"Δεν Θα Περάσει ο Φασισμός!"

Θυμάμαι στα νιάτα μου που φωνάζαμε "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣEI Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ", και τώρα, χρόνια αργότερα, σκέφτομαι, ρε δεν τον αφήναμε να περάσει από 'δω, να φύγει να ξεκουμπιστεί... Δεν τον αφήσαμε να περάσει, δεν πέρασε, στρογγυλοκάθισε εδώ ανάμεσά μας, και τώρα πια έχει παιδιά, ανίψια, και πάει για εγγόνια.

Εχθές και πάλι συνεχίστηκε η συζήτηση με τον "Ανώνυμο" στα σχόλια της ανάρτησής μου marianaonice. Είναι μια ενδιαφέρουσα συζήτηση και μου επιτρέπει να κρυσταλλώσω και να ξεκαθαρίσω τις γνώμες μου σε διάφορα θέματα. Και γι αυτό τον λόγο, αντί να γράψω την απάνησή μου μόνο κάτω από εκείνα τα σχόλια, μοιράζομαι την συζήτηση μαζί σας, εδώ, και προσκαλώ τον "Ανώνυμο", "χ.πολίτη" να συνεχίσουμε την συζήτηση εδώ.

Η αρχή της συζήτησης με τον "Ανώνυμο", "χ.πολίτη", ξεκινά στα σχόλια εδώ, όπου και βρίσκονται τα τελευταία σχόλιά του απο εχτές, Παρασκευή βράδυ.




ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Χ.πολίτη, γεια σου και πάλι, και ευχαριστώ για την απάντηση.

Δυό λόγια εισαγωγής. Η πείρα μου από συζητήσεις είναι ότι μπορεί ένας, ή και οι δύο, συζητητές, να αλλάξουν, ή να εξελίξουν την γνώμη τους ο καθένας σαν αποτέλεσμα της συζήτησης. Στην Αμερική φερ' ειπείν, πολύ συχνά η γνώμη του άλλου ενδιαφέρει, και η συζήτηση είναι εποικοδομητική, γιατί ο μέσος Αμερικανός θέλει να κινείται μπροστά, να καλυτερεύει, να  μαθαίνει. Και ξέρει ότι πάντα κάτι καινούργιο μπορεί να ακούσει ακόμα και από την πιο απροσδόκητη πηγή: η συζήτηση δεν είναι ένας "ανταγωνισμός" όσο είναι μία "εξερεύνηση". Η πείρα μου στην Ελλάδα είναι ότι, στις συζητήσεις , με ανησυχητική συχνότητα, η γνώμη του άλλου δεν ενδιαφέρει κανένα συζητητή. Μόνο η επικράτηση της ιδίας γνώμης, κι αν ακόμη υποτιμηθεί η συζήτηση και ο συζητητής για να διατηρήσει κάποιος την ψευδαίσθηση υπεροχής.

Στην συζήτησή μας, χ.πολίτη αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε ανάμεσα στα δύο παραπάνω: έχεις δώσει την εντύπωση ότι η πρόθεσή σου για συζήτηση επί των θεμάτων που θίγεις είναι ειλικρινής, αλλά μου έχεις επίσης δώσει τη σιγουριά πως ότι και να λεχθεί δεν πρόκειται να επιτρέψεις στην γνώμη σου να εξελιχθεί ή να αλλάξει.

Γι αυτό και θέλω να πω πριν συνεχίσω, ώστε να είναι καθαρά γνωστό από την αρχή, ότι από εδώ και πέρα δεν προσπαθώ ή περιμένω να υπάρξει αυτή η αμοιβαία πρόοδος στην συζήτηση μας, και την συνεχίζω για να παραθέσω, for the record που λένε, και από σεβασμό στον κάθε συνομιλητή μου και αναγνώστη μου, την θέση μου και τις απαντήσεις μου στα σημεία που μου θέτεις.

Αν μου αποδείξεις ότι κάνω λάθος για αυτά που περιμένω ή όχι από την συζήτησή μας, θα είμαι ο πρώτος που θα χαρεί.

Κάτι ακόμα: και ο πιο αστοιχείωτος χρήστης ξέρει ότι σε λιγότερο από ένα λεπτό μπορεί κάποιος να ανοίξει ένα πραγματικά Ανώνυμο λογαριασμό Google, με ένα ψευδώνυμο, για να αφήνει σχόλια. Η δικαιολογία σου ότι είσαι "Ανώνυμος" επειδή δεν έχεις μπλογκ, όπως λες στο δεύτερό σου σχόλιο, σε αφήνει ανοιχτό στην ιδέα ότι είσαι "Ανώνυμος" επειδή δεν θέλεις να πεις αυτά που μου λες με το γνωστό σου όνομα, και δεν σκέφτηκες ότι μπορείς να βγάλεις ένα άλλο προσωρινό έτσι για τους τύπους.

Και, αν διάβασες τις τελευταίες δύο αναρτήσεις μου, θα ξέρεις ότι δεν είμαι παντελώς άσχετος, μόνο λίγο άσχετος, με το ιντερνέτ, και είναι πιθανόν να ξέρω ήδη αν έχεις αφήσει σχόλια εδώ στο παρελθόν με άλλο όνομα, ή αν όχι, και αν δεν έχεις μπλογκ ή αν έχεις μπλογκ το οποίο μάλιστα μου αρέσει.

Σέβομαι πάντως την επιθυμία σου, ανώνυμε χ.πολίτη, να μην καταλάβουν οι αναγνώστες ποιός λέει αυτά που λες, και συνεχίζω την συζήτηση με τον χ.πολίτη, για την οποία και πάλι σε ευχαριστώ, όπως πάντα, υπό οιοδήποτε όνομα ή ανωνυμία.



