Μεγαλόχαρη

"Τζένη, δεν ξέρω αν η μαμά είχε δίκιο, ή αν έχει δίκιο ο υπολοχαγός Νταν. Δεν ξέρω αν ο καθένας μας έχει ένα πεπρωμένο, ή αν όλοι μας περιφερόμαστε τυχαία με το αεράκι, αλλά, νομίζω, ίσως να είναι και τα δύο. Ίσως και τα δύο να συμβαίνουν την ίδια στιγμή."

(αυτά έλεγε ο Φόρεστ Γκαμπ καθώς μιλούσε στον τάφο της Τζένης)

Ίσως έχει δίκιο... ίσως να συμβαίνουν και τα δύο την ίδια στιγμή, γιατί, αν και τα πάντα προκαθορίζονται σαν αλυσιδωτά αποτελέσματα αλληλεπιδράσεων κάθε άτομου της ύλης του σύμπαντος, ο άπειρος βαθμός λεπτομέρειας και οι άπειρες πιθανότητες συνδυασμών του ρου της ύλης στον χρόνο όχι μόνο φαίνονται σαν να είναι τυχαία αλλά και είναι αδύνατο να προυπολογισθούν ακόμα και από το μεγαλύτερο και δυνατότερο υπολογιστή του πιο προηγμένου πολιτισμού...

Ο άνθρωπος δεν αντέχει την απογοήτευση και άσκοπη ύπαρξη του τυχαίου, γι' αυτό και δημιούργησε ποίηση η οποία ασπάστηκε το ανθρώπινα νοητό μεγαλείο του πεπρωμένου. Το πεπρωμένο βέβαια συνεπάγεται την ανάγκη να υπάρξει κάποιος που θα το γράψει... Ο θεός του κάθε πολιτισμού και του κάθε ανθρώπου εκπλήρωσε την ανάγκη του να υπάρχει πεπρωμένο, κανόνες, νόμοι υπεράνω των ανθρώπινων... Ανθρώπινα νοητή τάξη στο σύμπαν. Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, ή να δημιουργήσει, χωρίς αυτό. Δεν έχει, συλλογικά, την βιολογική δυνατότητα.

Και εκεί που σφάλουν οι μαραμένοι διανοούμενοι είναι ότι επιτίθενται στην ύπαρξη θεού, ίσως μέσα από τα καμώματα μερικών από τους "αντιπροσώπους" του, χωρίς να πιάνουν το θεμελειώδες νόημα.

Το νόημα δεν είναι η ύπαρξη θεού, αλλά, η εγκαθίδρυση Πίστης. Μιας Πίστης προσωπικής που δίνει την δύναμη στον κάθε άνθρωπο να προχωρά.

Όταν, ένας απλός άνθρωπος βρίσκει την δύναμη να πάει στα γόνατα από το λιμάνι στην εκκλησία, την δύναμη αυτή δεν την βρίσκει σε κάποιον θεό αλλά στην Πίστη. Στο Θείο.

Η δύναμη αυτή δεν μπορεί να πηγάσει από το ανθρώπινα δημιουργημένο ή κοιτώντας κανέναν, έναν, άνθρωπο --πολιτικό, επιστήμονα, φιλόσοφο, ή τσαρλατάνο. Πηγάζει από Εκείνο στο οποίο ο άνθρωπος έδωσε υφή και πλαίσιο υπεράνθρωπο: τον απαραίτητο για την ανθρώπινη καρδιά γονιό του τι βλέπουμε γύρω μας και την βοήθεια που η Πίστη λέει πως ο γονιός θα δώσει.

Η πρώτη και η τελευταία λέξη που θα πούμε ίσως να είναι "μάνα", αλλά, και ενδιάμεσα ο καθένας βρίσκει Πίστη σε κάποια "μητέρα". Το Θείο δεν έχει γένος. [εκτός από καμιά φορά όταν γονείς άφησαν τραύματα αντί για αγάπη και ο άνθρωπος δεν ελπίζει σε τίποτα και πιστεύει στο μηδέν]

Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι (ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο) η κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας. Η πραγματική Ελλάδα, η σημερινή έχει τις ρίζες της και το DNA της στην Ρωμιοσύνη. Τη Ρωμιοσύνη της αυτοκρατορίας των Ρωμαίων του Κωνσταντίνου, ξεκινώντας από την Νίκαια της Βιθυνίας... Του Θεοδόσιου, του Ιουστινιανού, και του Ηράκλειου που από Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, παίρνοντας τον τίτλο του άρχοντα της Περσίας, έγινε ο Βασιλιάς των Ρωμιών.

