200.000 νοματαίοι εισέπρατταν 800.000.000 Ευρώ τον μήνα από τα ταμία χωρίς να τα δικαιούνται.
Δηλαδή, η είδηση, μετά από μια απλή πράξη αριθμητής, λέει ότι κάθε ένας από 200.000 απατεωνίσκους εισέπρατταν κατά μέσο όρο 4.000 Ευρώ τον μήνα ο καθένας. Ένας άνθρωπος έπαιρνε 4.000 Ευρώ τον μήνα, ή 48.000 Ευρώ τον χρόνο.
Το κράτος πλήρωνε 800.000.000 Ευρώ τον μήνα, δηλαδή 9.600.000.000 τον χρόνο σε απατεώνες. Να το γράψουμε πιο απλά: Το κράτος πλήρωνε 9,6 δισεκατομμύρια Ευρώ τον χρόνο σε απατεωνίσκους ενώ η Αθήνα καιγότανε για μια μνημονιακή δόση 8 δισεκατομμυρίων Ευρώ. Κάθε χρόνο, Έλληνες απατεώνες συμπολίτες μας, κλέβανε από εμάς όλους ποσό ισάξιο με το 8% του μνημονίου του 2010.
Ας το πούμε διαφορετικά. Κάθε φορά που 50.000 Έλληνες μαζευόντουσαν στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθούν κατά της κυβέρνησης, 1.000 από αυτούς που διαμαρτύρονταν έκλεβαν σαν απατεώνες και την κυβέρνηση κατά της οποίας διαμαρτύρονταν, και τους διπλανούς τους.
Ας το πούμε διαφορετικά. Κάθε φορά που 50.000 Έλληνες μαζευόντουσαν στο Σύνταγμα να διαμαρτυρηθούν κατά της κυβέρνησης, 1.000 από αυτούς που διαμαρτύρονταν έκλεβαν σαν απατεώνες και την κυβέρνηση κατά της οποίας διαμαρτύρονταν, και τους διπλανούς τους.
Σκέψεις:
- Πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η Ελλάδα πια, ώστε κανείς δημόσιος ή ταμειακός υπάλληλος να μην ανοιγοκλείσει βλέφαρο βλέποντας αποδείξεις για 200.000 ανθρώπους να παίρνουν 4.000 Ευρώ τον ΜΗΝΑ; Αυτά δεν είναι νούμερα και ποσά που είναι δυνατόν να περνάνε απαρατήρητα επί μήνες και χρόνια...
- Μπορεί Το Βήμα να κάνει λάθος και να ήταν 800.000.000 τον χρόνο αντί τον μήνα και ο καθένας να ρούφαγε 333 Ευρώ τον μήνα αντί 4.000. Αυτό το χάβω πιο εύκολα γιατί είναι πιο δύσκολο να αναρωτηθεί ένας δημόσιος υπάλληλος πως τόσες χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν 333 Ευρώ παρά 4.000.
- Οι άνθρωποι εργάσιμης ηλικίας στην Ελλάδα είναι περίπου 5,5 εκατομμύρια. Πες 2,25 εκατομμύρια άνδρες και άλλες τόσες γυναίκες... πες ότι το 20% των γυναικών προτιμούν να εργάζονται στο σπίτι με τα παιδιά, και 10% των ανδρών δεν τους ενδιαφέρει να εργάζονται, αυτό αφήνει κάπου 3,8 εκατομμύρια ανθρώπους να θέλουν να εργαστούν, και με τα ποσοστά ανεργίας που έχουμε πες ότι περίπου 2,6 εκατομμύρια εργάζονται (τα 33% είναι δημόσιοι υπάλληλοι) και 1,2 εκατομμύρια θα ήθελαν να εργάζονται και δεν υπάρχει δουλειά. Αυτό σημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι απατεώνες που κατάφεραν και έπαιρναν τις 4.000 Ευρώ τον μήνα αντιπροσωπεύουν περίπου το 6(+)% του εργατικού δυναμικού.
Βέβαια, αν το πάρεις με "οικογένειες", πες ότι υπάρχουν 2 εκατομμύρια σπιτικά στην Ελλάδα, τότε, η είδηση είναι ότι ένα στα δέκα σπιτικά κλέβανε 4.000 Ευρώ τον μήνα από το κράτος. ΕΝΑ ΣΤΑ ΔΕΚΑ. Αν ξέρετε δέκα ανθρώπους στην ζωή σας, ένας στους δέκα που ξέρετε τα έπαιρνε. Αν ξέρετε 20 ανθρώπους, δύο από τους γνωστούς σας.
Τα γράφω αυτά για να κάνω μερικές πολύ απλές φιλοσοφικές αναζητήσεις:
Πρώτον, τα νούμερα είναι εξωφρενικά και δεν "βγαίνουν". Κάτι λάθος ίσως να υπάρχει στην είδηση.