Λοιπόν,

Όσον αφορά τον/την επίμαχη μπλογκερ και τα βάσανά του/της, λέω να το βάλουμε στην άκρη και να περιμένουμε την εξέλιξη από τον Άρειο Πάγο. Μετά, είμαι σίγουρος, θα γραφτούν πολλά. Για τώρα, παραμένω υπεύθυνα και επώνυμα πίσω από κάθε λέξη και φρασεολογία μου σχετικά με την γνώμη μου για το άτομο που συνέγραψε τα δύο συζητημένα σχόλια της "marianaonice".

Όσον αφορά την Ελευθεροτυπία και Enet:
- Παραμένει η θέση μου και γνώμη μου ότι η εφημερίδα και ο δημοσιογράφος δεν παραβίασαν κανέναν νόμο κατά το γράμμα του νόμου, παρά μόνο ίσως το πνεύμα του νόμου,
- Το δεύτερο δημοσίευμα της Enet προχθές ήταν κατά την γνώμη μου χωρίς αξία νέων, και , πάντα κατά την γνώμη μου, ένας "τσαμπουκάς" που δεν αρμόζει σε εφημερίδα,
- Η γνώμη μου για το αν έπρεπε η "Ε" να κάνει το αρχικό ρεπορταζ: Αν πω ότι δεν έπρεπε, τότε, σκέψου το και πάλι, η προέκταση τέτοιας θέσης θα ήταν και να πω ότι το Washington Post δεν έπρεπε να αποκαλύψει το Watergate. Όχι ότι η δυστυχής marianaonice είναι στο επίπεδο του Watergate, απλά, λέω, σε προέκταση.

Όσον αφορά την ευθύνη μου για αυτά που έγραψα και γράφω: Ναι, υπογράφω κάθε λέξη που γράφω, υπεύθυνα, και, όποιος δεν είναι ημιμαθείς ή φανατικός, ξέρει ότι δεν έχω παραβεί κανένα νόμο, ούτε αυτούς που αναφέρεις. Ρώτα οποιονδήποτε δικηγόρο. Όχι απ' αυτούς που κυνηγάνε ασθενοφόρα για πελάτες, τους άλλους.

Όσον αφορά την γνώμη σου ότι "αυτά που ελέχθησαν δεν είναι αρκετά για να κάνουν κάποιον ρατσιστή", κλπ., κλπ... αυτό ζητά ιδιαίτερο τμήμα στην ανάρτηση, και ιδού:



Για μένα, χ.πολίτη, είναι πρωτάκουστο να προσπαθεί κανείς να πει ότι ο φασισμός και ο ρατσισμός είναι δύο διαφορετικά πράγματα, και μόλις τις τελευταίες μέρες μου το εξήγησαν (επώνυμοι συνομιλητές, ιδιωτικά), και κατάλαβα καλύτερα πως μπορεί να έχει η κατάσταση στην Ελλάδα. Και σου λέω τώρα, όχι τι μου είπανε αλλά την προεκτεταμένη σημερινή μου γνώμη.

Στην Ελλάδα υπάρχουν Φασίστες, ναι, το συνηθισμένο περίπου 5% ή λιγότεροι. Αλλά, στην Ελλάδα, ο ρατσισμός δεν είναι ταυτόσημος με τον φασισμό για τον εξής πολύπλοκο λόγο:

Κατ' αρχάς στην Ελλάδα ο Ρατσισμός δεν είναι εντελώς ταυτόσημος με τον Αντισημιτισμό. Ρατσισμός υπάρχει παντού χωρίς να το καταλαβαίνει ούτε καν ο ένοχος αυτού, γιατί είναι αδιαίρετο μέρος της Ελληνικής νοοτροπίας: "Βλάχος!", "Γύφτος!", "Πόντιος!", "Πούστηδες Άγγλοι!", "Αράπης!" (Τον "Αράπη" τον έκανε και τραγούδι ο Ζαμπέτας)

"Εβραίος", όμως είναι σε άλλη συνομοταξία:
- Τον Εβραίο τον μισούν οι φασίστες επειδή είναι "Οβριός" (κάπως έτσι δεν τον λένε;)
- Τον Εβραίο τον μισούν οι της Αριστεράς γιατί το κράτος του Ισραήλ υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, και, για την Αριστερά, οι ΗΠΑ, και οι φιλικοί προς αυτές, είναι το αντίστοιχο στην Αθεΐα του Σατανά, γιατί όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.
- Τους Εβραίους επίσης τους μισούν οι ...καλοί Χριστιανοί γιατί τους σκοτώσανε τον Χριστούλη. Κι ας ήταν ο Γεσουά από την Ναζαρέτ Εβραίος, και τα πρώτα 300 χρόνια οι Χριστιανοί δεν λεγόντουσαν Χριστιανοί αλλά Εβραίοι, μέχρι που ο Κωνσταντίνος δογμάτισε μια καινούργια θρησκεία για τους Εθνικούς.
- Τους Εβραίους επίσης τους μισούν όλοι όσοι δεν τους αρέσει που σε οποιαδήποτε κοινωνία τους πετάξεις θα προοδεύσουν στις δουλειές και τα παιδιά τους θα προοδεύσουν στα σχολεία.
Κοντολογίς, τους Εβραίους τους μισεί όλος ο Ελληνικός κόσμος, ο καθένας για άλλο λόγο! Και κανείς δεν έχει την μόρφωση να δει την διαφορά μεταξύ της παράδοσης/θρησκείας/γένους των "Εβραίων", και το κράτος του Ισραήλ, στο οποίο υπάρχουν και μουσουλμάνοι και Παλαιστίνιοι πολίτες, και του οποίου το δικαίωμα να υπάρχει δεν το αναγνωρίζουν οι γείτονές του, ούτε οι Παλαιστίνιοι από τα κατεχόμενα εδάφη και οι Παλαιστίνιοι από την Γκάζα.

