Αλήθειες

Είναι αλήθεια ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες;

- Όχι. Η παρεξήγηση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες δουλεύουνε πολύ μεν, αλλά δεν έχουν ιδέα πως να εργάζονται (αντιγράφουνε από τα σήριαλ της τηλεόρασης και από ότι βλέπουν στις διακοπές τους έξω, μιά και κανείς δεν τους έμαθε ποτέ πως να εργαστούνε αποτελεσματικά --επίσης, η εκμάθηση είναι εκ φύσης δύσκολη για κάποιον που πιστεύει ότι ήδη τα ξέρει όλα, ίδίως όταν ξέρει τόσο λίγα που δεν κατανοεί καν τον όγκο εκείνων που δεν γνωρίζει).

Είναι αλήθεια ότι οι Έλληνες δεν πληρώνουν φόρους;

- Όχι ακριβώς. Οι πλούσιοι Έλληνες έχουν την ανοχή του συστήματος και οι φτωχοί Έλληνες θέλουν αλλά δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν.

Οι φτωχότεροι δεν έχουν να πληρώσουν γιατί ενώ το κόστος ζωής είναι ίδιο με την υπόλοιπη ζώνη του νομίσματος, οι αποδοχές τους είναι το μισό, έως το εν-πέμπτο των αποδοχών στην υπόλοιπη ζώνη (Η ζωή σε συνάρτηση με μισθούς πάντα ήταν και είναι δύο έως πέντε φορές πιο "ακριβή" στην Ελλάδα από την υπόλοιπη ζώνη).

Οι "πλούσιοι", σε μιά μικρούλα χώρα με μικρούλα αγορά, δημιουργούν την αγορά και δημιουργούν τις μη δημόσιες θέσεις εργασίας. Αν απαιτήσεις να πληρώσουν όλους τους φόρους τους, απλά θα κλείσουν την αγορά και θα τινάξουν τις εισαγωγές στον ουρανό και τις εξαγωγές στα τάρταρα. Και το ήξεραν αυτό όλες οι πελατειακές κυβερνήσεις. Γι' αυτό και οι κυβερνήσεις έδιναν σαν αντιστάθμισμα έναν δημόσιο τομέα τόοοσο μετά συγχωρήσεως. Άντε μετά να εισπράξεις φόρους, ή και ΦΠΑ. Καλό ξημέρωμα.

Είναι αλήθεια ότι οι Έλληνες τα φάγανε μαζί;

- Τελικά, χωρίς οι περισσότεροι να το ξέρουν ή να το έχουν επιδιώξει, ναι.

Τι φάγανε δηλαδή;

- Επί 40 χρόνια, τα κατά πολύ υψηλότερα νούμερα βοήθειας, δανείων και χορηγήσεων που έλαβε ποτέ πολιτισμένη χώρα στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα περιμένει να ρίξει το φταίξιμο στους δανειστές. Την τελική Ιστορία θα την γράψει εκείνος που στο τέλος θα μείνει με τα περισσότερα λεφτά.

Και που πήγανε όλα αυτά τα λεφτά;

- Απάντησα ήδη.

Τι είναι "έντιμη συμφωνία";

-Εξαρτάται από το ποιός προσδιορίζει τι είναι έντιμο. Συνήθως προσπαθεί να το προσδιορίσει εκείνος που έχει τα ισχνότερα αντικειμενικά επιχειρήματα (όποιος δεν έχει λεφτά έχει λόγια). 

Δηλαδή, τι χρειάζονται οι Έλληνες για να κερδίσουν την αντιπαράθεση;

- Παιδεία. Η οποία τώρα δεν υπάρχει, αλλά πιθανόν να υπάρξει όταν εκλείψει η ανάγκη για το παρασιτικό καρκίνωμα που ονομάζεται "Φροντιστήριο". Όταν μπορέσει να κλείσει και το τελευταίο Φροντιστήριο ίσως η Ελλάδα να έχει αποκτήσει Παιδεία.

