Φροντίδα

Τους Έλληνες γιατρούς μόνο άλλοι Έλληνες γιατροί μπορούν να δικαιολογήσουν μέσα από την υπεροψία τους. Και η μόνη ελπίδα που έχει ένας ασθενής είναι να του τύχει ένας γιατρός που εκτός από γιατρός να είναι και άνθρωπος. Αν κιόλας ανακατευτούν και συγγενείς της συμφοράς, πουλάς το αγρόκτημα και μετακομίζεις.

Είχα την μητέρα μου που έφυγε τον Αύγουστο του 2007. Είχα και την "μητέρα" στην Αγγλία, την μητέρα του καλύτερού μου φίλου από το Κολέγιο που έφυγε τον Μάιο του 2009 και πήγα αυθημερόν να είμαι ένας από τους έξι που την πήγαμε να κοιμηθεί δίπλα στον άντρα της. Είχα ακόμη την δεύτερη μητέρα μου στην Αθήνα, που είχε βοηθήσει την μητέρα μου να με μεγαλώσει, και είχε βοηθήσει να μεγαλώσει και η πρώτη μου ξαδέλφη. Ήταν μόνη της, ζούσε μόνη της, και στην Αθήνα είχε και μια αδελφή που δεν πολυμιλούσαν.

Όποτε ήμασταν στην Αθήνα με την Μαργαρίτα μαγείρευα και κατέβαινε μια φορά να φάμε μαζί, αλλά αυτό που της έδινε πιο πολύ χαρά ήταν να μας πηγαίνει με την Μαργαρίτα στον Λάμπρο στην Βουλιαγμένη να μας κάνει το τραπέζι κοιτώντας την θάλασσα, μιά φορά τον χρόνο.

Είχε σπάσει το γόνατο της τον περασμένο Σεπτέμβριο και τώρα ήταν και έτοιμη να αποχωριστεί το μπαστούνι που χρησιμοποιούσε αφού είχε ξεπεράσει πρώτα την ανάγκη του πι.

Σήμερα μου τηλεφώνησε η ξαδέλφη μου. Η γυναίκα που είχε βοηθήσει να μεγαλώσουμε και οι δύο, είναι σε κώμα σε γνωστό νοσοκομείο του ΕΣΥ στην Αθήνα, διασωληνομένη, από το Σάββατο με κατεστραμμένο το ένα νεφρό από "μικρόβιο" (έτσι το περιέγραψε στο τηλέφωνο) το οποίο δεν είχε ανακαλυφθεί μέχρι που σωριάστηκε το Σάββατο. Ενώ είναι σε κώμα, διασωληνομένη, βρίσκεται σε έξτρα κρεβάτι σε φουλ θάλαμο και ενώ χρειάζεται εντατική μονάδα δεν υπάρχει κρεβάτι σε εντατική μονάδα του ΕΣΥ στην Ευρωπαϊκή Αθήνα των 5.000.000 κατοίκων. Οι "γιατροί" (συγγνώμη, δεν μπορώ να μην τους βάλω σε εισαγωγικά) την περιμένουν να πεθάνει Τρίτη ή Τετάρτη. Σε εντατική είχε, λένε 20-50% πιθανότητες ανάρρωσης. Αλλά εντατική γιοκ.

Υπάρχει και άλλο πρόβλημα. Η αδελφή της δεν υπογράφει να μετακινηθεί σε ιδιωτική εντατική λόγω εξόδων και κόστους. Και εμείς δεν μπορούμε να μπούμε στον λογαριασμό της όπου έχει λίγες χιλιάδες οικονομίες ζωής γιατί δεν έχουμε πληρεξούσιο. Και εμείς επίσης δεν μπορούμε να την μετακινήσουμε γιατί δεν είμαστε συγγενείς αίματος.

Η ξαδέλφη μου ήξερε έναν γιατρό σε ιδιωτική κλινική με εντατική, αλλά ο "γιατρός" της είπε ότι στην κατάσταση που είναι η γυναίκα τι να την μετακινούμε, μπορεί να πεθάνει στην κινητή εντατική στην μεταφορά, και άλλωστε και να φτάσει στην εντατική οι εντατικές έχουνε λέει λοιμώξεις που μπορούν να την σκοτώσουν. Μόλις το μεταβίβασα αυτό στην Μαργαρίτα είπε αυθόρμητα "Γι αυτό πεθαίνει η Ελλάδα" (εννοούσε βέβαια την νοοτροπία).

Εγώ είμαι στα βουνά της Ιταλίας. Παίζανε λεπτά και ώρες. Πρότεινα στην ξαδέλφη μου να πάρει μια φίλη της συμβολαιογράφο να είναι έτοιμη για υπογραφές, δικές μας ότι αναλαμβάνουμε τα έξοδα, και της αδελφής για μετακίνηση, και να πάει η ίδια στο νοσοκομείο. Και άρχισα να δουλεύω το Ελληνικό κινητό μου.