Η Ρωμιοσύνη, και η Πίστη των Ρωμιών είναι αυτή που μας έφερε και περάσαμε όλους αυτούς τους αιώνες με τα καλά μας και τα στραβά μας και τα ανάποδά μας... αλλά μόνο αυτή η Πίστη, αυτή η δύναμη, μπορεί, ίσως, να μας βγάλει και απ' τον σημερινό τον κυκεώνα.

Ο έβδομος τάφος έξω από το ιερό είναι ο προ-προ-προ-παππούς μου.
Ο εγγονός του πήγε στον Πειραιά και παντρεύτηκε Παπαλέξη από την Ύδρα, και έκαναν την γιαγιά μου.
Την ίδια γενιά, ο Κουλουμόπουλος από την Αθήνα παντρεύτηκε Κοκονέζη, πάλι από την Ύδρα, και έκαναν τον παππού μου.
Κουλουμόπουλος και Καλαύρια κάναν την μάνα μου...
Κι εγώ στην Τήνο πέρασα μια "ζωή".
Στην Μεγαλόχαρη βαφτίστηκα κι εκεί βαφτίστηκε κι ο γιός μου.
Δέκα χρονών ο Κώστας έκανε και μια λειτουργία σαν παπαδάκι στην Μεγαλόχαρη, μια που ήδη ήταν παπαδάκι στον Ευαγγελισμό στο Μπρόκτον της Μασαχουσέτης.
Και σκαρφάλωσε κι ο γιός μου το καμπαναριό όπως το σκατφάλωνα κι εγώ παιδί --εγώ που είμαι απ' την Αθήνα και τον Πειραιά, την Ύδρα, την Πόλη, τ' Αϊβαλί, την Αδριανούπολη, την Βάκραινα της Λάρισας, και την Τήνο.

Κι εγώ, κι εκείνος, και η Μαργαρίτα, έχουμε την ίδια γεύση της Ρωμιοσύνης όταν μεταλαμβάνουμε την παράδοση η οποία μπορεί να δώσει μέλλον και ζωή σε μια ολόκληρη κοινωνία, πέρα από τα πολιτικά, πέρα από το ποιός έχει ή δεν έχει... Έχουμε όλοι παράδοση, την ίδια παράδοση. Την Ρωμιοσύνη.

Tradition! ...που τραγουδάει και ο Τέβιε στον Βιολιστή στη Στέγη. Κι όπως εξηγεί ο Τέβιε, η παράδοση είναι ισορροπία δύσκολη γιατί ο βιολιστής που παίζει τους σκοπούς εύθυμους και θλιμμένους της παράδοσης πρέπει να προσέχει κιόλας μη γλιστρήσει και πέσει απ' την στέγη...

Φεύγουμε για το χωριουδάκι μας. Το κομπιούτερ συνδέεται πάλι Κυριακή, Δευτέρα...

Γουρουνοπατέρας

Ο κόσμος είναι επίπεδος. Ένας τεράστιος δίσκος ακουμπισμένος στις πλάτες τεσσάρων γιγαντιαίων ελεφάντων που στέκονται στο καβούκι μιας μεγάλης χελώνας καθώς εκείνη πετά νωχελικά, χωρίς αφετηρία ή προορισμό, στο σύμπαν. Είναι ο Δισκόκοσμος του Άγγλου συγγραφέα Τέρυ Πράτσετ, που μοιάζει μυστηριωδώς με τον δικό μας. Ο οποίος, δικός μας κόσμος, είναι επίσης επίπεδος για όσους παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά.

Κάθε 25 Δεκεμβρίου είναι η Μέρα του Χοίρου, γιατί κάθε παραμονή, 24 Δεκεμβρίου, το βράδυ της Χοιροαναμονής, ο Γουρουνοπατέρας, χοντρός, πρόσχαρος, ντυμένος στα κόκκινα, πετά με το έλκηθρο του που το τραβάν 8 γουρούνια, και κατεβαίνει στην καμινάδα κάθε σπιτιού που πιστεύει σ' αυτόν, αφήνοντας δώρα για τα παιδιά που του έγραψαν τις επιθυμίες τους και άφησαν ένα ποτήρι γάλα, και κουλουράκια, για να τον ευχαριστήσουν.

Αλλά φέτος κάτι τρομερό συμβαίνει. Οι Ελεγκτές αποφάσισαν να εξαλείψουν τον Γουρουνοπατέρα επειδή δεν ταιριάζει στην άποψη που έχουν για το σύμπαν. 

