Ιερεμίας

Ζηλεύω την μακαριότητα στην οποία πρέπει να ζει τις μέρες του ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας, πτωχός ων τω πνεύματι, ο ευτυχής. Μακάριος!

Τό 'πε και ο Ιησούς από την Ναζαρέτ: Είπε ο άνθρωπος ότι είναι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι γιατί εκείνοι θα κληρονομήσουν την βασιλεία των ουρανών. Και πρώτος, βλέπω, ο Ιερεμίας που φέρεται κατά του Πατριάρχη Βαρθολομαίου επειδή τολμά να προσεύχεται με τον Πάπα.


Κατ' αρχάς τι τον ενδιαφέρει εφ΄ όσον δεν είναι τ' αφεντικό του. Η Ελληνική Ανεγκέφαλη Εκκλησία έχει γίνει Αυτοκέφαλη και δεν συνδέεται διοικητικά με το Φανάρι από τότε που την ξέκοψε ο Όθωνας και από τότε που το δέχτηκε το Φανάρι το 1850. Δεύτερον, να λέμε τα πράματα με το όνομά τους: Πάπας και Πατριάρχης σημαίνει το ίδιο πράγμα σε λέξεις που κατάγονται από διαφορετικές γλώσσες. Δεν είναι τίτλοι επίσημοι. Είναι τίτλοι λαϊκού σεβασμού, περιγραφικοί. Ο χριστιανισμός εκ γενετής του από το 325 είχε πέντε Επισκόπους, στην Ρώμη, στην Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη), στην Αντιόχεια, τα Ιεροσόλυμα και την Αλεξάνδρεια.

Και οι πέντε επίσκοποι πάντα και εξ' αρχής, λόγω Πέτρου, θεωρούσαν τιμητικά τον Ρώμης ως πρώτο ανάμεσα σε ίσους. Και ο χριστιανισμός ήταν μία εκκλησία επί 729 χρόνια μέχρι το σχίσμα του 1054. Από τότε, η μοναδική διαφορά μεταξύ του Ρωμαιοκαθολικισμού και της Ορθοδοξίας είναι το αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού ή όχι. Αυτό είναι όλο. Και όλα. Το 1054, για να πραγματοποιηθεί το σχίσμα, η Ρώμη πρόσθεσε το "και εκ του Υιού" στο Πιστεύω.


Για πε μου Ιερεμία μου, αν ο Επίσκοπος της Ρώμης επιστρέψει στο αρχικό και Ορθόδοξο Πιστεύω και βγάλει το "και εκ του Υιού" από το Πιστεύω τους, και ενωθούν οι δύο εκκλησίες σε μία θα μπορεί και με την άδειά σου ο Επίσκοπός της Νέας Ρώμης να προσεύχεται μαζί του; και εσύ Ιερεμία, τότε, θα του αποδίδεις την τιμή του Πρώτου μεταξύ ίσων κατά την παράδοση από το 325;

Ξέρεις αγαπητέ Ιερεμία τι φοβάμαι; Φοβάμαι ότι δεν είσαι και τόσο πτωχός τω πνεύματι. Φοβάμαι ότι έχεις πάρει χαμπάρι πολύ καθαρά τι γίνεται. Τό 'πιασες αμέσως, με το που εκλέχτηκε ο Αργεντινός, πήρε για πρώτη φορά το όνομα του φτωχούλη του θεού, βγήκε στο Μπαλκόνι πάνω από την πλατεία, δεν ανέβηκε στο παραδοσιακό σκαμνί, και αντί να ανακοινώσει ότι "ο κόσμος έχει Πάπα" ανακοίνωσε ότι "η Ρώμη έχει Επίσκοπο". Και αντί να προσευχηθεί εκείνος για το πλήθος ζήτησε από το πλήθος να προσευχηθεί γι' αυτόν. Εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό Ιερεμία;

Εσύ μου φαίνεται, τελικά, Ιερεμία, είσαι σπίρτο, και κατάλαβες αμέσως ότι ίσως πριν πεθάνουμε να δούμε τις εκκλησίες να ενώνονται. Και αυτό σε σένα προκαλεί φόβο γιατί η δική σου εκκλησία φίλτατε είναι Αυτοκέφαλη και αποκομμένη από το Φανάρι... Κι αν το Φανάρι θα είναι πάλι η θέση του ενός από τους πέντε Επισκόπους του ενωμένου Χριστιανισμού των αρχικών εκκλησιών, εσείς θα μείνετε μαγκούφηδες και Ανεγκέφαλοι να ψηφίζετε Χρυσή Αυγή και ΣΥΡΙΖΑ ανάλογα με το ποίμνιο της κάθε ενορίας... εκτός κι αν αναγκαστείτε να πείτε τότε ότι δεν είστε πια Αυτοκέφαλοι, Θεός φυλάξει...Όπα! λες να τό 'πιασα; Αυτό φοβάσαι;

Βλέπω ότι και σένα σε ταρακούνησε ο φτωχούλης του Θεού και άρχισες να ρίχνεις τις πέτρες σου. Το ξέρει: δεν έχει μετακομίσει καν στα Παπικά διαμερίσματα, και μένει στο δικό του, για να τους είναι πιο δύσκολο να τον δολοφονήσουνε μ' αυτά που κάνει και λέει.

