Γιατί επί τέλους δεν φορολογούνται οι πλούσιοι; Γιατί δεν κυνηγάνε τους μεγάλους φοροφυγάδες; Γιατί κανένας σε θέση κυβερνητικής ισχύος (εκτός από εκείνους που ονειρεύονται να τους δοθεί κυβερνητική ισχύς) δεν μιλάνε για να ανέβουν τα ποσοστά φορολογίας των πλουσίων;
Την απάντηση, στην δεκαετία των '80, την έλεγαν Reaganomics, ή, Trickle-down economics. Η θεωρία είναι ότι όταν υπάρχουν λεφτά πάνω ψηλά, κατρακυλάνε σιγά-σιγά προς τα κάτω σαν καταρράκτης. Έχει-δεν-έχει βάση στην πραγματικότητα αυτή η θεωρία, το γεγονός είναι ότι την ευημερία της δεκαετίας των '90 και των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα την οφείλει ο κόσμος στον Reagan και την Thatcher των '80. Και το 2008 το Labor Party (αριστερά) της Βρετανίας είπε επισήμως ότι η Thatcher έπραξε σωστά και ότι είχαν κάνει λάθος, τότε, να την κατακρίνουν.
Η Μέρκελ ακολουθεί γραμμή Thatcher. Όμως το κάνει λάθος για δύο λόγους: Πρώτον, η Μέρκελ είναι ένας νάνος μπροστά στο μπόι της Thatcher. Δεύτερον, η Thatcher εφάρμοσε τα σωτήρια προγράμματά της στην δική της χώρα για να την σώσει από την καταστροφή ενώ η Μέρκελ εφαρμόζει τα προγράμματα της σε άλλες χώρες για να μην "αγγίξει" τα πορτοφόλια της δικιάς της χώρας και δεν επανεκλεγεί. Γι αυτούς τους δύο λόγους θα αποτύχει.
Υπάρχει μια θεωρία που κυκλοφορεί: ότι οι μεσαίες τάξεις δέχονται επίθεση από τις ανώτερες τάξεις για να εξαφανιστούν. Η θεωρία αυτή, ως εννοούσα προμελετημένο σχέδιο αφανισμού των μεσαίων τάξεων, είναι μια θεωρία ηλίθια, που μόνο οι αφανιζόμενοι θα μπορούσαν να την σκαρφιστούν για να δώσουν κάποια βάση λογικής στο παράλογο της κατάστασης όπου βρισκόμαστε και να αποπέμψουν οποιαδήποτε ευθύνη.
Οι πλούσιες τάξεις ζουν από τα λεφτά των μεσαίων τάξεων οι οποίες αγοράζουν τα προϊόντα που κατασκευάζουν οι εργατικές τάξεις. Το να αφανιστούν οι μεσαίες τάξεις σημαίνει τρομερή καταιγίδα και ανακατατάξεις, το λιγότερο, για τις πλούσιες τάξεις και κανείς δεν το θέλει αυτό.
Λέμε και λέμε πως και πότε θα ξαναβγεί η Ελλάδα στις αγορές.
Έτσι λειτουργεί η οικονομία: με δανεισμό. Δεν έχουμε εφεύρει καλύτερο σύστημα. Αυτό υπάρχει. Και όταν δεν μπορείς να δανειστείς λεφτά, ξοδεύεις λιγότερα από όσα μπορείς να ξοδέψεις για να σου μείνουνε και αύριο, να αποδείξεις ότι είσαι αρκετά φερέγγυος ώσπου να σου δανείσουν κι άλλα. Αυτό το σκεπτικό λέγεται μνημόνιο και η πρακτική του είναι τα μέτρα λιτότητας.
Όλο το σκεπτικό της αντιπολίτευσης, αν το καλοσκεφτεί κανείς, στηρίζεται στην αξίωση ότι μπορούμε να ξοδεύουμε τώρα περισσότερα από όσα λέει το μνημόνιο να ξοδεύουμε, και ότι μπορούν τα κράτη να μας δανείζουν τώρα περισσότερα από όσα μας δανείζουν, με το να διαγράψουν τα παλιά χρέη -το οποίο ισοδυναμεί με καινούργιο δανεισμό.
