Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Literature. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Literature. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Που είμαστε; που πάμε;








- Θά 'ρθουν μεγάλα προβλήματα τον Οκτώβρη.
- Τι προβλήματα;
- Τα μέτρα. Δυστυχία. Φτώχια.
- Τι θα γίνει τον Οκτώβριο που δεν έχει ήδη γίνει από τώρα;
- Τώρα ο κόσμος είναι διακοπές.
- Φυσικά! τι χαζό εκ μέρους μου... όχι και να σοβαρευτούμε τώρα, ώρα διακοπών!

Να λοιπόν που είμαστε: Διακοπές.
Μα που θε να πάμε αφού οι διακοπές τελειώσουν;

Την απάντηση για το που πάμε και γιατί θ' αφήσω να δώσει ο Καραγάτσης.
Και, αντιγράφω από το Σέργιος και Βάκχος:

 

"Η Μεγάλη κατρακύλα άρχισε, και τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει. Όσο για μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συμπαρασταθούμε στους Έλληνες στο μελλόμενο και αναπότρεπτο Γολγοθά τους (...) Η αυτοκρατορία των Ελλήνων είναι οργανισμός καταδικασμένος σε θάνατο (...) τα κύτταρα θα επιζήσουν, για να αναστήσουν το νεκρόν οργανισμό κάποτε (...) να βοηθήσουν τα κύτταρα στον επίμονο αγώνα για επιβίωση. Τα γερά κύτταρα -γιατί υπάρχουν πάμπολλα σάπια (...) τα γερά και σάπια κύτταρα πάλευαν απελπισμένα όχι μόνο μέσα στον οργανισμό του Κράτους, αλλά και στον οργανισμό των ανθρώπων (...) Ο σάπιος οργανισμός, προτού πεθάνει, θα σπαρταρίσει μέσα στις τοξίνες του."
"Άρχισε η μεγάλη δυστυχία. Δυστυχία και ερημιά. Είχε ξεκληρίσει η μεγάλη πολιτεία. Από χρόνια τώρα ο κόσμος έφευγε. Που πήγαιναν; Οπουδήποτε! Προτιμούσαν την σκλαβιά παρά την πείνα."
"Γυρεύεις πολλά από την ανθρώπινη φύση, κι ακόμα περισσότερο απ' τη σημερινή ρωμαίικη ψυχονοοτροπία. Ένας λαός που αρνείται να πολεμήσει για την ανεξαρτησία του, πολύ λίγο νοιάζεται για τα πεπρωμένα των απογόνων του. Είναι λαός χωρίς ιδανικά."



Πολλοί βέβαια πιστεύουν ότι ξέρουν ακριβώς ποιός φταίει. Αυτός που είπε ότι υπάρχουνε λεφτά και μετά βγήκε στη ζητιανιά. Ο Γιώργος Παπανδρέου.

Μου θυμίζει τον τελευταίο φράγκο αυτοκράτορα της πόλης πριν το σκάσει για να επιστρέψουν οι Έλληνες. Και το περιγράφει έτσι ο Καραγάτσης το περιστατικό:



"Τα σεβάσματά μου υποβάλω στη Μεγαλειότητά σου μεσέρ Ερρίκε, πάνδοξε αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Εργατικά βλέπω μασκαρεύτηκες, για να το σκάσεις αλά φρανσαί! Ποιός ο λόγος; Θάρρεψες πως θα σε τιμωρούσαμε για τα εγκλήματά σου; Λάθος! Μεγάλο λάθος! Είσαι τόσο ταπεινός, ποταπός και τιποτένιος, που δεν αξίζεις για παιδεμό. Άμε στο διάολο, Μεγαλειότατε!"


 
Αλλά φταίει πράγματι ο των τριών μακρύτερος; ο Καραγάτσης συνεχίζει:

 

"Προδοσία! ο λόγος ειπώθηκε. Ένας λαός κατηγορεί τον βασιλιά του πως τον πρόδωσε, ενώ ο ίδιος καταπρόδωσε τον εαυτό του. Χρόνια τώρα στη ζαλάδα του παραλογισμού, οι Ρωμιοί σκόρπιζαν τη δύναμή τους στους τέσσερεις ανέμους, κατάντησαν αυτού που κατάντησαν. Άφησαν το φράγκικο θεριό να δυναμώσει τρώγοντας τα κρέατά τους."



Με τις υγιές μας...
...και καλές διακοπές...

 


 

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Ζητώντας βοήθεια...




Ζητώντας βοήθεια...




Μετά από τόσα έργα, ο Έρνστ Χέμινγουεϊ βραβεύτηκε για ένα βιβλίο πολύ λιτό, μικρό σε αριθμό λέξεων, τίποτα περισσότερο από μια απλή διήγηση τριών ημερών στη ζωή ενός ανθρώπου, ένα βιβλίο που λεγόταν Ο Γέρος και η Θάλασσα. Καμιά φορά τα πιο δυνατά και καθοριστικά έργα του ανθρώπινου νου μας έρχονται σε πακέτα απλά που εύκολο θα ήταν να τα προσπεράσει κανείς χωρίς να δώσει σημασία.

Έχουμε κι εμείς στην δική μας λογοτεχνία ένα τέτοιο έργο, απλό, μικρό, ένα παραμύθι μόνο αλλά γεμάτο δύναμη και ελπίδα, ξεχασμένο ως επί το πλείστον στις μέρες μας, και νομίζω ότι το έργο αυτό θα έπρεπε να διαβαστεί αμέσως μετά από την ανάγνωση των νέων της σημερινής ημέρας. Το Παραμύθι Χωρίς Όνομα της Π. Δέλτα.

Εγώ τουλάχιστον, μόνο σ' αυτό το βιβλίο μπορώ να βρω ελπίδα όταν κοιτάζω την πατρίδα μου σήμερα, 23 Απριλίου 2010. Γιατί, για να έχει γραφεί αυτό πριν 100 χρόνια και να ταιριάζει τόσο πολύ στις μέρες μας, σημαίνει πως η χώρα μας δεν έχει αλλάξει τόσα χρόνια -αλλά, με ένα τρόπο ή άλλο, πάντα καταφέρνει να επιζεί.

Αρκεί να βρεθεί κάποιος ν' αρχίσει την δουλειά -και οι άλλοι θα ακολουθήσουν.
Αργά ή γρήγορα...