Όνειρα

Όλοι έχουμε όνειρα, και μερικές φορές κάποια βγαίνουν αληθινά. Όμως είναι ακόμα καλύτερα όταν ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ή τολμήσει να ονειρευτούμε πράγματα που βγαίνουν αληθινά…

Πριν κάμποσες μέρες είχα τα γενέθλιά μου και έγινα Τριάντα χρονών για δεύτερη φορά! Η Μαργαρίτα είχε την ιδέα να πάμε στον Κώστα και στην Λίντσι, στο σπίτι του Κώστα στην Φλώριδα. Για να πάμε, πετάξαμε σαν οικογένεια πιλότου, δωρεάν, και, μια και υπήρχαν και μπροστά άδειες θέσεις, πετάξαμε από το Μιλάνο στην Νέα Υόρκη πρώτη θέση σε καρέκλες που γινόντουσαν οριζόντια κρεβάτια μπροστά από την οθόνη 22 ιντσών, και μετά πετάξαμε στο Ορλάντο όπου μας πήρε ο Κώστας για τα 60 λεπτά οδήγημα στο Σπρους Κρηκ στο Πορτ Όραντζ, νότια της Ντεητόνα και βόρεια της Νιού Σμύρνα. Εκεί αγόρασε ένα σπίτι 230 τετραγωνικά πρόπερσι, και πέρσι αγόρασε ένα δεύτερο σπίτι να το νοικιάζει. Σε μία ιδιωτική κοινότητα με ιδιωτικό αεροδρόμιο και αεροπλάνα στα γκαραζ δίπλα στα σπίτια. Είναι 28 χρονών και οικονομικά ανεξάρτητος από τα 21. Κάτι πρέπει να κάναμε σωστά.

Το πρώτο πρωινό κάναμε βόλτα στην γειτονιά με το αυτοκινητάκι του γκολφ. Ένας γείτονας εργαζόταν στην μηχανή του αεροπλάνου του. Ένα αεροπλάνο πολύ γνωστό που πηγαίνει σε αεροπορικές επιδείξεις και εκθέσεις, μια και είναι ένα από τα πολύ λίγα καλά διατηρημένα και άξια πτήσης Πί-52 Μάστανγκ του Β’ Πολέμου. Το συγκεκριμένο, χτισμένο το 1945. Δύο ήταν τα καλύτερα μαχητικά αεροπλάνα, μύθοι και είδωλά μου. Το Βρετανικό Σπίτφάηαρ και το Αμερικανικό Μάστανγκ. Ο Τζεφ είδε πως το κοιτούσα με σεβασμό και αγάπη καθώς μιλούσαμε, και με ρώτησε αν θέλω να κάτσω μέσα, στο πιλοτήριο ενός …Μάστανγκ. Ανέβηκα και κάθισα μέσα κάπου ένα τέταρτο, δουλεύοντας το χειριστήριο, κοιτώντας τα όργανα, καθώς φανταζόμουνα ότι είμαι στον αέρα στον γαλάζιο ουρανό, στα σύννεφα, με άλλα Μάστανγκ και με Μέσερσμιτ 109 γύρω μου… κλαίγοντας με πραγματικά δάκρυα συγκίνησης και χαράς.

Το δεύτερο πρωινό ο Κώστας είχε κανονίσει με άλλο φίλο του, επίσης λεγόμενο Τζεφ, πιλότο της Γιουνάιτεντ σαν τον Κώστα, να με πάρει επάνω, με το ακροβατικό του Ρωσικό Γιακ-52. Δύο θέσεις η μία πίσω από την άλλη με πλαστικό κάλυμμα που το σέρνεις για να το κλείσεις. Μου έδωσα και φόρεσα αλεξίπτωτο όπως λένε οι κανονισμοί, και μου εξήγησε πως να το χρησιμοποιήσω: Σε περίπτωση ανάγκης θα γύριζε το αεροπλάνο ανάποδα ώστε το έδαφος να είναι πάνω από το κεφάλι μας, θα έπρεπε εγώ να σύρω το κάλυμμα για να ανοίξει, να λύσω την ζώνη ασφαλείας, να αφήσω την βαρύτητα να με βγάλει από το αεροπλάνο, και, καθώς θα έπεφτα προς την Γη να έπιανα με το αριστερό μου χέρι το σύρμα του αλεξίπτωτου και να έκανα την χορευτική κίνηση που έκανε ο Τζων Τραβόλτα στο τραγούδι “Staying Alive!”, όπου έβαζε το χέρι του στην καρδιά και το τέντωνε επάνω αριστερά (για να ανοίξει το αλεξίπτωτο).

