Διαβάζω πολλά για την μέση αυτές τις μέρες. Συγκεκριμένα για την λεγόμενη μεσαία τάξη. Ξέρεται πια εννοώ: Αυτήν που δυό γενιές είχαν γεννηθεί πιστεύοντας ότι είναι δικαιωματικά και κληρονομικά μέλη της.
Τι είναι όμως η μεσαία τάξη; Για να το πούμε απλά, ας ρίξουμε μια ματιά στο παρακάτω παράδειγμα:
Πέστε ότι η Ζωή είναι ένα εστιατόριο.
Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι μπαίνουν χωρίς να κοιτάξουν τις τιμές στο μενού, παραγγέλνουν, τρώνε, και όταν έρθει ο λογαριασμός δίνουν μια κάρτα χωρίς να κοιτάξουν τον λογαριασμό, και όταν έρθει η απόδειξη την υπογράφουν χωρίς να κοιτάζουν το σύνολο. Φεύγοντας δε, πετάνε στο τραπέζι με τα αποφάγια ότι ψηλά έτυχε να έχουν στην τσέπη τους.
Αυτή λέγεται "Ανώτερη Τάξη".
Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που δεν κοιτάζουν το μενού στο παράθυρο του εστιατορίου, και προσπερνάνε το εστιατόριο χωρίς να μπούνε μέσα, γιατί ξέρουν, ότι όσο χαμηλές και να ήταν οι τιμές, δεν έχουνε να τις πληρώσουνε.
Αυτή λέγεται "Εργατική Τάξη".
Υπάρχουνε και όλοι οι υπόλοιποι που κοιτάνε το μενού, ψειρίζουνε τις τιμές, τσακώνονται για τον λογαριασμό, και παραπονιούνται για το φαγητό και το γεγονός ότι δεν αξίζει τις τιμές που πληρώνουν.
Αυτοί, αποτελούν την "Μεσαία Τάξη".
Βασικά, η Μεσαία Τάξη αποτελείται από δύο ομάδες οι οποίες την χρησιμοποιούν σαν οδό διπλής κατευθύνσεως. Υπάρχει η ομάδα εκείνων που βγαίνουν από την Εργατική Τάξη να πάνε στην Ανώτερη Τάξη, αν τα καταφέρουνε, και η ομάδα εκείνων που πέφτουν από την Ανώτερη Τάξη κατρακυλώντας προς την Εργατική.
Λιανά, η Μεσαία Τάξη είναι το γήπεδο στο οποίο παίζεται επ' αόριστον το παιγνίδι της Δαρβινικής εξέλιξης.
Προσωπικά, την Μεσαία Τάξη την έχω γραμμένη ...σε κατάστιχα που σε κάποιο συρτάρι τά 'βαλα και ξέχασα που. Η μόνη τάξη πού μ' ενδιαφέρει και της δίνω όλον τον σεβασμό, είναι η Εργατική Τάξη. Η Ανώτερη Τάξη είναι ωραία, αλλά δεν είναι αληθινή: δεν έχει ίχνος ουσίας για μένα. Ποσώς με ενδιαφέρει το κλαψ-κλάψ εκείνων που ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι η Μεσαία Τάξη δεν ήταν γενετικό τους προνόμιο, και φωνάζουν "μανούλα! μου παίρνουνε την Μεσαία Τάξη! μα δε φταίω εγώωωω! Αυτός ο κακός φταίει που δεν με παίζει πια"
Έτσι είναι η ζωή. Κερδίζεις μερικά, χάνεις μερικά. Πότε ο διπλός δρόμος της Μεσαίας Τάξης έχει συνωστισμό, πότε είναι άδειος. Όπως κάθε δρόμος. Κι αν ο δρόμος αδειάζει, ή άδειασε, επειδή βρέχει νεροποντή, ή χιονίζει, ή έπεσε πάγος και γλιστράει, ή βρες τρόπο να βγεις εσύ μόνος σου με τα σωστά λάστιχα, ομπρέλα, πατίνια, οτιδήποτε σκαρφιστείς, ή περίμενε την φυσική εξέλιξη να σε αφήσει στην στάση ενός λεωφορείου που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Δεν έχει λεωφορεία η Δαρβινική πραγματικότητα.
Κι εγώ έχω χάσει πολλά. Αλλά δεν κάθομαι να κλαίγομαι και να σκαρφίζομαι επιθέσεις κατά της Μεσαίας μου Τάξης για να ρίψω τις ευθύνες στον μπαμπούλα, σε οποιονδήποτε εκτός από εμένα. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα, και ότι έχω κάθε μέρα είναι αυτό που υπάρχει και αυτό που έφτιαξα μόνος μου και είμαι ευγνώμων και χαρούμενος που το έχω ότι κι αν είναι. Κι αν δεν έχω τίποτα, έχω την ζωή. Και με αυτήν μπορώ να τα φτιάξω όλα. Δική μου ευθύνη είναι, και πρωτοβουλία.
