Η Λαυρέν Μπακώλ, ούτε καν 18, μπήκε στο δωμάτιο με τα παιδιά, και με μάτια μισόκλειστα αλλά διαπεραστικά τους ρώτησε χαμηλόφωνα: έχει κανείς φωτιά; Ο Μπόγκαρτ της πέταξε ένα κουτί σπίρτα και εκείνη το έπιασε στον αέρα χωρίς να κουνήσει τα μάτια της από το πρόσωπό του. Ένα μεγάλο ειδύλλιο είχε γεννηθεί, και οι καπνοβιομηχανίες εισήλθαν στον Χρυσό τους Αιώνα. Μέχρι που η ενοχλητική έκδοση Reader's Digest, του Δεκεμβρίου 1952 δημοσίευσε to άρθρο Cancer by the Carton που ισχυριζόταν ότι το κάπνισμα βλάπτει την υγεία.
Ο Τζων Γουαίην έκανε ακόμα και τριτοκοσμικά παιδιά σε ημιυπόγεια του Φαλήρου να περνάνε ώρες ανάμεσα στις τσουκνίδες του κήπου κρατώντας καραμπίνες από ξύλινα δοκάρια της δίπλα οικοδομής σκοτώνοντας Ινδιάνους κρυμμένους πάνω στην συκιά της γιαγιάς και Γιαπωνέζους που καραδοκούσαν στο παλιό γκαράζ.
Αλλά ο πραγματικός Αμερικανός, με το κόκκινο από τον ήλιο σβέρκο, τα άγρια από τα χωράφια χέρια, και το ξεθωριασμένο ξύλινο σπίτι στην άκρη του χωματόδρομου της Οκλαχόμα δεν αγόραζε τέτοιες μπούρδες. Τα εξάσφαιρα που πυροβολάνε 50 σφαίρες είναι για τους φιόγκους και ο καπνός είναι για να μασιέται και να φτύνεται. Η καραμπίνα, από την άλλη μεριά, είναι το σύμβολο του ποιός είναι, και ότι το σπίτι, ξεθωριασμένο ή όχι, είναι η περιουσία του. Αν μπει μέσα κάποιος απρόσκλητος, έστω και έξω να σταθεί, στην γη που είναι περιουσία του, θα ξέρει ότι δεν θα αντιμετωπίσει τον Τζων Γουαίην και το Reader's Digest, αλλά μια και μόνο πραγματική μολυβένια σφαίρα από ένα τίμιο όπλο. Δεν θα χρειαστεί δεύτερη.
Ο Αμερικανός αυτός δεν ενδιαφέρεται για γλυκά. Ίσως μια φορά τον χρόνο στο παζάρι των κυριών στην εκκλησία να αγοράσει ένα ζαχαρωμένο μπισκότο για ελεημοσύνη, αλλά θα το πετάξει στα σκυλιά όταν βγει από την εκκλησία, ή θα το ξεχάσει στο πάτωμα του ημιφορτηγού.
Εμείς από την άλλη μεριά πρέπει να περάσουμε από το ζαχαροπλαστείο για 12 πάστες όταν πηγαίνουμε επίσκεψη. Ο καπνός βλάπτει, τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους, αλλά η ζάχαρη σε κάνει ευτυχισμένο.
Τα ζαχαροπλαστεία, είτε της γειτονιάς είτε οι πολυεθνικές με μετοχές που πουλιούνται και αγοράζονται για δισεκατομμύρια στην Γουώλ Στρητ, κοστίζουν περισσότερο σε ασθένειες και ζωές και από τα τσιγάρα και από τα όπλα, κατά πολύ.
Η πορνογραφία προωθεί την χυδαιότητα και την ηθική ασχήμια. Γι αυτό και κάθε καθώς πρέπει άνθρωπος εύχεται να βρουν στα συρτάρια του τον κατάλογο για επαναληπτικές καραμπίνες και όχι το Playboy. Μπορείτε να βρείτε ποιές από τις παρακάτω φωτογραφίες είναι ηθικά άσχημες και χυδαίες;
Ο Τζων Γουαίην έκανε ακόμα και τριτοκοσμικά παιδιά σε ημιυπόγεια του Φαλήρου να περνάνε ώρες ανάμεσα στις τσουκνίδες του κήπου κρατώντας καραμπίνες από ξύλινα δοκάρια της δίπλα οικοδομής σκοτώνοντας Ινδιάνους κρυμμένους πάνω στην συκιά της γιαγιάς και Γιαπωνέζους που καραδοκούσαν στο παλιό γκαράζ.
Αλλά ο πραγματικός Αμερικανός, με το κόκκινο από τον ήλιο σβέρκο, τα άγρια από τα χωράφια χέρια, και το ξεθωριασμένο ξύλινο σπίτι στην άκρη του χωματόδρομου της Οκλαχόμα δεν αγόραζε τέτοιες μπούρδες. Τα εξάσφαιρα που πυροβολάνε 50 σφαίρες είναι για τους φιόγκους και ο καπνός είναι για να μασιέται και να φτύνεται. Η καραμπίνα, από την άλλη μεριά, είναι το σύμβολο του ποιός είναι, και ότι το σπίτι, ξεθωριασμένο ή όχι, είναι η περιουσία του. Αν μπει μέσα κάποιος απρόσκλητος, έστω και έξω να σταθεί, στην γη που είναι περιουσία του, θα ξέρει ότι δεν θα αντιμετωπίσει τον Τζων Γουαίην και το Reader's Digest, αλλά μια και μόνο πραγματική μολυβένια σφαίρα από ένα τίμιο όπλο. Δεν θα χρειαστεί δεύτερη.
Ο Αμερικανός αυτός δεν ενδιαφέρεται για γλυκά. Ίσως μια φορά τον χρόνο στο παζάρι των κυριών στην εκκλησία να αγοράσει ένα ζαχαρωμένο μπισκότο για ελεημοσύνη, αλλά θα το πετάξει στα σκυλιά όταν βγει από την εκκλησία, ή θα το ξεχάσει στο πάτωμα του ημιφορτηγού.
Εμείς από την άλλη μεριά πρέπει να περάσουμε από το ζαχαροπλαστείο για 12 πάστες όταν πηγαίνουμε επίσκεψη. Ο καπνός βλάπτει, τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους, αλλά η ζάχαρη σε κάνει ευτυχισμένο.
Τα ζαχαροπλαστεία, είτε της γειτονιάς είτε οι πολυεθνικές με μετοχές που πουλιούνται και αγοράζονται για δισεκατομμύρια στην Γουώλ Στρητ, κοστίζουν περισσότερο σε ασθένειες και ζωές και από τα τσιγάρα και από τα όπλα, κατά πολύ.
Η πορνογραφία προωθεί την χυδαιότητα και την ηθική ασχήμια. Γι αυτό και κάθε καθώς πρέπει άνθρωπος εύχεται να βρουν στα συρτάρια του τον κατάλογο για επαναληπτικές καραμπίνες και όχι το Playboy. Μπορείτε να βρείτε ποιές από τις παρακάτω φωτογραφίες είναι ηθικά άσχημες και χυδαίες;
Κόστος, στις ΗΠΑ, φροντίδας για ασθένειες συνδεδεμένες με την ζάχαρη (2008): $147.000.000.000.
Κόστος, στις ΗΠΑ, εγκλημάτων με όπλα (2000): $100.000.000.000.
Κόστος, στις ΗΠΑ, φροντίδας για καρκίνο του πνεύμονα (2004): $9.600.000.000.