Το Ελληνικό μίσος κατά του Εβραίου είναι πάνω και πέρα από κάθε ρατσισμό ή φασισμό. Και είναι διαφορετικό από τον συνηθισμένο Αντισημιτισμό στο δυτικό κόσμο, γιατί εδώ προέρχεται και από παράδοση, και από αγραμματοσύνη, και από ενστικτώδη ταύτιση με τον Αραβικό κόσμο.

Και ένα περίεργο φαινόμενο: στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι απ' ότι είδα, που πιστεύουν πραγματικά ότι ο Αντισημιτισμός, και ο ρατσισμός, περιέρχονται κάτω από την ηθική αξία της ελευθερίας του λόγου. Επίσης υποστηρίζουν, εκ τούτου, ένα ρατσιστή, ένα αντισημίτη, γιατί κατά τ' άλλα είναι καλός άνθρωπος, και στο κάτω-κάτω μια-δυό φορές μόνο μίλησε Αντισημιτικά. Το οποίο και ανήκει στην ίδια κατηγορία του "άσε με καλέ να παρκάρω εδώ για δυό λεπτά μόνο να πάω στο φούρνο!"



Αλλά, "χ.πολίτη" υπάρχει και αυτό το ακόλουθο τραγικό:

Ένας αριθμός από τους συμπολίτες μας ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ τα δυστυχισμένα παιδιά και τους άμοιρους πολίτες της Γκάζας, κατακρεουργώντας τους εκ νέου με την χρήση που τους δίνει, γιατί, προσποιούμενος αγανάκτηση για τις ακρότητες, χρησιμοποιεί τις ακρότητες σαν κουβέρτα και δικαιολογία για να καλύψει τον αντισημιτισμό του, τον ρατσισμό του, τον φανατισμό του, το μίσος που θα είχε για τους Εβραίους ότι και να γινότανε και με οποιαδήποτε δικαιολογία. Και το κάνουν αυτό, άλλοι συνειδητά, άλλοι άθελά τους και υποσυνείδητα.

Σαν το Λύκο και το Αρνί του Αισώπου: Ένας Τύραννος, θα βρει πάντα κάποια δικαιολογία για την τυραννία που επιβάλει.

Ναι, χ.πολίτη, αυτό που είπε ο Αίσωπος ισχύει για όλους, και για πολλούς επίσης από τους Ισραηλινούς, αλλά τώρα μιλάω για τους συμπολίτες μας. 

Σχολίασε σε παρακαλώ επί αυτού, "χ.πολίτη".

Σε άλλα νέα,

Χτες κατεβήκαμε όλη τη μέρα στη Φλωρεντία, και είπα να σας δείξω δύο φωτογραφίες.

Ο τοίχος του παλιού φρούριου Fortezza da Basso

Ποιός είπε ότι δεν κάνει η Ελλάδα εξαγωγές; Ποιός άλλος εξάγει τόσους μαλάκες;

Η βάση του αγάλματος ενός πατριώτη σε μια πλατεία της Φλωρεντίας.

Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!

Μέγας Διαγωνισμός!

Σήμερα, για μιά μέρα μόνο! Μεγάλος Διαγωνισμός! Ο νικητής κερδίζει ένα ολόκληρο βράδυ να με ακούει να παίζω κιθάρα και να τραγουδάω!

Ένα απλό Κουίζ! Μία εύκολη ερωτησούλα!

'Ετοιμοι;

Λοιπόν! Ιδού το θέμα: 

Η Αμερική, που οι περισσότεροι απ' έξω την κάνουν κρεμαστάρια, είναι πράγματι η χώρα της ελευθερίας σε βαθμό που δεν τον φαντάζεται κανείς απ' έξω κι ας βλέπει σινεμά και τηλεόραση. Μπορείς να πεις και να κάνεις ότι θέλεις! Μπορείς να έχεις μια συλλογή μπαζούκας, αυτόματων οπλοπολυβόλων και χειροβομβίδων. Σοβαρά!

Σ' αυτήν όμως την κοινωνία της Ελευθερίας, υπάρχει ένα πράγμα που απαγορεύεται!
Το βλέπετε, το ένα αυτό πράγμα που απαγορεύεται, στις παρακάτω φωτογραφίες.

Η ερώτηση είναι:

Γιατί;

Και η σωστή απάντηση κερδίζει.
Το ωραίο; οποιαδήποτε απάντηση είναι σωστή γιατί τα λόγια δεν κοστίζουν τίποτα. Και είναι ελεύθερα.

Το λοιπόν, Γιατί απαγορεύεται αυτό:

Θα σας δώσω ένα κάτι για να σας βοηθήσω στην απάντηση:

Όλοι αυτοί οι άνδρες, γυναίκες και παιδιά που βλέπετε στις παραπάνω εκδηλώσεις, κάνουν τέτοιες εκδηλώσεις μόνο για 2 ώρες ένα βράδυ το χρόνο ή και λιγότερο. Δηλαδή, για 0,022% του χρόνου.

Το υπόλοιπο 99,977% του χρόνου, ζουν ενάρετες, παστρικές ζωές, βιοπαλαιστές με τις δουλειές τους, μπακάληδες, δάσκαλοι, εργάτες, δικαστές, αγρότες, κομμώτριες, έχουν τα καθαρά τους σπίτια με το πιάνο της γιαγιάς, τις φρέσκες μηλόπιτες να κρυώνουν δίπλα στο ανοικτό παράθυρο, τα υπάκουα και καλά παιδιά, όλα τους ξανθά και γαλανομάτικα, και ντύνονται με τα καλά τους λευκά πουκάμισα και γραβάτα, και φορέματα, κάθε Κυριακή να πάνε εκκλησία.