Αυτό, ίσως στο μέλλον. Τώρα τι γίνεται;

- Τώρα, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα ανοργάνωτο, ανεύθυνο και αδαές μπουλούκι που επιζεί λέγοντας ψέματα στους υπόλοιπους, αλλά και στους εαυτούς τους (όχι ανακρίβειες, αλλά καθαρά ψέματα). Αυτό ίσως να αποδειχτεί η σωτηρία της Ελλάδας. Έχοντας πει ψέματα σε όλους, ο Τσίπρας θα ταφεί στο ντουλάπι της Ιστορίας που του αξίζει και οι ψηφοφόροι του θα βρουν άλλα ψέματα να λένε στους εαυτούς τους, για να παίζουν τα έντιμα και αξιοπρεπή θύματα... Αλλά η Ευρώπη τότε θα βοηθήσει την πλειοψηφία των Ελλήνων γιατί θα είναι πλέον φανερό ότι οι περισσότεροι Έλληνες εξαπατήθηκαν. Τότε, όταν πια ο Τσίπρας θα έχει πνιγεί στα δικά του τα ψέματα, η Ευρώπη θα ξεκινήσει ένα πρόγραμμα διάσωσης των εξαπατημένων.

Για την ώρα όμως, η κυβέρνηση κρατάει με τις δημοσκοπήσεις.

- Εφ' όσον δεν υπάρχει αντιπολίτευση και ο Σαμαράς δεν ξεκουμπίζεται. 

Οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν στήριξη στην κυβέρνηση αλλά απλά αποδεικνύουν την έλλειψη εναλλακτικής. 
Κοίταξέ το: Τέσσερεις μήνες αφού τα 22% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, και αφού το ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτα από ότι υποσχέθηκε και ετοιμαζόμαστε να χρεοκοπήσουμε, τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πάνω από 40%, τους διπλούς από όσους τους ψήφισαν. Αυτό δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί σαν υποστήριξη παρά μόνο σαν έλλειψη εναλλακτικής --πράγμα για το οποίο φταίει απ' ευθείας ο Σαμαράς που κάθεται πεισματικά στην καρέκλα του.

Επίσης ο κόσμος είναι ευχαριστημένος από τις 100 δόσεις στην εφορία, και τις δόσεις και ρυθμίσεις για ΔΕΗ κλπ. Όμως αυτές οι ίδιες οι ρυθμίσεις είναι η αρχή του τέλους, γιατί οι ρυθμίσεις αυτές δεν είναι παρά ένας διπλωματικός τρόπος να παραδεχτεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση ότι λεφτά δεν θα πληρωθούν ποτέ από κανέναν πουθενά, και το κράτος δεν έχει έσοδα. Το κράτος είναι νεκρό. Το στοίχημα είναι το αν οι Ευρωπαίοι "διασώσουν" τους εξαπατημένους Έλληνες αφού φύγει το μπουλούκι του ΣΥΡΙΖΑ τρέχοντας μια και δεν θα υπάρχουν λεφτά για καύσιμα για ελικόπτερα...

Α, μα εσύ είσαι σπίρτο μονάχο!
Το μόνο που έχουν να κάνουν τώρα οι δανειστές για να "διαπραγματευτούνε" μαζί σου, είναι
να μην κάνουν τίποτα και να περιμένουνε εσένα καθώς εσύ περιμένεις εκείνους.
Βλέπεις, εκείνοι μπορούν να σε περιμένουνε επ' αόριστον. Εσύ όμως δεν μπορείς.
Και, ή θα σηκώσεις τα χέρια ψηλά, ή θα τα βάλεις ανάμεσα στα μπούτια σου.

Σιωπή

Όπως είναι χαραγμένη στον τάφο της συγγραφέας του μεγάλου έργου Παραμύθι Χωρίς Όνομα, Π. Σ. Δέλτα, έτσι και πάνω από την Ελλάδα πλανιέται τώρα η λέξη "Σιωπή".

