Τρόμος

Οι λεγόμενοι "τρομοκράτες" δεν επιτίθενται σε στρατούς, στρατιωτικές εγκαταστάσεις και στρατιώτες αλλά σε άμαχο πληθυσμό. Ένας πόλεμος κατά των "τρομοκρατών" δεν μπορεί ποτέ να κερδηθεί: κι' αν ακόμα υπήρχε ένα κουμπί που να σκότωνε αυτόματα κάθε τρομοκράτη στην Γη, αύριο το πρωί θα ξυπνούσαν κάποιοι με την ιδέα να ανατινάξουν μερικά κτήρια και να σκοτώσουν ανθρώπους, και όλα θα άρχιζαν από την αρχή. Άλλωστε, εκείνους που οι μεν αποκαλούν "τρομοκράτες", υπάρχουν και οι δε οι οποίοι τους αποκαλούν ήρωες και μάρτυρες.

Ανέκαθεν ένας πόλεμος γινόταν από κυβερνήσεις, ή από επαναστάτες, με στρατούς. Οι πόλεμοι του εικοστού πρώτου αιώνα δεν έχουν πια οργανωμένους στρατούς, αλλά μεμονωμένες ομάδες και ανθρώπους έτοιμους να αυτοκτονήσουν με την προϋπόθεση να πάρουν μαζί τους και τους "εχθρούς" τους.

Η μόνη μας άμυνα, ο μόνος τρόπος να αμυνθούμε, προϋποθέτει την εθελοντική στέρηση όλο και περισσότερων ελευθεριών.

Ότι και να κάνουμε, όσους "τρομοκράτες" και να σκοτώσουμε, οι "τρομοκράτες" νικούν πάντα στο τέλος γιατί μας επιβάλουν την οδό της εθελοντικής στέρησης ελευθεριών για να προστατευτούμε.

Δεν υπάρχει όμως προστασία εναντίων της "τρομοκρατίας". Από τον ορισμό της λέξης, η τρομοκρατία αφορά αυτό που δεν περιμένουμε. Όσο και να προετοιμαστούμε για να μην επαναληφθεί κάτι, δεν μπορούμε ποτέ να προετοιμαστούμε για εκείνα που δεν φανταζόμαστε ότι πρέπει να τα περιμένουμε. 

Άλλωστε, πως προετοιμάζει και πως οχυρώνει κανείς μια μεγαλούπολη όταν σε οποιοδήποτε σημείο, οποιαδήποτε στιγμή, για οποιοδήποτε λόγο, ένας, τέσσερεις, οχτώ, δεκαεννέα άνθρωποι μπορεί να αποφασίσουν να αδειάσουν τα πολυβόλα τους πάνω στους γύρω τους και να ανατινάξουν την δυναμίτιδα που κουβαλούν στο σακάκι τους;

Όλοι πιστεύαμε ότι ο επόμενος πόλεμος θα γινόταν για το πετρέλαιο. Όμως, η χειραγώγηση της Μέσης Ανατολής από την Δύση για το πετρέλαιό "μας" που βρέθηκε κάτω από την άμμο τους, ένας δρόμος στον οποίον μας έβαλε η Βρετανική Αυτοκρατορία από το 1918 με τον Λώρενς της Αραβίας, είναι παραπειστική αιτιολογία για το τι συμβαίνει. Όλη η ρητορική της Αλ-Κάηντα και σήμερα του Χαλιφάτου δείχνει καθαρά σε αίτια θρησκευτικά. Το Ισλάμ βρίσκεται ιστορικά κάπου 500 χρόνια πίσω από τον Χριστιανισμό. Θυμάστε τι έκαναν οι "Χριστιανοί" πριν 500 χρόνια;

Αυτό που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε είναι πως είτε μιλάμε για τα αίσχη των "Χριστιανών" πριν 500 χρόνια, ή των "Μουσουλμάνων" σήμερα, μιλάμε για πολύ μικρές ομάδες, ένα 5% ή λιγότερο, και ποτέ δεν πρέπει να γενικεύουμε συμπεριλαμβάνοντας όλους. Τότε, αν το κάνουμε αυτό και εχθροποιήσουμε μιά ολόκληρη θρησκεία, οι λίγοι φανατικοί θα έχουν σίγουρα νικήσει. Η απάντηση είναι όσο περισσότερα τέτοια γίνονται τόσο πιο σφιχτά πρέπει να κρατάμε το χέρι, ενωμένοι, με αγάπη, με το 95% των Μουσουλμάνων. Και πρέπει να συνεχίζουμε την ζωή μας, πολεμώντας για τις ελευθερίες μας με το να μην τις παραδίδουμε. Μιά και, εκείνοι που είναι προετοιμασμένοι να παραδώσουν ελευθερίες σαν αντάλλαγμα για αίσθημα ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια...