Αλλά δεν φαίνεται να καταλαβαίνεις Ιερεμία από πολιτική, από Ερτογάν, από Σχολή Χάλκης, από Αγιασοφιά από οικονομική κρίση, από παγκόσμια συγκυρία... από φτώχια. Δεν βλέπω να καταλαβαίνεις από ανάγκη για ένωση εις όφελος των δύο δισεκατομμυρίων που κοιτάνε σε εσάς αντί στους πολιτικούς τους. Δεν σε ακούω να μιλάς για Θεολογία και ανάλυση του Πιστεύω και της σημασίας του, όπως την απέδωσαν οι συγγραφείς του στην Νίκαια. Δεν βλέπω να σ' ενδιαφέρει το πως θα κοιτούσαν οι ακροισλαμιστές της Τουρκίας το Φανάρι αν ήταν ενωμένο με την Ρώμη. Ακούω από το Χριστιανικό στόμα σου μόνο μίσος και βλακεία. Ίσως επειδή αυτά καταλαβαίνει το ποίμνιο σου και ξέρεις ότι θα τα χάψει.

Κοιτάζω τα μάτια σου στην φωτογραφία σου και με πνίγει το βάθος της θλίψης σου. Δεν βλέπω να έχεις εσύ την ικανότητα να πεις ότι ο Χριστός ανασταίνεται κάθε μέρα όπως είπε κάποιος που θέλατε να αφορίσετε --αλλά δεν σας άφησε το Φανάρι να τον αφορίσετε.

Μέγας Διαγωνισμός #2

Ο πρώτος Μέγας Διαγωνισμός της Αποθήκης Σκέψης, που έγινε τον περασμένο Δεκέμβριο εδώ, πήρε αρκετές και θαυμάσιες απαντήσεις ώστε να με ενθαρρύνει να ανακηρύξω σήμερα:

Μέγας Διαγωνισμός #2!

Και πάλι, το θέμα μας είναι ένα απλό Κουίζ! Μόνο, αυτή τη φορά δεν βασίζεται σε φωτογραφίες, όπως το πρώτο, αλλά, σε μια λίστα.

Αλλά, ας αρχίσουμε από την αρχή. Σκεφτόμουνα το σχόλιο του Αθεόφοβου στην προηγούμενη ανάρτηση στο οποίο είπε:

"...το δόγμα (του Χριστιανισμού -ed) επάνω στο οποίο βασίστηκε το ιερατείο (η δομή και κεφαλές της εκκλησίας, οι κληρικοί (;) -ed) και έκανε όλα αυτά τα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το ιερατείο  βέβαια δεν βασίστηκε στις πανανθρώπινες και γενικότερης αποδοχής ιδέες που αναφέρεις. (Το Πατηρ/Υιός/Πνεύμα=Σύμπαν/Ζωή/Φυσική-Εξέλιξη και το Αγαπάτε ο ένας τον άλλον και μοιράζεστε τα αγαθά σας -ed)"

Αυτή η παρατήρηση είναι πολύ σωστή. Και θα το εύρισκα ενδιαφέρον να σταματήσουμε λίγο στην αλήθεια αυτών των ιστορικών γεγονότων.

Λοιπόν. Ιδού μια απλή, αριθμημένη λίστα Δογμάτων, Θρησκειών, η Κοινωνικών Κινημάτων που λειτούργησαν σαν πυξίδες μιας εκάστοτε κοινωνίας:

1. Εθνικές θρησκείες Ρώμης, 200 Πρό Κοινής Εποχής-315 Κοινής Εποχής (ΚΕ)

2. Χριστιανικές εκκλησίες Μεσογείου, 45-325 ΚΕ

3. Χριστιανική εκκλησία, 325-1054 ΚΕ

4. Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, 1054-Σήμερα

5. Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία, 1054-Σήμερα

6. Προτεσταντισμός (Προτεσταντικές εκκλησίες), 1517-Σήμερα

7. Αγγλικανική εκκλησία (Εκκλησία της Αγγλίας, και Επισκοπιανή ΗΠΑ), 1534-Σήμερα

8. Διάφορες Εκκλησίες του Χριστού στις ΗΠΑ, 19ος Αιώνας-Σήμερα

9. Ιουδαϊσμός, περίπου 1100 ΠροΚΕ-Σήμερα

10. Ισλάμ, Σούννι, 632-Σήμερα

11. Ισλάμ, Σία, Έβδομος Αιώνας-Σήμερα

12. Ισλάμ, Σουφισμός, Έβδομος Αιώνας-Σήμερα

13. Κοσμικισμός / Άθρησκοι / Αγνωστικισμός /Άθεϊσμός, 18ος Αιώνας-Σήμερα

14. Κομουνισμός, 20ος Αιώνας

15. Ινδουισμός, 1700 ΠροΚΕ-Σήμερα

16. Βουδισμός, 6ος-4ος Αιώνας ΠροΚΕ-Σήμερα

18. Κινεζική παραδοσιακή θρησκεία, 11ος-6ος Αιώνας ΠροΚΕ-Σήμερα

19. Ναζισμός, 1934-1945

20. Άλλο που να το έχω ξεχάσει σε αυτή τη λίστα

Το Κουίζ είναι απλό!

