Κάμελοτ

Όταν μίλησε ο John Kennedy, στο δείπνο που είχε παραθέσει προς τιμή του ο Ντε Γκωλ, ξεκίνησε λέγοντας:

"Είμαι ο άντρας που συνόδευσε την Τζακλύν Κέννεντυ στο Παρίσι".

Μετά την δολοφονία του, η γυναίκα του είπε, συνδέοντας για πάντα τον άντρα της με την αγαπημένη του μυθολογία:

"Θα υπάρξουν μεγάλοι πρόεδροι ξανά... αλλά δεν θα υπάρξει ποτέ άλλο Κάμελοτ".

Εννοούσε το τελευταίο τραγούδι από μία παράσταση του Μπρόντγουέη το οποίο ο πρόεδρος Kennedy αγαπούσε και άκουγε συχνά το βράδυ στο διαμέρισμά τους στον Λευκό Οίκο:

Don’t let it be forgot

That once there was a spot

For one brief, shining moment that

was known as Camelot.

Και έτσι τα χρόνια των Kennedy στον Λευκό Οίκο έμειναν στις καρδιές των Αμερικανών (και την δικιά μου) σαν τα χρόνια του Κάμελοτ.

 

25 Νοεμβρίου, 1963
ο γιός του Τζακ και της Τζακλύν, που η Αμερική είχε ονομάσει χαϊδευτικά John-John, χαιρετά για τελευταία φορά τον πατέρα του στην κηδεία του στη Ουάσινγτον, ο οποίος είχε δολοφονηθεί στο Ντάλλας του Τέξας στις

22 Νοεμβρίου, 1963

ΥΓ. Στην Αμερική, μια από τις πιο συχνές ερωτήσεις ήταν "Που ήσουν όταν άκουσες ότι δολοφονήθηκε ο Κέννεντυ;" Ένα Ελληνόπουλο από Έλληνες γονείς που μεγάλωνε στο Φάληρο, και ήταν εκείνη τη μέρα κοντά στα πέμπτα του γενέθλια, στην Ελληνική του πραγματικότητα, ένα ολόκληρο κόσμο μακριά από το Ντάλλας του Τέξας, θυμάται ακριβώς που ήταν και τι έκανε όταν το άκουσε. Αυτό και μόνο πρέπει να είναι μια ένδειξη του πόσο σημαντικό για τον κόσμο ήταν το πρόσωπο του Τζων Φιτστζέραλντ "Τζακ" Κέννεντυ.


ΥΓ2. Το λαϊκό φολκλόρ έχει βγάλει πάμπολλα σενάρια συνομωσίας σχετικά με την δολοφονία του, την οποία η Warren Commission απεφάνθη ότι διέπραξε μόνος του ο Lee Harvey Oswald. Πολλοί αποδίδουν ενοχή στην CIA, στη μαφία, και στο στρατιωτικό-βιομηχανικό μηχανισμό. Η γνώμη μου είναι ότι εκ των πραγμάτων δεν ήταν δυνατό να ήταν ο Oswald μόνος του, αλλά σε συνεργασία με λίγους άλλους φανατικούς, πιθανότατα από την Νέα Ορλεάνη. Η κυβέρνηση, CIA, στρατός απλά έκαναν ότι έκαναν και στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001: τίποτα. Τελεία ανικανότητα μιας κοντόφθαλμης γραφειοκρατίας. Το ότι όλοι στην κυβέρνηση και στις ένοπλες δυνάμεις ήταν τσαντισμένοι με τον Κέννεντυ λόγω Κούβας και Βιετνάμ (απέτυχε στην κατάληψη της Κούβας και ήθελε να αποσύρει τις ΗΠΑ από το Βιετνάμ) δεν βοήθησε να τον έχουν και πολύ ζεστά υπό αποτελεσματική προστασία.

ΥΓ3. ...πάντως, το ότι δεν έγινε πυρηνικός πόλεμος τον Οκτώβριο του 1962 το οφείλουμε κυρίως στους χειρισμούς του Τζακ, και του Μπόμπυ.

 

 

Μία σύσκεψη

Η παραπάνω φωτογραφία απεικονίζει την έπαυλη που βρίσκεται στην διεύθυνση 56-58 Am Großen στο προάστιο Wannsee του Βερολίνου.

Το πρωί της 20ης Ιανουαρίου 1942 η έπαυλη ήταν έτοιμη για μια σύσκεψη των ανωτάτων στελεχών της κυβέρνησης του Τρίτου Ράϊχ. Το ένα μετά το άλλο έφτασαν τα αυτοκίνητα που μετέφεραν τους επισήμους οι οποίοι είχαν λάβει ο καθένας προσωπική και απόρητη πρόσκληση για την σύσκεψη:

1. Ο Γκαουλάιτερ Δρ. Άλφρεντ Μάγιερ (Alfred Meyer), ως εκπρόσωπος του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Υπουργού Ανατολικών Εδαφών.
2. Ο Επικεφαλής αξιωματούχος (Reichamtsleiter) Δρ. Γκέοργκ Λάιμπραντ (Georg Leibbrandt), Γενικός Γραμματέας (Γ.Γ.) του Υπουργείου Ανατολικών εδαφών του Ράιχ.
3. Ο Δρ. Βίλχελμ Στούκαρτ (Wilhelm Stuckart), εκ μέρους του Υπουργείου Εσωτερικών του Ράιχ.
4. Ο Δρ. Έριχ Νόιμαν (Erich Neumann), Πληρεξούσιος του Γραφείου του Τετραετούς Σχεδίου.
5. Ο Δρ. Ρόλαντ Φράισλερ (Roland Freisler), Γ.Γ. του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
6. Ο Δρ. Γιόζεφ Μπύλερ (Josef Bühler), ως εκπρόσωπος του Γενικού Κυβερνήτη της Πολωνίας Χανς Φρανκ.
7. Ο Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Λούτερ (Martin Luther).
8. Ο Συνταγματάρχης των SS Γκέραρντ Κλόπφερ, (Gerhard Klopfer), εκ μέρους της Καγκελαρίας, εκπρόσωπος του Μάρτιν Μπόρμαν (Martin Bormann).
9. Ο Γενικός Διευθυντής της Καγκελαρίας του Ράιχ Φρίντριχ Κρίτζινγκερ (Friedrich Kritzinger).
10. Ο Αντιστράτηγος των SS Ότο Χόφμαν (Otto Hofmann), ως εκπρόσωπος του Κεντρικού Γραφείου Φυλετικών Εκκαθαρίσεων.
11. Ο Αντιστράτηγος των SS Χάινριχ Μύλλερ (Heinrich Müller) του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ.
12. Ο Συνταγματάρχης των SS Δρ. Έμπερχαρντ Σένγκαρτ (Eberhard Schöngarth), Διοικητής της Αστυνομικής Ασφάλειας και της SD στη Γενική Διοίκηση της Πολωνίας.
13. Ο Ταγματάρχης των SS Δρ. Ρούντολφ Λάνγκε (Rudolf Lange), Διοικητής της Αστυνομίας Ασφάλειας και της SD της Γενικής Επιτροπείας της Λετονίας, εκπροσωπώντας και τις αντίστοιχες υπηρεσίες όλων των Βαλτικών χωρών και της Λευκορωσίας.

Χάιντριχ

Αφού οι 13 καλεσμένοι έφτασαν και άφησαν στο βεστιάριο τα παλτά τους, άρχισαν να συνομιλούν περιμένοντας οδηγίες για να ξεκινήσει η σύσκεψη. Τελευταίος έφτασε στην έπαυλη ο οικοδεσπότης τους και εισηγητής της σύσκεψης Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), υπ' αριθμόν δύο στην ιεραρχία των SS μετά τον Χάινριχ Χίμλερ. Ο Χάιντριχ συνοδευόταν από τον Συνταγματάρχη των SS Άντολφ Άιχμαν (Adolf Eichmann) του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ, ο οποίος είχε επιφορτιστεί από τον Χάιντριχ με την οργάνωση της συνάντησης και επρόκειτο να τελέσει χρέη γραμματέα της σύσκεψης.

Άιχμαν

Μετά από τους πρωινούς χαιρετισμούς, ευγενική, φιλική κουβέντα και ένα γρήγορο καφέ, ο Άιχμαν προσκάλεσε τους καλεσμένους σε μια αίθουσα δίπλα στην κυρία είσοδο όπου τους περίμενε ένα μεγάλο τραπέζι με γραφική ύλη για τον καθένα. Οι 15 πήραν τις θέσεις τους καθώς ο Άιχμαν έδινε οδηγίες στον θαλαμηπόλο και το υπηρετιοκό προσωπικό να βγούν από την αίθουσα και να μην ενοχληθούν για κανένα λόγο οι προσκεκλημένοι. Μετά, ο Άιχμαν κλείδωσε την πόρτα από μέσα και πήρε την θέση του στα δεξιά του Χάιντριχ.