"Πιστεύω..."

Το περίεργο με τους ανθρώπους δεν είναι ότι έχουν σκαρφιστεί τόσα διαφορετικά πράγματα στα οποία να πιστεύουν. Το ίδιο είδος ζώου αλλά, τόσα διαφορετικά Πιστεύω, τόσες διαφορετικές ιδέες. Φαίνεται τα Πιστεύω να ακολουθούν γεωγραφικές περιοχές, ή φυλές, ή κοινωνίες, ή τίποτα από τα παραπάνω. Άλλοι άνθρωποι πιστεύουν "χαλαρά", άλλοι φανατικά... Άλλοι είναι φανατικοί για το ότι υπάρχει "κάτι" και άλλοι είναι φανατικοί για το ότι δεν "υπάρχει" τίποτα (στο οποίο να πιστεύει κανείς --και πιστεύουν αυτό [το τίποτα --εξ' ίσου φανατικά]).

Το περίεργο με τους ανθρώπους δεν είναι ότι θέλουν να είναι ελεύθεροι, ο καθένας, να πιστεύουν ότι θέλουν, ούτε ότι θέλουν να μαζεύονται σε μία γεωγραφική περιοχή να πιστεύουν στο ίδιο πράμα όλοι μαζί.



Το περίεργο με τους ανθρώπους είναι ότι οι περισσότεροι θέλουν σώνει και καλά να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν το ίδιο πράμα με 'κείνους.

Όλοι οι πόλεμοι για μια ιδέα πολεμήθηκαν...

Μερικοί που πιστεύουν στο χρήμα βάζουν τους πολλούς να πολεμάνε, να σκοτώνουν και να σκοτώνονται για κάποιον θεό, ή ιδανικό, ιδέα, πολιτική, ή, ότι "πουλάει" στον εκάστοτε όχλο. Ανέκαθεν.

Το "πεζικό", άλλωστε, στα Αγγλικά (infantry) και άλλες γλώσσες που έχουν κάποια σχέση με τα Λατινικά, ονομάζεται έτσι (από την λέξη infans) για τα μικρά παιδιά που βάζανε μπροστά-μπροστά στην μάχη να σκοτωθούνε πρώτα ώστε να προστατεύονται οι πιο έμπειροι ενήλικες πολεμιστάδες (οι οποίοι την είχανε γλυτώσει όταν ήταν οι ίδιοι μικρά παιδιά...)

Μόνο που τώρα, βάζοντας μπροστά τα παιδιά, δεν προστατεύονται απλά οι ενήλικες, αλλά γεμίζει και φωτογραφίες το ίντερνετ (κλαίει ο απέναντι όχλος και αγιάζει ο σκοπός).

Σκέφτηκε κανείς ότι τα παιδιά της Γκάζας είναι το infantry του Ισλάμ;

Τι θα γινότανε αν κάποιοι πρόσφεραν έναν πόλεμο και δεν ερχόταν κανείς να πολεμήσει;
(Τζων Λένον)

Εκείνοι που προσφέρουν τον κάθε πόλεμο (οι βασιλιάδες και οι παπάδες των σταυροφόρων, ας πούμε, ή οι ηγέτες και αϊατολάδες των τζιχαδιστών) ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, τι θέλουν και σε τι αποβλέπουν. Και, στηρίζονται στην μανία των καθημερινών "θυμάτων" τα οποία έχουν σώνει και καλά την ανάγκη να κάνουν όλους τους άλλους να πιστεύουν το ίδιο πράμα που πιστεύουν οι ίδιοι, κι' ας δολοφονήσουν άλλους κι' ας πεθάνουν οι ίδιοι γι' αυτόν τον σκοπό.