Πετάξαμε μισή ώρα από την οποία δέκα λεπτά με άφησε να πετάξω το αεροπλάνο εγώ. Έκανε λουπ, και μερικές φορές γύρισε το αεροπλάνο 360 μοίρες όπου το έδαφος γύριζε γύρω από την άτρακτο, όπου στις 180 μοίρες η Γη ήταν από πάνω μας. Έκανε και απότομες στροφές και πάνω και κάτω, όπου η βαρύτητα έφτανε πότε θετικά, πότε αρνητικά μέχρι 3g (τρεις φορές την βαρύτητα της Γης).

Μου είχε πει που θα βρω και την πλαστική σακούλα για να μην αφήσω εμετό στο χειριστήριο αλλά δεν την χρειάστηκα. Ήταν υπέροχα και ήμουν συγκεντρωμένος στο τι κάναμε και δεν ανακατεύτηκα καθόλου. Όταν η διασκέδαση τελείωσε και πλησιάζαμε να προσγειωθούμε, με ήρεμη πτήση πλέον και το διάδρομο μπροστά μας, επέτρεψα στον εαυτό μου να αισθανθώ την συγκίνηση της εμπειρίας και έτρεξαν πάλι μερικά δάκρυα χαράς. Και, καθώς αλάφρωσα τον έλεγχο και την συγκέντρωση, και επέτρεψα την συγκίνηση, ένοιωσα το στομάχι μου να …ξυπνάει. Αλλά ευτυχώς είχα την πλαστική σακούλα. Καθώς προσγειωνόμασταν.

Την Τρίτη μέρα, στα γενέθλιά μου, ο Κώστας μας πήγε 45 λεπτά νότια στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ, από όπου εκτοξεύτηκαν όλοι οι πύραυλοι για τα προγράμματα Μέρκουρι, Τζέμινάη και Απόλλο, και τα Διαστημικά Λεωφορεία. Είχα ξαναπάει το 1989 και το 2012, αλλά αυτή την φορά είχαν εκθέσει και το Διαστημικό Λεωφορείο Ατλάντις.

Το 1983 ζώντας στο Λονδίνο, είχα πάει στο Στάνστεντ να δω το Διαστημικό Λεωφορείο Έντερπράιζ στη αρχή του προγράμματος. Τώρα είδα και το Ατλάντις μετά από το τέλος του προγράμματος, 35 χρόνια αργότερα.

Είπαμε πλέον ότι, για τα γενέθλιά μου, ο Κώστας με κάνει να κλαίω κάθε μέρα και περιμέναμε να δούμε αν θα συνεχίσω να κλαίω, αλλά τις επόμενες εφτά μέρες απλά γελούσα!

