Πίστη;

Τα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος κυριαρχούν στην μυθολογία της ανθρώπινης εξέλιξης. Δεν μπορούμε, πραγματικά, να την πούμε Ιστορία, μιά και η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Θα ήταν παιδαριώδες και αφελές να πούμε ότι γνωρίζουμε την Ιστορία όπως πράγματι συνέβη. Η μυθολογία που πιστεύουμε ως Ιστορία εστιάζει στα επιτεύγματα: την φιλοσοφία, το πολίτευμα, την τέχνη, τις νίκες του "σωστού" επί του "λανθασμένου".

Η επιτυχία της μυθολογίας έγκειται στην ανθρώπινη τάση, αλλά και ανάγκη, για Πίστη. Πίστη σε οτιδήποτε, ιδανικό ή άνθρωπο, το οποίο μας παρέχει αίσθηση ασφάλειας και αξίας.

Το ζητούμενο, το μόνο ζητούμενο, είναι κάποια διαβεβαίωση που θα καταλαγιάζει τον φόβο για το μέλλον. Η συνειδητοποίηση της ύπαρξης βρίσκεται πάντα στο παρελθόν. Η στιγμή που αρχίσατε να διαβάζετε αυτή την φράση είναι ήδη παρελθόν. Η στιγμή κατά την οποία εννοήσατε την προηγούμενη λέξη που διαβάσατε είναι ήδη παρελθόν. Δεν ξέρετε αν μέχρι να τελειώσετε να διαβάζετε την φράση αυτή θα έχει γίνει ένας σεισμός 8 ρίχτερ. Τώρα που τελειώσατε να διαβάζετε την φράση και δεν έγινε σεισμός, μπορείτε να ησυχάσετε.

Το μέλλον είναι άγνωστο μέχρι να γίνει παρελθόν. Που λοιπόν βρίσκεται το παρόν; Την στιγμή που συνειδητοποιείτε το παρόν, είναι ήδη παρελθόν. Το παρόν είναι μια διαχωριστική γραμμή και τίποτα άλλο. Η ύπαρξη πιστοποιείται όταν είναι συνειδητή, άρα, η ύπαρξη υπάρχει μόνο στο παρελθόν και έχει να κάνει με την αναμονή του μέλλοντος. Η διαχωριστική γραμμή "παρόν", που χωρίζει το μέλλον από το παρελθόν, είναι κάτι το άπιαστο. Μπορεί κανείς συνειδητά να το πλησιάσει πάρα πολύ, αλλά ποτέ δεν θα το πιάσει. Την στιγμή που θα το "πιάσει" είναι ήδη παρελθόν.

Σαν να οδηγείς ένα αυτοκίνητο χωρίς παράθυρα μπροστά. Μόνο παράθυρα πίσω. Και τα πλαϊνά παράθυρα είναι θαμπά. Ξέρεις ότι δεν τρακάρισες μόνο όσο το αυτοκίνητο προχωρεί, ποτέ όμως δεν ξέρεις αν πρόκειται να τρακάρεις το επόμενο δευτερόλεπτο.

Αυτή η αβεβαιότητα, αυτός ο φόβος, θα ήταν αδύνατο να βασταχτεί χωρίς να τρελαθεί κανείς --γι' αυτό είναι απαραίτητο να βρίσκει o άνθρωπος έναν τρόπο να προσθέτει κάποιον βαθμό σιγουριάς για το μέλλον. Συστήματα σκέψης με αιτιολογία στην αυθαίρετη μυθολογία του τι συνέβη στο παρελθόν. Πίστη. 

Για να είναι η Πίστη άτρωτη πρέπει να είναι καλά χτισμένη η μυθολογία. Τόσο ώστε να περνάει για "Ιστορία". Άσχετα όμως με οποιαδήποτε μυθολογία γεγονότων, ο μόνος τρόπος να καταλαγιάσει ο φόβος, λίγο, και η αβεβαιότητα, είναι κάτι που συνεπάγεται ότι κάποιος μπορεί να δει από τα μπροστινά παράθυρα του αυτοκινήτου, ή, ακόμα καλύτερα, να έχει προσχεδιάσει την πορεία του αυτοκινήτου. Τον λόγο ύπαρξης του αυτοκινήτου. Κάποιος ή κάτι πολύ ανώτερο από εμάς. Ο κατασκευαστής του αυτοκινήτου και του δρόμου. Θεός.

Λογικά θα μπορούσε η Πίστη να είναι πίστη στην ικανότητα του ανθρώπου χωρίς ανάγκη θεού, όμως, κάθε σύστημα που το προσπάθησε αυτό, όπως πχ., ο Κομουνισμός, όχι μόνο δεν μπόρεσε να σβήσει την ανάγκη για θρησκεία θεϊκή, αλλά στο τέλος, πάντα έσβησε το ίδιο, και, εκκλησίες που είχε γκρεμίσει ξαναχτίστηκαν.

Ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν άνθρωποι. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη κάτι περισσότερο από έναν άνθρωπο για να στερεοποιήσει την αξιολόγηση της Πίστης του. Έναν άνθρωπο-θεό. Όχι τον Βούδα που αν και πεφωτισμένος δεν ήταν θεός. Κάποιον άνθρωπο που να είναι και θεός. Δύο διαφορετικά πράγματα και την ίδια στιγμή Ένα. Ο Χριστός, ας πούμε. Και πράγματι, ο Χριστιανισμός βγαίνει πρώτο κόμμα στην ανθρωπότητα, όχι όμως με αυτοδυναμία.

Οι εκτός πρώτου κόμματος, τα άλλα κόμματα, στην προσπάθειά τους να ρίξουν νερό στο κρασί των οπαδών του πρώτου κόμματος, επιτίθενται στο κεντρικό "πρόσωπο" προσπαθώντας να αποδείξουν ότι η μυθολογία δεν είναι παρά μόνο αυτό: μυθολογία.

Παραδείγματος χάριν, ένα καινούργιο βιβλίο που προσπαθεί να αποδείξει ότι o Ιησούς από την Ναζαρέτ δεν ήταν Ιστορικό πρόσωπο. Ότι δεν υπήρξε.

Ενώ τέτοιες προσπάθειες έχουν αγνά κίνητρα (όπως οι περισσότερες προσπάθειες), δυστυχώς χάνουν το νόημα και το κάνουν δισδιάστατο. Τι σημασία έχει αν υπήρξε ή όχι αυτός ο άνθρωπος. Σημασία δεν έχει ο άνθρωπος αλλά οι ιδέες που του αποδόθηκαν. Και να αποδείξει κανείς τετελεσμένα και αναμφίβολα ότι δεν υπήρξε Ιησούς, η απάντηση θα είναι ότι αυτό που έχει σημασία είναι ο συμβολισμός του ανθρώπου στον οποίον αποδίδονται οι ιδέες. Και να μην έχει υπάρξει ο Ιησούς, αυτό, στην τελική, δεν καταρρίπτει τις ιδέες που είναι στο κέντρο του Χριστιανισμού.

Αυτό που θα ήταν ευκολότερο αλλά και πιο σημαντικό να αποδειχθεί, είναι ότι δεν υπάρχει πια Χριστιανισμός. Ότι ο πραγματικός Χριστιανισμός μετάλλαξε κάπου μεταξύ του τρίτου και τέταρτου αιώνα της κοινής εποχής. Η στιγμή που γράφτηκε το Πιστεύω στην Νίκαια το 325 της Κοινής Εποχής, το κίνημα που είχε ξεκινήσει στην Γαλιλαία και την  Ιουδαία τρεις αιώνες νωρίτερα, είχε πια σβήσει, καθώς η κυβέρνηση, το κράτος το χρησιμοποίησε πια σαν brand. Όπως και με τον Μαρξισμό, και τον Μαρξισμό-Λενινισμό, το κόμμα του Ιησού, υπήρξε-δεν-υπήρξε ο ίδιος, χρειαζόταν σφραγίδα θεϊκή για να επιβιώσει. Στην περίπτωση του Κομουνισμού η σφραγίδα αποκλειόταν από το δόγμα του. Στην περίπτωση του Χριστιανισμού, η σφραγίδα δόθηκε στην Νίκαια, έχοντας όμως εντελώς αλλάξει τα πάντα όσον αφορούσε τις αρχικές διδαχές. Η ιστορία του Χριστιανισμού είναι κάτι σαν, ας πούμε, μετά τον Μαρξ τον δέκατο ένατο αιώνα, και τον Κομουνισμό τον εικοστό αιώνα, έρθει κάποιος τον εικοστό τρίτο αιώνα και πει ότι ο Μαρξ ήταν άνθρωπος-θεός.

Μετά, επί δύο χιλιάδες χρόνια, το 50% των ανθρώπων πιστεύει στον Κομουνισμό. Τότε, το έτος 4000 δεν θα έχει πια σημασία αν υπήρξε ο άνθρωπος Μαρξ, μια που υπήρξε ο Λένιν --ο οποίος Λένιν ήταν για τον Μαρξ ότι ήταν ο Παύλος για τον Ιησού.

Δεν μπορείς να σβήσεις μια πίστη λέγοντας ότι δεν υπήρξε, ιστορικά, ο άνθρωπος στον οποίον αποδίδονται οι ιδέες της. Μπορείς όμως να κάνεις λίγο θόρυβο προτείνοντας ότι ο Χριστιανισμός και ο Κομουνισμός είναι το ίδιο πράγμα, επιτιθέμενος έτσι και κατά της οργανωμένης εκκλησίας αλλά και κατά της κεντρικής επιτροπής του κόμματος. Κατά του εσωτερικού κύκλου όπου βρίσκεται η δύναμις και από όπου κατευθύνονται οι οπαδοί και όπου καταλήγουν τα λεφτά.