Όταν δέχεσαι να δολοφονήσεις και να πεθάνεις για να επιβάλει η ομάδα σου σε κάποιαν άλλη ομάδα να πιστεύει το ίδιο με εσένα, κάτι δεν πάει καλά και θα ήταν ενδιαφέρον να σκεφτούμε τι. Τι είναι αυτό που σε κάνει να διαλέγεις να πεθάνεις για να πιστέψουν οι άλλοι στο ίδιο πράμα που πίστευες κι' εσύ πριν γίνεις οσιομάρτυρας;

Εκ πρώτης όψεως, ίσως, η ανταμοιβή: αιώνια ειρήνη παίζοντας μία χρυσή άρπα στην αγκαλιά ενός Εβραίου από την Ναζαρέτ, ή, ακόμα πιο εντυπωσιακό, μιά αιωνιότητα με πολλές παρθένες (τα ιερά βιβλία και οι ιερωμένοι δεν συμφωνούν ως προς τον αριθμό των παρθένων και δεν διευκρινίζεται η περίπτωση του να είναι γυναίκα η θανούσα -σκέφτομαι τις γυναίκες βομβίστριες αυτοκτονίας). Ή το να επιστρέψεις πάραυτα στην ζωή σαν κάτι καλύτερο από αυτό που ήσουν πριν τα κακαρώσεις (να σκοτώσεις τους άρχοντες μπας και γυρίσεις εσύ άρχοντας στην επόμενη ζωή --ή τουλάχιστον, να γίνουν άρχοντες εκείνοι που σου πουλήσανε την ιδέα) . Κλπ...

Όμως, κάτι μου λέει πως στο βάθος δεν είναι η αναμονή ανταμοιβής που κάνει τον κόσμο να σκοτώνει και να σκοτώνεται για να αλλαξοπιστήσουν οι άλλοι. Κάτι μου λέει ότι ο λόγος είναι πιο πεζός και πιο ανθρώπινος. Επιλέγοντας να δολοφονήσει άλλους, και επιλέγοντας την ύψιστη των θυσιών για το Πιστεύω του, κάποιος, πεθαίνει προσπαθώντας να αποδείξει στον εαυτό του ότι είχε δίκιο σ' αυτά που πίστευε (με το να εξουδετερώσει άλλες απόψεις να μην υπάρχουν και τον δελεάζουν, και να βλέπει όλους να πιστεύουν το ίδιο, άρα το σωστό [;]). Γιατί, αν δεν είχε δίκιο σ' αυτά που πίστευε, τότε, τι αξία θα είχε η ζωή του;

...διότι, βεβαίως, όσον αφορά το ανθρώπινο ζώο, η αξία στην ζωή, για πολλούς που δεν είναι άρχοντες, δεν βρίσκεται στην ίδια την ύπαρξη, αλλά στο τι πιστεύει κανείς ως αλήθεια για το από που ξεφύτρωσε η ύπαρξη (και πως να την κουμαντάρουμε).

Οι μη έχοντες χρήματα και αρχοντιλίκια έχουν ιδέες και ιδανικά...
Κάπως έτσι;
(Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε από/για τους φτωχούς, και το Ισλάμ, μεταξύ των νομάδων της ερήμου, από/για τους φτωχότερους. Και από 'κει φτάσαμε στους μεγάλους καθεδρικούς ναούς και στα αριστουργήματα-τζαμιά, με εμβλήματα κεντημένα στα ρούχα του κάθε βασιλιά)

Εγώ πάλι που ούτε χρήματα ούτε αρχοντιλίκια έχω... ποσώς με ενδιαφέρει αν πιστεύουν οι άλλοι τα ίδια με 'μένα, πόσο μάλλον να σκοτώσω και να σκοτωθώ για να αποδείξω ότι έχω δίκιο... Θα μου πείτε, γράφω αυτό το μπλογκ. Νάτα τα κουμπιά της δόλιας της Αλέξαινας...