Ένα μήνα πριν είχαμε πάει στο Λονδίνο για το πάρτυ-έκπληξη που είχε οργανώσει η σύζυγός του για έναν συμμαθητή μας από το Κολέγιο. Η Μαργαρίτα και εγώ μείναμε με άλλο συμμαθητή ο οποίος είναι επιλεγμένος ως αδελφός μου, στην καινούργια φάρμα που αγόρασε στο Σάφολκ, 2 ώρες βόρεια του Λονδίνου, με την σύζυγό του και τρεις κόρες. Τυχαίνει να βρίσκεται κοντά σε ένα παλιό αεροδρόμιο του Β’ Πολέμου Αμερικανικών βομβαρδιστικών Β-17. Το πρώτο πρωινό που ξύπνησα στην φάρμα βγήκα έξω στον κήπο στην σαιζλόνγκ κάτω από έναν τέλεια γαλανό ουρανό και καθώς άρχισα να καπνίζω άκουσα μια μηχανή, και ήξερα αμέσως ότι είναι μηχανή Μέρλιν αλλά δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να ακούω την συγκεκριμένη μηχανή σήμερα. Κοιτώντας ψηλά είδα ένα Σπίτφάηαρ του Β' Πολέμου να κάνει ελιγμούς και παιγνίδια από πάνω μου για 10 λεπτά. Ήταν, φαίνεται, η εισαγωγή των γενεθλίων που θα ακολουθούσαν.

~~~

Φωτογραφία

Από τις 25 Απριλίου μέχρι σήμερα, σκέφτηκα, σχεδίασα και έχτισα (στο χέρι, γράφοντας κώδικα) τον πρώτο ιστοχώρο όπου μπορώ να δω μια μικρή συλλογή από τις φωτογραφίες μου των τελευταίων σαράντα δύο χρόνων, παρουσιασμένες σε ένα μέρος, σαν ένα σύνολο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν 2.800 φωτογραφίες σε 16 «γκαλερί» και 20 «πορτφόλιο». Αυτές τις διάλεξα αναμεσα σε αρκετές χιλιάδες και τις ετοίμασα μία-μία στο επαγγελματικό Αντόμπι Φώτοσοπ, χρησιμοποιώντας το όπως θα χρησιμοποιούσα ένα σκοτεινό θάλαμο χωρίς να "κλέβω" με τα τόσα περισσότερα που μπορεί αν θέλει κανείς να κάνει με το Φώτοσοπ. Σιγά-σιγά θα μπούνε περισσότερες καθώς ανακαλύπτω παλιές φωτογραφίες στα κουτιά και παίρνω καινούργιες.

Η φωτογραφία ήταν το αποκλειστικό επάγγελμά μου από το 1980 ως το 1990 στο Λονδίνο και την Αθήνα, για Θέταρο, επαγγελματικά στούντιο, τέχνες, επιχειρήσεις, τουριστικές εταιρείες κλπ., και από το 1990 πρόσθεσα στο ρεπερτόριό μου την παραγωγή εντύπων, καταλόγων και περιοδικών, την οργάνωση του λογισμικού εταιρειών και την σχεδίαση και δημοσίευση επαγγελματικών ιστοσελίδων, με την εταιρεία μου στις ΗΠΑ.

Μετά από το 1989 δεν εργάστηκα ποτέ οπουδήποτε στην Ευρώπη γιατί η διαφορά στις συνθήκες των επαγγελμάτων όπως και των αποδοχών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης (ιδίως Μεσογείου) ήταν και είναι τρομακτική.

Πάντα συνέχισα την φωτογραφία σαν κάτι το προσωπικό, και δίδαξα φωτογραφία τα βράδια στην Βοστώνη 16 χρόνια ως το 2016. Τώρα, δέκα χρόνια ήδη στον μικρό μας παράδεισο, επιστρέφω όλο και περισσότερο στην φωτογραφία, και ο καινούργιος αυτός ιστοχώρος έχει το δικό μου όνομα (το επίθετό μου) χωρίς σχέση με τον επαγγελματικό ιστοχώρο της Αμερικανικής μου εταιριούλας.

Δεν υπήρξε ποτέ διαφορά, για μένα, μεταξύ ευχάριστης απασχόλησης του να κάνω αυτό που με γεμίζει, και του "επαγγέλματος". Αισθάνομαι ότι ενώ εργάζομαι συνεχώς 40 χρόνια, δεν έχω «δουλέψει» ούτε μια μέρα στην ζωή μου.