Η πόρτα έμεινε κλειστή για τα επόμενα 90 λεπτά. Μετά, οι καλεσμένοι, αφού πέρασαν λίγη ώρα συζητώντας στο σαλόνι, πίνοντας μπράντι, ενθουσιασμένοι για αυτά που είχαν λεχθεί και επιβεβαιωθεί  στη σύσκεψη, αναχώρησαν γρήγορα όπως και είχαν έρθει. Ο Χάιντριχ ζήτησε από τον Άιχμαν να στείλει με απόρρητο κομουνικέ τα πρακτικά σε κάθε έναν από τους συμμετέχοντες με την οδηγία να καταστρέψει ο καθένας την κόπια του αφού την διαβάσει.

Ο μόνος που δεν κατέστρεψε την κόπια του ήταν ο Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Λούτερ. Ο Λούτερ πέθανε τον Μάιο του 1945.

Ο Ρόμπερτ Κέμπνερ ήταν ένας Αμερικανός δικηγόρος Εβραϊκής καταγωγής γεννημένος στο Φράϊμπουργκ της Γερμανίας το 1899. Ο Κέμπνερ είχε συμμετάσχει στην έρευνα και παραπομπή του Χίτλερ και του Φρίκ το 1924. Αφού το Ναζιστικό κόμμα ήρθε στην εξουσία το 1933 ο Κέμπνερ απολύθηκε από την δουλειά του και λόγω της Εβραϊκής του καταγωγής του αφαιρέθηκε η Γερμανική υπηκοότητα. Από το 1935 δίδαξε μερικά χρόνια στην Ιταλία πριν μεταναστεύσει στην Αμερική. Το 1945 επέστρεψε στην Γερμανία για να υπηρετήσει ως προεδρεύων σύμβουλος για το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στην Νυρεμβέργη. Το 1947, ο Ρόμπερτ Κέμπνερ βρήκε ανάμεσα στα χαρτιά του Μάρτιν Λούτερ την κόπια των πρακτικών της σύσκεψης του Wannsee που του είχε αποστείλει ο Άιχμαν το 1942.

Έτσι τώρα ξέρουμε τι ελέχθη, σε γενικές γραμμές, τη μιάμιση ώρα που η πόρτα της αίθουσας στην έπαυλη του Wannsee παρέμεινε κλειδωμένη.

Ο Χάιντριχ μίλησε για την περισσότερη διάρκεια της σύσκεψης, επιτρέποντας στους καλεσμένους να πάρουν τον λόγο για να επιβεβαιώσουν γεγονότα ή να βεβαιώσουν ότι κατάλαβαν σωστά τις οδηγίες και το τι περιμένει το Ράιχ από τον καθένα. Η σύσκεψη δεν έγινε για να αποφασιστεί κάτι καινούργιο αλλά απλά για να γνωρίζουν όλοι πως εργαζόντουσαν από κοινού με τους πιο αποδοτικούς τρόπους και μεθόδους για την διεκπεραίωση ήδη αποφασισμένων στόχων σε ένα πρόγραμμα που ο Χάιντριχ, μεταφέροντας τις οδηγίες του προϊσταμένου του Χίμλερ, ονόμασε περιφραστικά "Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος".

Το μήνυμα του Χιμλερ, μεταφερόμενο στην ομήγυρη από τον Χάιντριχ, ήταν το εξής. "Υπάρχουν από την ανατολή ως την δύση της Ευρώπης περίπου έντεκα εκατομμύρια Εβραίοι. Το σχέδιο της Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Ζητήματος συμπεριλαμβάνει τα εξής στάδια: Πρώτον, να θεσπιστούν λεπτομερείς προδιαγραφές για το πότε κάποιος θεωρείται Εβραίος ή Εβραϊκής καταγωγής. Δεύτερον να θεσπιστούν λογισμικές, λογιστικές και πρακτικές διαδικασίες και μέθοδοι με τις οποίες ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός Εβραίων θα μεταφέρονται στο λιγότερο δυνατό χρόνο σε συγκεκριμένα σημεία συγκεντρώσεως. Τρίτον, εκεί θα χρησιμοποιούνται ως εργατικό δυναμικό για την κατασκευή δρόμων. Τέταρτον: όσοι επιζούν λόγω φυσικής επιλογής τις κακουχίες των καταναγκαστικών και σκληρών έργων θα λαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση". Ιδιαίτερη μεταχείριση σήμαινε εξόντωση με τον σκοπό να μην μείνουν στην Ευρώπη Εβραίοι.

Στο θέμα των προδιαγραφών, για το ποιός θα θεωρείται Εβραίος, είχε αρκετό λόγο και ερωταποκρίσεις ο  Δρ. Βίλχελμ Στούκαρτ (Wilhelm Stuckart), εκ μέρους του Υπουργείου Εσωτερικών του Ράιχ, ο οποίος είχε κεφαλαιώδη ρόλο στην θέσπιση των Νόμων της Νυρεμβέργης του 1935. Συζητήθηκε ποιός βαθμός συγγενείας συμπεριλαμβάνει κάποιον στον προσδιορισμό του Εβραίου. Το πλέον δύσκολο σημείο ήταν η ερώτηση του αν κάποιος πρέπει να θεωρείται Εβραίος βάση αποδεικτικών στοιχείων όχι άλλων από την εμφάνιση του, και το αν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του μοιάζουν Εβραϊκά.

Στις λογισμικές, λογιστικές και πρακτικές διαδικασίες για την μεταφορά και συγκέντρωση των Εβραίων θα έπαιρναν μέρος οι περισσότεροι των παρισταμένων, λόγω θέσεως στην κυβέρνηση, αλλά το όλο θέμα θα συντονιζόταν από τον Αδόλφο Άιχμαν, ο οποίος στα επόμενα χρόνια απέκτησε το παρατσούκλι "Σπεσιαλίστας" για τον αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίον οργάνωνε την εύρεση, μεταφορά και συγκέντρωση των Εβραίων.

Το θέμα της δημιουργίας εργατικών στρατοπέδων και της καταναγκαστικής εργασίας συζητήθηκε ως έχον δύο πλεονεκτήματα: Πρώτον, εξασφάλιζε εργατικό δυναμικό για την διεκπεραίωση δημοσίων έργων, και, δεύτερον, επιτάχυνε την διαδικασία θνησιμότητας. Οι δυνατότεροι που θα επιζούσαν τις κακουχίες θα είχαν ειδική μεταχείριση: Συζητήθηκε η χρήση εκτελεστικών αποσπασμάτων για μαζικές εκκαθαρίσεις αλλά η ιδέα δεν εδραιώθηκε γιατί αφ' ενός προϋπόθετε πάνω από έντεκα εκατομμύρια σφαίρες, οι οποίες κόστιζαν χρήματα, και αφ' εταίρου, υπήρχε ο φόβος ότι η διαδικασία των μαζικών εκτελέσεων θα είχε αρνητική επίδραση στο ηθικό των συμμετεχόντων στρατιωτικών αποσπασμάτων.

Ο Άιχμαν τότες πληροφόρησε τους παρισταμένους ότι ήδη είχε εφευρεθεί, οργανωθεί και δοκιμαστεί ένας τρόπος εκκαθάρισης με την χρήση του αερίου Zyklon B σε αίθουσες χωρητικότητας εκατοντάδων ατόμων. Η διαδικασία είχε αποδεδειχθεί ασφαλής και γρήγορη, επιτρέποντας την συχνή επανάληψη κάθε μέρα.

Μια ελαφρότερη στιγμή ιλαρότητας ήρθε όταν αναφέρθηκε το γεγονός ότι ένας οργανισμός που παύεται με εισπνοές Zyklon B, επιδεικνύει ένα ιδιάζον κόκκινο χρώμα στο δέρμα του πτώματος. Η ομήγυρη διασκέδασε για λίγα λεπτά με την σκέψη ότι "έμπαιναν χλωμοί και έβγαιναν ροζ".

Το τελευταίο μέρος της σύσκεψης έφερε αποκαλύψεις που πραγματικά εξέπληξαν και ενθουσίασαν όλους. Η κατασκευή εγκαταστάσεων όπου η διαδικασία που περιγράφτηκε θα έμπαινε σε εφαρμογή με βιομηχανική αποτελεσματικότητα είχε ήδη ξεκινήσει, και η μεγαλύτερη εγκατάσταση, με την ονομασία Άουσβιτς, είχε ήδη αρχίσει λειτουργία. Το προϊόν της διεκπεραίωσης Εβραίων στους θαλάμους με Zyklon B θα γινόταν στάχτη σε ειδικά κρεματόρια.