(ο νέος Χριστιανισμός)

Συρία

Ούτε τους Κλίντον από το Λίτλ Ροκ του Άρκινσω δέχτηκε το κατεστημένο της Ουάσιγκτον το 1992-2000, ούτε τον Μπαράκ Ομπάμα από το 2008. Αλλά ο Κλίντον ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος που ξεπέρασε όλα τα εμπόδια, ακόμα και εκείνον το λεκέ σ' εκείνο το μπλε φόρεμα. Ο Μπαράκ εκτός του ότι δεν είχε την χαρισματικότητα του Μπιλ, έχει επί έξι χρόνια σταθεί αντιμέτωπος με Ρεπουμπλικάνικες Βουλή Αντιπροσώπων και Γερουσία οι οποίες απλά του έχουν χτίσει ένα τοίχο και έχουν κλείσει την πόρτα περιμένοντας να εξαντλήσει τις θητείες του. Και προσπαθεί να φέρει και κάποιο αποτέλεσμα εναντίων του άλλου εκείνου τοίχου που έχτισε ο Στρατός και η εποχή της διεθνούς "τρομοκρατίας".

Πολλοί Δημοκρατικοί είμαστε απογοητευμένοι αλλά επίσης βλέπουμε ότι όταν υπολογίσει κανείς όλα όσα συνεπάγεται η σημερινή πραγματικότητα, και η πραγματικότητα δυναμικής στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση... πάλι καλά. Τουλάχιστον ακόμα επιπλέει στο θλιμμένο, απομονωμένο του καραβάκι. Ο Κλίντον ήταν μια εξαίρεση. Ο Μπαράκ μια τραγική φιγούρα σε περιστάσεις ισχυρότερης φύσης από οποιονδήποτε ένα άνθρωπο. Τουλάχιστον, ήδη, είναι κοινό μυστικό ότι η Ιστορία θα δείξει πως το ότι δεν έγινε τίποτα το σημαντικό στις θητείες του οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στο μαντραχαλάδικο πείσμα των Ρεπουμπλικάνων, στον μόνιμο στρατό και στις Μυστικές Υπηρεσίες (αχ, Ντουάιτ... καλά μας τά 'λεγες...).

Η Συρία μάλλον θα γίνει το νεκροταφείο της ιστορικής αναφοράς στον Ομπάμα, αφότου ο Ασσάντ σιγούρεψε πως έγινε ήδη το νεκροταφείο των πολιτών της Συρίας.

Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που αν κάνεις το ένα θα χάσεις, και αν κάνεις το άλλο πάλι θα χάσεις. Δεν υπάρχει λύση που να κερδίζει.

Οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ από το 1947 έως το 1990, κατά τον ψυχρό πόλεμο έχτισαν πυρηνικά, και χημικά οπλοστάσια που μπορούσαν να εξαφανίσουν τον πλανήτη πολλαπλές φορές. Αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν. Ούτε καν το Φθινόπωρο του 1962. Ο ψυχρός πόλεμος κερδήθηκε από την Αμερική όχι με εκρήξεις βομβών αλλά με την χρεοκοπία της ΕΣΣΔ η οποία δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την χρηματική σπατάλη των ΗΠΑ.

Οι πύραυλοι κρουζ , τα αεροπλάνα, οι ρουκέτες, οι μη-πυρηνικές βόμβες σκοτώνουν από μηδέν έως 20, 50, άντε 300 άτομα. Τα όπλα μαζικής καταστροφής σκοτώνουν πολλές χιλιάδες, ή και δεκάδες χιλιάδες, ή και εκατομμύρια το καθένα. Και καθιστούν το περιβάλλον μη βιώσιμο.

Απλά, δεν μπορεί η διεθνής κοινότητα να "εμπιστευθεί" ότι μικρά δικτατορικά (αριστερά ή δεξιά, ή θρησκευτικά [ιδίως θρησκευτικά]) καθεστώτα θα αποφύγουν στην μακρά πνοή την χρήση όπλων μαζικής καταστροφής όπως τα απέφυγαν οι υπερδυνάμεις στον ψυχρό πόλεμο.

Είναι τόσο απλό:

Άλλο να ελέγχει τέτοια όπλα η Ουάσιγκτον και η Μόσχα, το Νέο Δελχί, το Ισλαμαμπάντ ή το Τελ Αβίβ, ή το Λονδίνο ή το Παρίσι, και άλλο να τα ελέγχει ο κάθε δικτατορίσκος και ο κάθε ανεγκέφαλος φανατικός όχλος που ρίχνει τον κάθε δικτατορίσκο στο όνομα κάποιου τιμωρού θεού.