Τι είναι όμως η μεσαία τάξη; Για να το πούμε απλά, ας ρίξουμε μια ματιά στο παρακάτω παράδειγμα:
Πέστε ότι η Ζωή είναι ένα εστιατόριο.
Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι μπαίνουν χωρίς να κοιτάξουν τις τιμές στο μενού, παραγγέλνουν, τρώνε, και όταν έρθει ο λογαριασμός δίνουν μια κάρτα χωρίς να κοιτάξουν τον λογαριασμό, και όταν έρθει η απόδειξη την υπογράφουν χωρίς να κοιτάζουν το σύνολο. Φεύγοντας δε, πετάνε στο τραπέζι με τα αποφάγια ότι ψηλά έτυχε να έχουν στην τσέπη τους.
Αυτή λέγεται "Ανώτερη Τάξη".
Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που δεν κοιτάζουν το μενού στο παράθυρο του εστιατορίου, και προσπερνάνε το εστιατόριο χωρίς να μπούνε μέσα, γιατί ξέρουν, ότι όσο χαμηλές και να ήταν οι τιμές, δεν έχουνε να τις πληρώσουνε.
Αυτή λέγεται "Εργατική Τάξη".
Υπάρχουνε και όλοι οι υπόλοιποι που κοιτάνε το μενού, ψειρίζουνε τις τιμές, τσακώνονται για τον λογαριασμό, και παραπονιούνται για το φαγητό και το γεγονός ότι δεν αξίζει τις τιμές που πληρώνουν.
Αυτοί, αποτελούν την "Μεσαία Τάξη".
Βασικά, η Μεσαία Τάξη αποτελείται από δύο ομάδες οι οποίες την χρησιμοποιούν σαν οδό διπλής κατευθύνσεως. Υπάρχει η ομάδα εκείνων που βγαίνουν από την Εργατική Τάξη να πάνε στην Ανώτερη Τάξη, αν τα καταφέρουνε, και η ομάδα εκείνων που πέφτουν από την Ανώτερη Τάξη κατρακυλώντας προς την Εργατική.
Λιανά, η Μεσαία Τάξη είναι το γήπεδο στο οποίο παίζεται επ' αόριστον το παιγνίδι της Δαρβινικής εξέλιξης.
Προσωπικά, την Μεσαία Τάξη την έχω γραμμένη ...σε κατάστιχα που σε κάποιο συρτάρι τά 'βαλα και ξέχασα που. Η μόνη τάξη πού μ' ενδιαφέρει και της δίνω όλον τον σεβασμό, είναι η Εργατική Τάξη. Η Ανώτερη Τάξη είναι ωραία, αλλά δεν είναι αληθινή: δεν έχει ίχνος ουσίας για μένα. Ποσώς με ενδιαφέρει το κλαψ-κλάψ εκείνων που ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι η Μεσαία Τάξη δεν ήταν γενετικό τους προνόμιο, και φωνάζουν "μανούλα! μου παίρνουνε την Μεσαία Τάξη! μα δε φταίω εγώωωω! Αυτός ο κακός φταίει που δεν με παίζει πια"
Έτσι είναι η ζωή. Κερδίζεις μερικά, χάνεις μερικά. Πότε ο διπλός δρόμος της Μεσαίας Τάξης έχει συνωστισμό, πότε είναι άδειος. Όπως κάθε δρόμος. Κι αν ο δρόμος αδειάζει, ή άδειασε, επειδή βρέχει νεροποντή, ή χιονίζει, ή έπεσε πάγος και γλιστράει, ή βρες τρόπο να βγεις εσύ μόνος σου με τα σωστά λάστιχα, ομπρέλα, πατίνια, οτιδήποτε σκαρφιστείς, ή περίμενε την φυσική εξέλιξη να σε αφήσει στην στάση ενός λεωφορείου που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Δεν έχει λεωφορεία η Δαρβινική πραγματικότητα.
Κι εγώ έχω χάσει πολλά. Αλλά δεν κάθομαι να κλαίγομαι και να σκαρφίζομαι επιθέσεις κατά της Μεσαίας μου Τάξης για να ρίψω τις ευθύνες στον μπαμπούλα, σε οποιονδήποτε εκτός από εμένα. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα, και ότι έχω κάθε μέρα είναι αυτό που υπάρχει και αυτό που έφτιαξα μόνος μου και είμαι ευγνώμων και χαρούμενος που το έχω ότι κι αν είναι. Κι αν δεν έχω τίποτα, έχω την ζωή. Και με αυτήν μπορώ να τα φτιάξω όλα. Δική μου ευθύνη είναι, και πρωτοβουλία.