Την στιγμή που οποιαδήποτε ιδέα οργανώνεται σε δόγμα με κρατική δομή και νόμους, και πουγκί, και "εσωτερικό κύκλο", περνάει στην σφαίρα της μυθολογίας και ποντάρει για την επιβολή της στην ανάγκη των ανθρώπων να πιστεύουν σε κάτι που θα εξασφαλίσει κάποια σιγουριά για το μέλλον --για την κατοχύρωση του οποίου είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν αδρά.

Με προτίμηση να γίνουν οι τελευταίοι πρώτοι, να είναι οι πτωχοί μακάριοι (ιδίως ρίχνοντας από τα βάθρα τους τους πλούσιους) και με ιδιαίτερη προτίμηση στην ζωή μετά θάνατο: Το τέλειο οξύμωρο.

"Πιστεύω..."

Το περίεργο με τους ανθρώπους δεν είναι ότι έχουν σκαρφιστεί τόσα διαφορετικά πράγματα στα οποία να πιστεύουν. Το ίδιο είδος ζώου αλλά, τόσα διαφορετικά Πιστεύω, τόσες διαφορετικές ιδέες. Φαίνεται τα Πιστεύω να ακολουθούν γεωγραφικές περιοχές, ή φυλές, ή κοινωνίες, ή τίποτα από τα παραπάνω. Άλλοι άνθρωποι πιστεύουν "χαλαρά", άλλοι φανατικά... Άλλοι είναι φανατικοί για το ότι υπάρχει "κάτι" και άλλοι είναι φανατικοί για το ότι δεν "υπάρχει" τίποτα (στο οποίο να πιστεύει κανείς --και πιστεύουν αυτό [το τίποτα --εξ' ίσου φανατικά]).

Το περίεργο με τους ανθρώπους δεν είναι ότι θέλουν να είναι ελεύθεροι, ο καθένας, να πιστεύουν ότι θέλουν, ούτε ότι θέλουν να μαζεύονται σε μία γεωγραφική περιοχή να πιστεύουν στο ίδιο πράμα όλοι μαζί.



Το περίεργο με τους ανθρώπους είναι ότι οι περισσότεροι θέλουν σώνει και καλά να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν το ίδιο πράμα με 'κείνους.

Όλοι οι πόλεμοι για μια ιδέα πολεμήθηκαν...

Μερικοί που πιστεύουν στο χρήμα βάζουν τους πολλούς να πολεμάνε, να σκοτώνουν και να σκοτώνονται για κάποιον θεό, ή ιδανικό, ιδέα, πολιτική, ή, ότι "πουλάει" στον εκάστοτε όχλο. Ανέκαθεν.

Το "πεζικό", άλλωστε, στα Αγγλικά (infantry) και άλλες γλώσσες που έχουν κάποια σχέση με τα Λατινικά, ονομάζεται έτσι (από την λέξη infans) για τα μικρά παιδιά που βάζανε μπροστά-μπροστά στην μάχη να σκοτωθούνε πρώτα ώστε να προστατεύονται οι πιο έμπειροι ενήλικες πολεμιστάδες (οι οποίοι την είχανε γλυτώσει όταν ήταν οι ίδιοι μικρά παιδιά...)

Μόνο που τώρα, βάζοντας μπροστά τα παιδιά, δεν προστατεύονται απλά οι ενήλικες, αλλά γεμίζει και φωτογραφίες το ίντερνετ (κλαίει ο απέναντι όχλος και αγιάζει ο σκοπός).

Σκέφτηκε κανείς ότι τα παιδιά της Γκάζας είναι το infantry του Ισλάμ;

Τι θα γινότανε αν κάποιοι πρόσφεραν έναν πόλεμο και δεν ερχόταν κανείς να πολεμήσει;
(Τζων Λένον)

Εκείνοι που προσφέρουν τον κάθε πόλεμο (οι βασιλιάδες και οι παπάδες των σταυροφόρων, ας πούμε, ή οι ηγέτες και αϊατολάδες των τζιχαδιστών) ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, τι θέλουν και σε τι αποβλέπουν. Και, στηρίζονται στην μανία των καθημερινών "θυμάτων" τα οποία έχουν σώνει και καλά την ανάγκη να κάνουν όλους τους άλλους να πιστεύουν το ίδιο πράμα που πιστεύουν οι ίδιοι, κι' ας δολοφονήσουν άλλους κι' ας πεθάνουν οι ίδιοι γι' αυτόν τον σκοπό.