Θα θέλαμε όλοι να τους υποστηρίξουμε και να τους κάνουμε παρέα αν κάποιος τους κατηγορούσε ότι κάψανε ένα σταυρό χτες το βράδυ κρυμμένοι κάτω από τα σεντόνια τους! Τι έιναι ένας φλεγόμενος σταυρουδάκος μια φορά το χρόνο -κι έχουνε πάντα και πυροσβεστήρα μαζι τους για ασφάλεια οι άνθρωποι!

Αυτό που κάνουν όμως το 0,022% του χρόνου στις φωτογραφίες που βλέπετε απαγορεύεται από το νόμο στην χώρα με την περισσότερη Ελευθερία από οποιαδήποτε άλλη κοινωνία του κόσμου!

Γιατί απαγορεύεται;

(Πού τραβιέται η διαχωριστική γραμμή;)

ΥΓ. Έγραφα επί ώρες κάτι άλλο, αλλά στο τέλος σκέφτηκα ότι μια κοινωνία όπου τόσο μεγάλο ποσοστό της θεωρεί τον ρατσισμό μέρος της έκφρασης ελευθερίας, και που βλέπει τον φασισμό σαν κάτι διαφορετικό από τον ρατσισμό, θα έβρισκε τα γραπτά μου βαρετά. Κι έτσι είπα να κάνω αυτό τον Διαγωνισμό :-)

Μία σύσκεψη

Η παραπάνω φωτογραφία απεικονίζει την έπαυλη που βρίσκεται στην διεύθυνση 56-58 Am Großen στο προάστιο Wannsee του Βερολίνου.

Το πρωί της 20ης Ιανουαρίου 1942 η έπαυλη ήταν έτοιμη για μια σύσκεψη των ανωτάτων στελεχών της κυβέρνησης του Τρίτου Ράϊχ. Το ένα μετά το άλλο έφτασαν τα αυτοκίνητα που μετέφεραν τους επισήμους οι οποίοι είχαν λάβει ο καθένας προσωπική και απόρητη πρόσκληση για την σύσκεψη:

1. Ο Γκαουλάιτερ Δρ. Άλφρεντ Μάγιερ (Alfred Meyer), ως εκπρόσωπος του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, Υπουργού Ανατολικών Εδαφών.
2. Ο Επικεφαλής αξιωματούχος (Reichamtsleiter) Δρ. Γκέοργκ Λάιμπραντ (Georg Leibbrandt), Γενικός Γραμματέας (Γ.Γ.) του Υπουργείου Ανατολικών εδαφών του Ράιχ.
3. Ο Δρ. Βίλχελμ Στούκαρτ (Wilhelm Stuckart), εκ μέρους του Υπουργείου Εσωτερικών του Ράιχ.
4. Ο Δρ. Έριχ Νόιμαν (Erich Neumann), Πληρεξούσιος του Γραφείου του Τετραετούς Σχεδίου.
5. Ο Δρ. Ρόλαντ Φράισλερ (Roland Freisler), Γ.Γ. του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
6. Ο Δρ. Γιόζεφ Μπύλερ (Josef Bühler), ως εκπρόσωπος του Γενικού Κυβερνήτη της Πολωνίας Χανς Φρανκ.
7. Ο Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Λούτερ (Martin Luther).
8. Ο Συνταγματάρχης των SS Γκέραρντ Κλόπφερ, (Gerhard Klopfer), εκ μέρους της Καγκελαρίας, εκπρόσωπος του Μάρτιν Μπόρμαν (Martin Bormann).
9. Ο Γενικός Διευθυντής της Καγκελαρίας του Ράιχ Φρίντριχ Κρίτζινγκερ (Friedrich Kritzinger).
10. Ο Αντιστράτηγος των SS Ότο Χόφμαν (Otto Hofmann), ως εκπρόσωπος του Κεντρικού Γραφείου Φυλετικών Εκκαθαρίσεων.
11. Ο Αντιστράτηγος των SS Χάινριχ Μύλλερ (Heinrich Müller) του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ.
12. Ο Συνταγματάρχης των SS Δρ. Έμπερχαρντ Σένγκαρτ (Eberhard Schöngarth), Διοικητής της Αστυνομικής Ασφάλειας και της SD στη Γενική Διοίκηση της Πολωνίας.
13. Ο Ταγματάρχης των SS Δρ. Ρούντολφ Λάνγκε (Rudolf Lange), Διοικητής της Αστυνομίας Ασφάλειας και της SD της Γενικής Επιτροπείας της Λετονίας, εκπροσωπώντας και τις αντίστοιχες υπηρεσίες όλων των Βαλτικών χωρών και της Λευκορωσίας.

Χάιντριχ

Αφού οι 13 καλεσμένοι έφτασαν και άφησαν στο βεστιάριο τα παλτά τους, άρχισαν να συνομιλούν περιμένοντας οδηγίες για να ξεκινήσει η σύσκεψη. Τελευταίος έφτασε στην έπαυλη ο οικοδεσπότης τους και εισηγητής της σύσκεψης Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), υπ' αριθμόν δύο στην ιεραρχία των SS μετά τον Χάινριχ Χίμλερ. Ο Χάιντριχ συνοδευόταν από τον Συνταγματάρχη των SS Άντολφ Άιχμαν (Adolf Eichmann) του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ, ο οποίος είχε επιφορτιστεί από τον Χάιντριχ με την οργάνωση της συνάντησης και επρόκειτο να τελέσει χρέη γραμματέα της σύσκεψης.