Όταν ο τσίπρας λέει ότι θα κάνει στάση πληρωμών αλλά θα μείνει στην Ευρωζώνη, οι περισσότεροι (ιδίως οι εκτός Ελλάδας) έχουν την στοιχειώδη λογική να του δώσουν δυό μούντζες γελώντας και να του πούνε να πάει σπιτάκι του. Όταν όμως οι ΗΠΑ λένε ότι πρέπει να επέμβουν στην οποιαδήποτε Συρία για ανθρωπιστικούς λόγους και κόκκινες γραμμές γιατί άραγε δεν υπάρχει η στοιχειώδης λογική να καταλάβουν οι διανοούμενοι ότι ο "ανθρωπισμός" και οι "κόκκινες γραμμές", στην πραγματικότητα, αναφέρονται όχι στους κατοίκους της εκάστοτε Συρίας αλλά την ασφάλεια του υπόλοιπου κόσμου αργότερα, σε περίπτωση που η εκάστοτε Συρία δεν αναχαιτιστεί από τον δρόμο της χρήσης των όπλων που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν κατά τον ψυχρό πόλεμο (στην προκειμένη περίπτωση χημικά). Πέφτουν όμως τώρα αυτά τα όπλα στην δικαιοδοσία του κάθε φανατικού που θέλει να επιβληθεί και να τιμωρήσει εκείνους που δεν είναι ομοϊδεάτες;

Δεν είναι θέμα τιμωρίας της Συρίας, ούτε βοήθειας για τους κατοίκους της Συρίας. Είναι μια πάλη να κρατηθούν μακριά από ασταθή, ανεύθυνα χέρια και μυαλά τα όπλα που μπορούν να καταστρέψουν αργότερα τους υπόλοιπους από εμάς. Άμα τα έχει και τα χρησιμοποιεί σήμερα ένας, αύριο θα γίνουν τρεις και μεθαύριο δεκατρείς. Είναι πραγματικά απλό.

Ότι και να κάνει ο Ομπάμα, ότι και να αποφασίσει, χάνει για άλφα ή βήτα, ή γάμα λόγο, πραγματικά ή ηθικά. Δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση λύση με την οποία να κερδίζει κανείς. Ιδίως για τον Ομπάμα. 

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να κρατηθεί όσο μακριά στο μέλλον όσο γίνεται η τελικά αναπόφευκτη πιθανότητα του να έχει ο κάθε φανατικός ή ο κάθε δικτάτορας στα χέρια του την δύναμη να σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες από εμάς όποτε του καπνίσει.

υγ. Φεύγουμε Σάββατο, και τα λέμε πάλι από Τετάρτη...

Παρελθόν

Οπωσδήποτε ζούμε σε επικίνδυνους καιρούς. Το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν είναι καν παρελθόν (όπως είχε γράψει ο Γουίλλιαμ Φώλκνερ στο Ρέκβιεμ για μια καλόγρια). Και το παρελθόν είναι πολύ ζωντανό σε έναν πόλεμο που δεν έληξε ποτέ επισήμως -παρά διακόπηκε σαν ανακωχή, στην Κορέα. Ίσως εκεί, σύντομα να δούμε πυρηνικές εκρήξεις, τακτικών αντί στρατηγικών κεφαλών, για να θυμηθεί ο κόσμος πόσο χειρότερη θα μπορούσε να ήταν η ζωή -και να το βουλώσει για την κρίση.

Ο Τζων Λένον είχε πει "για σκέψου αν κάποιος άρχιζε ένα πόλεμο και δεν ερχόταν κανείς να πολεμήσει" (what if they gave a war and nobody came). Πράγμα που εμένα μου λέει ότι μόνο η αλαφροΐσκιωτη άβουλη ταλάντευση των όχλων επιτρέπει στην ιστορία να συμβεί όπως την θέλουν οι λίγοι αντί για το πως την ονειρεύεται το κάθε από τα  άτομα που αποτελούν στο σύνολό τους τον όχλο.