Όταν δέχεσαι να δολοφονήσεις και να πεθάνεις για να επιβάλει η ομάδα σου σε κάποιαν άλλη ομάδα να πιστεύει το ίδιο με εσένα, κάτι δεν πάει καλά και θα ήταν ενδιαφέρον να σκεφτούμε τι. Τι είναι αυτό που σε κάνει να διαλέγεις να πεθάνεις για να πιστέψουν οι άλλοι στο ίδιο πράμα που πίστευες κι' εσύ πριν γίνεις οσιομάρτυρας;

Εκ πρώτης όψεως, ίσως, η ανταμοιβή: αιώνια ειρήνη παίζοντας μία χρυσή άρπα στην αγκαλιά ενός Εβραίου από την Ναζαρέτ, ή, ακόμα πιο εντυπωσιακό, μιά αιωνιότητα με πολλές παρθένες (τα ιερά βιβλία και οι ιερωμένοι δεν συμφωνούν ως προς τον αριθμό των παρθένων και δεν διευκρινίζεται η περίπτωση του να είναι γυναίκα η θανούσα -σκέφτομαι τις γυναίκες βομβίστριες αυτοκτονίας). Ή το να επιστρέψεις πάραυτα στην ζωή σαν κάτι καλύτερο από αυτό που ήσουν πριν τα κακαρώσεις (να σκοτώσεις τους άρχοντες μπας και γυρίσεις εσύ άρχοντας στην επόμενη ζωή --ή τουλάχιστον, να γίνουν άρχοντες εκείνοι που σου πουλήσανε την ιδέα) . Κλπ...

Όμως, κάτι μου λέει πως στο βάθος δεν είναι η αναμονή ανταμοιβής που κάνει τον κόσμο να σκοτώνει και να σκοτώνεται για να αλλαξοπιστήσουν οι άλλοι. Κάτι μου λέει ότι ο λόγος είναι πιο πεζός και πιο ανθρώπινος. Επιλέγοντας να δολοφονήσει άλλους, και επιλέγοντας την ύψιστη των θυσιών για το Πιστεύω του, κάποιος, πεθαίνει προσπαθώντας να αποδείξει στον εαυτό του ότι είχε δίκιο σ' αυτά που πίστευε (με το να εξουδετερώσει άλλες απόψεις να μην υπάρχουν και τον δελεάζουν, και να βλέπει όλους να πιστεύουν το ίδιο, άρα το σωστό [;]). Γιατί, αν δεν είχε δίκιο σ' αυτά που πίστευε, τότε, τι αξία θα είχε η ζωή του;

...διότι, βεβαίως, όσον αφορά το ανθρώπινο ζώο, η αξία στην ζωή, για πολλούς που δεν είναι άρχοντες, δεν βρίσκεται στην ίδια την ύπαρξη, αλλά στο τι πιστεύει κανείς ως αλήθεια για το από που ξεφύτρωσε η ύπαρξη (και πως να την κουμαντάρουμε).

Οι μη έχοντες χρήματα και αρχοντιλίκια έχουν ιδέες και ιδανικά...
Κάπως έτσι;
(Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε από/για τους φτωχούς, και το Ισλάμ, μεταξύ των νομάδων της ερήμου, από/για τους φτωχότερους. Και από 'κει φτάσαμε στους μεγάλους καθεδρικούς ναούς και στα αριστουργήματα-τζαμιά, με εμβλήματα κεντημένα στα ρούχα του κάθε βασιλιά)

Εγώ πάλι που ούτε χρήματα ούτε αρχοντιλίκια έχω... ποσώς με ενδιαφέρει αν πιστεύουν οι άλλοι τα ίδια με 'μένα, πόσο μάλλον να σκοτώσω και να σκοτωθώ για να αποδείξω ότι έχω δίκιο... Θα μου πείτε, γράφω αυτό το μπλογκ. Νάτα τα κουμπιά της δόλιας της Αλέξαινας...

(ο νέος Χριστιανισμός)

Μεγαλόχαρη

"Τζένη, δεν ξέρω αν η μαμά είχε δίκιο, ή αν έχει δίκιο ο υπολοχαγός Νταν. Δεν ξέρω αν ο καθένας μας έχει ένα πεπρωμένο, ή αν όλοι μας περιφερόμαστε τυχαία με το αεράκι, αλλά, νομίζω, ίσως να είναι και τα δύο. Ίσως και τα δύο να συμβαίνουν την ίδια στιγμή."