Ιδιαίτερη έκπληξη προκάλεσε η ανακοίνωση ότι η βιομηχανική αυτή παραγωγή θα μπορούσε να διεκπεραιώνει πολλές χιλιάδες Εβραίων την ημέρα.

~~~

Τέσσερεις μήνες μετά την σύσκεψη του Wannsee ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, επίσης γνωστός με το όνομα "ο δήμιος της Πράγας" πέθανε στην Πράγα στις 4 Ιουνίου του 1942 υποκύπτοντας στα τραύματά του από μία επίθεση Τσέχων και Σλοβάκων στρατιωτών που είχαν πέσει με αλεξίπτωτο ερχόμενοι από την Αγγλία με σκοπό να τον δολοφονήσουν.

Μετά από τον θάνατο του Χάινριχ ο Αδόλφος Άιχμαν ανέλαβε προσωπικά την επίβλεψη του να διεκπεραιωθεί η αποστολή της Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Ζητήματος που του είχε εμπιστευθεί ο προϊστάμενός του. Ακόμα και όταν το 1945 ο Χίμλερ τον διέταξε να σταματήσει τα πάντα και να κρύψει αποδεικτικά στοιχεία, ο Άιχμαν συνέχισε το καθήκον του με εγρήγορση μέχρι και την τελευταία στιγμή, τον Μάιο του 1945. Το θεώρησε, προσωπικά, ζήτημα τιμής.

~~~

Πράκτορες της Μυστικής Υπηρεσίας του Ισραήλ, Μοσάντ, βρήκαν, συνέλαβαν και απήγαγαν τον Αδόλφο Άιχμαν στην Αργεντινή στις 11 Μαΐου  του 1960. Ο Άιχμαν μεταφέρθηκε στο Ισραήλ όπου δικάστηκε για 15 κατηγορίες συμπεριλαμβανομένων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Απαγχονίστηκε μερικά λεπτά πριν τα μεσάνυκτα της 31ης Μαΐου του 1962. Παραμένει η μόνη θανατική ποινή που έχει ποτέ εκτελεστεί στο κράτος του Ισραήλ. Οι στάχτες του Άιχμαν σκορπίστηκαν στη Μεσόγειο, σε διεθνή ύδατα, ώστε καμία χώρα να μην θεωρείται τελευταία του κατοικία.

Η κόπια των πρακτικών της σύσκεψης του Wannsee πρέπει να διαβάζεται μαζί με την κατάθεση του Άιχμαν κατά την διάρκεια της δίκης του για να μορφώνεται μία πιο γενική εικόνα του τι ελέχθη και πώς, και με πιο πνεύμα, συζητήθηκε.

Ο Αδόλφος Άιχμαν στην δίκη του στο Τελ Αβιβ, 1961

Το 1965, ο ιστορικός Joseph Wulf προσπάθησε να εγκριθεί πρότασή του για να μετατραπεί η έπαυλη του  Wannsee σε ένα μνημείο του Ολοκαυτώματος. Η Γερουσία του Βερολίνου δεν θεώρησε σωστό να υπάρχουν μνημεία του Ολοκαυτόματος. Στην τελευταία επιστολή του προς τον γιο του David, 2 Αυγούστου 1974, έγραψε ο Wulf: "δημοσίευσα 18 βιβλία σχετικά με το τρίτο Ράιχ και δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Μπορεί κανείς να τεκμηριώσει τα πάντα ξανά και ξανά για τους  Γερμανούς. Υπάρχει ένα δημοκρατικό καθεστώς στη Βόννη. Όμως, οι μαζικοί δολοφόνοι περπατάνε στους δρόμους ελεύθεροι, ζουν στα σπιτάκια τους και φυτεύουν λουλούδια στον κήπο τους." Βαθιά ταραγμένος από τον θάνατο της γυναίκας του και την αποτυχία των σχεδίων του για ένα μνημείο του Ολοκαυτόματος, ο  Wulf αυτοκτόνησε σε ηλικία 61 ετών, πηδώντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στο Βερολίνο . Το 1992 η έπαυλη του Wannsee έγινε μνημείο του Ολοκαυτώματος. Η βιβλιοθήκη  Joseph Wulf έχει χιλιάδες βιβλία σχετικά με τον ναζισμό, τον αντισημιτισμό και την Εβραϊκή γενοκτονία, μαζί με πολλά βίντεο, μικροφίλμ, κείμενα και πρωτότυπα έγγραφα της ναζιστικής εποχής.

Το 2001 η σύσκεψη του Wannsee παρουσιάστηκε πιστά και με παγερό ρεαλισμό στην τηλεοπτική ταινία Conspiracy με τους Kenneth Branagh στο ρόλο του Χάιντριχ, τον Stanley Tucci στον ρόλο του Άιχμαν, τον Colin Firth ως Στούκαρτ και τον Kevin McNally ως Μάρτιν Λούτερ.

Είναι πολύ σημαντικό για την ανθρωπότητα να μην ξεχαστεί, ή αλλοιωθεί, ή δικαιολογηθεί, το τι συνέβη στην Γερμανία μεταξύ 1933 και 1945, αν όχι για άλλο λόγο, για να ξέρουμε από ποιούς και από τι πρέπει να προφυλαχθούμε. Γιατί, η συμπεριφορά των Γερμανών δεν οφείλεται στην επιρροή εκατό ή χιλίων ανθρώπων επί του συνόλου των εκατομμυρίων. Οφείλεται στην ψυχοσύνθεση ενός λαού που δέχτηκε τους εκατό ή χίλιους, κάτι που το γνωρίζει καλά όποιος είχε, παραδείγματος χάριν, πεθερικά που στα νιάτα τους ήταν στην Χιτλερική νεολαία και έχουν ακόμη φωτογραφία στον τοίχο -ή όποιος βρίσκει γνώριμο το ύφος της Μέρκελ το 2010.

Όταν ένας άνθρωπος δολοφονεί έναν άλλον η κοινωνία τον βάζει φυλακή για, ας πούμε, 20 χρόνια. Όταν βγει, θεωρείτε ότι ξεπλήρωσε το χρέος του στην κοινωνία, αλλά δεν θεωρείται υπεράνω επανάληψης του εγκλήματος. Κανείς αποφυλακισμένος δολοφόνος δεν θεωρείτε "γιατρεμένος" και εγγυημένα ασφαλής, ούτε παύει να θεωρείται δολοφόνος.

Οι Γερμανοί δεν "σκότωσαν" μια μόνο φορά: είναι υπεύθυνοι και για τους δύο από τους δύο παγκοσμίους πολέμους του 20ου αιώνα. Και έχουν ακόμα και σήμερα τους απολογητές τους, σαν αυτούς που μας διαβεβαιώνουν ότι το Ολοκαύτωμα δεν έγινε, ή ότι δεν ήταν έξι εκατομμύρια αλλά μόνο καμιά εξακοσαριά χιλιάδες. Άνθρωπος που το πρεσβεύει ή το δέχεται αυτό ή είναι της ίδιας συνομοταξίας με αυτούς τους οποίους υπερασπίζεται, ή αγράμματος, ή μειωμένου δείκτη νοημοσύνης.

Όπως όταν ο βάτραχος φοβόταν να αφήσει τον σκορπιό να περάσει το ποτάμι στην πλάτη του, μπας και τον δαγκώσει. Ο σκορπιός ορκίστηκε ότι δεν θα γινόταν αυτό. Όταν ο βάτραχος, ξεψυχώντας στη μέση του ποταμού ρώτησε με παράπονο γιατί τον δάγκωσε ο σκορπιός μια που τώρα θα πέθαιναν και οι δύο, ο σκορπιός απάντησε: "Δεν μπόρεσα να σταματήσω τον εαυτό μου. Είναι η φύση μου".

Ίσως οι παραπάνω τέσσερεις παράγραφοι να ακούγονται όσο ναζιστικές και φασιστικές όσο αυτά τα οποία περιγράφουν. Εξαρτάται από τον καθένα μας να προσδιορίσουμε εκείνη την αχνή λεπτή γραμμή μεταξύ του να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά στην πραγματικότητα της Δαρβινικής εξέλιξης  και του να γίνουμε οι ίδιοι φορείς εκείνων τα οποία αποδοκιμάζουμε και από τα οποία πρέπει να προφυλαγόμαστε.