Δεύτερον. Αν τα νούμερα και η είδηση είναι αληθινά, τότε η μόνη απορία που δημιουργείται είναι πως είναι δυνατόν τέτοια νούμερα, επί χρόνια, 200.000 επιταγές τον μήνα, 4.000 Ευρώ τον μήνα η μία, στην Ελλάδα των 600 Ευρώ και 300 Ευρώ συντάξεων, πως είναι δυνατόν να περνούσαν από τα μάτια των δημόσιων υπαλλήλων, των ελεγκτών, των ταμείων και των συστημάτων πληροφορικής χωρίς κανένας να αναρωτηθεί ποτέ ...και να κάνει μία ερώτηση.
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα μόνο μια μπορεί να είναι: Οι δημόσιοι υπάλληλοι, ελεγκτές και ταμίες που ποτέ δεν αναρωτήθηκαν το εμφανές, πρέπει να είναι ανίκανοι, και τα συστήματα πληροφορικής και μηχανογράφησης πρέπει να τα έγραψαν προγραμματιστές Νεαντερτάλ (μια που κάθε σύστημα μηχανογράφησης θα έπρεπε να έχει fail safe και να βγάζει νούμερα πάνω από ένα άλφα όριο προς έλεγχο).
Το ότι ο ηλεκτρονικός προγραμματισμός γενικά στην Ευρώπη αλλά ιδιαίτερα στην Ελλάδα, εν συγκρίσει με τις ΗΠΑ είναι βυζαντινό πανηγύρι και τα συστήματα είναι για κλάματα, και οι περισσότεροι προγραμματιστές (οι μοντέρνοι Δρουίδηδες) πληρώνονται χρυσάφι για να κάνουν μπούρδες, δεν είναι είδηση (και αυτό, το γνωρίζω καλά μια που 20 χρόνια βγάζω το βιός μου με την πληροφορική στις ΗΠΑ). Είναι γεγονός.
Αλλά το ότι οι δημόσιες υπηρεσίες και τα ταμεία δεν πήραν ποτέ χαμπάρι τέτοια νούμερα και κανείς δεν έκανε μια ερώτηση, σημαίνει ότι το πρόβλημά μας κυρίες και κύριοι, δεσποινίδες και μάγκες, δεν είναι οι 300 της Βουλής, οι εκλογές, η λαϊκή εντολή (τρομάρα της), οι ταξικοί αγώνες και οι κακοί τραπεζίτες. Το πρόβλημα είναι η προσωπική ανικανότητα και ο προσωπικός δείκτης νοημοσύνης των ατόμων σε θέσεις δημόσιες, που μισθοδοτούνται από τους φόρους που δεν πληρώνουμε, οι οποίοι υπάλληλοι επέτρεψαν τέτοια νούμερα σε τόσους απατεώνες για τόσο καιρό χωρίς την παραμικρή σκέψη ή έλεγχο. Μέχρι που τους ανάγκασαν να κάνουν έλεγχο οι ...κακοί υπαλληλίσκοι της κακιάς τρόικας.
Κούνια που μας κούναγε... Καλές εκλογές.
Αυτό το άφησα να το προσθέσω την επόμενη ημέρα της ανάρτησης.
Διαβάζοντας την ανάρτηση κανείς θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι πραγματεύεται μια απάτη 9,6 δισεκατομμυρίων Ευρώ τον χρόνο και εστίαζε στην ανικανότητα των δημοσίων και ταμειακών υπαλλήλων, αλλά και στο ότι η απάτη διεπράχθη από 2% των Ελλήνων που είναι ποσοστό σημαντικότατο.
Αλλά, είχα γράψει και ότι: "Πρώτον, τα νούμερα είναι εξωφρενικά και δεν 'βγαίνουν'. Κάτι λάθος ίσως να υπάρχει στην είδηση."
Πηγαίνοντας λοιπόν εδώ, στην Καθημερινή, διαβάζουμε ότι τα 750-850 εκατομμύρια Ευρώ έφευγαν για αυτές τις απάτες κάθε ΧΡΟΝΟ και όχι κάθε μήνα όπως έγραψε Το Βήμα.
Άρα ενώ όλες οι σκέψεις που βασίζονται στο νούμερο 200.000, που ήταν οι απατεώνες, ισχύουν, οι αριθμοί και οι σκέψεις στο άρθρο βασισμένοι σε 800 εκατομμύρια Ευρώ πρέπει να διαιρεθούν δια του 12.
Αυτό ελαφρύνει λίγο την ευθύνη των δημόσιων και ταμειακών υπαλλήλων που δεν έπιασαν τις απάτες, όμως προσθέτει μια καινούργια μεγαλύτερη ακόμα ευθύνη και κατηγορία ανικανότητας και ανευθυνότητας στους δημοσιογράφους.
Οι ειδήσεις είναι η μόνη πηγή γνώσης γεγονότων βασισμένοι στα οποία οι άνθρωποι θα αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν στις εκλογές.