(αυτά έλεγε ο Φόρεστ Γκαμπ καθώς μιλούσε στον τάφο της Τζένης)

Ίσως έχει δίκιο... ίσως να συμβαίνουν και τα δύο την ίδια στιγμή, γιατί, αν και τα πάντα προκαθορίζονται σαν αλυσιδωτά αποτελέσματα αλληλεπιδράσεων κάθε άτομου της ύλης του σύμπαντος, ο άπειρος βαθμός λεπτομέρειας και οι άπειρες πιθανότητες συνδυασμών του ρου της ύλης στον χρόνο όχι μόνο φαίνονται σαν να είναι τυχαία αλλά και είναι αδύνατο να προυπολογισθούν ακόμα και από το μεγαλύτερο και δυνατότερο υπολογιστή του πιο προηγμένου πολιτισμού...

Ο άνθρωπος δεν αντέχει την απογοήτευση και άσκοπη ύπαρξη του τυχαίου, γι' αυτό και δημιούργησε ποίηση η οποία ασπάστηκε το ανθρώπινα νοητό μεγαλείο του πεπρωμένου. Το πεπρωμένο βέβαια συνεπάγεται την ανάγκη να υπάρξει κάποιος που θα το γράψει... Ο θεός του κάθε πολιτισμού και του κάθε ανθρώπου εκπλήρωσε την ανάγκη του να υπάρχει πεπρωμένο, κανόνες, νόμοι υπεράνω των ανθρώπινων... Ανθρώπινα νοητή τάξη στο σύμπαν. Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, ή να δημιουργήσει, χωρίς αυτό. Δεν έχει, συλλογικά, την βιολογική δυνατότητα.

Και εκεί που σφάλουν οι μαραμένοι διανοούμενοι είναι ότι επιτίθενται στην ύπαρξη θεού, ίσως μέσα από τα καμώματα μερικών από τους "αντιπροσώπους" του, χωρίς να πιάνουν το θεμελειώδες νόημα.

Το νόημα δεν είναι η ύπαρξη θεού, αλλά, η εγκαθίδρυση Πίστης. Μιας Πίστης προσωπικής που δίνει την δύναμη στον κάθε άνθρωπο να προχωρά.

Όταν, ένας απλός άνθρωπος βρίσκει την δύναμη να πάει στα γόνατα από το λιμάνι στην εκκλησία, την δύναμη αυτή δεν την βρίσκει σε κάποιον θεό αλλά στην Πίστη. Στο Θείο.

Η δύναμη αυτή δεν μπορεί να πηγάσει από το ανθρώπινα δημιουργημένο ή κοιτώντας κανέναν, έναν, άνθρωπο --πολιτικό, επιστήμονα, φιλόσοφο, ή τσαρλατάνο. Πηγάζει από Εκείνο στο οποίο ο άνθρωπος έδωσε υφή και πλαίσιο υπεράνθρωπο: τον απαραίτητο για την ανθρώπινη καρδιά γονιό του τι βλέπουμε γύρω μας και την βοήθεια που η Πίστη λέει πως ο γονιός θα δώσει.

Η πρώτη και η τελευταία λέξη που θα πούμε ίσως να είναι "μάνα", αλλά, και ενδιάμεσα ο καθένας βρίσκει Πίστη σε κάποια "μητέρα". Το Θείο δεν έχει γένος. [εκτός από καμιά φορά όταν γονείς άφησαν τραύματα αντί για αγάπη και ο άνθρωπος δεν ελπίζει σε τίποτα και πιστεύει στο μηδέν]

Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι (ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο) η κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας. Η πραγματική Ελλάδα, η σημερινή έχει τις ρίζες της και το DNA της στην Ρωμιοσύνη. Τη Ρωμιοσύνη της αυτοκρατορίας των Ρωμαίων του Κωνσταντίνου, ξεκινώντας από την Νίκαια της Βιθυνίας... Του Θεοδόσιου, του Ιουστινιανού, και του Ηράκλειου που από Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, παίρνοντας τον τίτλο του άρχοντα της Περσίας, έγινε ο Βασιλιάς των Ρωμιών.

Η Ρωμιοσύνη, και η Πίστη των Ρωμιών είναι αυτή που μας έφερε και περάσαμε όλους αυτούς τους αιώνες με τα καλά μας και τα στραβά μας και τα ανάποδά μας... αλλά μόνο αυτή η Πίστη, αυτή η δύναμη, μπορεί, ίσως, να μας βγάλει και απ' τον σημερινό τον κυκεώνα.