Εκείνοι που πολεμούν εναντίων τεράτων πρέπει πάντα να προσέχουν να μην γίνουν οι ίδιοι τέρατα.

~~~

Σημ.: Όλα τα παραπάνω είναι ιστορικά γεγονότα διασταυρωμένα από περισσότερες από δύο πηγές, τα οποία συνέλεξα σε έρευνά μου, αλλά το κείμενο είναι εξ' ολοκλήρου γραμμένο από εμένα, συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, των προσωπικών μου απόψεων στο τέλος του κειμένου.

Οι Εύκολοι

Μια που έχω ήδη εισάγει στην Ιταλία την 25η Μαρτίου, Ορθόδοξο Πάσχα, 4η Ιουλίου και φυσικά την Ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving) τέτοια εποχή κάθε Οκτώβριο σκεφτόμαστε μήπως ήρθε η ώρα να εισάγουμε και την εορτή της 28ης Οκτωβρίου, εδώ, στην Ιταλία. Θέμα περίπλοκο γιατί πολλοί Ιταλοί θα μπέρδευαν την ημέρα με την προγενέστερη του 1940 Ιταλική εορτή της 28ης Οκτωβρίου που εόρταζε την "πορεία" του Μουσολίνι στη Ρώμη το 1922. Φαντάζομαι ήδη την πλατεία μας εδώ στολισμένη με πανό λευκά με τα γαλάζια γράμματα "NO!", και μεγάφωνα να παίζουν παλιούς δίσκους της Βέμπο...

Μερικοί, όχι όλοι, οι λαοί έχουν τη στιγμή τους. Όπως έλεγε και ο Τσώρτσιλ: Their finest hour. Η δική τους finest hour ήταν η Μάχη της Αγγλίας το φθινόπωρο του 1940 που μια χούφτα σπίτφάϊαρ και χάρικέην αναχαίτισαν τα μέσσερσμιτ της Λουφτβάφε του Γκαίρινγκ πάνω από τους λευκούς βράχους του Ντόβερ.

Η δική μας καλύτερη στιγμή, σαν Έλληνες, παιδιά της νεώτερης Ελλάδας ήταν από τις 28 Οκτωβρίου 1940 ως τον Απρίλιο του 1941 όταν ο Τσώρτσιλ ξαναβγήκε στο ραδιόφωνο και είπε: "Μέχρι σήμερα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμάνε σαν ήρωες, αλλά, από σήμερα πρέπει να λέμε ότι οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες".

Αφού στείλαμε το στρατό του Μουσολίνι πίσω στην Αδριατική μέσα από τα βουνά της Αλβανίας, ανοίξαμε δεύτερο μέτωπο στο Ρούπελ από όπου ήθελε να περάσει η Βέρμαχτ. Και όταν πέρασαν, με διαταγή του Χίτλερ παρουσίασαν όπλα και επέτρεψαν στους Έλληνες να φύγουν από τα οχυρά και να επιστρέψουν σπίτι τους με το κεφάλι ψηλά.

Και όταν μεγάλωνα, μεγάλωσα μέσα στα σινεμά, στην Νορμανδία με τον Τζων Γουαίην, στο Τομπρούκ με τον Ρίτσαρντ Μπέρτον, στο Τέλεμαρκ με τον Κερκ Ντάγκλας, στον Ειρηνικό και στον Ατλαντικό, κυνηγώντας το Μπισμαρκ στην πρωινή ομίχλη, ή κάνοντας ησυχία να μην με πιάσουνε τα σόναρ στον κόλπο του Τόκυο.

Και κάθε 28η Οκτωβρίου γέμιζαν σημαίες το σχολείο και μεγάλα "ΟΧΙ!" ...και ακόμα σχετικά μικρός αναρωτιόμουνα γιατί δεν έβλεπα στο σινεμά τις μάχες της Αλβανίας.

Αυτή είναι μια ερώτηση που την κάνω μέχρι σήμερα. Βλέπουμε τόσες καταπληκτικές και συγκινητικές ταινίες για τον στρατιώτη Ράϊαν, για την λίστα του Σίντλερ, βλέπουμε την αριστουργηματική σειρά Band of Brothers, μα ποτέ δεν είδαμε ούτε εικόνα από την καλύτερη στιγμή του Ελληνικού Έθνους.

Και καλά, στο Χόλυγουντ μπορεί να μην έχει ακούσει κανείς σχετικά... αλλά εδώ; Κανείς δεν θυμάται τίποτα, κανέναν δεν τον ενδιαφέρει. Δεν συνέβη ποτέ; Είναι μήπως μπανάλ και ντεμοντέ να τα θυμόμαστε; μήπως τέτοιες αναμνήσεις ηρωισμού θα ήταν ενοχλητικές για την ανβόγκ χαρά του διεθνισμού όπου όλοι ήμαστε αγαπημένοι και χορεύουμε πιασμένοι χέρι-χέρι στους αγρούς;

Η Πηνελόπη Δέλτα που έγραψε τα Μυστικά του Βάλτου, Στα Χρόνια του Βουλγαροκτώνου και το Παραμύθι Χωρίς Όνομα αυτοκτόνησε στην Κηφησιά την ημέρα που η Βέρμαχτ μπήκε στην Αθήνα, και η μάνα Ελλάς καταδίκασε σε θάνατο τα δύο παιδιά που είχαν σηκώσει ένα πρωί την Ελληνική σημαία στην Ακρόπολη κατεβάζοντας για λίγες ώρες την σβάστικα.

Και η Ελλάδα σήμερα δεν ενδιαφέρεται για τέτοια. Άλλωστε έχει κρίσιμα προβλήματα αυτήν την εποχή. Που να βρεθεί καιρός.

 

Μερικές ιστορίες είναι τέτοιες και λέγονται με τέτοιο τρόπο που παίρνουν διαστάσεις μεγαλύτερες και σημασία ευγενικότερη -γίνονται μεταφορές για όλα τα άλλα. Έτσι και όταν σκέφτομαι ιστορίες ηρωισμού σε πόλεμο, μια που είμαι κάθετα αντίθετος στον πόλεμο, πιστεύοντας ότι οι περισσότεροι είναι ληστρικοί και ότι ο πόλεμος και η διαμάχη είναι η αποτυχία της επικοινωνίας, διαλέγω να σκέφτομαι τον Δεύτερο Παγκόσμιο γιατί είναι ο μόνος πόλεμος που ξέρω που ήταν απλά και ξεκάθαρα το καλό εναντίων του κακού. Και από όλες τις ιστορίες που έχουμε δει σε κλασσικά αριστουργήματα του κινηματογράφου και της τηλεόρασης διαλέγω την ιστορία μιας συγκεκριμένης ομάδας στρατιωτών που έπεσαν με αλεξίπτωτο στη Νορμανδία λίγες ώρες πριν την απόβαση, και τελείωσαν τον πόλεμο στην Ευρώπη μπαίνοντας στην Φωλιά του Αετού, την συμβολική εστία του Τρίτου Ράϊχ αφού πήραν μέρος στις σημαντικότερες μάχες του 1944-45.

Η ιστορία αυτή, που δόθηκε από τον Steven Spielberg και Tom Hanks στο κλασσικό αριστούργημα Band of Brothers, οι εικόνες στην οθόνη αλλά και οι πραγματική ιστορία και άνθρωποι, αντιπροσωπεύουν όχι μόνο τον λόχο 'Ε" του 506 της 101ης αλλά όλους τους στρατιώτες όλων των πολέμων σε μια ιστορία παραδειγματική και αντιπροσωπευτική όλων. Όταν στην αρχή της Γερμανικής αντεπίθεσης στις Αρδέννες του Βελγίου, η Easy company  περπατάει προς την Bastogne αντίθετα από τους στρατιώτες που υποχωρούν, τους λέει ένας από τους υποχωρούντες: "που πάτε; θα είσαστε περικυκλωμένοι!" Και τα παιδιά απαντάνε: "Είμαστε αλεξιπτωτιστές: είναι η δουλειά μας να είμαστε περικυκλωμένοι!".

Κι εγώ, μην έχοντας από την πατρίδα  μου ούτε μία εικόνα ή ταινία για την καλύτερή μας στιγμή, βλέπω τα παιδιά του "Ε" στα χιόνια της Bastogne στην μάχη των Αρδενών, και σκέφτομαι ότι έτσι θα έπρεπε να ηταν και τα δικά μας παιδιά στα βουνά της Αλβανίας. Και αντί τα παιδιά να έχουν ονόματα όπως Μαλάρκυ, Μπιλ Γκαρνίερ, Ντικ Γουίντερς και να μιλάνε αμερικάνικα, τα λένε Γιάννη, ή Γιώργο, ή Δημήτρη, και μιλάνε Ελληνικά, μέσα στα χιόνια, με τις οβίδες να σκάνε γύρω τους καθώς συνεχίζουν να προχωρούν.

Στον Αμερικανικό στρατό οι λόχοι χωρίζονται σε γράμματα της αλφαβήτας, σε A, B, C, D, E και F. Για να έχουν "προσωπικότητα" τα ονόματα δίνουν στο κάθε γράμμα μια λέξη: Able (Ικανοί),  Bravo (γενναίοι), Charlie (Τσάρλυ -ανδρικό όνομα, Κάρολος), Dog (σκύλος), Easy (εύκολοι) και Fox (αλεπού).