Άιχμαν

Μετά από τους πρωινούς χαιρετισμούς, ευγενική, φιλική κουβέντα και ένα γρήγορο καφέ, ο Άιχμαν προσκάλεσε τους καλεσμένους σε μια αίθουσα δίπλα στην κυρία είσοδο όπου τους περίμενε ένα μεγάλο τραπέζι με γραφική ύλη για τον καθένα. Οι 15 πήραν τις θέσεις τους καθώς ο Άιχμαν έδινε οδηγίες στον θαλαμηπόλο και το υπηρετιοκό προσωπικό να βγούν από την αίθουσα και να μην ενοχληθούν για κανένα λόγο οι προσκεκλημένοι. Μετά, ο Άιχμαν κλείδωσε την πόρτα από μέσα και πήρε την θέση του στα δεξιά του Χάιντριχ.

Η πόρτα έμεινε κλειστή για τα επόμενα 90 λεπτά. Μετά, οι καλεσμένοι, αφού πέρασαν λίγη ώρα συζητώντας στο σαλόνι, πίνοντας μπράντι, ενθουσιασμένοι για αυτά που είχαν λεχθεί και επιβεβαιωθεί  στη σύσκεψη, αναχώρησαν γρήγορα όπως και είχαν έρθει. Ο Χάιντριχ ζήτησε από τον Άιχμαν να στείλει με απόρρητο κομουνικέ τα πρακτικά σε κάθε έναν από τους συμμετέχοντες με την οδηγία να καταστρέψει ο καθένας την κόπια του αφού την διαβάσει.

Ο μόνος που δεν κατέστρεψε την κόπια του ήταν ο Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Λούτερ. Ο Λούτερ πέθανε τον Μάιο του 1945.

Ο Ρόμπερτ Κέμπνερ ήταν ένας Αμερικανός δικηγόρος Εβραϊκής καταγωγής γεννημένος στο Φράϊμπουργκ της Γερμανίας το 1899. Ο Κέμπνερ είχε συμμετάσχει στην έρευνα και παραπομπή του Χίτλερ και του Φρίκ το 1924. Αφού το Ναζιστικό κόμμα ήρθε στην εξουσία το 1933 ο Κέμπνερ απολύθηκε από την δουλειά του και λόγω της Εβραϊκής του καταγωγής του αφαιρέθηκε η Γερμανική υπηκοότητα. Από το 1935 δίδαξε μερικά χρόνια στην Ιταλία πριν μεταναστεύσει στην Αμερική. Το 1945 επέστρεψε στην Γερμανία για να υπηρετήσει ως προεδρεύων σύμβουλος για το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στην Νυρεμβέργη. Το 1947, ο Ρόμπερτ Κέμπνερ βρήκε ανάμεσα στα χαρτιά του Μάρτιν Λούτερ την κόπια των πρακτικών της σύσκεψης του Wannsee που του είχε αποστείλει ο Άιχμαν το 1942.

Έτσι τώρα ξέρουμε τι ελέχθη, σε γενικές γραμμές, τη μιάμιση ώρα που η πόρτα της αίθουσας στην έπαυλη του Wannsee παρέμεινε κλειδωμένη.

Ο Χάιντριχ μίλησε για την περισσότερη διάρκεια της σύσκεψης, επιτρέποντας στους καλεσμένους να πάρουν τον λόγο για να επιβεβαιώσουν γεγονότα ή να βεβαιώσουν ότι κατάλαβαν σωστά τις οδηγίες και το τι περιμένει το Ράιχ από τον καθένα. Η σύσκεψη δεν έγινε για να αποφασιστεί κάτι καινούργιο αλλά απλά για να γνωρίζουν όλοι πως εργαζόντουσαν από κοινού με τους πιο αποδοτικούς τρόπους και μεθόδους για την διεκπεραίωση ήδη αποφασισμένων στόχων σε ένα πρόγραμμα που ο Χάιντριχ, μεταφέροντας τις οδηγίες του προϊσταμένου του Χίμλερ, ονόμασε περιφραστικά "Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος".

Το μήνυμα του Χιμλερ, μεταφερόμενο στην ομήγυρη από τον Χάιντριχ, ήταν το εξής. "Υπάρχουν από την ανατολή ως την δύση της Ευρώπης περίπου έντεκα εκατομμύρια Εβραίοι. Το σχέδιο της Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Ζητήματος συμπεριλαμβάνει τα εξής στάδια: Πρώτον, να θεσπιστούν λεπτομερείς προδιαγραφές για το πότε κάποιος θεωρείται Εβραίος ή Εβραϊκής καταγωγής. Δεύτερον να θεσπιστούν λογισμικές, λογιστικές και πρακτικές διαδικασίες και μέθοδοι με τις οποίες ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός Εβραίων θα μεταφέρονται στο λιγότερο δυνατό χρόνο σε συγκεκριμένα σημεία συγκεντρώσεως. Τρίτον, εκεί θα χρησιμοποιούνται ως εργατικό δυναμικό για την κατασκευή δρόμων. Τέταρτον: όσοι επιζούν λόγω φυσικής επιλογής τις κακουχίες των καταναγκαστικών και σκληρών έργων θα λαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση". Ιδιαίτερη μεταχείριση σήμαινε εξόντωση με τον σκοπό να μην μείνουν στην Ευρώπη Εβραίοι.

Στο θέμα των προδιαγραφών, για το ποιός θα θεωρείται Εβραίος, είχε αρκετό λόγο και ερωταποκρίσεις ο  Δρ. Βίλχελμ Στούκαρτ (Wilhelm Stuckart), εκ μέρους του Υπουργείου Εσωτερικών του Ράιχ, ο οποίος είχε κεφαλαιώδη ρόλο στην θέσπιση των Νόμων της Νυρεμβέργης του 1935. Συζητήθηκε ποιός βαθμός συγγενείας συμπεριλαμβάνει κάποιον στον προσδιορισμό του Εβραίου. Το πλέον δύσκολο σημείο ήταν η ερώτηση του αν κάποιος πρέπει να θεωρείται Εβραίος βάση αποδεικτικών στοιχείων όχι άλλων από την εμφάνιση του, και το αν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του μοιάζουν Εβραϊκά.