Ο έβδομος τάφος έξω από το ιερό είναι ο προ-προ-προ-παππούς μου.
Ο εγγονός του πήγε στον Πειραιά και παντρεύτηκε Παπαλέξη από την Ύδρα, και έκαναν την γιαγιά μου.
Την ίδια γενιά, ο Κουλουμόπουλος από την Αθήνα παντρεύτηκε Κοκονέζη, πάλι από την Ύδρα, και έκαναν τον παππού μου.
Κουλουμόπουλος και Καλαύρια κάναν την μάνα μου...
Κι εγώ στην Τήνο πέρασα μια "ζωή".
Στην Μεγαλόχαρη βαφτίστηκα κι εκεί βαφτίστηκε κι ο γιός μου.
Δέκα χρονών ο Κώστας έκανε και μια λειτουργία σαν παπαδάκι στην Μεγαλόχαρη, μια που ήδη ήταν παπαδάκι στον Ευαγγελισμό στο Μπρόκτον της Μασαχουσέτης.
Και σκαρφάλωσε κι ο γιός μου το καμπαναριό όπως το σκατφάλωνα κι εγώ παιδί --εγώ που είμαι απ' την Αθήνα και τον Πειραιά, την Ύδρα, την Πόλη, τ' Αϊβαλί, την Αδριανούπολη, την Βάκραινα της Λάρισας, και την Τήνο.

Κι εγώ, κι εκείνος, και η Μαργαρίτα, έχουμε την ίδια γεύση της Ρωμιοσύνης όταν μεταλαμβάνουμε την παράδοση η οποία μπορεί να δώσει μέλλον και ζωή σε μια ολόκληρη κοινωνία, πέρα από τα πολιτικά, πέρα από το ποιός έχει ή δεν έχει... Έχουμε όλοι παράδοση, την ίδια παράδοση. Την Ρωμιοσύνη.

Tradition! ...που τραγουδάει και ο Τέβιε στον Βιολιστή στη Στέγη. Κι όπως εξηγεί ο Τέβιε, η παράδοση είναι ισορροπία δύσκολη γιατί ο βιολιστής που παίζει τους σκοπούς εύθυμους και θλιμμένους της παράδοσης πρέπει να προσέχει κιόλας μη γλιστρήσει και πέσει απ' την στέγη...

Φεύγουμε για το χωριουδάκι μας. Το κομπιούτερ συνδέεται πάλι Κυριακή, Δευτέρα...

Γουρουνοπατέρας

Ο κόσμος είναι επίπεδος. Ένας τεράστιος δίσκος ακουμπισμένος στις πλάτες τεσσάρων γιγαντιαίων ελεφάντων που στέκονται στο καβούκι μιας μεγάλης χελώνας καθώς εκείνη πετά νωχελικά, χωρίς αφετηρία ή προορισμό, στο σύμπαν. Είναι ο Δισκόκοσμος του Άγγλου συγγραφέα Τέρυ Πράτσετ, που μοιάζει μυστηριωδώς με τον δικό μας. Ο οποίος, δικός μας κόσμος, είναι επίσης επίπεδος για όσους παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά.

Κάθε 25 Δεκεμβρίου είναι η Μέρα του Χοίρου, γιατί κάθε παραμονή, 24 Δεκεμβρίου, το βράδυ της Χοιροαναμονής, ο Γουρουνοπατέρας, χοντρός, πρόσχαρος, ντυμένος στα κόκκινα, πετά με το έλκηθρο του που το τραβάν 8 γουρούνια, και κατεβαίνει στην καμινάδα κάθε σπιτιού που πιστεύει σ' αυτόν, αφήνοντας δώρα για τα παιδιά που του έγραψαν τις επιθυμίες τους και άφησαν ένα ποτήρι γάλα, και κουλουράκια, για να τον ευχαριστήσουν.

Αλλά φέτος κάτι τρομερό συμβαίνει. Οι Ελεγκτές αποφάσισαν να εξαλείψουν τον Γουρουνοπατέρα επειδή δεν ταιριάζει στην άποψη που έχουν για το σύμπαν. 

Ανέθεσαν την δουλειά σε έναν πληρωμένο δολοφώνο. Τον καλύτερο της Συντεχνίας Δολοφόνων, τον κύριο Ώρατσαγιού. Εκείνος ξέρει ότι για να εξαλείψει τον Γουρουνοπατέρα και να εκπληρώσει το συμβόλαιό του πρέπει να εξουσιάσει τον νου και την καρδιά όλων ώστε να σταματήσουν να πιστεύουν. Και όταν σταματήσουν να πιστεύουν ο Γουρουνοπετέρας δεν θα υπάρχει πια.

Ο Θάνατος όμως κάτι υποψιάζεται. Κοιτάζει όλες τις κλεψύδρες και βλέπει ότι όλα στον κόσμο είναι ακόμη σωστά, αλλά δεν πείθεται. Πηγαίνει στην αίθουσα των μυθικών προσώπων και εξετάζει τις κλεψύδρες εκεί. Η άμμος στην κλεψύδρα του Γουρουνοπατέρα έχει σχεδόν τελειώσει. Καταλαβαίνει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα και εξηγεί στον βοηθό του τον Άλμπερτ ότι αν ο Γουρουνοπατέρας πεθάνει τότε ο ήλιος δεν θα σηκωθεί πάνω από τον δισκόκοσμο και δεν θα υπάρξει επόμενο πρωί.