Η Easy Company, ο λόχος των Εύκολων, η  Band of Brothers, μιλάει για όλους όσους το βρήκαν στο τέλος εύκολο να κάνουν το καθήκον τους για την πατρίδα τους, τ' αδέλφια τους και τον εαυτό τους. Μιλά και για τα δικά μας παιδιά στα χιόνια της Αλβανίας που το έκαναν να φαίνεται τόσο εύκολο από μακρια... τόσο μακριά που εμείς δεν τους βλέπουμε πια, λες και έγιναν αυτά σε κάποιο άλλο πλανήτη.

Είναι ξεχασμένα τα παιδιά της Ελλάδας της Βέμπο.  Δεν βλέπουμε στα μάτια τους πόσο εύκολο θα ήταν να λύσουμε τα σημερινά μας προβλήματα αν μόνο καταλαβαίναμε τι είχαν στην καρδιά τους οι παππούδες μας -τ' αδέλφια μας.

ΥΓ. Στο Fall River της Μασαχουσέτης, δίπλα στο θωρηκτό "Μασαχουσέτη" είναι αγκυροβολημένο ένα υποβρύχιο του Β' Παγκοσμίου πολέμου το οποίο μπορείς να το επισκεφθείς, να μπεις μέσα ,και να δεις και το μουσείο στην προκυμαία, αφιερωμένο "Στα πληρώματα που είναι ακόμα περιπολία" (τα υποβρύχια που δεν επέστρεψαν). Στο Πολιτειακό Νοσοκομείο Βετεράνων της Κονεκτικούτης γράφει απ' έξω: "Υπηρετούμε εκείνους που υπηρέτησαν". Εμείς στην Ελλάδα έχουμε τίποτα τέτοιο πουθενά, έτσι για λίγο αυτοσεβασμό;

Αχμέτ, ή Ισίδωρος;

Κι εκεί που διάβαζα ανυποψίαστος κάμποσα μπλογκ άνοιξα το The Secret Real Truth, το οποίο μας πληροφορεί ότι κάποιος Ελληνοαμερικάνος σκοπεύει να κάνει ορθόδοξη λειτουργία μέσα στην Αγιά Σοφιά στην Πόλη στις 17 Σεπτεμβρίου 2010

Δεν ξέρω αν το προσέξατε και 'σείς, αλλά εγώ πάντως έστειλα πάραυτα το ακόλουθο email:

Καλή η ανάρτηση για την λειτουργία στην Αγία Σοφία,

αλλά δυστυχώς η φωτογραφία που υπάρχει στην ανάρτηση είναι του Μπλε Τζαμιού (Τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ του πρώτου -δίπλα στην Αγιά Σοφιά) χτισμένο το 1616 για να "απαντήσει" στην Αγία Σοφία, πράγμα που δεν το κατάφερε, και όχι της Αγίας Σοφίας του Ισίδωρου και του Ανθέμιου που χτίστηκε από τον Ιουστινιανό το 537, ακριβώς 1,079 χρόνια νωρίτερα και είναι κατά πολύ μεγαλύτερη με αξεπέραστο τρούλο.

Εκτός από τις άλλες σημαντικότατες και πολλές διαφορές μεταξύ των δύο, η πιο εμφανής εκ πρώτης όψεως είναι ότι το Μπλε Τζαμί έχει έξι μιναρέδες ενώ η Αγιά Σοφιά τέσσερεις.

Συγγνώμη για την διόρθωση αλλά σκέφτηκα πως η ουσία της ανάρτησης προδίδεται τα μέγιστα από το να μην ξέρουμε οπτικά να ξεχωρίσουμε αμέσως πια είναι η Αγιά Σοφιά... Ο Σουλτάνος Αχμέτ ο Πρώτος πάντως σας ευχαριστεί :-)

φιλικά,

Δημήτρης

Βρήκα ότι η πηγή του ποστ ήταν από την 1η Δεκεμβρίου του 2009, από το μπλογκ του κυρίου Κώστα Αναγνωστόπουλου. Έστειλα το ίδιο email και σε 'κείνον.

Σε τεσσερσίμησι ώρες έλαβα αυτή την απάντηση από τον κύριο Αναγνωστόπουλο:

Εξαιρετική η παρατήρησή σας, σας ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες.

Διορθώθηκε

http://kostasanagnostopoulos.blogspot.com/2009/12/chris-spirou-17-2010.html

και πράγματι,

Τα παιδιά του Secret Real Truth τίποτα ακόμη. Το μπλέ τζαμί παίζει για Αγιασοφιά!.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα (όσο μνημειώδη και να είναι) και χάρηκα από την γρήγορη επέμβαση και απάντηση του κυρίου Αναγνωστόπουλου. Δεν έχει σημασία τι πιστεύει κανείς, γενικότερα ή επί του συγκεκριμένου θέματος, όσο έχει ότι μία Ιστορία την έχουμε την άμοιρη, και μας αρέσει δεν μας αρέσει, αν δεν την τιμούμε εμείς ποιός θα την τιμήσει; ο Σουλτάν Αχμέτ;

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τελικά αι διπλωματικαί οδοί που στριφογυρνάν σαν σκοτεινά καλντερίμια ανάμεσα από τους θάμνους των πιθανών γεγονότων φαίνεται λειτούργησαν σωστά για αυτή την αμφισβητήσιμης νοημοσύνης ιδέα για Θεία Λειτουργία στην Αγιασοφιά.

http://www.keeptalkinggreece.com/2010/09/16/crisis-averted-liturgy-in-hagia-sophia-cancelled

Δεν θα γίνει η απόπειρα. Στο παραπάνω λίνκ υπάρχει και η πληροφορία ότι και Μουσουλμάνοι είχαν επίσης προσπαθήσει να κάνουν το ίδιο και ούτε αυτούς τους άφησαν.

ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ 'ΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΡΩΤΗΜΑ

Ο Σπύρου επρόκειτο να σούρει μαζί του από το Αμερική μεριά καμιά διακοσοπενηνταριά νοματαίους για την λειτουργία του.

Την ακύρωσε 16 Σεπτεμβρίου. Θα γίνότανε 17. Τι έγιναν τα αεροπορικά εισιτήρια που πρέπει όλα να κόστισαν τουλάχιστον έν τέταρτο εκατομμυρίου δολαρίων. Η μάλλον... τι απέγινε με τα λεφτά; ...ποιό ταξιδιωτικό γραφείο τα είχε κλείσει και σε ποιόν ανήκει;

Μισό Δευτερόλεπτο

9 χρόνια από 911

Από την στιγμή που εμφανίζεται το Being 767 της United στα δεξιά της οθόνης μέχρι τη στιγμή που εξαφανίζεται πίσω από τον Βόρειο Πύργο περνάει 0.75 του δευτερολέπτου. Μέχρι την στιγμή που η πύρινη μπάλα εμφανίζεται και αρχίζει να μεγαλώνει από την βορειοανατολική γωνία του Νότιου Πύργου έχουν περάσει συνολικά 1,5 δευτερόλεπτα.

Έβλεπα CNN ζωντανό, από το σπίτι μου στη Μασαχουσέτη, 340 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μανχάταν. Όταν το αεροπλάνο βρισκόταν μόλις στην μέση της απόστασης από την δεξιά άκρη της οθόνης προς τους Πύργους, το μυαλό μου είδη είχε σκεφτεί ότι αυτό είναι δεύτερο αεροπλάνο, άρα δεν ήταν ατύχημα, άρα βρισκόμαστε υπό επίθεση, είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση, η ζωή αλλάζει.

Η σκέψη αυτή άρχισε να δημιουργείται το κλάσμα του δευτερολέπτου που είδα το αεροπλάνο στην άκρη της οθόνης.

Αυτό σημαίνει ότι το ανθρώπινο μυαλό έκανε ακριβώς τέσσερα δέκατα του δευτερολέπτου για να επεξεργαστεί την συνείδηση της ειρήνης και της καθημερινότητας, το ενδιαφέρον για κάτι που φαινόταν σαν ατύχημα, και να την μετατρέψει σε συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος είχε ήδη αλλάξει για πάντα.

Η συνείδηση της ανθρωπότητας άλλαξε μέσα σε μισό δευτερόλεπτο.

 

ΥΓ. Πολλά λέγονται για συνομωσίες, ότι το έκαναν σκοτεινές δυνάμεις της Αμερικής, κλπ. Η γνώμη μου είναι ότι έγινε επειδή η μηχανή της Αμερικής έχει σκουριάσει από ανικανότητα, αγραμματοσύνη και μειωμένο δείκτη νοημοσύνης. Έγινε επειδή μπορούσε να γίνει, επειδή η καθημερινή πραγματικότητα επέτρεψε σε 4 αεροπλάνα να εξαφανιστούν από τους πιο πολυσύχναστους διαδρόμους εναερίας κυκλοφορίας του κόσμου και η μηχανές των υπηρεσιών δεν δούλεψαν. Δεν έγινε λόγω σκοτεινών συνομωσιών. Λόγω ανικανότητας έγινε.