Θυμήθηκα τον άνθρωπο (και γιατρό) που είχε σώσει την μάνα μου το 2007, όταν το ΕΣΥ ήθελε να την αφήσω να πεθάνει, αλλά εκείνος της είχε χαρίσει άλλους 5 μήνες ζωής πριν, αργότερα, την δολοφονήσει άλλος "γιατρός" που της έκανε ενδοφλέβια καταπραϋντική ένεση κατά την διάρκεια χημειοθεραπείας.

Του τηλεφώνησα και με θυμήθηκε, ο άνθρωπος. Είχαμε να μιλήσουμε 5 χρόνια. Είναι απλός γνωστός γνωστού.

Μόλις σχόλασε από το νοσοκομείο όπου εργάζεται πήγε στο άλλο νοσοκομείο όπου τον περίμενε η ξαδέλφη μου. Εξέτασε την κατάσταση και είπε ότι αν πάει αμέσως σε εντατική, και αργότερα με χειρουργική επέμβαση όταν είναι δυνατόν να γίνει, μπορεί να επιζήσει και να ζήσει. Αλλά η αδελφή δεν ήθελε να υπογράψει για να την μετακινήσει, πάντα λόγω κόστους. Είπα ότι μπορώ να δανειστώ "έναντι" από πελάτη μου στις ΗΠΑ και τα χρήματα να είναι εκεί σε 48 ώρες και ότι τα έξοδα θα τα μοιραστούμε η ξαδέλφη μου κι εγώ. Της μίλησε της αδελφής  και ο άνθρωπος, ο γιατρός, που είχε πάει για μένα εκεί, και η υπογραφή μπήκε.

Ο άνθρωπος, και γιατρός, που έτρεξε να βοηθήσει έμεινε εκεί 5 ώρες αφού ειχε τελειώσει 10 ωρες δουλειά της δικής του μέρας, κανόνισε την κινητή εντατική, την μεταφορά και το κρεβάτι στην ιδιωτική εντατική. Δεν δέχεται ούτε ένα Ευρώ για ότι έκανε, και όχι συγγενής αλλά ούτε καν άμεσος γνωστός δεν είναι.

Τώρα η γυναίκα αυτή, που βοήθησε να μεγαλώσουμε, είναι σε εντατική σε ιδιωτικό νοσοκομείο, με την ξαδέλφη μου έξω από την πόρτα της εντατικής. Δεν είναι μόνη της στον κόσμο. Έχει δύο παιδιά, εμάς, και έναν άνθρωπο που είναι και γιατρός.

Στείλτε μια καλή σκέψη προς το μέρος της. Οι επόμενες ώρες, και μέρες, θα είναι κρίσιμες.

Γλύκα

Είμαι τόσο γλυκούλης που αποφασίσανε να με βάλουνε στο νοσοκομείο και να κάνουν ότι τεστ υπάρχει να ανακαλύψουνε που την βρίσκω τόση γλύκα. Οι κακές γλώσσες λένε ότι απλά έχω ζάχαρο αλλά αφήστε τες να λένε. Μπήκα λοιπόν χτες Πέμπτη και θα με στείλουνε σπίτι την άλλη Τετάρτη. Δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο για να χρειαστεί να μπω: απλά πήγαμε σε μια ενδοκρινολόγο να δούμε πως πάει το ζάχαρο, γενικά, το οποίο το κοντρολάρω μόνος μου με χάπια και προσοχή στο τι τρώω από το 2004, και εκείνη είπε «δεν μπαίνεις στο νοσοκομείο να κάνουμε ότι τεστ υπάρχει να ενημερωθούμε;»

Κι έτσι, από χτες, μου κάνουνε καρδιογραφήματα, υπερηχογραφήματα για αρτηρίες, υπερηχογραφήματα για πάγκρεας και συκώτι, τεστ αίματος όλων των ειδών, ούρων, νευρολογικές εξετάσεις, εξετάσεις οφθαλμολογικές, ακτίνες θώρακα και πνευμονιών, και όλα τα καλά. Και μετά θα μου δώσουνε καινούργια φάρμακα. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι τα μάτια μου και τα πόδια μου την έχουν γλυτώσει από τις επήρειες του διαβήτη, το οποίο είναι καλό.

Το νοσοκομείο μας, στο οποίο είχα ξανακάτσει πριν δύο χρόνια για να μου φτιάξουνε την μύτη ώστε να αναπνεύσω για πρώτη φορά στη ζωή μου σαν άνθρωπος, είναι σαν ξενοδοχείο. Ο «θάλαμος» είναι δωμάτιο δύο κρεβατιών, με δικό μας μπάνιο, ντους, καμπινέ, με τηλεόραση… και στο κρεβάτι μου έχω το λαπτοπ με γρήγορο ίντερνετ. Όταν κατέφθασα μου δώσανε 7 σελίδες με μενού ξεχωριστών εκλογών για κάθε μέρα τις εβδομάδας και μου είπανε να σημειώσω τι θέλω να φάω κάθε μέρα. Μέχρι στιγμής την βγάζω με μοσχαρίσιο ψητό, χάμπουργκερ, ψητό κοτόπουλο, και περιέργως μου επιτρέπουν και μακαρονάδα σαν πρώτο πιάτο. Οι νοσηλεύτριες και οι γιατροί συμπεριφέρονται μάλιστα σαν άνθρωποι, και σε κάνουν να νοιώθεις ότι είσαι ο μόνος ασθενής του νοσοκομείου.

Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι όλα αυτά, τα πάντα και όλα τα φάρμακα που θα παίρνω δια παντός, είναι δωρεάν. Όχι επειδή εδώ είναι δωρεάν, αλλά επειδή αλλού ΔΕΝ είναι. Το νοσοκομείο μου είναι πολύ καλύτερο περιβάλλον από εκείνο το ιδιωτικό στην Αθήνα όπου ρουφήξανε τις τελευταίες 25.000 Ευρώ των γωνιών μου για δυό βδομάδες, πριν δολοφονήσουν την μητέρα μου με καταπραϋντικά που την έριξαν σε κώμα όταν της τα έδωσε ένας ηλίθιος (ο οποίος ζήτησε συγγνώμη μετά). Και στην Αμερική χρειάζεσαι ασφάλεια 12.000 δολάρια τον χρόνο για τέτοια περίπτωση, ή αν δεν έχεις μόνιμη ασφάλεια, πληρώνεις κάπου 20-40.000 δολάρια για αυτά που κάνω εδώ.

Τελικά, το σύστημα υγείας μας εδώ στην επαρχία Emilia-Romagna είναι το καλύτερο από το οποίο έχω εμπειρία στην Ελλάδα, Αγγλία και Μασαχουσέτη. Δεν μιλάμε για Ιταλία. Μιλάμε για την επαρχία μας. Κάθε επαρχία έχει δική της κυβέρνηση τοπική και συστήματα υγείας, κλπ. Το δικό μας είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης και μας ζηλεύουνε Ιταλοί από άλλες επαρχίες, ιδίως από την Πούλια και την Σικελία. Και η επαρχία μας κατά σύμπτωση είναι μάλλον η πιο «Αριστερή» της Ιταλίας.

Πράγματι, από τις χώρες που έχω ζήσει, έχω μάθει ότι για να πηγαίνει μπροστά μια κοινωνία χρειάζεται να διοικείται και να αποφασίζει και να πράττει για θέματα σημαντικά, όπως για την υγεία, σε τοπικό επίπεδο. 

Το να έχεις ζήσει σε κάμποσα μέρη σου επιτρέπει την σύγκριση και την σπουδή και ανάλυση του τι είναι καλύτερο, ή σωστότερο ή αποτελεσματικότερο που και γιατί. Τέλειο μέρος δεν υπάρχει αλλά όλοι θα μπορούσαμε να μάθουμε από τα καλά παραδείγματα. Δεν μαθαίνουμε όμως, γιατί δεν είναι θέμα απόφασης όσο είναι θέμα φύσης. Και πράγματι, εδώ στην Romagna ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι πραγματικά και από την φύση τους φτιαγμένοι να δίνουν στον διπλανό τους και να μοιράζονται το τι έχουν. Δεν είναι τίποτα τέλειο, αλλά σε αυτά ξεπερνούν όλα τα άλλα των οποίων έχω εμπειρία.

Για όσους δεν ξέρουν ήδη αυτήν την ιστορία, να θυμηθώ ότι το 2007 όταν γύρισα στην Αθήνα από την Μασαχουσέτη έψαξα να βρω πώς να καλύψω τον εαυτό μου για περίθαλψη. Το ΙΚΑ δεν με ήθελε γιατί εργαζόμουνα για Αμερικανική εταιρεία (την δικιά μου) και δεν πλήρωνα ένσημα. Στην Ελλάδα υπάρχει περίθαλψη κρατική για όσους εργάζονται. Οι άλλοι να φουντάρουνε; Πήγα σε ιδιωτικές ασφαλιστικές αλλά δεν με παίρνανε λόγω ζαχάρου. Μια αντιπρόσωπος μάλιστα, από παλιά μεγάλη και γνωστή ιδιωτική ασφαλιστική της Ελλάδας, μου πρότεινε να πάρω την ασφάλεια, να την πληρώνω δυο τρία χρόνια χωρίς να την χρησιμοποιήσω, και να ανακαλύψουμε τον διαβήτη μετά. Μάλιστα! Κι έπειτα ρωτάμε γιατί τα κάναμε σκατά στην Ελλάδα και θα τα αφήσουμε μόνη κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια.

Η Romagna μου έδωσε την δωρεάν υγεία επειδή απλά είμαι μόνιμος κάτοικος (επειδή είμαι μόνιμος κάτοικος –όχι επειδή παντρεύτηκα), και, η κάρτα μου ισχύει για δωρεάν κάλυψη και στην Ελλάδα, αν βρεθώ ποτέ εκεί και την χρειαστώ. Μάλιστα κυρίες, δεσποινίδες  και κύριοι…

Το καπνηστήριο, δυό μέτρα από το γωνιακό μου δωμάτιο.

Εδώ έρχονται να με βρουν για τα τεστ...