Και η Πίστη ότι θα μπορούσανε να μας δανείσουν περισσότερα (με το να διαγράψουν τα παλαιότερα), συν την Πίστη ότι θα μπορούσαμε να ξοδεύουμε σήμερα περισσότερα, οδηγεί στην πεποίθηση ότι, για να μην γίνεται έτσι, σίγουρα πρόκειται για συνομωσία να καταστραφούν οι μεσαίες τάξεις και να κάνουν πλιάτσικο στην Ελλάδα.
Δηλαδή, το μνημόνιο λέει ότι θα μας δώσουν 10 και πρέπει να ξοδέψουμε 5, και η αντιπολίτευση λέει ότι θα μπορούσαν να μας δώσουν 15 και να ξοδεύουμε 10. Και εφ' όσον δεν γίνεται έτσι σημαίνει ότι εμείς δεν διαπραγματευόμαστε σωστά. Και όλα αυτά για να γίνει πρωθυπουργός ο τσίπρας. Το καράβι βούλιαζε κι ο τυχοδιώκτης είχε βρει και πουλούσε το όπιο των ηλιθίων μη και καταλάβουν την πραγματικότητα.
Οι πλούσιοι κάθε μέρα προσεύχονται να υπάρχουν πλατειές και βαθιές μεσαίες τάξεις ώστε να υπάρχουν και εκείνοι και να τα παίρνουν από τις μεσαίες τάξεις. Μάλιστα οι μεσαίες τάξεις είχαν γίνει τόσο πλατειές και τόσο βαθιές που για εργατική τάξη να κάνει την παραγωγή είχανε πάει στον τρίτο κόσμο. Και ήρθε η ώρα που η ανοδική πορεία δεν μπορούσε να συνεχιστεί γιατί ξύπνησε και ο τρίτος κόσμος και δεν υπήρχε τέταρτος.
Το θέμα είναι ότι οι λύσεις δεν μπορούν να δοθούν απότομα. Πρέπει να δοθούν μετρημένα και σιγά-σιγά, αλλιώς το οικοδόμημα της αλληλοεξαρτώμενης οικονομίας θα διαλυθεί από τον πανικό.
Οι πλούσιες τάξεις ζουν από τα λεφτά των μεσαίων τάξεων οι οποίες αγοράζουν τα προϊόντα που κατασκευάζουν οι εργατικές τάξεις. Το να αφανιστούν οι μεσαίες τάξεις σημαίνει τρομερή καταιγίδα και ανακατατάξεις, το λιγότερο, για τις πλούσιες τάξεις και κανείς δεν το θέλει αυτό.
Λέμε και λέμε πως και πότε θα ξαναβγεί η Ελλάδα στις αγορές.
Καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει αυτό και τι θα γίνει όταν ξαναβγει η Ελλάδα στις αγορές; Δανεισμός. Το να "βγει η Ελλάδα στις αγορές" σημαίνει να μπορεί πάλι να δανείζεται από τον ιδιωτικό τομέα. Τίποτα άλλο. Όοοοολη αυτή την δυστυχία την τραβάμε για να μπορέσουμε μια μέρα να ξαναδανειζόμαστε από τις ιδιωτικές αγορές, αντί να δανειζόμαστε από κράτη όπως κάνουμε τώρα που πρέπει να πληρώνουμε τα παλαιότερα δανεικά και δεν έχουμε.
Δηλαδή, η ευχή μας είναι να μπορέσουμε πάλι μια μέρα, με χρόνια με καιρούς, να ξανακάνουμε από την αρχή αυτά που μας έφεραν εδώ που είμαστε. Όταν "ξαναβγούμε στις αγορές".
Έτσι λειτουργεί η οικονομία: με δανεισμό. Δεν έχουμε εφεύρει καλύτερο σύστημα. Αυτό υπάρχει. Και όταν δεν μπορείς να δανειστείς λεφτά, ξοδεύεις λιγότερα από όσα μπορείς να ξοδέψεις για να σου μείνουνε και αύριο, να αποδείξεις ότι είσαι αρκετά φερέγγυος ώσπου να σου δανείσουν κι άλλα. Αυτό το σκεπτικό λέγεται μνημόνιο και η πρακτική του είναι τα μέτρα λιτότητας.
