Πορείες

Πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία έκαναν για το Πολυτεχνείο του 1973 παιδιά που, καθώς φαίνεται απο τις φωτογραφίες, γεννήθηκαν μετά το 1990.

Καμιά δεκαριά, εικοσαριά χρόνια πριν γεννηθούν αυτά τα παιδιά της πορείας, η Αμερική στήριζε μιά δικτατορία συνταγματαρχών που έγινε στυγνότερη μετά το Πολυτεχνείο όταν ο Ιωαννίδης έστειλε σπίτι του τον Παπαδόπουλο που του φαινότανε πολύ μαλακός. Ο ίδιος ο Ιωαννίδης έπεσε οχτώ μήνες αργότερα όταν ξεσάλωσε και πήγε να κάνει πραξικόπημα στην Κύπρο. Τότε εισέβαλε στην Κύπρο η Τουρκία με την υποστήριξη της Αμερικής, όπως λέει ο λαϊκός μύθος, ο οποίος, κατά πάσαν πιθανότητα έχει πολύ περισσότερους από λίγους κόκκους αληθείας.

Τότε, ο 6ος στόλος, αεροπλανοφόρο και συνοδεία, παρκάριζε στο Φάληρο. Ο ψυχρός πόλεμος ήταν στο ζενίθ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ και της σφαίρας επιρροής της κάθε μίας. Η δικτατορία στην Ελλάδα είχε στηριχθεί από τις ΗΠΑ σαν μέρος της γενικότερης πολιτικής η οποία έχτισε και το Βιετνάμ, και την προσσελήνωση.

Τώρα, σαράντα ένα χρόνια αργότερα, δεν έχουμε ψυχρό πόλεμο, και η ΕΣΣΔ υπάρχει μόνο στις ονειρώξεις του Πούτιν. Ο 6ος στόλος έχει να φανεί στο Φάληρο πάνω από 20-30 χρόνια. Σήμερα, την Ελληνική δικτατορία την κατευθύνει όχι η Αμερική αλλά η Γερμανία. Η Αμερική μάλιστα φέρεται είτε ως ουδέτερη, είτε ως κάποιο αφηρημένο αντιστάθμισμα στην πολιτική της Μέρκελ.

Οπότε, υποθέτω ότι η πορεία, τα γαρύφαλα, οι ελληνικές σημαίες, κροτίδες και δακρυγόνα κατευθύνονται με το πρόσωπο των νιάτων της Γραικίας προς την Αμερικανική Πρεσβεία όχι για κάτι σημερινό, ή κάτι με ευθεία σχέση μεταξύ του σήμερα και του προ σαραναετίας χθες, αλλά περισσότερο ως συμβολική θύμηση.

Κάτι πρέπει να συμβολίζει, δεν μπορεί...

Αλλά τι, δεν είμαι σίγουρος.

Ίσως οι μεγαλύτεροι, από εκείνους που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο πριν τις 15 Νοεμβρίου, να μπορούν να ταυτοποιήσουν πως αισθάνονται σήμερα, κοντά 60 χρονών, όταν βλέπουν τις πορείες, στην τηλεόραση, ή εκ του φυσικού. Εγώ δεν ήμουνα μέσα στο Πολυτεχνείο. Είμασταν πίσω-πίσω στην τάξη της 4ης Γυμνασίου, με τρανζίστορ, προσπαθώντας να πιάσουμε τον σταθμό, και είχαμε συμφωνήσει ότι θα πάμε την Κυριακή, στις 18.

Είναι και κάτι άλλο για το οποίο δεν είμαι σίγουρος: Πόσοι άραγε από τους νέους στην πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία πήγαν ή πρόκειται να πάνε να σπουδάσουν στην Αμερική, πόσοι θα ήθελαν αλλά δεν μπορούνε, πόσοι από τους νέους στην πορεία πήγαν ή πρόκειται να πάνε μετανάστες στην Αμερική, και, πόσοι θα ήθελαν αλλά δεν μπορούνε. Πόσοι έχουν Αμερικάνικα iPhone; Και πόσοι θα συμβιβαστούνε πηγαίνοντας στο Νιού Γόρκ Κόλετζ το οποίο κανένας δεν το έχει ακούσει στην Νιού Γιόρκ;

Κατά τ' άλλα, Εδώ Πολυτεχνείο!
(στείλτο με SMS για κλήρωση Πράσινης Κάρτας)

Κλούβια

λίστα νεκρών τις ημέρες του Πολυτεχνείου, 1973, news24 (κλικ)

Η διείσδυση των χρυσών κλούβιων αυγών στην Ελληνική κοινωνία γίνεται πολύ εύκολα, εν μέρη γιατί αρμέγουν χαρακτηριστικά τα οποία ήδη υπάρχουν στην Ελληνική κοινωνία σε έμμεση ή λανθάνουσα μορφή, αν όχι άμεση.