Ο θάνατος αφήνει στην άκρη το δρεπάνι του, αλλάζει τον μαύρο μανδύα του με έναν κόκκινο, και με τον βοηθό του, τον Άλμπερτ, αναλαμβάνουν τα καθήκοντα του Γουρουνοπατέρα, πετώντας πάνω από τον δισκόκοσμο με το έλκυθρο του Γουρουνοπατέρα, ανεβοκατεβαίνοντας εκατομμύρια καμινάδες.

Εν τω μεταξύ η εγγονή του Θανάτου, η Σούζαν, προσπαθεί να εξιχνιάσει το μυστήριο, να βρει και να σώσει τον πραγματικό Γουρουνοπατέρα πριν είναι αργά.

Ο Θάνατος έχει πάρει την δουλειά του πολύ σοβαρά μέχρι που έμαθε να γελάει με στόμφο και χαρά, Χο! Χο! Χο! σαν τον Γουρουνοπατέρα. Κάθεται για λίγο και σε ένα μεγάλο κατάστημα στο κέντρο την μεγαλύτερης πόλης του Δισκόκοσμου και ακούει τις επιθυμίες των παιδιών δίνοντας τους τα δώρα που ζητάνε. Όταν μια μητέρα λέει ότι δεν έχει λεφτά να πληρώσει το ακριβό τραινάκι που ήθελε το παιδί της, ο "Γουρουνοπατέρας" που στην πραγματικότητα είναι ο Θάνατος που εκετελεί τα χρέη του Γουρουνοπατέρα για να μην χάσει ο κόσμος πίστη, αρχίζει να μοιράζει τα παιγνίδια του μαγαζιού δωρεάν. Ο Καταστηματάρχης εξανίσταται με το να δίνεται το εμπόρευμά του δωρεάν, αλλά αλλάζει γνώμη όταν ο "Γουρουνοπατέρας" του εμπιστεύεται την πραγματική του ταυτότητα.

Όλα τελειώνουν καλά και οι ελεγκτές χάνουν το παιγνίδι όταν η Σούζαν και ο Παππούς της καταφέρνουν να σώσουν τον πραγματικό Γουρουνοπατέρα πάνω στην ώρα για να υποδεχτεί την ανατολή του ήλιου.

Όταν ο βοηθός του Θανάτου, ο Άλμπερτ, ρωτά αν πράγματι ο ήλιος δεν θα είχε ανατείλει αν ο κόσμος είχε σταματήσει να πιστεύει, ο Θάνατος του απαντά, Ναι. Αντί για τον ήλιο θα είχε σηκωθεί από την άκρη του Δισκόκοσμου ένα απλό, κοντινό άστρο που θα αποτελείτο από εκατομμύρια πυρηνικές εκρήξεις υδρογόνου.

Ο Τέρυ Πράτσετ είναι ένας Άγγλος συγγραφέας που εφεύρε τον Δισκόκοσμο για το οποίον έχει γράψει περίπου σαράντα βιβλία που έχουν πουλήσει 70.000.000 αντίτυπα σε 37 γλώσσες, και τρία από αυτά έχουν γυριστεί ταινίες τρισίμισι ώρες η μία. Ο Γουρουνοπατέρας είναι ένα από αυτά τα βιβλία και ταινίες. Η Ρώλινς, η συγγραφέας του Χάρυ Πότερ έχει κλέψει κάμποσα πράγματα από τον Δισκόκοσμο.

Συνομωσία

Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ένα καλό πράγμα γιατί βοηθούν πάρα πολλούς ανθρώπους στην ζωή. Μια θεωρία συνωμοσίας είναι ο ισχυρισμός ότι σκοτεινά άτομα στην υψηλή ηγεσία της κυβέρνησης και της βιομηχανίας οργανώνουν και επιτελούν μυστικά προγράμματα και πράξεις που επηρεάζουν τη ζωή μας, χωρίς να το γνωρίζουμε.

Η υπόθεση του κάθε σεναρίου θεωρίας συνωμοσίας είναι ότι μερικοί πολύ πλούσιοι, πολύ έξυπνοι, πολύ ισχυροί άνθρωποι, ελέγχουν πτυχές της ζωής μας και το μέλλον μας. Είναι αδύνατον να αποδειχθεί μία συνωμοσία, αλλά, επίσης αδύνατον να αποδειχθεί ότι η συνομωσία δεν υπάρχει. Αυτό είναι τέλειο γιατί δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση -μιά και δεν μπορεί να υπάρξει κατάληξη της συζήτησης άλλη εκτός του σημείου αφετηρίας της. Άρα, εκείνοι που πιστεύουν δεν διατρέχουν τον κίνδυνο να ανακαλύψουν ότι πιστεύουν σε μπούρδες.