Ανέθεσαν την δουλειά σε έναν πληρωμένο δολοφώνο. Τον καλύτερο της Συντεχνίας Δολοφόνων, τον κύριο Ώρατσαγιού. Εκείνος ξέρει ότι για να εξαλείψει τον Γουρουνοπατέρα και να εκπληρώσει το συμβόλαιό του πρέπει να εξουσιάσει τον νου και την καρδιά όλων ώστε να σταματήσουν να πιστεύουν. Και όταν σταματήσουν να πιστεύουν ο Γουρουνοπετέρας δεν θα υπάρχει πια.

Ο Θάνατος όμως κάτι υποψιάζεται. Κοιτάζει όλες τις κλεψύδρες και βλέπει ότι όλα στον κόσμο είναι ακόμη σωστά, αλλά δεν πείθεται. Πηγαίνει στην αίθουσα των μυθικών προσώπων και εξετάζει τις κλεψύδρες εκεί. Η άμμος στην κλεψύδρα του Γουρουνοπατέρα έχει σχεδόν τελειώσει. Καταλαβαίνει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα και εξηγεί στον βοηθό του τον Άλμπερτ ότι αν ο Γουρουνοπατέρας πεθάνει τότε ο ήλιος δεν θα σηκωθεί πάνω από τον δισκόκοσμο και δεν θα υπάρξει επόμενο πρωί.

Ο θάνατος αφήνει στην άκρη το δρεπάνι του, αλλάζει τον μαύρο μανδύα του με έναν κόκκινο, και με τον βοηθό του, τον Άλμπερτ, αναλαμβάνουν τα καθήκοντα του Γουρουνοπατέρα, πετώντας πάνω από τον δισκόκοσμο με το έλκυθρο του Γουρουνοπατέρα, ανεβοκατεβαίνοντας εκατομμύρια καμινάδες.

Εν τω μεταξύ η εγγονή του Θανάτου, η Σούζαν, προσπαθεί να εξιχνιάσει το μυστήριο, να βρει και να σώσει τον πραγματικό Γουρουνοπατέρα πριν είναι αργά.

Ο Θάνατος έχει πάρει την δουλειά του πολύ σοβαρά μέχρι που έμαθε να γελάει με στόμφο και χαρά, Χο! Χο! Χο! σαν τον Γουρουνοπατέρα. Κάθεται για λίγο και σε ένα μεγάλο κατάστημα στο κέντρο την μεγαλύτερης πόλης του Δισκόκοσμου και ακούει τις επιθυμίες των παιδιών δίνοντας τους τα δώρα που ζητάνε. Όταν μια μητέρα λέει ότι δεν έχει λεφτά να πληρώσει το ακριβό τραινάκι που ήθελε το παιδί της, ο "Γουρουνοπατέρας" που στην πραγματικότητα είναι ο Θάνατος που εκετελεί τα χρέη του Γουρουνοπατέρα για να μην χάσει ο κόσμος πίστη, αρχίζει να μοιράζει τα παιγνίδια του μαγαζιού δωρεάν. Ο Καταστηματάρχης εξανίσταται με το να δίνεται το εμπόρευμά του δωρεάν, αλλά αλλάζει γνώμη όταν ο "Γουρουνοπατέρας" του εμπιστεύεται την πραγματική του ταυτότητα.

Όλα τελειώνουν καλά και οι ελεγκτές χάνουν το παιγνίδι όταν η Σούζαν και ο Παππούς της καταφέρνουν να σώσουν τον πραγματικό Γουρουνοπατέρα πάνω στην ώρα για να υποδεχτεί την ανατολή του ήλιου.

Όταν ο βοηθός του Θανάτου, ο Άλμπερτ, ρωτά αν πράγματι ο ήλιος δεν θα είχε ανατείλει αν ο κόσμος είχε σταματήσει να πιστεύει, ο Θάνατος του απαντά, Ναι. Αντί για τον ήλιο θα είχε σηκωθεί από την άκρη του Δισκόκοσμου ένα απλό, κοντινό άστρο που θα αποτελείτο από εκατομμύρια πυρηνικές εκρήξεις υδρογόνου.

Ο Τέρυ Πράτσετ είναι ένας Άγγλος συγγραφέας που εφεύρε τον Δισκόκοσμο για το οποίον έχει γράψει περίπου σαράντα βιβλία που έχουν πουλήσει 70.000.000 αντίτυπα σε 37 γλώσσες, και τρία από αυτά έχουν γυριστεί ταινίες τρισίμισι ώρες η μία. Ο Γουρουνοπατέρας είναι ένα από αυτά τα βιβλία και ταινίες. Η Ρώλινς, η συγγραφέας του Χάρυ Πότερ έχει κλέψει κάμποσα πράγματα από τον Δισκόκοσμο.