Στις λογισμικές, λογιστικές και πρακτικές διαδικασίες για την μεταφορά και συγκέντρωση των Εβραίων θα έπαιρναν μέρος οι περισσότεροι των παρισταμένων, λόγω θέσεως στην κυβέρνηση, αλλά το όλο θέμα θα συντονιζόταν από τον Αδόλφο Άιχμαν, ο οποίος στα επόμενα χρόνια απέκτησε το παρατσούκλι "Σπεσιαλίστας" για τον αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίον οργάνωνε την εύρεση, μεταφορά και συγκέντρωση των Εβραίων.

Το θέμα της δημιουργίας εργατικών στρατοπέδων και της καταναγκαστικής εργασίας συζητήθηκε ως έχον δύο πλεονεκτήματα: Πρώτον, εξασφάλιζε εργατικό δυναμικό για την διεκπεραίωση δημοσίων έργων, και, δεύτερον, επιτάχυνε την διαδικασία θνησιμότητας. Οι δυνατότεροι που θα επιζούσαν τις κακουχίες θα είχαν ειδική μεταχείριση: Συζητήθηκε η χρήση εκτελεστικών αποσπασμάτων για μαζικές εκκαθαρίσεις αλλά η ιδέα δεν εδραιώθηκε γιατί αφ' ενός προϋπόθετε πάνω από έντεκα εκατομμύρια σφαίρες, οι οποίες κόστιζαν χρήματα, και αφ' εταίρου, υπήρχε ο φόβος ότι η διαδικασία των μαζικών εκτελέσεων θα είχε αρνητική επίδραση στο ηθικό των συμμετεχόντων στρατιωτικών αποσπασμάτων.

Ο Άιχμαν τότες πληροφόρησε τους παρισταμένους ότι ήδη είχε εφευρεθεί, οργανωθεί και δοκιμαστεί ένας τρόπος εκκαθάρισης με την χρήση του αερίου Zyklon B σε αίθουσες χωρητικότητας εκατοντάδων ατόμων. Η διαδικασία είχε αποδεδειχθεί ασφαλής και γρήγορη, επιτρέποντας την συχνή επανάληψη κάθε μέρα.

Μια ελαφρότερη στιγμή ιλαρότητας ήρθε όταν αναφέρθηκε το γεγονός ότι ένας οργανισμός που παύεται με εισπνοές Zyklon B, επιδεικνύει ένα ιδιάζον κόκκινο χρώμα στο δέρμα του πτώματος. Η ομήγυρη διασκέδασε για λίγα λεπτά με την σκέψη ότι "έμπαιναν χλωμοί και έβγαιναν ροζ".

Το τελευταίο μέρος της σύσκεψης έφερε αποκαλύψεις που πραγματικά εξέπληξαν και ενθουσίασαν όλους. Η κατασκευή εγκαταστάσεων όπου η διαδικασία που περιγράφτηκε θα έμπαινε σε εφαρμογή με βιομηχανική αποτελεσματικότητα είχε ήδη ξεκινήσει, και η μεγαλύτερη εγκατάσταση, με την ονομασία Άουσβιτς, είχε ήδη αρχίσει λειτουργία. Το προϊόν της διεκπεραίωσης Εβραίων στους θαλάμους με Zyklon B θα γινόταν στάχτη σε ειδικά κρεματόρια.

Ιδιαίτερη έκπληξη προκάλεσε η ανακοίνωση ότι η βιομηχανική αυτή παραγωγή θα μπορούσε να διεκπεραιώνει πολλές χιλιάδες Εβραίων την ημέρα.

~~~

Τέσσερεις μήνες μετά την σύσκεψη του Wannsee ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, επίσης γνωστός με το όνομα "ο δήμιος της Πράγας" πέθανε στην Πράγα στις 4 Ιουνίου του 1942 υποκύπτοντας στα τραύματά του από μία επίθεση Τσέχων και Σλοβάκων στρατιωτών που είχαν πέσει με αλεξίπτωτο ερχόμενοι από την Αγγλία με σκοπό να τον δολοφονήσουν.

Μετά από τον θάνατο του Χάινριχ ο Αδόλφος Άιχμαν ανέλαβε προσωπικά την επίβλεψη του να διεκπεραιωθεί η αποστολή της Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Ζητήματος που του είχε εμπιστευθεί ο προϊστάμενός του. Ακόμα και όταν το 1945 ο Χίμλερ τον διέταξε να σταματήσει τα πάντα και να κρύψει αποδεικτικά στοιχεία, ο Άιχμαν συνέχισε το καθήκον του με εγρήγορση μέχρι και την τελευταία στιγμή, τον Μάιο του 1945. Το θεώρησε, προσωπικά, ζήτημα τιμής.

~~~

Πράκτορες της Μυστικής Υπηρεσίας του Ισραήλ, Μοσάντ, βρήκαν, συνέλαβαν και απήγαγαν τον Αδόλφο Άιχμαν στην Αργεντινή στις 11 Μαΐου  του 1960. Ο Άιχμαν μεταφέρθηκε στο Ισραήλ όπου δικάστηκε για 15 κατηγορίες συμπεριλαμβανομένων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Απαγχονίστηκε μερικά λεπτά πριν τα μεσάνυκτα της 31ης Μαΐου του 1962. Παραμένει η μόνη θανατική ποινή που έχει ποτέ εκτελεστεί στο κράτος του Ισραήλ. Οι στάχτες του Άιχμαν σκορπίστηκαν στη Μεσόγειο, σε διεθνή ύδατα, ώστε καμία χώρα να μην θεωρείται τελευταία του κατοικία.

Η κόπια των πρακτικών της σύσκεψης του Wannsee πρέπει να διαβάζεται μαζί με την κατάθεση του Άιχμαν κατά την διάρκεια της δίκης του για να μορφώνεται μία πιο γενική εικόνα του τι ελέχθη και πώς, και με πιο πνεύμα, συζητήθηκε.