Γράψτε μια λίστα όσων Εγκλημάτων στην Ιστορία της Ανθρωπότητας μπορείτε να θυμηθείτε, και δίπλα στο κάθε έγκλημα γράψτε το δόγμα, θρησκεία ή κίνημα το ιερατείο, ή οι υπεύθηνοι, του οποίου διέπράξαν το έγκλημα. (απλά σημειώστε τον αριθμό από την παραπάνω λίστα δίπλα στο κάθε έγκλημα)

Ο αναγνώστης που θα βρει τα περισσότερα εγκλήματα ΚΑΙ θα τα αποδώσει στους ιστορικά σωστούς ενόχους θα θεωρηθεί νικητής του διαγωνισμού.

Όπως και στον πρώτο Μέγα Διαγωνισμό, ο νικητής, ή νικήτρια, μπορεί να απολαύσει ένα ολόκληρο βράδυ ακούγοντάς με να τραγουδάω Μπητλς, Ντύλαν και Μπαέζ με την κιθάρα μου και την φυσαρμόνικά μου, αν φυσικά επιλέξει να αξιώσει το βραβείο του, ή της.

Το Κουίζ είναι σημαντικό στο ότι όταν λέμε κάτι πολύ σωστό, θα ήταν ενδιαφέρον να το αναλύσουμε στις ιστορικές του πραγματικότητες ωστε να μην μπερδευτούν σε γενικότητες όσοι των αναγνωστών δεν είναι οικείοι με την παραπάνω λίστα. Ή τα εγκλήματα.

Προσοχή όμως: Αν και το Κουίζ είναι απλό, είναι συνάμα και δύσκολο. Το σχόλιο που το ενέπνευσε λέει καθαρά: "Εγκλήματα στην ιστορία της Ανθρωπότητας που τα έκανε το ιερατείο". Αυτά που θα αναφέρετε πρέπει, και να θεωρούνται Εγκλήματα στην ιστορία της Ανθρωπότητας, και να τα έχει κάνει ιερατείο.

Σημείωση/Βοήθεια στους Διαγωνιζομένους: 

Καλό θα είναι να χρησιμοποιήσετε και κάποιο μέτρο που να εξηγεί ποσοτικά τις αναφορές σας.

Φερ' ειπείν: "Γενοκτονία/Καταστροφή των μεσοΑμερικανικών πολιτισμών Μάϊα, Ίνκας (4), και Βατοπαίδειο (5)", ίσως να μην είναι στο ίδιο επίπεδο σημαντικότητας.
(άσε που η γενοκτονία στην μέση Αμερική έγινε από τυχοδιώκτες και βασιλείς στο όνομα της θρησκείας του κράτους αλλά για το πορτοφόλι τους, και, το Βατοπαίδειο δεν θα είχε γίνει χωρίς την βοήθεια των κρατικών λειτουργών που εσείς, οι διαγωνιζόμενοι, είχατε δημοκρατικά εκλέξει -εγώ βρισκόμουνα εκτός Ελλάδος και δεν μπόρεσα να βοηθήσω...)

Καλή Τύχη!

...και μην ξεχνάμε!

Σε κάθε κυνήγι μαγισσών ο μόνος αθώος είναι η μάγισσα!

Δημοσιεύω εδώ και ένα από τα σχόλια της ανάρτησης για όσους δεν πάνε κάτω να τα δούνε όλα.


teleytaios είπε...

Δημήτρη, νομίζω ότι ο διαγωνισμός σου έπρεπε να γίνει από την ανάποδη. Ποια εγκλήματα ΔΕΝ γίνανε από το ιερατείο. Διότι όπως λέει και ο Δείμος, πρέπει να γράψουμε εγκυκλοπαίδεια για να τα συμπεριλάβουμε όλα. Εγώ θα αναφέρω μόνο ένα, το οποίο νομίζω είναι το μεγαλύτερο απ’ όλα: Το μίσος που έφερε το ιερατείο στις καρδιές των ανθρώπων. Από εκεί και πέρα όλα τα υπόλοιπα αφενός επισκιάζονται κι αφετέρου ήταν λογικό κι επόμενο να γίνουν. Και δυστυχώς θα συνεχίσουν να γίνονται εγκλήματα όσο η τάξη αυτή των ανθρώπων που βρίσκονται μεταξύ ημών και του Θεού κηρύσσει και διδάσκει, έμμεσα ή άμεσα, τη μισαλλοδοξία.

Ελπίζω να ηχογραφήσεις τη «συναυλία» σου και να επιτρέψεις να την ακούσουμε κι όλοι εμείς που δε θα κερδίσουμε το διαγωνισμό. Αν μάλιστα ζητάς τη συνοδεία κάποιου εξαιρετικά παράφωνου μη διστάσεις να με καλέσεις…

Απάντηση:

Αγαπητέ μου Τελευταίε, το σχόλιό σου πέφτει διάνα στο κέντρο των στόχων της ανάρτησης.