Το πρόβλημα είναι ότι η δομή του διεθνούς οικονομικού συστήματος καταρρέει και κανείς δεν είναι περισσότερο πανικοβλημένος από εκείνους που έχουν τα περισσότερα. Ο μπαλαντέρ όμως είναι στα χέρια του όχλου: Στην Ουγγαρία επιστρέφουν μέρες ναζιστικές. Στην Ελλάδα κραυγάζουν αδελφική αλληλεγγύη με το πλυντήριο χρημάτων της Ρώσικης μαφίας. Στην Ιταλία ξαναψηφίζουν τον Μπερλουσκόνι με 26%. Και στην Βόρειο Κορέα, ένας νέος και αδοκίμαστος ηγέτης πρέπει να θεμελιώσει την πυγμή του και ταυτόχρονα να δώσει άλλοθι στους σκλάβους του για την δυστυχία τους.

Και κάθε μία ώρα, τα εργοστάσια του πλανήτη μολύνουν το περιβάλλον περισσότερο από όσο ιδιώτες μπορούν να σώσουν ανακυκλώνοντας και καθαρίζοντας μια ζωή.

Όμως το παρελθόν των χοντρών αγελάδων είναι νεκρό και δεν πρόκειται να ξανάρθει. Όχι γιατί αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα του Φώλκνερ, αλλά γιατί ποτέ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα: ήταν μια φαντασίωση που μαστούρωσε δυό γενιές.

Σε άλλα νέα, ακόμα περισσότεροι Συριζαίοι αναρωτιούνται τι συνέβη καθώς ο τσίπρας ανακάλυψε την λέξη "αποφύγουμε" και άλλαξε την ρητορική από το να "καταργήσει" το μνημόνια στο να το "αποφύγει". Έρεε κούνια που κουνάει τον όχλο...

Πόλεμος

Ο πόλεμος ήταν, είναι και θα είναι το κατ' εξοχήν επίτευγμα της ράτσας των ανθρώπων, του homo sapiens, και κοιτώντας την ιστορία του είδους θα σκεφτόταν, οποιοσδήποτε πολιτισμός μας μελετούσε στα αρχεία της Γαλακτικής Εγκυκλοπαίδειας,  ότι όλα μας τα επιτεύγματα του πνεύματος, της ειρήνης και της επιστήμης των ανθρώπων είναι παράγωγα, συνέπεια, ή έκφραση, της θεμελιωδώς βασικής φύσης μας του διχασμού και του αγώνα υπερίσχυσης, αντί της ενοποίησης και του αγώνα κοινής αναρρίχησης.

Ο πόλεμος πάντα είχε στον πυρήνα του κίνητρα και στόχους χρηματικά, μια που το χρήμα ήταν και η πρώτη εφεύρεση της ανθρώπινης κοινωνίας από τον καιρό της Μεσοποταμίας. Αλλά διεξαγόταν πάντα με στρατούς και όπλα. Για να μαζευτεί ο στρατός χρειαζόταν να δοθεί κάποιο εκάστοτε κίνητρο φαντασιακό, συνήθως θρησκευτικό ή "πατριωτικό". Και η επιστήμη επιστρατευόταν να δημιουργήσει όλο και πιο αποτελεσματικά και φονικά όπλα για να τα χρησιμοποιήσει ο στρατός.

Όμως η πρόοδος έφερε όπλα που αν ποτέ χρησιμοποιούνταν δεν θα υπήρχαν ούτε νικητές ούτε νικημένοι, ούτε καν άνθρωποι θα είχαν απομείνει μετά την χρήση τους, ή και μια πέτρα να στέκεται πάνω σε άλλη.

Και η πρόοδος έφερε την τελειοποίηση του χρηματικού συστήματος θεμελιωμένου σε μια παγκόσμια υποδομή αγοράς κινούμενη από την ζήτηση των ονείρων που πουλούσαν οι παραγωγοί στους δουλοπάροικους.

Ο τελευταίος πόλεμος του δυτικού κόσμου που έγινε με όπλα έγινε την δεκαετία του 1980, μεταξύ καπιταλισμού και κομουνισμού. Και ήταν ο πρώτος πόλεμος με όπλα, όπου τα όπλα δεν χρησιμοποιήθηκαν αλλά απλά αναφέρθηκαν σαν απειλή -και καθώς η ΕΣΣΔ ξόδευε χρήματα για να φτάσει την τεχνολογία του Πολέμου των Άστρων που απειλούσαν πως έχτιζαν οι ΗΠΑ του Ρέγκαν, χρεοκόπησε, και η δικτατορία του σοσιαλισμού έχασε τον πόλεμο.