Ο Αδόλφος Άιχμαν στην δίκη του στο Τελ Αβιβ, 1961

Το 1965, ο ιστορικός Joseph Wulf προσπάθησε να εγκριθεί πρότασή του για να μετατραπεί η έπαυλη του  Wannsee σε ένα μνημείο του Ολοκαυτώματος. Η Γερουσία του Βερολίνου δεν θεώρησε σωστό να υπάρχουν μνημεία του Ολοκαυτόματος. Στην τελευταία επιστολή του προς τον γιο του David, 2 Αυγούστου 1974, έγραψε ο Wulf: "δημοσίευσα 18 βιβλία σχετικά με το τρίτο Ράιχ και δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Μπορεί κανείς να τεκμηριώσει τα πάντα ξανά και ξανά για τους  Γερμανούς. Υπάρχει ένα δημοκρατικό καθεστώς στη Βόννη. Όμως, οι μαζικοί δολοφόνοι περπατάνε στους δρόμους ελεύθεροι, ζουν στα σπιτάκια τους και φυτεύουν λουλούδια στον κήπο τους." Βαθιά ταραγμένος από τον θάνατο της γυναίκας του και την αποτυχία των σχεδίων του για ένα μνημείο του Ολοκαυτόματος, ο  Wulf αυτοκτόνησε σε ηλικία 61 ετών, πηδώντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στο Βερολίνο . Το 1992 η έπαυλη του Wannsee έγινε μνημείο του Ολοκαυτώματος. Η βιβλιοθήκη  Joseph Wulf έχει χιλιάδες βιβλία σχετικά με τον ναζισμό, τον αντισημιτισμό και την Εβραϊκή γενοκτονία, μαζί με πολλά βίντεο, μικροφίλμ, κείμενα και πρωτότυπα έγγραφα της ναζιστικής εποχής.

Το 2001 η σύσκεψη του Wannsee παρουσιάστηκε πιστά και με παγερό ρεαλισμό στην τηλεοπτική ταινία Conspiracy με τους Kenneth Branagh στο ρόλο του Χάιντριχ, τον Stanley Tucci στον ρόλο του Άιχμαν, τον Colin Firth ως Στούκαρτ και τον Kevin McNally ως Μάρτιν Λούτερ.

Είναι πολύ σημαντικό για την ανθρωπότητα να μην ξεχαστεί, ή αλλοιωθεί, ή δικαιολογηθεί, το τι συνέβη στην Γερμανία μεταξύ 1933 και 1945, αν όχι για άλλο λόγο, για να ξέρουμε από ποιούς και από τι πρέπει να προφυλαχθούμε. Γιατί, η συμπεριφορά των Γερμανών δεν οφείλεται στην επιρροή εκατό ή χιλίων ανθρώπων επί του συνόλου των εκατομμυρίων. Οφείλεται στην ψυχοσύνθεση ενός λαού που δέχτηκε τους εκατό ή χίλιους, κάτι που το γνωρίζει καλά όποιος είχε, παραδείγματος χάριν, πεθερικά που στα νιάτα τους ήταν στην Χιτλερική νεολαία και έχουν ακόμη φωτογραφία στον τοίχο -ή όποιος βρίσκει γνώριμο το ύφος της Μέρκελ το 2010.

Όταν ένας άνθρωπος δολοφονεί έναν άλλον η κοινωνία τον βάζει φυλακή για, ας πούμε, 20 χρόνια. Όταν βγει, θεωρείτε ότι ξεπλήρωσε το χρέος του στην κοινωνία, αλλά δεν θεωρείται υπεράνω επανάληψης του εγκλήματος. Κανείς αποφυλακισμένος δολοφόνος δεν θεωρείτε "γιατρεμένος" και εγγυημένα ασφαλής, ούτε παύει να θεωρείται δολοφόνος.

Οι Γερμανοί δεν "σκότωσαν" μια μόνο φορά: είναι υπεύθυνοι και για τους δύο από τους δύο παγκοσμίους πολέμους του 20ου αιώνα. Και έχουν ακόμα και σήμερα τους απολογητές τους, σαν αυτούς που μας διαβεβαιώνουν ότι το Ολοκαύτωμα δεν έγινε, ή ότι δεν ήταν έξι εκατομμύρια αλλά μόνο καμιά εξακοσαριά χιλιάδες. Άνθρωπος που το πρεσβεύει ή το δέχεται αυτό ή είναι της ίδιας συνομοταξίας με αυτούς τους οποίους υπερασπίζεται, ή αγράμματος, ή μειωμένου δείκτη νοημοσύνης.

Όπως όταν ο βάτραχος φοβόταν να αφήσει τον σκορπιό να περάσει το ποτάμι στην πλάτη του, μπας και τον δαγκώσει. Ο σκορπιός ορκίστηκε ότι δεν θα γινόταν αυτό. Όταν ο βάτραχος, ξεψυχώντας στη μέση του ποταμού ρώτησε με παράπονο γιατί τον δάγκωσε ο σκορπιός μια που τώρα θα πέθαιναν και οι δύο, ο σκορπιός απάντησε: "Δεν μπόρεσα να σταματήσω τον εαυτό μου. Είναι η φύση μου".

Ίσως οι παραπάνω τέσσερεις παράγραφοι να ακούγονται όσο ναζιστικές και φασιστικές όσο αυτά τα οποία περιγράφουν. Εξαρτάται από τον καθένα μας να προσδιορίσουμε εκείνη την αχνή λεπτή γραμμή μεταξύ του να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά στην πραγματικότητα της Δαρβινικής εξέλιξης  και του να γίνουμε οι ίδιοι φορείς εκείνων τα οποία αποδοκιμάζουμε και από τα οποία πρέπει να προφυλαγόμαστε.