Κατ' αρχάς ήθελα να επιστήσω την προσοχή στο πόσα διαφορετικά ιερατεία υπάρχουν ανά τους αιώνες, και έτσι ίσως κάποιος έκανε την σκέψη ότι ίσως μερικά ιερατεία είναι υπεύθυνα για περισσότερα από όσα άλλα ιερατεία. Επίσης ότι κάτι δεν είναι απαραίτητα ενοχή του ιερατείου, όπως η δολοφονία των 20.000 στον Ιππόδρομο στη στάση του Νίκα που ανέφερε ο Δείμος του Πολίτη: για αυτό ήταν υπεύθυνος ο αυτοκράτορας που ήθελε να παραμείνει στην αρχή πάση θυσία (κυριολεκτικά).

Αλλά πίσω από όλα αυτά ήθελα να φανεί ακριβώς αυτό που λες: Ότι η εντύπωση στον κόσμο είναι: " Ποια εγκλήματα ΔΕΝ γίνανε από το ιερατείο " και "...το μεγαλύτερο απ’ όλα: Το μίσος που έφερε το ιερατείο στις καρδιές των ανθρώπων ".

Το ιερατείο σε κάμποσες περιστάσεις ήταν αμέσως υπεύθυνο, όπως στα εγκλήματα που διεπράχθησαν επί αιώνες από την Ιερά Εξέταση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (4) και τα αντίστοιχα "αντίποινα" εγκλήματα που διεπράχθησαν από τους Προτεστάντες (6) εναντίων των Καθολικών. Άλλα πάλι ο Στάλιν και ο Χίτλερ. Και βέβαια οι μεσοΑμερικανικοί πολιτισμοί που ανέφερε ο Δείμος του Πολίτη.

Κυρίως περίμενα να δω πόσα εγκλήματα θα αποδίδονταν στο νούμερο 5 (εστιασμένες στο οποίο νούμερο 5 είναι και αυτές οι αναρτήσεις και το σχόλιο που προκάλεσε τον ...Διαγωνισμό).

Αλλά, είναι δεν είναι αμέσως υπεύθυνο ένα ιερατείο, είναι όπως λες υπεύθυνο για το μίσος που έφερε στις καρδιές των ανθρώπων. Και σ' αυτό, οι δικοί μας παπάδες μέσα στα σύνορα της Ελλάδας είναι όσο υπεύθυνοι όσο άλλοι.

Έτσι το σχόλιό σου μας οδηγεί να παρατηρήσουμε κάτι ενδιαφέρον. Μιλώντας όχι μόνο για τον νεοΈλληνα και το παπαδαριό του αλλά για όλους όλων των αιώνων, πως ακριβώς κατάφεραν τα ιερατεία να φέρουν το μίσος στις καρδιές των ανθρώπων; χειρουργική επέμβαση; ακτίνες "Χ"; τηλεπάθεια; ...Δημαγωγία; Εγώ φερ' ειπείν, που βλέπω την Ορθόδοξη Εκκλησία σαν κληρονομιά κοινωνιολογική της παράδοσης μας, και πάω εκκλησία, δεν έχω, νομίζω, ελπίζω, στην καρδιά μου μίσος για κανέναν. Πως και τους ξέφυγα εγώ και τους ξεφύγανε και τόσοι άλλοι σαν και εμένα, συμπεριλαμβανομένου, μου φαίνεται, και εσού;

Μήπως χρειάζονται δύο για να χορέψουν το ταγκό;

Ο άνθρωπος είναι ικανός για τόσα εξαίσια όνειρα και τόσους φρικιαστικούς εφιάλτες. Μήπως το μίσος απλά ψάχνει δικαιολογία να βγει, και όταν βράζει περισσότερο μίσος παρά αγάπη σε μια ψυχή βρίσκει οποιαδήποτε δικαιολογία για να βγει;

Μήπως το ιερατείο είμαστε εμείς;

Πως φθάσαμε εδώ;

Και έφτασα αισίως στην τρίτη από τις τρείς αναρτήσεις περί του ανθρωπίνου νου και τις διάφορες ανάγκες του, υλιστικές και μη.

Στην πρώτη ανάρτηση μίλησα για το τι πιστεύουν αυτοί που σκέφτονται ότι δεν υπάρχει θεός-οντότητα, και διάλεξα αυτά που με αντιπροσωπεύουν.

Στην δεύτερη έκανα μια ανασκόπηση της ιστορίας, και της έλλειψης ιστορικότητας, του Χριστιανισμού, αλλά πρότεινα και το ότι ένα απλό μήνυμα αγάπης και μοιρασιάς αγαθών ίσως να μην είναι τόσο κακή ιδέα για τον κόσμο, υπήρξε-δεν-υπήρξε ο συγκεκριμένος άνθρωπος, και υπάρχει-δεν-υπάρχει θεός-οντότητα.

