Οπωσδήποτε ζούμε σε επικίνδυνους καιρούς. Το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν είναι καν παρελθόν (όπως είχε γράψει ο Γουίλλιαμ Φώλκνερ στο Ρέκβιεμ για μια καλόγρια). Και το παρελθόν είναι πολύ ζωντανό σε έναν πόλεμο που δεν έληξε ποτέ επισήμως -παρά διακόπηκε σαν ανακωχή, στην Κορέα. Ίσως εκεί, σύντομα να δούμε πυρηνικές εκρήξεις, τακτικών αντί στρατηγικών κεφαλών, για να θυμηθεί ο κόσμος πόσο χειρότερη θα μπορούσε να ήταν η ζωή -και να το βουλώσει για την κρίση.
Ο Τζων Λένον είχε πει "για σκέψου αν κάποιος άρχιζε ένα πόλεμο και δεν ερχόταν κανείς να πολεμήσει" (what if they gave a war and nobody came). Πράγμα που εμένα μου λέει ότι μόνο η αλαφροΐσκιωτη άβουλη ταλάντευση των όχλων επιτρέπει στην ιστορία να συμβεί όπως την θέλουν οι λίγοι αντί για το πως την ονειρεύεται το κάθε από τα άτομα που αποτελούν στο σύνολό τους τον όχλο.
Το πρόβλημα είναι ότι η δομή του διεθνούς οικονομικού συστήματος καταρρέει και κανείς δεν είναι περισσότερο πανικοβλημένος από εκείνους που έχουν τα περισσότερα. Ο μπαλαντέρ όμως είναι στα χέρια του όχλου: Στην Ουγγαρία επιστρέφουν μέρες ναζιστικές. Στην Ελλάδα κραυγάζουν αδελφική αλληλεγγύη με το πλυντήριο χρημάτων της Ρώσικης μαφίας. Στην Ιταλία ξαναψηφίζουν τον Μπερλουσκόνι με 26%. Και στην Βόρειο Κορέα, ένας νέος και αδοκίμαστος ηγέτης πρέπει να θεμελιώσει την πυγμή του και ταυτόχρονα να δώσει άλλοθι στους σκλάβους του για την δυστυχία τους.
Και κάθε μία ώρα, τα εργοστάσια του πλανήτη μολύνουν το περιβάλλον περισσότερο από όσο ιδιώτες μπορούν να σώσουν ανακυκλώνοντας και καθαρίζοντας μια ζωή.
Όμως το παρελθόν των χοντρών αγελάδων είναι νεκρό και δεν πρόκειται να ξανάρθει. Όχι γιατί αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα του Φώλκνερ, αλλά γιατί ποτέ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα: ήταν μια φαντασίωση που μαστούρωσε δυό γενιές.
Σε άλλα νέα, ακόμα περισσότεροι Συριζαίοι αναρωτιούνται τι συνέβη καθώς ο τσίπρας ανακάλυψε την λέξη "αποφύγουμε" και άλλαξε την ρητορική από το να "καταργήσει" το μνημόνια στο να το "αποφύγει". Έρεε κούνια που κουνάει τον όχλο...