Όλο το σκεπτικό της αντιπολίτευσης, αν το καλοσκεφτεί κανείς, στηρίζεται στην αξίωση ότι μπορούμε να ξοδεύουμε τώρα περισσότερα από όσα λέει το μνημόνιο να ξοδεύουμε, και ότι μπορούν τα κράτη να μας δανείζουν τώρα περισσότερα από όσα μας δανείζουν, με το να διαγράψουν τα παλιά χρέη -το οποίο ισοδυναμεί με καινούργιο δανεισμό.
Και η Πίστη ότι θα μπορούσανε να μας δανείσουν περισσότερα (με το να διαγράψουν τα παλαιότερα), συν την Πίστη ότι θα μπορούσαμε να ξοδεύουμε σήμερα περισσότερα, οδηγεί στην πεποίθηση ότι, για να μην γίνεται έτσι, σίγουρα πρόκειται για συνομωσία να καταστραφούν οι μεσαίες τάξεις και να κάνουν πλιάτσικο στην Ελλάδα.
Δηλαδή, το μνημόνιο λέει ότι θα μας δώσουν 10 και πρέπει να ξοδέψουμε 5, και η αντιπολίτευση λέει ότι θα μπορούσαν να μας δώσουν 15 και να ξοδεύουμε 10. Και εφ' όσον δεν γίνεται έτσι σημαίνει ότι εμείς δεν διαπραγματευόμαστε σωστά. Και όλα αυτά για να γίνει πρωθυπουργός ο τσίπρας. Το καράβι βούλιαζε κι ο τυχοδιώκτης είχε βρει και πουλούσε το όπιο των ηλιθίων μη και καταλάβουν την πραγματικότητα.
Οι πλούσιοι κάθε μέρα προσεύχονται να υπάρχουν πλατειές και βαθιές μεσαίες τάξεις ώστε να υπάρχουν και εκείνοι και να τα παίρνουν από τις μεσαίες τάξεις. Μάλιστα οι μεσαίες τάξεις είχαν γίνει τόσο πλατειές και τόσο βαθιές που για εργατική τάξη να κάνει την παραγωγή είχανε πάει στον τρίτο κόσμο. Και ήρθε η ώρα που η ανοδική πορεία δεν μπορούσε να συνεχιστεί γιατί ξύπνησε και ο τρίτος κόσμος και δεν υπήρχε τέταρτος.
Το θέμα είναι ότι οι λύσεις δεν μπορούν να δοθούν απότομα. Πρέπει να δοθούν μετρημένα και σιγά-σιγά, αλλιώς το οικοδόμημα της αλληλοεξαρτώμενης οικονομίας θα διαλυθεί από τον πανικό.
Η οικονομία κινείται σε κύματα με παλινδρομικές κινήσεις. Αυτή είναι η φύση της καθώς κάθε αίτιο και κάθε αφορμή γίνεται ο παράγων ενός αποτελέσματος σε έναν άπειρο συνδυασμό κινήσεων σε μια τρομερά πολύπλοκη δομή. Ακμή παρακμή, ύφεση και ανάπτυξη ακολουθούν η μία την άλλη, και, όσο ψηλότερο το κύμα της ανάπτυξης τόσο χαμηλότερη θα είναι η ύφεση που θα ακολουθήσει, και αιώνια μπουνάτσα δεν υπάρχει στο σύμπαν.
Όταν αυτό συνδυαστεί με το γεγονός ότι οι κυβερνήτες της οικονομίας δεν είναι παρά άνθρωποι σαν κι εμάς, έξυπνοι και χαζοί, καλοί και κακοί, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, μην εκπλαγείτε αν στην πραγματικότητα οι πλούσιες τάξεις αυτή την στιγμή είναι πιο φοβισμένες από τις μεσαίες. Στο εξωτερικό αυτό. Στην Ελλάδα πρόσθεσε και το πελατειακό κράτος και την παντελή έλλειψη οργάνωσης, συστημάτων, μόρφωσης και ευθύνης, και, μπίνγκο!