Επίσης πρότεινα ότι είναι ίσως καλό να μην μπλεκόμαστε στις λέξεις και να κοιτάμε την ουσία. Και ότι είναι ίσως επίσης φρόνιμο, πριν πιάσει κανείς συζήτηση με κάποιον άλλο σχετικά με τον Θεό, να σιγουρευτεί ότι και οι δύο (ή περισσότεροι) συνομιλητές εννοούν το ίδιο πράγμα όταν λένε "Θεός". Εγώ φερ' ειπείν με τη λέξη Θεός, εννοώ, με ποιητική άδεια, όλα όσα δεν έχει ανακαλύψει η επιστήμη στο υλιστικό σύμπαν, ενώ άλλοι πάλι εννοούν ένα Θεό-οντότητα.

Χωρίς να ξεχνάμε αυτό που επίσης άφησα να εννοηθεί, ότι ,πιστεύω πως όταν λεχθεί κάτι, χρειάζεται να αντιμετωπισθεί με τον ίδιο σεβασμό είτε το είπε ένας Νομπελίστας είτε το είπε η κυρά Μαριγώ, γιατί μεταξύ των δύο, εκτός του ότι και οι δύο έχουν βιολογικά το ίδιο μυαλό, η κυρά Μαριγώ δεν έχει λόγο να καλοπιάσει το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου. Ή το Κόμμα. Με άλλα λόγια, μην ξεχνάμε ότι όλοι που πάμε Πανεπιστήμια και για δοκτορά και δε συμμαζεύεται, σπουδάζουμε πράγματα που ως επί το πλείστον, ανά τους αιώνες, ανακαλύφθηκαν από ανθρώπους που δεν είχαν πάει καν σχολείο. Νομίζω ότι ούτε ο Πυθαγόρας πήγε στην Οξφόρδη, ούτε ο Ερατοσθένης στο Καίμπριτζ.

Τέλος, μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω ότι και ο Αθεϊσμός Δόγμα είναι (δοκείν), πράγμα το οποίο προκάλεσε πορεία από τα Εξάρχεια ίσαμε την Αμερικανική Πρεσβεία. Εντάξει, εντάξει, όποιος επιμένει ότι αυτοί που πιστεύουν σε ένα δόγμα είναι απλοϊκοί και η αλήθεια είναι άλλη, αυτός δεν είναι δογματικός.

Όμως θέλω επίσης να πω ότι ξέρω καλά πως αν υπήρχε οτιδήποτε το ενδιαφέρον στις δύο πρώτες αναρτήσεις, αυτό ήταν τα σχόλια με τα οποία τις τιμήσατε και για αυτά σας τα σχόλια σας ευχαριστώ. Για το κάθε ένα.

Πάμε τώρα στην κατάληξη.

Η οποία έχει να κάνει με την Εθνικότητα και παραδόσεις του εκάστοτε σκεπτομένου, και την φύση μιας θρησκείας.

Κατ' αρχάς, πρέπει να τραβήξουμε μια γραμμή στο έτος 325 της Κοινής Εποχής. Ο Χριστιανισμός που ξέρουμε σήμερα, μια θρησκεία Εθνική, όχι Ιουδαϊκή, ξεκίνησε το 325, όχι παλαιότερα.

Τι ακριβώς έγινε παλαιότερα; και συγκεκριμένα μεταξύ του περίπου 28-33 και του 325 της Κοινής εποχής;




Κατά περίπου το 28 της Κοινής Εποχής υπήρχε κοινωνικός και πνευματικός αναβρασμός στην Ιουδαία και Ιερουσαλήμ, με διάφορα ρεύματα το επικρατέστερο του οποίου στηρίχτηκε  σε πολιτιστικοθρησκευτικές καινοτομίες τις οποίες τις απέδιδαν σε ένα συγκεκριμένο δάσκαλο ο οποίος θανατώθηκε με σταύρωση. Η ύπαρξη του συγκεκριμένου προσώπου δεν είναι ιστορικά αποδεδειγμένη, αλλά οπωσδήποτε ένας πυρήνας ατόμων που ακολούθησε αυτές τις ιδέες, οδηγούμενο από κάποιον που θα γινόταν γνωστός ως Πέτρος, άρχισε να δημιουργεί ένα κύμα ακολούθων, ίσως κάτι που σήμερα θα λέγαμε κίνημα.

Αυτό το κίνημα ήταν κατ' εξοχήν Ιουδαϊκό και σύντομα προξένησε το ενδιαφέρον και εκείνων που το ακολουθούσαν και εκείνων που ήθελαν να το σταματήσουν πριν γίνει επικίνδυνο.

Ένας από αυτούς ήταν ένας Ρωμαίος πολίτης Ιουδαϊκής καταγωγής από την Ταρσό, με το όνομα Σαούλ. Ενώ επί τέσσερα περίπου χρόνια κατεδίωκε τα μέλη αυτού του καινούργιου κινήματος, κάποια στιγμή άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μπει και αυτός μέσα στο κίνημα, και μάλιστα να πάει κατ' ευθείαν στην κορυφή και να βρει τον Πέτρο και τους άλλους.