Λυπάμαι που και που για τον λόγο του ότι η φωτογραφία σαν τεχνική και ο επαγγελματισμός γενικά, όχι μόνο στην φωτογραφία, έχουν χαθεί. Δεν υπάρχουν πια, πουθενά, ούτε στην Αμερική. Καθώς η ανθρωπότητα χαίρεται με την διαθεσιμότητα όλο και περισσότερων αυτοματισμών και πληροφορικής χωρίς φίλτρα, όπου ο καθένας μπορεί να «εκδώσει» τζάμπα ότι του κατέβει, και να βρει αρκετούς ανίδεους να του κάνουν “Like!”, κατρακυλά ιλιγγιωδώς προς την άγνοια, την αμορφωσιά και το Εγώ. Λίγοι υπάρχουν σήμερα που γνωρίζουν τι είναι ο επαγγελματισμός. Τότε, ξέραμε τι είναι τεχνική, και ξέραμε ότι δεν μπορούμε ποτέ να πούμε ότι «φτάσαμε» παρά μόνο ότι προχωράμε. Κάμποσοι άνθρωποι στην ηλικία μας το αναγνωρίζουν αυτό ακόμα.

Ο ιστοχώρος αυτός είναι η πρώτη φορά που μάζεψα ένα συνολικό δείγμα της ζωής μου, αλλά δεν τον έφτιαξα σαν ανάμνηση. Θα συνεχίσω να εργάζομαι και να παράγω όσο βαστάει το θνητό σαρκίο με την κατανόηση (από την προ-προηγούμενη ανάρτηση) ότι ύπαρξη και ανυπαρξία είναι ένα και το αυτό.

Το πως μπόρεσα να αισθανθώ και να δω την ύπαρξη, και το πως μπόρεσα να την εκφράσω με επικοινωνία βασισμένη στην οπτική απόδοση, παρατηρώντας και συλλογιζόμενος  την ζωή, μπορείτε να το δείτε σε αυτή την καινούργια διεύθυνση: sivyllis.com

Έχτισα δύο ιστοχώρους. Έναν για καλές οθόνες από μέγεθος 1285 πίξελς και επάνω, και έναν Lite για μικρότερες οθόνες (σμαρτφων ή τάμπλετ) 1284 πίξελς και κάτω. Αν μπορέσετε πηγαίνετε πρώτα από κομπιούτερ ή λαπτοπ με γύρω στα 1366 πιξελς οθόνη ή περισσότερα, κατά προτίμηση από οθόνη HD για να δείτε πρώτα την πιο όμορφη παρουσίαση, όπου, σε κάθε γκαλερί ή πορτφόλιο βλέπετε όλες τις φωτογραφίες σαν σλάιτς σε φωτεινό τραπέζι και κάνοντας κλικ στο καθένα γεμίζει την οθόνη σας --και μπορείτε να πάτε στην επόμενη ή προηγούμενη από τα βέλη δεξιά και αριστερά της κάθε μεγάλης φωτογραφίας, ή να την κλείσετε και να πατήσετε άλλη από το σύνολο.

Η Φωτογραφία δεν είναι τέχνη. Είναι το αποτέλεσμα ενός αθροίσματος εργαλείων τα οποία απαιτούν γνώση και τεχνική για να χρησιμοποιηθούν, όπως όλα τα εργαλεία.

Το ανθρώπινο ένστικτο είναι να επικοινωνήσουμε επιστρέφοντας στο περιβάλλον μας την εμπειρία που αποκτήσαμε από το περιβάλλον. Άλλοι το κάνουν αυτό με λόγια προφορικά, άλλοι γραπτά, άλλοι με ένα σφυρί και μια σμίλη πάνω σε ένα κομμάτι μάρμαρο, άλλοι με πινέλο και μπογιές πάνω σε ένα λευκό καμβά. Και άλλοι με μια φωτογραφική μηχανή.

Η έκφραση «φωτογραφική μηχανή», δεν είναι ακριβής. Θα έπρεπε να πούμε «σώμα φωτογραφικής μηχανής και φωτογραφικοί φακοί», όπου, το σώμα απλά αποθηκεύει το αποτέλεσμα καθώς την φυτογραφία την βλέπει ο κάθε φακός διαφορετικής γωνίας και προοπτικής σύνθεσης, επιλεγμένος για το κάθε θέμα από το ένστικτο και προτιμήσεις του κάθε φωτογράφου, το μάτι του οποίου «βλέπει» την γωνία και σύνθεση που προτιμά, και την αποδίδει με χρώματα ή μαυρόασπρη κατά προτίμηση.

Το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι μια εικόνα η οποία θα προκαλέσει στον νου εκείνου που την βλέπει τα αισθήματα και τις σκέψεις που προξένησε στον φωτογράφο η στιγμή και η πραγματικότητα την οποία φωτογράφησε.

δ.