Η διαδικασία κινείται όσο γρήγορα γίνεται χωρίς να ξεχαρβαλώσει την μηχανή. Αλλά η διαδικασία εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνους που έχουν τα λεφτά. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διαπραγματευτεί όσο και να χτυπιέται ο τσίπρας γιατί δεν έχει θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: δεν έχει λεφτά να αγοράσει εισιτήριο για να κάτσει στο τραπέζι. Η διαδικασία κινείται με δυνάμεις που σπρώχνουν (ΔΝΤ) και δυνάμεις που πατάνε φρένο (Γερμανία), και η πρόοδος γίνεται με την ταχύτητα που θα επιτρέψει στο σύστημα να επιζήσει χωρίς φθορά. Στην δυναμική αυτή καθοριστικός παράγων είναι ότι το ζητούμενο από εκείνους είναι να ανασάνουν οι μεσαίες τάξεις για να ανασάνουν και να ξαναψηφιστούν και εκείνοι, χωρίς να ξεχαρβαλωθεί το οικοδόμημα, και για να υπάρχουν καταναλωτές να καταναλώνουν.
Τα περί αφανισμού των μεσαίων τάξεων είναι το όπιο εκείνων που δεν αντέχουν τον απαραίτητο και φυσικό ρυθμό της εξέλιξης των πραγμάτων.
Όποιος και να ήταν πρωθυπουργός στην Ελλάδα, αυτό που γίνεται θα είχε γίνει και στην Ελληνική Βουλή και στις Βρυξέλες. Τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός ο Σαμαράς και αντιπολίτευση ο τσίπρας, και για αυτό δεν ακούμε τον τσίπρα να περνάει μνημόνια και τον Σαμαρά να ζητάει διαγραφή του χρέους. Το ευτύχημα είναι ότι η δαρβινική εξέλιξη θα ξαναφέρει την ανάπτυξη ούτως ή άλλως. Το δυστύχημα είναι ότι ο κυρίαρχος λαός θα δώσει τα εύγε στον τυχοδιώκτη που θα καρπωθεί τα εύσημα, ή τον έναν ή τον άλλον, λες και είχε ο ίδιος κάτι να κάνει με την έκβαση...
Η διαδικασία κινείται όσο γρήγορα γίνεται χωρίς να ξεχαρβαλώσει την μηχανή. Αλλά η διαδικασία εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνους που έχουν τα λεφτά. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διαπραγματευτεί όσο και να χτυπιέται ο τσίπρας γιατί δεν έχει θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: δεν έχει λεφτά να αγοράσει εισιτήριο για να κάτσει στο τραπέζι. Η διαδικασία κινείται με δυνάμεις που σπρώχνουν (ΔΝΤ) και δυνάμεις που πατάνε φρένο (Γερμανία), και η πρόοδος γίνεται με την ταχύτητα που θα επιτρέψει στο σύστημα να επιζήσει χωρίς φθορά. Στην δυναμική αυτή καθοριστικός παράγων είναι ότι το ζητούμενο από εκείνους είναι να ανασάνουν οι μεσαίες τάξεις για να ανασάνουν και να ξαναψηφιστούν και εκείνοι, χωρίς να ξεχαρβαλωθεί το οικοδόμημα, και για να υπάρχουν καταναλωτές να καταναλώνουν.
Τα περί αφανισμού των μεσαίων τάξεων είναι το όπιο εκείνων που δεν αντέχουν τον απαραίτητο και φυσικό ρυθμό της εξέλιξης των πραγμάτων.
Όποιος και να ήταν πρωθυπουργός στην Ελλάδα, αυτό που γίνεται θα είχε γίνει και στην Ελληνική Βουλή και στις Βρυξέλες. Τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός ο Σαμαράς και αντιπολίτευση ο τσίπρας, και για αυτό δεν ακούμε τον τσίπρα να περνάει μνημόνια και τον Σαμαρά να ζητάει διαγραφή του χρέους. Το ευτύχημα είναι ότι η δαρβινική εξέλιξη θα ξαναφέρει την ανάπτυξη ούτως ή άλλως. Το δυστύχημα είναι ότι ο κυρίαρχος λαός θα δώσει τα εύγε στον τυχοδιώκτη που θα καρπωθεί τα εύσημα, ή τον έναν ή τον άλλον, λες και είχε ο ίδιος κάτι να κάνει με την έκβαση...