Τα επόμενα 5-6 χρόνια εργάστηκε μαζί τους για την διάδοση των ιδεών τους αλλά αμέσως διαφώνησαν σε κάτι θεμελιώδες. Ο Σαούλ, που είχε αλλάξει το όνομά του σε Παύλος, υποστήριζε ότι οι ιδέες αυτές πρέπει να κηρυχτούν και σε Εθνικούς, σε μη Εβραίους. Ο Πέτρος και οι άλλοι διαφωνούσαν πιστεύοντας ότι έπρεπε να κινούνται μόνο μέσα στον Ιουδαϊσμό.

Ο Παύλος άρχισε να διαδίδει τις καινούργιες ιδέες στους Ελληνόφωνες Εθνικούς της Αντιόχειας. Οι ιδέες παρουσιάζονταν σαν τις διδαχές ενός προικισμένου ανθρώπου από την Γαληλέα με το όνομα Ιησούς, του οποίου η ιστορικότητα όπως είπαμε παραπάνω δεν έχει αποδεδειχθεί επιστημονικά.

Από αυτή τη στιγμή και μετά, κάπου στην τρίτη δεκαετία της Κοινής Εποχής, από τον Παύλο, παίρνει σάρκα και οστά η ιστορία του Ιησού ο οποίος σταυρώθηκε, και σε τρεις μέρες αναστήθηκε. Την εποχή εκείνη, ο Ιησούς δεν θεωρείτο Θεός, αλλά ο Μεσσίας των γραφών του Ιουδαϊσμού.

Μιλώντας Ελληνικά στην Αντιόχεια ο Παύλος μετέφρασε το Εβραϊκό "Μεσσίας", στο Ελληνικό "Χριστός". Έτσι γεννήθηκε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο Παύλος κάλεσε τον Πέτρο στην Αντιόχεια να δει την πρώτη συναγωγή Εθνικών και ο Πέτρος πήγε στη Αντιόχεια. Μετά από κάμποσο καιρό έφυγε, επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, και απαγόρευσε στον Παύλο να συνεχίσει να κηρύττει σε Εθνικούς που δεν δέχονταν τον πλήρη Μωυσαϊκό νόμο συμπεριλαμβανομένης της περιτομής.

Ο Παύλος όμως συνέχισε.

Δέκα χρόνια μετά από την σταύρωση του Ιησού, που θεωρείτο πλέον γεγονός, οι λεγόμενοι μαθητές του έκαναν μια συνάντηση στην Ιερουσαλήμ για να συζητήσουν την πορεία τους. Ο Παύλος εμφανίστηκε στην συνάντηση αυτή και έγινε μια μνημειώδης διαφωνία μεταξύ Πέτρου και Παύλου, πάντα σχετικά με το κήρυγμα σε Εθνικούς. Ο Παύλος έφυγε εκδιωγμένος.

Τα επόμενα χρόνια ο Παύλος θεμελίωσε Χριστιανικές εκκλησίες σε διάφορα μέρη της Μεσογείου. Πήρε μια συλλογή χρηματικών προσφορών από τις εκκλησίες του και τις πήγε στην Ιερουσαλήμ σαν προσφορά στην μητέρα εκκλησία. Οι μαθητές με επί κεφαλής τον Πέτρο δεν δέχτηκαν τα χρήματα και έδιωξαν τον Παύλο.

Εκείνα τα χρόνια, από περίπου το 40-45 και μετά, η Εβραϊκή εκκλησία στην Ιερουσαλήμ ήταν πλέον υπό διωγμό από τους επισήμους αντιπροσώπους του Ιουδαϊσμού, και από τους Ρωμαίους. Σε κάποια χρονική στιγμή περίπου 15 χρόνια ή περισσότερα μετά την σταύρωση οι μαθητές αναγκάστηκαν να αρχίσουν ένας-ένας να φεύγουν από την Ιερουσαλήμ και  την Ιουδαία και Γαληλέα και να σκορπιστούν. Αρκετοί από αυτούς βρήκαν άσυλο στις εκκλησίες του Παύλου στην Μικρά Ασία, Ελλάδα και Ρώμη. Ο Πετρος πήγε στη Ρώμη.

Μεταξύ του 45 και 72 της Κοινής Εποχής, με τη πτώση της Μασσάντα το 72, όχι μόνο οι Χριστιανικές εκκλησίες στην Ιουδαία και Γαληλέα έπαψαν να υπάρχουν, αλλά και το ίδιο το Ισραήλ έπαψε να υπάρχει μετά από πάνω από χίλια χρόνια ιστορίας. Οι Ρωμαίοι έκαψαν την Ιερουσαλήμ και κατέστρεψαν το Τέμπλο.

Από το 72 και μετά, οι Εβραίοι έφυγαν στη διασπορά και οι Χριστιανικές εκκλησίες ήταν πια υπόθεση των Εθνικών που είχαν ασπαστεί τα κηρύγματα πρώτα του Παύλου, και μετά των όσων έφυγαν από την Ιερουσαλήμ βρίσκοντας ένα καλωσόρισμα στις εκκλησίες του Παύλου.