Η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η αγραμματοσύνη, και η προχειρότητα της επιμονής οποιασδήποτε προσωπικής αντίληψης με σκοπό την επιβολή και όχι την συζήτηση (όπου ο ένας διακόπτει τον άλλον και ακούει μόνο ότι θέλει να ακούσει), είναι τα πιο εύκολα παραδείγματα χαρακτηριστικών της Ελληνικής κοινωνίας τα οποία γίνονται εργαλεία και αγωγοί της σήψης των χρυσών κλούβιων αυγών.

Το πιο πρόσφατο θέσφατο, και παράδειγμα, είναι η ανακοίνωση σε έντυπο στην Μεσσηνία, εκ μέρους των νεοναζί, ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο, 15-17 Νοεμβρίου 1973.

Η κοινωνία εύκολα θα πέσει μέσα και σε αυτή τη φάκα. Μια κοινωνία που είναι αηδιαστικά αντισημιτική παραδείγματος χάριν, η οποία εύκολα δέχεται πως το ολοκαύτωμα δεν έγινε ή παρουσιάστηκε σε υπερβολικό βαθμό (λες και ο βαθμός έχει σημασία), είναι έτοιμη στο μεδούλι της να αρχίσει να λέει και ότι ίσως να μην υπήρχαν πραγματικά νεκροί μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο, ή να μην συνδέονται άμεσα με τους φοιτητές αλλά με άλλα ρεύματα -η σκέψη είναι ήδη έτοιμη εφ' όσον κάνει το ίδιο όσον αφορά φερ' ειπείν το ολοκαύτωμα. Όταν έχεις ήδη ανοίξει ένα παράθυρο είναι εύκολο να ανοίξεις και δεύτερο όσο και να βλέπουν αντιδιαμετρικά μεταξύ τους.

Πολύς κόσμος της Αθήνας έλεγε δειλά-δειλά, μεταξύ 1974 και 1984 ότι "καλύτερα ήμασταν με την δικτατορία" και σταμάτησε να το λέει όταν άρχισε του λαοπλάνου ο Τσοβόλας να τα δίνει όλα και φχαριστήθηκαν για καμιά εικοσπενταριά χρόνια. Τώρα όμως είναι έτοιμοι, δειλά-δειλά να το ξαναπούν.

Στην Ελλάδα οι περισσότερες "συζητήσεις" εστιάζουν στην διαφωνία και στην υπερίσχυση εκείνου που φωνάζει δυνατότερα, μιλά περισσότερο και συζητά λιγότερο -ή σε πλακώνει στη ζαχαρίνη (ψεύτικη, τεχνητή γλύκα με υπόγλυκο απόηχο γεύσης, με σκοπό να σε τραβήξει στον ιστό της) και δε δίνει σημασία σε ότι λες αλλά, εν καιρώ, σε "βοηθάει" να καταλάβεις που κάνεις ...λάθος. Δεν εστιάζει στην εξερεύνηση, ανάλυση, και ανακάλυψη των σημείων συμφωνίας: μια τακτική που θρέφεται από το μίσος που γεννά στην ψυχή ο θυμός του μηδενισμού (από κόμπλεξ ή πραγματικότητα μηδενισμού).

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου έχουν συγχυστεί με το ότι τις τελευταίες 4-5 μέρες εκείνες, παράγοντες εκτός πολυτεχνείου σφετερίστηκαν και εκμεταλλεύτηκαν τους φοιτητές προς όφελος της δικής τους ατζέντας. Αυτό είναι το ιστορικό γεγονός που γέννησε όλους τους ..."αντιστασιακούς".