Ο άνθρωπος χρειάζεται να πιστεύει στις συνομωσίες γιατί του δίνουν την ζεστασιά και την σιγουριά ότι υπάρχουν έξυπνοι άρχοντες με μέσα τρομερά που κατευθύνουν τις τύχες την ανθρωπότητας και της ζωής μας. Το αντίθετο, η πραγματικότητα, φαίνεται τόσο ανασφαλής. Τα πάντα μπορούν να αλλάξουν και δεν έχουμε τον παραμικρό τρόπο ή δύναμη να το σταματήσουμε. Γι' αυτό δεν μπορεί ποτέ ο κόσμος να πιστέψει ότι τον Κέννεντυ, πχ.,  τον σκότωσε ένας μοναχικός τρελός.

Η ανάγκη να πιστεύει κανείς σε συνομοσίες έρχεται από την ίδια γωνιά της ανθρώπινης ύπαρξης απ' όπου έρχεται και η ανάγκη να πιστεύει κανείς σε ένα Θεό-οντότητα.

 
 

Σκοτάδι και Φώς

Τελικά υπάρχουν τόσοι Θεοί όσοι άνθρωποι που έζησαν, σκέφτηκαν και πέθαναν, ή θα πεθάνουν. Οι Θεοί υπηρέτησαν τους δημιουργούς τους πιστά και το μόνο που ζήτησαν σαν αντάλλαγμα ήταν η αθανασία.

Οι άνθρωποι, εν τω μεταξύ, αυτές τις χιλιετηρίδες μετά από την τελευταία εποχή παγετώνων, έκαναν άλματα που έφτασαν στο φεγγάρι.

(ναι, οι Γερμανοί Ναζί επιστήμονες των Αμερικανών κατάφεραν να στείλουν ανθρώπους στο φεγγάρι πιο γρήγορα από τους άλλους Γερμανούς Ναζί επιστήμονες που προσπαθούσαν να κάνουν το ίδιο για τους Ρώσους -μην ακούτε τις συνομοσιολογίες: οι προσσεληνώσεις έγιναν).

Η ανθρωπότητα δεν έφτασε  ίσαμε 'κει μονορούφι όμως. Κουράστηκε, κοιμήθηκε, ξανά-ξεκίνησε, κουράστηκε, και πήγε λέγοντας. Η προ τελευταία φορά ήταν γύρω στο 1200 ΠΚΕ (ΠΚΕ = Προ Κοινής Εποχής). Πήρε έναν υπνάκο, καθώς οι λεγόμενοι "Άνθρωποι της Θάλασσας" λεηλατούσαν την Μεσόγειο, και ξύπνησε πάλι με τον Όμηρο γύρω στο 800 ΠΚΕ.

Μετά, βάλε Αθήνα, ρίξε Ελληνιστικό πνεύμα, άντε Ρώμη και πήγε λέγοντας μέχρι που η ανθρωπότητα παρά λίγο να πάθει έμφραγμα και έριξε έναν ύπνο τρικούβερτο από την δολοφονία της επιστήμονος Υπατίας και τη λεηλασία της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας το 415 ΚΕ, μέχρι το 1452, όταν στο μικρό χωριουδάκι Βίντσι, κοντά την Φλωρεντία, γεννήθηκε ένα μωράκι που το βαφτίσαν Λεονάρδο.

Και η ανθρωπότητα ξύπνησε πάλι.

Αυτά τα χίλια χρόνια της τελευταίας σκοτεινής περιόδου, που τα λέμε μεσαίωνα, χαρακτηρίστηκαν από τον διαγωνισμό στο ποιός θα φτάσει τα τσίσα του μακρύτερα: Ο άρχων του Λατερανού που είχε σεντούκια, στρατό και πρίγκιπες του κεφιού του, ή ο πτωχότερος συνάδελφος του στη Νέα Ρώμη που έπρεπε να καλοπιάνει τον αυτοκράτορα κάθε φορά που πείναγε να φάει κάτι.

Τον διαγωνισμό κέρδισε η παλαιά Ρώμη, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει:

Μια θρησκεία που είχε εφευρεθεί από 320 νοματαίους τους οποίους είχε διατάξει ο Κωνσταντίνος το 325 ΚΕ να του την φτιάξουνε και να του την δώσουνε, μια θρησκεία που είχε κρυμμένο στον κόρφο της το απόγειο της ανθρώπινης γνώσης, χρησιμοποιώντας έναν κακομοίρη Εβραίο, που είχαν σταυρώσει οι Ρωμαίοι, για να ενώσουν νοηματικά τον άνθρωπο και τον Θεό, εξηγώντας στον άνθρωπο ότι είναι ένα, αδιαίρετο, με το σύμπαν, αυτή η Θρησκεία που επρόκειτο να ενώσει τη μεταφυσική και την επιστήμη σε έναν θρίαμβο του Ελληνορωμαϊκού πνεύματος... κακόπεσε.

Έπεσε πάνω στην ώρα που η ανθρωπότητα είχε κουραστεί και χασμουριότανε να πέσει για ύπνο. Και αντί γι' αυτό, έγινε το άλλο. Και φτάσαμε στην ιερά εξέταση (αντί για όνειρα γλυκά στον ύπνο της η ανθρωπότητα είδε εφιάλτες).

Λένε ότι ο Χριστιανισμός φταίει για τον σκοταδισμό του Μεσαίωνα. Μα νομίζω ότι ο σκοταδισμός του Μεσαίωνα φταίει που το Δόγμα δεν βρήκε αυτιά να το δουν και μάτια να το ακούσουν. Ο Κόσμος συνήθως ακούει αυτά που βλέπει. Το Δόγμα της Νίκαιας έφτασε στο σωστό τόπο, σε λάθος χρόνο.

Η ειρωνεία πάντως είναι ότι η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός ξεπήδησαν από το Ελληνιστικό πνεύμα το οποίο είχε διατηρηθεί, καταγραφεί και σωθεί από ποιούς; τους Χριστιανούς μοναχούς στα μοναστήρια της Ευρώπης.

Με το που άρχισε να ξυπνάει η ανθρωπότητα μιά και δυό έφτασε να μπορεί σιγά-σιγά να αποδεικνύει επιστημονικά αυτά που πάντα ήταν μόνο υποθέσεις.

Δηλαδή, για το άτομο, φερ' ειπείν, είχε μιλήσει ο Δημόκριτος, αλλά μόλις τον τελευταίο αιώνα ο άνθρωπος μπόρεσε να αποδείξει ότι υπάρχει πράγματι αυτό που είχε μυριστεί ο αρχαίος ημών πρόγονος. Και αφού το βρήκε, ο άνθρωπος, το διέσπασε και έγινε στην Ιαπωνία της πουτάνας.

Η θρησκεία της Νίκαιας του Κωνσταντίνου ήταν κομμένη και ραμμένη για να φέρει την ανθρωπότητα εκεί που έφτασε τον 19ο και 20ο αιώνα, παίρνοντας τον άνθρωπο από την δεισιδαιμονία, τον φόβο, και την ανάγκη ενός ή περισσοτέρων υπέρτατων όντων και φέρνοντας τον στην συνειδητοποίηση ότι όχι μόνο το σύμπαν είναι πιο μεγαλειώδες από οποιονδήποτε θεό, αλλά στην κατανόηση ότι το σύμπαν, ο άνθρωπος, και οι νόμοι της φύσης είναι η τρισυπόστατη ενότητα της ύπαρξης. Η Θρησκεία που θα έφερνε τέλος στην ανάγκη για θρησκείες...

Έπρεπε να είχε φτάσει εκεί πολύ πιο σύντομα ο άνθρωπος, αλλά κάτι πήγε τρομακτικά στραβά. Και στο τέλος η ανθρωπότητα έφτασε εκεί που έφτασε μέχρι τώρα, όχι λόγω του τι έκρυβε μέσα της εκείνη η θρησκεία, που δεν κατάφερε ποτέ να το παρουσιάσει, αλλά αντιδρώντας εναντίων του τι την είχαν καταντήσει την θρησκεία αυτή μερικοί-μερικοί.

Τέλος πάντων. Στο ίδιο σημείο φτάσαμε, αλλά καθυστερημένα και από άλλο δρόμο... όλα καλά που τελειώνουν καλά. Ή όχι; ...κάτι χασμουρητά ακούω πάλι απ' όλη την υφήλιο... πολύ κούραση βλέπω και ύπνος καινούργιος προμηνύεται, μου φαίνεται...

Σημ. Άν έχει κανείς 28-30 λεπτά να διαβάσει, κοιτάξτε εδώ...

Που είμαστε; που πάμε;

- Θά 'ρθουν μεγάλα προβλήματα τον Οκτώβρη.

- Τι προβλήματα;

- Τα μέτρα. Δυστυχία. Φτώχια.

- Τι θα γίνει τον Οκτώβριο που δεν έχει ήδη γίνει από τώρα;

- Τώρα ο κόσμος είναι διακοπές.

- Φυσικά! τι χαζό εκ μέρους μου... όχι και να σοβαρευτούμε τώρα, ώρα διακοπών!

Να λοιπόν που είμαστε: Διακοπές.

Μα που θε να πάμε αφού οι διακοπές τελειώσουν;

Την απάντηση για το που πάμε και γιατί θ' αφήσω να δώσει ο Καραγάτσης.

Και, αντιγράφω από το Σέργιος και Βάκχος:

 

"Η Μεγάλη κατρακύλα άρχισε, και τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει. Όσο για μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συμπαρασταθούμε στους Έλληνες στο μελλόμενο και αναπότρεπτο Γολγοθά τους (...) Η αυτοκρατορία των Ελλήνων είναι οργανισμός καταδικασμένος σε θάνατο (...) τα κύτταρα θα επιζήσουν, για να αναστήσουν το νεκρόν οργανισμό κάποτε (...) να βοηθήσουν τα κύτταρα στον επίμονο αγώνα για επιβίωση. Τα γερά κύτταρα -γιατί υπάρχουν πάμπολλα σάπια (...) τα γερά και σάπια κύτταρα πάλευαν απελπισμένα όχι μόνο μέσα στον οργανισμό του Κράτους, αλλά και στον οργανισμό των ανθρώπων (...) Ο σάπιος οργανισμός, προτού πεθάνει, θα σπαρταρίσει μέσα στις τοξίνες του."