Τους επόμενους δυόμιση αιώνες οι εκκλησίες γύρω από την Μεσόγειο θέριεψαν, αλλά η κάθε μια με διαφορετικές παραδόσεις και πίστη, και τρόπους ή και λόγους λατρείας. Ο Χριστιανισμός, με πολλά πρόσωπα, παρέμεινε ένα κίνημα, ίσως θρησκευτικό κίνημα, που έδινε ελπίδα και μήνυμα αγάπης σε εκείνους που το χρειαζόντουσαν περισσότερο: τους φτωχούς και τους σκλάβους. Κάτι σαν αυτό που έγινε το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα βασισμένο στις διδαχές του Καρλ Μαρξ.




Και έτσι μπήκε ο Τέταρτος Αιώνας της Κοινής Εποχής.




Είναι πολύ σημαντικό, νομίζω, να έχουμε υπ' όψιν μας ότι οι εκκλησίες που έγιναν στο όνομα του προσώπου του Ιησού από την Ναζαρέτ, που ο Παύλος είχε βαφτίσει Χριστό στα Ελληνικά, θεωρούνταν αιρετικές από τον Ιουδαϊσμό, και, από την άλλη μεριά, οι Εθνικοί, οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν αυτούς που σήμερα λέμε Χριστιανούς, όχι Χριστιανούς, αλλά, Εβραίους, επειδή και να μην ήταν Σημιτικής καταγωγής, είχαν ασπασθεί μια πίστη που στα μάτια της Ρώμης ήταν και αυτή Ιουδαϊσμός.

Οι ίδιοι οι πιστοί των παραδόσεων του Χριστού ήταν τόσο διαφοροποιημένοι όσο οι γεωγραφικές τοποθεσίες και οι παραδώσεις τους.

Ο Κωνσταντίνος τα άλλαξε όλα αυτά.

Ο Κωνσταντίνος βρισκόταν στην Υόρκη της Βρετανίας, μόλις μερικά χιλιόμετρα νότια της Καληδονίας και του τείχους του Αδριανού, και ονειρευότανε την δουλειά του αφεντικού του. Τότε, μετά από τον Διοκλιτιανό, η Ρώμη είχε Τετραρχία και ο Κωνσταντίνος ήταν ο βοηθός του Δυτικού αυτοκράτορα. Τα επόμενα χρόνια κατάφερε να ξεπαστρέψει τους άλλους τρείς και να μείνει ο ίδιος μοναδικός Αυτοκράτορας σε Ανατολή και Δύση. Επίσης κατάφερε να καταλάβει ότι η γηραιά Ρώμη ήταν πλέον τόσο κουρασμένη και τόσο διεφθαρμένη που για να βαστήξει την αυτοκρατορία του χρειαζόταν να πάει την πρωτεύουσα αλλού. Κάπου αρκετά μακριά από την Ρώμη και την ίδια στιγμή κάπου που να είχε στρατηγική σημασία. Διάλεξε το χωριό Βυζάντιο, μεταξύ του Εύξεινου Πόντου και της Μαύρης Θάλασσας, αποικία που είχε δημιουργήσει ο Βύζας από τα Μέγαρα, δορυφορικής πόλης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αιώνες πρωτύτερα. Ο Κωνσταντίνος ονόμασε την πόλη του Νέα Ρώμη.

Αυτοί που βοήθησαν τον Κωνσταντίνο στα σχέδιά του ήταν οι Χριστιανοί. Πριν επιτεθεί κατά της Ρώμης, έχοντας στήσει στρατόπεδο βόρεια της Μυλβιανής γέφυρας, κατάλαβε ότι πολλοί από τους στρατιώτες του ήταν Χριστιανοί και ότι θα πολεμούσαν πολύ πιο γενναία αν πολεμούσαν για τον Χριστό παρά για τον κάθε αυτοκράτορα. Έτσι τους ανακοίνωσε ότι ήταν και αυτός Χριστιανός και πολεμούσαν στο όνομα του Χριστού. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος δεν βαφτίστηκε Χριστιανός παρά πριν τον θάνατό του δεκαετίες αργότερα. Μετά από την νίκη κατά του αφεντικού του, μερικά χρόνια αργότερα, το 315 στα Μεδιόλανα (Μιλάνο) ο Κωνσταντίνος έβαλε την υπογραφή του για να αναγνωριστεί ο Χριστιανισμός και να πάψουν οι διωγμοί.

Καθώς η Νέα Ρώμη χτιζόταν με ρυθμό γρήγορο, το 325, ο Κωνσταντίνος κάλεσε 1.200 από τα μεγαλύτερα κεφάλια της εποχής. Ήρθαν 320. Σε αυτούς τους 320, στη Νίκαια της Βηθυνίας ο Κωνσταντίνος ανέθεσε να κατασκευάσουν μια καινούργια Θρησκεία για την αυτοκρατορία. Τα υλικά στη διάθεσή τους ήταν ότι είχε ανακαλύψει το ανθρώπινο πνεύμα μέχρι τις μέρες τους, από επιστήμη, φιλοσοφία, παλιές θρησκείες, και τον πολιτικά χρήσιμο, εξαπλωμένο, αλλά ακαταλαβίστικο και κομματιασμένο Χριστιανισμό.