Η ύπαρξη αυτών των δυνάμεων και εξουσιών είναι καθησυχαστική για τις καρδιές και το μυαλό των ανθρώπων που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ότι τα γεγονότα στον κόσμο, και το μέλλον μας, είναι τυχαία, ασυνάρτητα γεγονότα, και ότι οι ηγέτες μας δε είναι παρά μόνο απλοί άνδρες και γυναίκες που δεν είναι πιο έξυπνοι από εμάς, και μερικές φορές ακόμη λιγότερο μορφωμένοι. Αυτή η πραγματικότητα, όπου η ζωή είναι ένα ατύχημα και οι ηγέτες μας κάνουν λάθη, και οι ηγέτες της οικονομίας πράττουν με τωρινά εθίσματα αντί με μακρόπνοο "σχέδιο", είναι τρομακτικό για πολλούς ανθρώπους να το σκεφτούν. Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μια τέτοια πραγματικότητα.

- Οι θεωρίες συνωμοσίας, και οι ισχυρές σκοτεινές δυνάμεις που συνεπάγονται, παρέχουν ασφάλεια σε όσους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν έναν κόσμο χωρίς έλεγχο.
- Οι θεωρίες συνωμοσίας βοηθούν πολλούς ανθρώπους να βρουν λογική σε ένα κόσμο που δεν έχει λογική ή νόημα.
- Οι Θεωρίες συνωμοσίας βοηθούν τους ανθρώπους να εξωτερικεύσουν τον θυμό τους και να υψώσουν την φωνή τους ενάντια στους συνωμότες, και σε μια τέτοια εξέγερση βρίσκουν δύναμη μέσα τους την οποία χρησιμοποιούν στην ζωή. 
- Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο  πολλοί άνθρωποι βρίσκουν την δύναμη να ξυπνάνε κάθε πρωί, πρωινό μετά από πρωινό, και αυτός είναι ο λόγος και ο τρόπος με τον οποίον οι θεωρίες συνωμοσίας είναι πράγμα καλό για τους ανθρώπους.
- Θα πρέπει να τους ενθαρρύνουμε να πιστεύουν σε αυτές, επειδή χρειάζεται σε κάτι να πιστεύουν.
- Διαφορετικά, η ζωή τους θα είναι ένα κενό.

Θεωρίες συνομωσίας όπως...

• Τον Τζων Κέννεντυ τον δολοφόνησε η μαφία σε συνεργασία με την CIA, το FBI και τον Λίντον Τζόνσον.
• Εξωγήινοι έχουν επισκεφτεί την γη και η κυβέρνηση το κρύβει στην "Περιοχή 51"
• Τους δίδυμους πύργους τους έριξε η Αμερικανική κυβέρνηση
• Εξωγήινοι είναι σε κρυφή συνεννόηση με την κυβέρνηση
• Το ολοκαύτωμα δεν έγινε, ή ήταν μικρότερο από όσο λένε
• Αεροπλάνα ψεκάζουν τον ουρανό με χημικές ουσίες για να κατευθύνουν τους ανθρώπους και το κλίμα
• Οι Αμερικανοί δεν πήγαν στην σελήνη
• Οι πλούσιοι εξαφανίζουν με σχέδιο τις μεσαίες τάξεις
• Ο τυφώνας Σάντυ κατασκευάστηκε από την κυβέρνηση
• Η σημερινή κρίση είναι ένας οργανωμένος (αντί Δαρβινικός) επεκτατικός πόλεμος
• Η γεωμηχανική (χειραγώγηση φυσικών και τεκτονικών φαινομένων) είναι υπαρκτό γεγονός στην επιστήμη

και η αγαπημένη μου: Ο Έλβις ζει.

...θα προσέξατε ότι οι περισσότερες θεωρίες συνομωσίας έχουν να κάνουν με τους Αμερικανούς: την χώρα που οι αλεπούδες λατρεύουν να μισούν και να την κάνουν κρεμαστάρια.

Αυτό που θα έπρεπε να ρωτάμε εκείνους που πιστεύουν, ίσως να είναι το εξής: "Αν υποθέσεις για μια μόνο στιγμή ότι τίποτα από ότι πιστεύεις από τα παραπάνω δεν είναι αληθινό, και ότι η ζωή είναι μια αλυσίδα από τυχαία γεγονότα τα οποία κανείς δεν έχει την δύναμη να ελέγξει, ή τον νου να καταστρατηγήσει, πως θα αισθανόσουν για την θέση σου στον κόσμο; και για την ζωή;"

Η πίστη είναι κάτι το απαραίτητο για τα μυαλά και τις ψυχές που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα στην οποία είναι απόλυτα υπεύθυνοι και υπεύθυνες για την ύπαρξή τους, σε μία ζωή εκτός ελέγχου. Αφήστε τους να πιστεύουν, λέω εγώ, και χαμογελάτε ενθαρρυντικά και με συμπόνια...