"Άρχισε η μεγάλη δυστυχία. Δυστυχία και ερημιά. Είχε ξεκληρίσει η μεγάλη πολιτεία. Από χρόνια τώρα ο κόσμος έφευγε. Που πήγαιναν; Οπουδήποτε! Προτιμούσαν την σκλαβιά παρά την πείνα."

"Γυρεύεις πολλά από την ανθρώπινη φύση, κι ακόμα περισσότερο απ' τη σημερινή ρωμαίικη ψυχονοοτροπία. Ένας λαός που αρνείται να πολεμήσει για την ανεξαρτησία του, πολύ λίγο νοιάζεται για τα πεπρωμένα των απογόνων του. Είναι λαός χωρίς ιδανικά."

Πολλοί βέβαια πιστεύουν ότι ξέρουν ακριβώς ποιός φταίει. Αυτός που είπε ότι υπάρχουνε λεφτά και μετά βγήκε στη ζητιανιά. Ο Γιώργος Παπανδρέου.

Μου θυμίζει τον τελευταίο φράγκο αυτοκράτορα της πόλης πριν το σκάσει για να επιστρέψουν οι Έλληνες. Και το περιγράφει έτσι ο Καραγάτσης το περιστατικό:

"Τα σεβάσματά μου υποβάλω στη Μεγαλειότητά σου μεσέρ Ερρίκε, πάνδοξε αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Εργατικά βλέπω μασκαρεύτηκες, για να το σκάσεις αλά φρανσαί! Ποιός ο λόγος; Θάρρεψες πως θα σε τιμωρούσαμε για τα εγκλήματά σου; Λάθος! Μεγάλο λάθος! Είσαι τόσο ταπεινός, ποταπός και τιποτένιος, που δεν αξίζεις για παιδεμό. Άμε στο διάολο, Μεγαλειότατε!"

 

Αλλά φταίει πράγματι ο των τριών μακρύτερος; ο Καραγάτσης συνεχίζει:

 

"Προδοσία! ο λόγος ειπώθηκε. Ένας λαός κατηγορεί τον βασιλιά του πως τον πρόδωσε, ενώ ο ίδιος καταπρόδωσε τον εαυτό του. Χρόνια τώρα στη ζαλάδα του παραλογισμού, οι Ρωμιοί σκόρπιζαν τη δύναμή τους στους τέσσερεις ανέμους, κατάντησαν αυτού που κατάντησαν. Άφησαν το φράγκικο θεριό να δυναμώσει τρώγοντας τα κρέατά τους."

Με τις υγιές μας...

...και καλές διακοπές...

 

 

Σχετικά με την Ελευθερία / All about Liberty

for ENGLISH please scroll down to the end of the Greek edition.

Σχετικά με την Ελευθερία
και δεν εννοώ την γειτόνισσα με το μαύρο σουτιέν

Δεν είχα πραγματικά εντρυφήσει στο τι σημαίνει Ελευθερία μέχρι που σουλάτσερνα μια μέρα γύρω της προσπαθώντας να βρω ένα πρωτότυπο τρόπο να την φωτογραφήσω. Τελικά αποφάσισα να πάω πίσω της να την φωτογραφήσω από τα πισινά καθώς περπατούσε νωχελικά μακριά μου κρατώντας ψηλά τον δαυλό της ο οποίος δεν είχε ανάψει ακόμη περιμένοντας τον ήλιο να δύσει πρώτα πίσω της στο Νιού Τζέρσεϋ. Η Ελευθερία δεν είναι εύκολη, έλεγε η φωτογραφία μου: πρέπει να την κυνηγήσεις, να την προφτάσεις, να σταθείς μπάστακας στο δρόμο της και να της πεις "εδώ είμαι! και σε θέλω!"

Πολλές φορές, και, σχεδόν κάθε μέρα οι άνθρωποι προσπαθούνε ανά την υφήλιο να το κάνουνε αυτό, αλλά είναι τρία τα παραδείγματα, από τα χιλιάδες που υπάρχουνε, τα οποία έμειναν στην παγκόσμια Ιστορία σαν δαυλοί. Το 1776, το 1789 και το 1821. Τα μαγικά λόγια της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών έμειναν λόγια με υπογραφές σε μουσείο. Οι σπασμένες πόρτες της Βαστίλης επιδιορθώθηκαν και τις ξανασπάσανε δυό-τρείς φορές. Στην Ελλάδα, μόλις που φτιάξαμε κυβέρνηση δική μας, φάγαμε τον Καποδίστρια λάχανο και μας κάτσανε τον Όθωνα γιατί τους μεγάλους τους είχε πια ξημερώσει ότι καλύτερα νά 'χουνε ένα Καραγκιόζη στα Βαλκάνια παρά τον στρογγυλοκαθούμενο κώλο του Σουλτάνου της Ισταμπούλ.

Τον είδα τον Όθωνα μια μέρα να ποζάρει φιγουράτος με τσαρούχια, φέσι και φουστανέλα, ελαιογραφία σε μια αίθουσα με βασιλικές ελαιογραφίες σ' ένα Σουηδικό παλάτι -ο μακρινός ξάδελφος Όττο ήταν ο μόνος στην αίθουσα με φουστανέλα. Εγώ από την μεριά μου είχα μια Αμερικανική σημαιούλα στο πέτο γιατί οι Σουηδοί μου φίλοι με είχαν πάρει από το αεροδρόμιο από πτήση που με είχε φέρει από την Αμερική και όχι από την Ελλάδα. Και το σκεφτόμουνα το πορτραίτο του Όθωνα και την μικρή μου αστερόεσσα μια μέρα που καθόμουνα στον κήπο των Βερσαλλιών έξω από το Παρίσι και έφερνα στο νου μου τους χωριάτες του Ντελακρουά ντυμένους στα λευκά, τα κόκκινα και τα μπλε να ουρλιάζουνε την Μασσαλιώτισσα* καθώς πλησιάζανε την κεντρική πύλη με τις τσουγκράνες τους και τους δαυλούς.

Και ζύγιζα στα χέρια μου ...Αμερική ... Σουηδία... Γαλλία. Γραικία. Τι σου είναι η Ελευθερία. Πότε είναι ξανθιά με δέρμα σαν λευκό κερί και χείλη με την δροσιά της αυγής επάνω τους, στήθη στητά, μικρά, με λουλούδια στο λευκό της πουκάμισο. Πότε είναι Κοκκινομάλλα στιβαρή και θυμωμένη, ντυμένη στα κουρέλια των παιδιών της και πότε κυρία καθώς πρέπει με μια σειρά απλά μαργαριτάρια γύρω απ' τον λαιμό. Και πότε, εξουθενωμένη, με αίμα στη χλαμύδα της και ένα δάκρυ, μελετά τα λαμπρά παλικάρια και στην κόμη στεφάνι φορεί.

Αλλά αυτές ήταν μέρες μεθυστικές καιρών που έφυγαν με τον εφησυχασμό της νίκης. Είναι τώρα δυο-τρεις γενεές που τα παιδιά δεν γνώρισαν πόλεμο ή επανάσταση, και κάθε χρόνος και δεκαετία που περνά φέρνει την επιθυμία περισσότερων και περισσότερων αγαθών, παιχνιδιών και ανέσεων. Η Ελευθερία δεν είναι πια ερωτικό όνειρο νέων ανθρώπων και ποιητών, δυναστεμένων χωρικών και σκλάβων να της μαζέψουν ένα μπουκέτο αγριολούλουδα ποτισμένα σαν παπαρούνες στο αίμα των πληγών τους. Είναι πια σύζυγος να ροχαλίζουμε στο κρεβάτι δίπλα στον πόθο της -μάνα που δεν καταλαβαίνει τα βίτσια μας όσο οι κολλητοί μας. Δασκάλα που μάταια μας βάζει να γράφουμε εκατό φορές "Δεν θα ξανακάνω σκασιαρχείο για να πάω σινεμά".

Η Ελευθερία γέρασε πια και η κόρη της δεν έχει μεγαλώσει ακόμα.