Σιωπή και στην άλλοτε σφύζουσα από ζωή Ελληνική Μπλογκόσφαιρα. Σιωπή και στα φυλλοκάρδια όλων όσων ακόμα κάνουν τα ξένα μέσα ενημέρωσης να αναρωτούνται γιατί είναι γεμάτα τα καφέ-μπαρ της Αθήνας "λες και οι Έλληνες να είναι οι μόνοι που δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται".

Καταλαβαίνουν πολύ καλά. Δεν το παίζουν τρελοί ούτε καθυστερημένοι. Παίζουν την τελευταία σκηνή του Ζορμπά, του Κακογιάννη, στο γιαλό, ψήνοντας τον οβελία που αγόρασαν με τα λεφτά του Άλαν Μπέητς. Και σαν τον Καζαντζάκη ετοιμάζονται να κατέβουν πάλι στο σπίτι τους, το χώμα, να βρουν τον παππού τους τον Έλληνα --που επί δύο χιλιάδες διακόσια πενήντα χρόνια προσπαθεί να αναρριχηθεί πάλι προς τον ήλιο, αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ. Εκτός από όποτε, σαν τον Καζαντζάκη και όλους τους τόσους άλλους, έφυγαν έξω, κοιτώντας από έξω προς τα μέσα.

Κάθε τραγωδία, όπως ο τραγικός ανεκπλήρωτος έρωτας της Πηνελόπης Δέλτα, τελειώνει με ένα θάνατο --συχνά αυτοκτονία. Η Ελλάδα έζησε όπως ποθούσε επί τριάντα πέντε χρόνια, όσο βάσταξε το όνειρο, ο πόθος να είναι και εκείνη σαν τους άλλους. Δεν ήταν ποτέ σαν τους άλλους. Έδωσε στους άλλους την ηθική μα την έχασε η ίδια. Έδωσε στους άλλους την σκέψη μα την έχει ξεχάσει η ίδια από αιώνες. Εφηύρε την ευθύνη αλλά την αποποιήθηκε. Τώρα έφτασε στην όχθη χωρίς δρόμο γυρισμού, και ο βαρκάρης απαιτεί την πληρωμή του.

Και όλα μας τα χρόνια, σαν πληγές από μαστίγιο πονάνε.

Ο πόνος θα σταματήσει μόνο όταν καταλάβουμε, επί τέλους, μια μέρα, ότι το μαστίγιο δεν το κρατούσαν άλλοι παρά εμείς οι ίδιοι. Μαστιγώνουμε επί αιώνες ο ένας τον άλλον και ζητάμε από τρίτους να μας κρατάνε ζωντανούς για να συνεχίζουμε. Όλα όμως έχουν ένα τέλος. Ακόμα και οι αυταπάτες.

Όταν οι αυταπάτες γίνονται ψευδαισθήσεις, όπως τους τελευταίους τέσσερεις μήνες, τότε ο ήλιος έχει πια δύσει, οι βουνοκορφές έχουν σκοτεινιάσει, και ο παππούς μας περιμένει, στο χώμα, να μας συμπονέσει στοργικά που και πάλι δεν καταφέραμε να ξεφύγουμε από την κατάρα του.

Αντανακλάσεις

Σούρουπο σε ένα παρκάκι κοντά στο Σπολέτο, ονόματι Πηγές στο Καμπέλο σουλ Κλιτούνο,

αφιερομένο πάντα σε κάποιον Θεό κατά τα τελευταία 2.400 χρόνια.

Σε άλλα νέα, ο Κώστας ξεκινάει το πρωτο του τετραήμερο ταξίδι για την Γιουνάιτεντ την Τρίτη 16 Ιουνίου, 2015, πετώντας ένα Μπόινγκ 757-300 από το Χιούστον, στο Λος Άντζελες, την Χαβάη, το Σαν Φρανσίσκο, και πίσω στο Χιούστον. Ο πρώτος ωκεανός πάνω από τον οποίον θα πετάξει σαν πιλότος, θα είναι ο Ειρηνικός.