Για τον κοσμάκη, η παρέα των Θεών του Ολύμπου μετάλλαξε σε μια οικογένεια ανθρώπινη, με μανούλα, γιό, ξάδελφο, φίλους. Οι 12 Θεοί κατέβηκαν από το βάθρο τους και έγιναν εικόνες ανθρώπινες, όπως οι άνθρωποι θα ήθελαν να βλέπουν τους εαυτούς τους.

Εδώ, οι 320 στη Νίκαια του 325 έπρεπε να προσθέσουν τον κρίκο του Θεού, και να κωδικοποιήσουν αυτά τα οποία οι επιστήμονες και οι φιλόσοφοι ήξεραν και μπορούσα να δεχτούν.

Και τότε, στη Νίκαια της Βηθυνίας, δημιουργήθηκε μια καταπληκτικά εύστροφη ιδέα. Ένας Θεός με τρείς υποστάσεις, η μια εκ των οποίων ήταν ανθρώπινη. Το κλειδί, για οποίον το έβρισκε, ότι ο "Θεός" είναι ο άνθρωπος: η ζωή: το Σύμπαν.

Μάλλον θα το έχετε ξαναδιαβάσει ...κάμποσες φορές στις τελευταίες αναρτήσεις μου και στα σχόλια. Ναι!
Πατηρ/Υιός/Πνεύμα=Σύμπαν/Ζωή/Φυσική-Εξέλιξη.

Κάτι για όλους. Πιστό όμως στο απόσταγμα του τί είχε ανακαλύψει η ανθρωπότητα μέχρι τις μέρες τους.

Το "μυστικό" βρισκόταν στο ότι το "Πνεύμα" εκπορεύεται εκ του "Πατρός", αλλά όχι του Υιού (ενώ και οι τρεις υποτίθεται ότι είναι ο Ένας Θεός). Γιατί; Γιατί η Εξέλιξη δεν μπορεί να εκπορεύεται από την ζωή. Μάλλον το αντίθετο.

Αυτό δεν το έπιασαν οι ορθολογιστικοί Δυτικοί, και προσέθεσαν αργότερα ότι το "Πνεύμα" εκπορεύεται και εκ του "Υιού". Αυτό βραχυκύκλωσε το οικοδόμημα της Νίκαιας και επέστρεψε τον "άνθρωπο" κάτω από την εξουσία κάποιου θεού και του ...αντιπροσώπου του στην παλαιά Ρώμη.





Οι πρώτοι ακόλουθοι των ιδεών που αποδόθηκαν στο υπαρκτό ή όχι πρόσωπο του Ιησού, καμιά σχέση δεν έχουν με τον Χριστιανισμό του Κωνσταντίνου και της Νίκαιας.

Μια σημαντική αλλαγή έγινε τους δύο αιώνες που ακολούθησαν τις μέρες του Κωνσταντίνου και το χτίσιμο της Νέας Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης: Τα Λατινικά και ο ορθολογισμός των Λατίνων παρέδωσαν την σκυτάλη στα Ελληνικά και τον Ελληνισμό. Η βασιλεία του Ιουστινιανού θεωρείται το ορόσημο όπου οι Ρωμαίοι (Romani) έγιναν Ρωμιοί (Έλληνες).

Και ο Ιουστινιανός άφησε στην ανθρωπότητα την κληρονομιά του αρχιτεκτονικού μεγαλείου του ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας, την Αγιασοφιά!





Όλα αυτά, τόση Ιστορία, για δύο απλές ιδέες.

- Το Σύμπαν υπάρχει και η Ζωή γεννήθηκε από το Σύμπαν και Εξελίχθηκε με τους νόμους της Φυσικής, ένα με το Σύμπαν, αποτελούμενη από τις πρώτες του ύλες.

- Αγαπάτε ο ένας τον άλλον και μοιράζεστε τα αγαθά σας.

Αυτή είναι η κληρονομιά του Ρωμιού.

Θέλει κανείς να την γκρεμίσει και να της βάλει φωτιά, να την πετάξει στον καμπινέ; Ελεύθερα! και μετά μπορεί να φέρει την σωστή κοινωνική κατάσταση που να την εγκρίνει και το κομιτάτο. Αλλά, θέλει δεν θέλει ο άνθρωπος, μα να χτυπηθεί κάτω και να ουρλιάζει, δεν θα μπορέσει να αλλάξει δύο απλά πράγματα:

...και αυτά τα απλά πράγματα, που πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα οποιασδήποτε ανθρώπινης φιλοσοφίας ή θεωρίας που να μπορεί να επιβιώσει τους αιώνες, είναι, ότι:

- Το Σύμπαν υπάρχει και η Ζωή γεννήθηκε από το Σύμπαν και Εξελίχθηκε με τους νόμους της Φυσικής, ένα με το Σύμπαν, αποτελούμενη από τις πρώτες του ύλες.

- Αγαπάτε ο ένας τον άλλον και μοιράζεστε τα αγαθά σας.

...η ζωή, είναι η αυτοσυνείδηση του σύμπαντος που εξετάζει τον εαυτό του. Οργανωμένες ομάδες τρισεκατομμυρίων ατόμων που αναλογίζονται την εξέλιξη του ατόμου...