Τώρα, η Ελευθερία είναι δικιά μας όταν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε φτάνει να μην ενοχλήσουμε την Ελευθερία του διπλανού. Αυτό σημαίνει για μας σήμερα ότι η Ελευθερία μας ζητάει να διαμαρτυρηθούμε κάθε φορά που κάποιος μας λέει να κάνουμε κάτι που δεν μας αρέσει, ή κάποιος κάνει κάτι που δεν μας αρέσει. Το νά 'χεις την Ελευθερία σημαίνει απλά ότι δεν έχεις δικαίωμα να καταστρέψεις κάτι που ανήκει σε άλλον και ότι έχεις δικαίωμα να καταστρέψεις κάτι που ανήκει σε σένα. Ελευθερία είναι να μπορείς να αποφασίσεις εσύ τι θα διδαχτεί στο σκολειό το παιδί σου, κι αν είσαι παιδί Ελευθερία σημαίνει να ορίζεις εσύ τι και πως θα σε διδάξουνε. Ελευθερία πάει να πει ότι αν κάποιος δεν συμφωνεί μαζί σου είναι μαλάκας και λέει, η Ελευθερία, πως τα λεφτά που μπαίνουν στην τσέπη σου τα δίνεις όπου θέλεις εσύ και στην εφορία δεν θέλεις. Ελευθερία σημαίνει να έχεις το δικαίωμα να αρνηθείς να πετάξεις με αεροπλάνο αν δεν θέλεις να βγάλεις τα παπούτσια σου, τη ζώνη σου, όλα τα μεταλλικά αντικείμενα από τις τσέπες σου, να σηκώσεις τα χέρια και να μπεις σε ένα μηχάνημα για να δουν με ακτίνες Χ το πράμα σου. Η Ελευθερία σου δίνει το δικαίωμα να μην φοράς ζώνη στο αυτοκίνητο και νά 'σαι ελεύθερος να μην μάθεις ποτέ το πως και γιατί, και τι κάνανε, οι πρόγονοί μας όλων των εθνών για να έχουμε εμείς σήμερα την Ελευθερία. Ελευθερία είναι να μην έχει κανείς καμιά υποχρέωση ή ευθύνη. Δικαίωμά του.

*Σημ. Η Μασσαλιώτισσα γράφτηκε δυόμισι χρόνια αφού η επανάσταση έφτασε στις Βερσαλλίες, αλλά πήρα λίγη ποιητική άδεια...

.........................................................................................................................................................................................................................

All about Liberty
and I don't mean the neighbor's wife in the black lace underwear

I never did truly dwell on the meaning of Liberty till one day I was walking around her trying to figure out an original angle to photograph her from. Eventually I decided to go round the back and shoot her from behind as she was nonchalantly walking away from me, holding her torch up high, which was waiting for the sun to set behind her in New Jersey. Liberty is not easy, my photo said: you must run after her, stand in her way and yell: "I am here! And I want you!"

So many times, almost every day people around this Earth are trying to do this and there are three examples, of the thousands that exist, which stood in the history of the World bright as a torch. The years 1776, 1789 and 1821. The magical words of the Declaration of Independence of the United States of America ended-up just words with signatures in a museum. The broken-down door of the Bastille was repaired and it was broken down again a couple of times, or three, and repaired. In Greece, when after nine years of Revolution we created our very own first government, we promptly assassinated our first Governor, Kapodistrias, and, the Great Powers that were, sat king Otto on our backs, the idiot son of a Bavarian Royal line, because it had dawned on them that it is better to have a moron in the Balkans than the round ass of the Sultan in Istanbul.

I saw him, Otto, one day handsomely posed in red shepherd's shoes, fez and snow-white kilt, an oil painting in a hall full of royal portraits in a Swedish palace. Cousin Otto was the only one in the room in a snow-white kilt. Me, I wore an American flag on my lapel because my Swedish friends had picked me up at the airport from a flight coming from the USA and not Greece. And, I was thinking of that portrait of Otto and my little star-spangled banner as I sat one other day in the garden of the Chateau of the Versailles outside Paris, watching, in my mind, Delacroix's peasants dressed in their white, red and blue, screaming La Marseillaise* as they approached the main gate with their rakes and torches.

I weighed it all in my hands ... America ... Sweden ... France. Greece. Oh, the apparition of Liberty. Sometimes with flowing blonde hair, skin white as wax and lips with the dew of the dawn upon them, firm breasts, small, with flowers on her white shirt. Sometimes a redhead, stout and angry, dressed in her children's rags, and then sometimes a lady, with a simple string of pearls around her neck. Sometimes, exhausted, blood in her tunic, and a tear, she studies the fallen, worthy young men and she wears a crown of laurel.

But those were the intoxicating days of yesteryear, that passed into the complacency of victory. It is now two or three generations that children have not experienced war or revolution, and every year and decade that passes brings only the desire for more and more possessions, more toys and comfort. Liberty is no longer the erotic dream of young men and women and poets, oppressed peasants and slaves who will pick a bouquet of wild flowers for her drenched like poppies in the blood of their wounds. It is now a wife to snore in bed next to her unfulfilled desire, a mother who does not understand our vices like our buddies can. A teacher who to no avail commands us to write one hundred times on the blackboard: "I will never skip class again to go sexting with my friends".

Liberty has grown old and her daughter is yet to come of age.

Now, Liberty is ours when we can do whatever we want to do as long as we don't interfere with the Liberty of someone else. This means for us today that Liberty asks of us to protest each time someone tells us to do something that we do not like, or someone does something we do not like. To have Liberty simply means that we have no right to destroy something that belongs to another but we have the right to destroy something that belongs to us. Liberty is being able to decide what our child will learn at school and, if you are a child, Liberty means you can decide what will be taught to you and how. Liberty means that if people don't agree with you they are assholes and says, Liberty, that the money you put in your pocket belong to you to spend as you wish and you do not wish to give it to the IRS. Liberty means having the right to refuse to fly in an airplane if you do not want to take off your shoes, your belt, all metal objects from your pockets and to raise your hands in a machine so they can see your genitals. Liberty gives someone the right not to wear a seat belt in the car and she says it's up to you whether you want, or not, to learn how and why, and what they did, our ancestors of all nations, for all of us to have Liberty today. Liberty is to have no obligations and no responsibility. It is our Right.

*NB. La Marseillaise was written two and a half years after the Revolution reached the Versailles but I took some poetic license.