Αν πάρει κανείς όλα τα παραπάνω, από τον ρατσισμό και την ξενοφοβία ως το μίσος την διαίρεση και την αγραμματοσύνη όσον αφορά κρίση και κριτική σκέψη, η καινούργια ιδέα των χρυσών κλούβιων αυγών είναι θεαματικά αριστοτεχνική. Και να πει ο Ρωμιός "όχι, δεν νομίζω να μην υπήρχαν νεκροί στο πολυτεχνείο -σίγουρα πρέπει να υπήρξαν", το κακό έχει γίνει γιατί ο σπόρος έπεσε σε εύφορο έδαφος και ο κερδισμένος στο τέλος, αμέσως ή εμμέσως, θα είναι τα χρυσά κλούβια αυγά, τα οποία αρμέγουν την αγανάκτηση και το μίσος που ήδη υπάρχουν και απλά τους παρέχουν εκφραστή εναλλακτικό του τσίπρα (διαλέγετε και παίρνετε, έχουμε και από τους μεν και από τους δε).

Την Χρυσή Αυγή την γεννά και την δυναμώνει η ίδια η Ελληνική κοινωνία.

Το καλύτερο μέρος να κρύψεις ένα ψέμα είναι ανάμεσα σε δύο αλήθειες, και οι νεοναζί είναι μανούλες σε κάτι τέτοια, όπως πρότεινα και στην ανάρτηση "Ρατσιστοδικαιολογίες".

Μνήμη

Ελάτε, ακούστε αυτές τις λέξεις που μας δονούν πάνω από τους τοίχους του Μαΐου, μας λένε με σιγουριά πως όλα μπορούν να αλλάξουν μια μέρα.

Le temps de vivre, Georges Moustaki, 1968

Το γλυκό αυτό τραγούδι μιλούσε για τον φοιτητικό ξεσηκωμό στο Παρίσι τον Μάιο του 1968.

Το Μετσόβειο Πολυτεχνείο ήταν τότε το ανώτατο ίδρυμα μάθησης στην Ελλάδα. Έπρεπε να πιάνεις πουλιά στον αέρα για να μπεις. Και τα παιδιά αυτά ήπιαν σαν ποτήρι γλυκό ναξιώτικο κρασί την μόρφωση που ανήκε σε αυτά τα παιδιά και το μέλλον τους. Αρχές Νοεμβρίου 1973, ήμουνα 15 χρονών και όλοι ξέραμε πως κάτι καινούργιο, κάτι επιτακτικό φουντώνει από ανάμεσά μας και θα μεγαλώσει, θα θεριέψει. Ψάχνει δρόμο... Εδώ Πολυτεχνείο! Ακούγαμε το ραδιόφωνο την ώρα του μαθήματος. Θέλαμε να πάμε και μείς.

Νοέμβρης 1973, 13, 14, 15, τα παιδειά έστησαν το ανάστημά τους μέσα στο Πολυτεχνείο τους έναντι της χούντας του Παπαδόπουλου με την απαίτηση Ελευθερία! Δεν θέλανε να γίνουν μάρτυρες. Θέλανε ελευθερία στον τόπο τους.

Από τις 15 Νοεμβρίου η γλυκιά φωνή τους έσταζε σαν μέλι πλούσιο και θρεπτικό μετά από χρόνια πείνας, και το μέλι το οσμίστηκαν οι μέλισσες κι οι σφήκες και όλα τα έντομα που σούρνονταν κι εκείνα που πετούσαν και πήγαν να γευτούν, να πάρουν κι αυτά. Σκαθάρια και κατσαρίδες, μυρμήγκια και σφήκες μπηκαν στο Πολυτεχνείο... οι μπαμπάδες των σημερινών ΚΚΕ, των σημερινών κουκουλοφόρων, των σημερινών αναρχικών, να πάρουν στα χέρια τους ότι είχαν κάνει τα παιδιά μας για την ελευθερία. Να το πάρουν και να το εστιάσουν σε ότι τους συνέφερε.

Το Πολυτεχνείο τέλειωσε στς 15-16 Φεβρουαρίου, γιατί από τις 15 και μετά τα πράγματα άλλαξαν, και έδωσαν με την παρουσία τους εκείνοι που μπήκαν μέσα απρόσκλητοι τη δικαιολογία να έρθουν τα τανκς.