Ο τελευταίος πόλεμος με όπλα βρήκε νικητή τον καπιταλισμό.

Το κλειδί της επιτυχούς διεξαγωγής των σημερινών πολέμων είναι το ότι οι μάζες, ο όχλος, δεν αντιλαμβάνονται πλέον τον πόλεμο ο οποίος διεξάγεται αναίμακτα, με όπλο την άγνοια του όχλου και σκοπό την οικονομική επιβίωση του ισχυρότερου. Είναι ο τέλειος πόλεμος, γιατί όποιος δεν πιστεύει απόλυτα στην ισχύ του χρήματος δεν μπορεί να τον κερδίσει. Η μόνη απόδραση είναι δυνατή για εκείνους που θα μπορούσαν πραγματικά, μα πραγματικά, να αποδώσουν στο χρήμα αξία μηδενική, αφοπλίζοντας έτσι τους ισχυρούς, αφήνοντας τους γυμνούς, γδυμένους από τα καινούργια ρούχα του βασιλιά. Οι λίγοι που θα το προσπαθήσουν αυτό όμως, θα μειώσουν τους αριθμούς τους ακόμα περισσότερο όταν η πλειοψηφία τους πιστέψει ότι η ζωή με χρηματική αξία μηδενική είναι μια αδύνατη ουτοπία.

Τα τελευταία 50 χρόνια είδαν την υπέρτατη τελειοποίηση των μεθόδων του πολέμου και την εξειδίκευση των δούλων από δουλοπάροικους σε καταναλωτικές μάζες θρεφόμενες από την φαντασιακή εικόνα του τι πιστεύουν ότι χρειάζονται και κινητοποιούμενοι από φαντάσματα του χτες τους όπως θρησκείες, φιλοσοφίες, και εκείνη η υπέρτατη των φαντασιώσεων: ο "πατριωτισμός".

Γιατί έβαλα τον "πατριωτισμό" σε εισαγωγικά; Επειδή δεν έχει απόλυτη τιμή. Τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η λέξη αυτή; την πατρίδα; και τι είναι η πατρίδα; Εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα. Είναι η Αθήνα πατρίδα μου, ή ένα συγκεκριμένο προάστιο; Είναι πατρίδα μου η Αττική, ή η Ελλάδα; Ποιά Ελλάδα; των συνόρων του 1828, του 1919; του 1923 ή του 1946; Είναι πατρίδα μου η Ευρώπη, ή η Γη; Μήπως η πατρίδα συνεπάγεται ανθρώπους που μιλάνε την ίδια γλώσσα με εμένα, ή που πιστεύουν στην ίδια θρησκεία με εμένα, η που πιστεύουν τις ίδιες φιλοσοφίες με εμένα, ή έχουν το ίδιο χρώμα δέρματος; Αυτοί όμως οι προσδιορισμοί δεν είναι πλέον γεωγραφικοί γιατί υπάρχουν τόσοι έξω από την Ελλάδα που είναι Έλληνες, ή που είναι ορθόδοξοι χωρίς να είναι Έλληνες, ή που μιλάνε Ελληνικά χωρίς να πιστεύουν σε θεό... Που είναι η πατρίδα, ποιά ακριβώς είναι, εκτός από μια αόριστη ιδέα; έχει να κάνει μήπως με κοινή ιστορία, η οποία περιπλέκει τα πράγματα ακόμη περισσότερο από την γεωγραφία, την γλώσσα και την πίστη;



 

Η πατρίδα είναι μια έννοια τόσο αόριστη και συνάμα τόσο ζωντανή και δυνατή μέσα στον καθένα, διαφορετική για τον καθένα, που το όποιο παράγωγο της έννοιας αυτής είναι καταδικασμένο να αναπαράγει εκείνο μια έννοια αφαιρετική αντί για προσθετική: μια έννοια που χτίζει τοίχους αντί για γέφυρες. Θα ανακαλύψετε, αν κλείσετε τα μάτια σας ότι όταν γδύσουμε την λέξη "πατριωτισμός" και την βγάλουμε από τα εισαγωγικά, το μόνο που θα μείνει θα είναι ο ρατσισμός. Ο φασισμός. Ο Ναζισμός. Η αμορφωσιά της φανατικής πίστης σε κάτι αόριστο, μέσα από την άγνοια της δισδιάστατης μόρφωσης, όπου αξίες αποστηθίστηκαν αλλά δεν έγιναν κατανοητές.