Αν συν όλους τους άλλους τομείς της καθημερινής ζωής, η Ελληνική δημοσιογραφία είναι τόσο ανίκανη και ανεύθυνη που ούτε αυτό δεν μπορεί να γράψει σωστά, ή να το διορθώσει αφού έκανε λάθος, τότε τι άλλο που μαθαίνουμε από τους δημοσιογράφους είναι ανακριβές; Αν είναι λανθασμένη, ανίκανη και ανεύθυνη η δημοσιογραφία, δεν έπεται άραγε πως ότι συμπεράσματα βγουν από τον κάθε άνθρωπο σαν αποτέλεσμα της πληροφόρησης από δημοσιογράφους θα υπόκειται στο ίδιο βαθμό λάθους;
Η εστίαση της ανάρτησης αυτής μετατοπίζεται και ευρύνεται. Η τελευταία πρόταση της παραπάνω ανάρτησης όμως παραμένει πιο αιχμηρή από ποτέ: "Κούνια που μας κούναγε... Καλές εκλογές".
Αλλά το ότι οι δημόσιες υπηρεσίες και τα ταμεία δεν πήραν ποτέ χαμπάρι τέτοια νούμερα και κανείς δεν έκανε μια ερώτηση, σημαίνει ότι το πρόβλημά μας κυρίες και κύριοι, δεσποινίδες και μάγκες, δεν είναι οι 300 της Βουλής, οι εκλογές, η λαϊκή εντολή (τρομάρα της), οι ταξικοί αγώνες και οι κακοί τραπεζίτες. Το πρόβλημα είναι η προσωπική ανικανότητα και ο προσωπικός δείκτης νοημοσύνης των ατόμων σε θέσεις δημόσιες, που μισθοδοτούνται από τους φόρους που δεν πληρώνουμε, οι οποίοι υπάλληλοι επέτρεψαν τέτοια νούμερα σε τόσους απατεώνες για τόσο καιρό χωρίς την παραμικρή σκέψη ή έλεγχο. Μέχρι που τους ανάγκασαν να κάνουν έλεγχο οι ...κακοί υπαλληλίσκοι της κακιάς τρόικας.
Κούνια που μας κούναγε... Καλές εκλογές.
ΠΡΟΣΘΗΚΗ, Σάββατο 28 Απριλίου, 2012, 14:30 ώρα Ελλάδας:
Αυτό το άφησα να το προσθέσω την επόμενη ημέρα της ανάρτησης.
Διαβάζοντας την ανάρτηση κανείς θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι πραγματεύεται μια απάτη 9,6 δισεκατομμυρίων Ευρώ τον χρόνο και εστίαζε στην ανικανότητα των δημοσίων και ταμειακών υπαλλήλων, αλλά και στο ότι η απάτη διεπράχθη από 2% των Ελλήνων που είναι ποσοστό σημαντικότατο.
Αλλά, είχα γράψει και ότι: "Πρώτον, τα νούμερα είναι εξωφρενικά και δεν 'βγαίνουν'. Κάτι λάθος ίσως να υπάρχει στην είδηση."
Πηγαίνοντας λοιπόν εδώ, στην Καθημερινή, διαβάζουμε ότι τα 750-850 εκατομμύρια Ευρώ έφευγαν για αυτές τις απάτες κάθε ΧΡΟΝΟ και όχι κάθε μήνα όπως έγραψε Το Βήμα.
Άρα ενώ όλες οι σκέψεις που βασίζονται στο νούμερο 200.000, που ήταν οι απατεώνες, ισχύουν, οι αριθμοί και οι σκέψεις στο άρθρο βασισμένοι σε 800 εκατομμύρια Ευρώ πρέπει να διαιρεθούν δια του 12.
Αυτό ελαφρύνει λίγο την ευθύνη των δημόσιων και ταμειακών υπαλλήλων που δεν έπιασαν τις απάτες, όμως προσθέτει μια καινούργια μεγαλύτερη ακόμα ευθύνη και κατηγορία ανικανότητας και ανευθυνότητας στους δημοσιογράφους.
Οι ειδήσεις είναι η μόνη πηγή γνώσης γεγονότων βασισμένοι στα οποία οι άνθρωποι θα αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν στις εκλογές.
Αν συν όλους τους άλλους τομείς της καθημερινής ζωής, η Ελληνική δημοσιογραφία είναι τόσο ανίκανη και ανεύθυνη που ούτε αυτό δεν μπορεί να γράψει σωστά, ή να το διορθώσει αφού έκανε λάθος, τότε τι άλλο που μαθαίνουμε από τους δημοσιογράφους είναι ανακριβές; Αν είναι λανθασμένη, ανίκανη και ανεύθυνη η δημοσιογραφία, δεν έπεται άραγε πως ότι συμπεράσματα βγουν από τον κάθε άνθρωπο σαν αποτέλεσμα της πληροφόρησης από δημοσιογράφους θα υπόκειται στο ίδιο βαθμό λάθους;
Η εστίαση της ανάρτησης αυτής μετατοπίζεται και ευρύνεται. Η τελευταία πρόταση της παραπάνω ανάρτησης όμως παραμένει πιο αιχμηρή από ποτέ: "Κούνια που μας κούναγε... Καλές εκλογές".