Τα τανκς μπήκαν μέσα. Και όταν βγήκαν είχαμε ένα καινούργιο κόσμο. Μια πιο στυγνή δικτατορία του Ιωαννίδη, και ένα τσούρμο αντιστασιακούς που κανείς δεν τους είχε δει μέσα στο Πολυτεχνείο τις πρώτες μέρες. Και μερικούς από τους άλλους που ήταν μέσα που κάναν την συνδρομή τους κεφάλαιο για το βιογραφικό τους.

Εγώ γιορτάζω την μνήμη των παιδιών που ζήτησαν ελευθερία. Εγώ την γιορτάζω στις 16 Νοεμβρίου, όταν οι αρχικοί φοιτητές είχαν ακόμα κάποιον έλεγχο πριν τους τον πάρουν οι παρείσακτοι.

Θα έπρεπε η πορεία να γίνεται 16 Νοεμβρίου, και, αντί για την Αμερικανική Πρεσβεία, να κατευθύνεται στα γραφεία του ΚΚΕ. Αν και βέβαια το ΚΚΕ δεν παίρνει λεόντειο μέρος των εκδηλώσεων; 

Μου θυμίζει την Αγία Αικατερίνη. Όταν Χριστιανικός ξέφρενος όχλος δολοφόνησε το 415 με ακρότητες την Υπατία, την τελευταία επιστήμονα της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, χρόνια αργότερα, η Χριστιανική προπαγανδομηχνή, από κάποια ενοχή, έστησε τον μύθο της Αγίας Αικατερίνης, η οποία πιστεύουν πολλοί ερευνητές δεν είναι άλλη από την Εθνική, Επιστήμονα Υπατία που τις έγδαραν τις σάρκες με όστρακα οι Χριστιανοί. Και εμείς στις 17 Νοεμβρίου γιορτάζουμε τι; τον όχλο που έθαψε τους φοιτητές και μετά τους ηρωοποίησε, ήρωας κι ο λαός μαζί τους;

Δύο δογματικές εκκλησίες έχουμε στην Ελλάδα που εκμεταλλεύονται τους αδαείς. Την Ελληνική Αυτοκέφαλη Ανεγκέφαλη, και το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ μάλιστα είναι νομίζω όποτε ακούω την Αλέκα πολύ ποιο οργανωμένη και δογματική εκκλησία από την άλλη.

Πρόσθεση 16 Νοεμβρίου 2011, 9:00 πμ

Και για όποιον δεν κατάλαβε: Τιμώ τα παιδιά και φίλους και γνωστούς μου που ήταν μέσα, γιατί μετά από εξίμιση χρόνια, 21/4/67 έως 10/11/73, για πέντε μέρες, αντί για μεγάλα λόγια από το Παρίσι, έκαναν ένα απλό έργο μέσα στο σχολείο τους. Στάθηκαν και είπαν "θέλουμε ελευθερία" σε εκείνους που την στερούσαν επί ποινή εξορίας, βασανιστηρίων και θανάτου. Αισθάνομαι βδελυγμία για εκείνους που, αφού τα παιδιά έκαναν όλη την δουλειά μόνα τους, μπήκαν μπροστά τους και παριστάνουν τώρα τους αντιστασιακούς σφετεριζόμενοι τα παιδιά εκείνα και ξαναγράφοντας την ιστορία για να χαϊδέψουν την ιδεολογία του 15%. Και αισθάνομαι οίκτο για εκείνους που βρίσκονται σε τέτοιο λούκι που δεν βλέπουν την διαφορά, κι έχουνε χάψει την ιδεολογική προπαγάνδα παπαγαλίζοντας διαλεκτική του 19ου αιώνα χωρίς καν να την καταλαβαίνουνε.

Πρόσθεση #2,  16 Νοεμβρίου 2011, 9:45 πμ

Και για όποιον ακόμα δεν κατάλαβε: δεν προτείνω να περιορίσουμε την γιορτή μόνο στη θυσία, αλλά να την αφιερώσουμε σε εκείνους που τους ανήκει, και όχι στους σφετεριστές που έρχονται πλαγίως να παριστάνουν ότι ήταν και δική τους η κατάληψη και η έκκληση σε εξέγερση.