Το τελευταίο οχυρό για την υπεράσπιση του "πατριωτισμού" είναι η ιστορία της πατρίδας. Η ταυτότητα την οποία ψάχνουν στο παρελθόν εκείνοι που δεν έχουν ταυτότητα στο παρών.

Αλλά, σε αυτό το σημείο εισάγουμε ένα καινούργιο σκεπτικό:

"Τα τέκνα βγαίνουν από τα σωθικά των γονιών τους, και έτσι πρέπει να τα αγαπάμε, είτε είναι καλά, είτε όχι, όπως αγαπάμε την ψυχή που μας δίνει ζωή. Είναι το καθήκον των γονιών να τα οδηγήσουν από τα πρώτα τους χρόνια στα μονοπάτια της αρετής, ώστε όταν μεγαλώσουν να είναι το πλήρωμα των γηρατειών των γονιών και δόξα στην αιωνιότητά τους"
(Μιγκέλ ντε Θερβαντεθ Σααβέντρα: Οι Περιπέτειες του Δον Κιχώτη)

Τα παιδιά καθορίζουν την αξία των γονιών.

Δεν είναι οι γονείς εκείνοι οι οποίοι καθορίζουν την αξία των παιδιών τους: οι γονείς τα αναθρέφουν, τα μεγαλώνουν, αλλά, στο τέλος, είναι τα παιδιά τα οποία με το ποιοί και ποιές είναι αποδίδουν την αξία που αξίζει στους γονείς τους.

Έχω λοιπόν ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων για όσους ξημεροβραδιάζονται απαγγέλλοντας τα ονόματα και τα επιτεύγματα των αρχαίων τους προγόνων, παριστάνοντας τα παιδιά του κλασσικού Ελληνιστικού πολιτισμού:

Οι αρχαίοι πρόγονοι δεν μπορούν να σας ντύσουν με την αξία τους. Είστε εσείς εκείνοι οι οποίοι αποδίδετε στους προγόνους σας την οποιαδήποτε αξία έχετε εσείς σήμερα. Δεν καταλαβαίνετε, άραγε, εσείς όσοι φαντασιώνεστε την άμεση σχέση σας με την Αρχαία Ελλάδα, ότι απλά εκχωρείτε στους προγόνους, τους οποίους σφετερίζεστε, την δική σας σημερινή μηδενική αξία, και όχι το αντίθετο; Ότι αξία και να έχει σήμερα η κοινωνία σας, αυτή η αξία αποδίδεται στους προγόνους σας. Όχι το αντίθετο.



Γιατί, εσείς, σήμερα, είστε ο μόνος λόγος για τον οποίον εκείνοι υπήρξαν.

Και ο "πατριωτισμός"; τα πιστεύω που οδηγούν στην έξαρση του εγωκεντρισμού και της διαφοροποίησης από τους άλλους; Τι έννοια έχει ο "πατριωτισμός";  Την απονομή της αξίας των προγόνων σας σε εσάς, στην έλλειψη δική σας αξίας , ή μήπως την επιβολή των αξιών σας στους άλλους. Ή μήπως στο τέλος τα πράγματα είναι πολύ απλούστερα και ο "πατριωτισμός" είναι το ναρκωτικό που η αμορφωσιά ποτίζει τις στρατιές για τον πόλεμο που συνεχίζεται με μόνο πιθανό νικητή, πάντα, τον χρηματικά ισχυρότερο;
.
Ο πόλεμος πάντα συνεχίζεται. Οι στρατιές του πολέμου είναι εκείνοι που ψάχνουν την αξία τους σε άλλους, ή στους νεκρούς, οπουδήποτε παρά μέσα στους ίδιους. Τα όπλα του πολέμου είναι τα φαντασιακά, ονειρικά επιχειρήματα, και λειτουργούν μόνο με αμορφωσιά και πτώχευση του πνεύματος.