότερο της είπα ότι πρέπει να τηλεφωνήσουμε στη φίλη μας την γιατρό. Η γυναίκα μου που είναι πολύ σκληρό καρύδι και δεν την ρίχνουν καταστάσεις εύκολα, δεν ήθελε να την ενοχλήσει αλλά εγώ επέμεινα. Της έστειλε λοιπόν ένα SMS στις 11:50 το βράδυ, περιγράφοντας την κατάσταση ακριβώς, μια που είχε ξαναπαρουσιαστεί με ηπιότερη μορφή πριν 4-5 χρόνια. Καμιά απάντηση. Μόλις μετά τα μεσάνυκτα της τηλεφώνησε. Η Γιατρός σήκωσε το τηλέφωνο και το έκλεισε αμέσως χωρίς να μιλήσει. Λίγα λεπτά μετά έστειλε SMS  στη γυναίκα μου να "πίνει πολλά υγρά".

Η γυναίκα μου υπέφερε όλο και περισσότερο με τα λεπτά που περνούσαν, και, όπως μου συμβαίνει σε περιπτώσεις ανάγκης, άλλαξα ταχύτητα προς το πλέον ήρεμο, λογικό και υπολογισμένο, να δω τι πρέπει να γίνει περασμένα μεσάνυκτα στα βουνά της Ιταλίας.

Google, emergency medical hotline. Αριθμός τηλεφώνου στην Ουάσινγκτον. Παίρνω αμέσως, σε λιγότερο από δύο λεπτά μιλούσα με γιατρό. Περιγράφω την περίπτωση και ζητώ συμβουλές. Μου απαντάει φυσικά ο γιατρός ότι δεν μπορεί να συμβουλεύσει συγκεκριμένα χωρίς να δει την ασθενή ή χωρίς να μιλάει με γιατρό που την βλέπει εκείνη τη στιγμή -επίσης με ρώτησε αν έχω κάρτα μέλους της υπηρεσίας τους, που δεν είχα. Λέω εγώ, "το καταλαβαίνω απόλυτα αλλά: Δεν έχει αυτή τη στιγμή σημασία αν είμαι μέλος. Είμαι Αμερικανός, είναι μεσάνυκτα στα βουνά της Ιταλίας και η γυναίκα μου χρειάζεται την βοήθειά σας". Και βοήθησε, μου εξήγησε ότι πρέπει αμέσως να πάει σε νοσοκομείο χωρίς καθυστέρηση και τι να κάνω για να αισθάνεται καλύτερα μέχρι να φτάσει στο νοσοκομείο.

Όταν η γιατρός σου και φίλη σου που απέχει 12 χιλιόμετρα σε στέλνει να φουντάρεις, βρίσκεται γιατρός 7.000 χιλιόμετρα μακριά. Και την επομένη και μεθεπομένη, βρίσκεται  βοήθεια και πρακτική και ηθική από μέηλ από 1.500 χιλιόμετρα μακριά.

Τέλος πάντων, ήρθε το ασθενοφόρο, πήγαμε στο νοσοκομείο 3 το πρωί, κατά τις 8 η κατάσταση είχε σταθεροποιηθεί, και περάσαμε δυό μέρες στο σπίτι της μαμάς και του μπαμπά ένα χιλιόμετρο από το νοσοκομείο. Επίσκεψη ξανά με τους γιατρούς του νοσοκομείου 48 ώρες αργότερα, και μας έγραψαν φάρμακα τα οποία έπρεπε να καθαρογράψει η γιατρός μας.

Στην επιστροφή της τηλεφωνήσαμε στο ιατρείο της , της καλής μας φίλης, για ραντεβού να γράψει τα φάρμακα και τις μελλοντικές επισκέψεις. Μας είπε να είμαστε στο γραφείο της στο χωριό πριν το δικό μας στις 5 το απόγευμα. Της είπαμε ότι προτιμούσαμε το γραφείο στο δικό μας χωριό και είπε να είμαστε εκεί στις 4. Φτάσαμε 4 και 10 και είχε φύγει. Την πήραμε και είπε ότι είχε φύγει στις 4 και ήταν τώρα στο διπλανό χωριό. Εμείς είχαμε περάσει από το διπλανό χωριό, στις 4. Η απόσταση μεταξύ των δύο είναι 10 λεπτά. Δεν είδαμε κανένα αυτοκίνητο στο δρόμο πόσο μάλλον το δικό της. Άρα είχε φύγει πριν από τις 3:45 όταν μας είχε δώσει ραντεβού για 4:00. Από το διπλανό χωριό έφυγε 4:30 μόλις μας είδε, άρα δεν είχε την παραμικρή διάθεση να τιμήσει τα ραντεβού που προσπαθούσε να δώσει.

Κάτσαμε στο γραφείο της για λιγότερο από 10 λεπτά. Ήταν αγενής και δεν κοίταξε ούτε την φίλη της ούτε εμένα στα μάτια μια φορά. Κριτικάρισε τα φάρμακα που είχαν δώσει από το νοσοκομείο και δεν ήθελε να γράψει ένα από αυτά.

Βρίσκοντάς το δύσκολο να καταλάβουμε γιατί αντιμετωπίζαμε αυτό το ύφος, η γυναίκα μου την ρώτησε γιατί δεν απάντησε στο τηλέφωνο εκείνο το βραδύ. Η Γιατρός αρνήθηκε ότι την πήραμε τηλέφωνο. Μα, της λέει η γυναίκα μου, το ξέρεις ότι οι γιατροί του νοσοκομείου ήθελαν να σε αναφέρουμε και ακόμα να σου κάνουμε μήνυση και αρνηθήκαμε. Κάντε μου μήνυση μας λέει. Κινδύνευα να πάθουν βλάβη τα νεφρά, λέει η γυναίκα μου. Η Γιατρός σηκώνει ένα χέρι αποδοκιμαστικά και λέει κάτι που στα Ελληνικά θα ήταν κάτι σαν "μαλακίες!"

Κι έτσι την Δευτέρα θα γραφτούμε σε άλλο γιατρό.

Γιατί φέρθηκε έτσι η γιατρός μας και φίλη μας; Πιστεύουμε ότι δεν έφταιγε το ότι περνάει πολύ δύσκολη ζωή από τότε που αυτοκτόνησε ο Γερμανός άντρας της και την άφησε μόνη της με τις δύο μικρές κόρες και την υπερήλικα μητέρα της. Πιστεύουμε ότι δεν έφταιγε το ότι είναι σχεδόν σίγουρο ότι παίρνει δυνατά φάρμακα για να μπορέσει να κοιμηθεί.

Αυτό που έφταιγε για τον τρόπο που φέρθηκε και εμμέσως για κάμποσες από τις δυσκολίες στη ζωή της είναι ότι πάσχει από μια ασθένεια ιδιαίτερα διαδεδομένη στην μεσο-ανατολική μεσόγειο: Οξύτατη Ξερολίαση. Απλά. Αυτό.

Η πιο επικίνδυνη ασθένεια, που βλάπτει περισσότερο τους γύρω παρά τον πάσχοντα. Ήξερε τα πάντα. Ακόμα και το τι είχε η γυναίκα μου όταν της τηλεφώνησε μετά από το SMS, χωρίς καν σαν γιατρός να κάνει συγκεκριμένες ερωτήσεις. Και ήξερε καλύτερα να κριτικάρει τους γιατρούς του νοσοκομείου.

Ηθικό δίδαγμα; Και το καλύτερο μυαλό γιατρού είναι μηδενικό αν λείπει η καρδιά ανθρώπου.