Εκείνοι που πολεμούν εναντίων τεράτων πρέπει πάντα να προσέχουν να μην γίνουν οι ίδιοι τέρατα.

~~~

Σημ.: Όλα τα παραπάνω είναι ιστορικά γεγονότα διασταυρωμένα από περισσότερες από δύο πηγές, τα οποία συνέλεξα σε έρευνά μου, αλλά το κείμενο είναι εξ' ολοκλήρου γραμμένο από εμένα, συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, των προσωπικών μου απόψεων στο τέλος του κειμένου.

Αυτοκριτική

Μοιρολόγι

Στην Ελλάδα έχουμε πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται μεταφορικά, και υβριστικά, για να περιγράψουμε οποιονδήποτε δεν μας αρέσει. "Βλάχος", "Γύφτος", "Πόντιος", και τόσα άλλα χωρίς να ξεχνάμε και το "Εβραίος".

Στις κρίσεις μας είμαστε πάντα απόλυτοι και μιλάμε από το βάθρο κάποιου που έχει υπέρτατο δίκιο και γνώση. Οι δε σοφολογιότατοι και προφέσορες ανάμεσά μας μπορούν να σε πείσουν ότι ο ήλιος ανατέλλει στη δύση.

Το ξεχώρισμα ενός ανθρώπου από τον άλλο, ή της μιας ομάδας ανθρώπων από τους άλλους, γίνεται πάντα βάσει της καταγωγής του, του χρώματος του δέρματός του, των παραδόσεών του, της παιδείας του, της ευφυΐας του, των σεξουαλικών του προτιμήσεων, της εθνότητάς του, της θρησκείας του...

Και πάντα κάτι δεν πάει καλά με όλους όσους βγάζουμε έξω. Τούτος είναι βλάξ, 'κείνος είν' κακός, ο άλλος ανάποδος.

Ποτέ όμως δεν θα ακούσεις να μιλάει κανείς Έλληνας για κάποιον λαό που είναι καλύτερος από εμάς. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει για τον Έλληνα.

Ο ρατσισμός είναι τόσο εμπεδωμένος στον Ελληνικό χαρακτήρα που ο Έλληνας δεν συνειδητοποιεί, και θα αρνηθεί, ότι είναι ρατσιστής. Ο ρατσισμός, και το μίσος που ακολουθεί τον ρατσισμό, υπολογίζεται ως θεόπνευστη σοφία κρίσης για όλους και για όλα.

Τα συγκεκριμένα πιστεύω του Έλληνα δεν είναι μοναδικά. Στο θέμα του αντισημιτισμού και του ρατσισμού, φερ' ειπείν, είμαστε δίπλα-δίπλα με τα ξαδελφάκια μας τους Τούρκους, και με τους Σύριους, τους Λιβανέζους, τους Αιγύπτιους, τους Ιρακινούς, τους Σαουδάραβες, τους Πέρσες, τους Πακιστανούς, τους Ινδούς, τους εξ' Υεμένης, τους εξ' Αφγανιστάν, ακόμα και τους Κουβανούς...

Σοβαρά! δεν με πιστεύετε;

Ορίστε: Η Ελλάδα και όλα τα προαναφερθέντα έθνη έχουν ένα πράγμα κοινό που το μοιράζονται στη πλάνα ζεστασιά της απομόνωσής τους από τον υπόλοιπο κόσμο, μέσα στην ανωτερότητα του πνεύματος και των απόψεών τους:

Αίγυπτος,
   Ιράκ,
      Λίβανος,
         Συρία,
            Ιράν,
               Σαουδική Αραβία,
                  Πακιστάν,
                     Τουρκία,
                        Υεμένη,
                           Αφγανιστάν,
                               Ινδία,
                                 Κούβα,
                                    και η Ελλάδα,
ήταν τα μόνα 13 κράτη που στις 29 Νοεμβρίου 1947 στον ΟΗΕ ψήφισαν ΚΑΤΑ της δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ. (τα ίδια κράτη που 63 χρόνια αργότερα ακόμη προσπαθούν να το ξεπαστρέψουν)

Υπέρ της δημιουργίας του Ισραήλ τέθηκαν 33 χώρες συμπεριλαμβανομένης όλης της Ευρώπης, Ρωσίας και βορείου Αμερικής:
Αυστραλία, Βέλγιο, Βολιβία, ΣΣΔ Μπελορώσιας, Καναδάς, Κόστα Ρίκα, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Δομινικανή Δημοκρατία, Ισημερινός, Γαλλία, Γουατεμάλα, Ισλανδία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νικαράγουα, Νορβηγία, Παναμάς, Παραγουάη, Περού, Πολωνία, Σουηδία, ΣΣΔ Ουκρανίας, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα, και τελευταία στιγμή άλλαξαν και ψήφησαν υπέρ οι Αϊτή, Λιβερία και Φιλιππίνες.
Δέκα χώρες δεν ψήφισαν, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Βρετανίας, και η Ταϋλάνδη δεν παρουσιάστηκε καν.

Η Ελλάδα όμως, ε;
σε έξοχη συντροφιά!

Η βδελυγμία και το μίσος του Έλληνα εναντίων των Εβραϊκής καταγωγής συνανθρώπων τους φθάνει σε τέτοια σημεία που οι Θεσσαλονικείς στην κατοχή κάνανε πεσκέσι στα Ες-Ες όλους τους Εβραϊκής καταγωγής Έλληνες συμπολίτες τους σε μια από τις πιο μελανές σελίδες του να είσαι Ρωμιός.

Εμείς οι Έλληνες πάντως και τα πρώτα ξαδελφάκια μας οι Τούρκοι και οι Άραβες δεν συλλογιζόμαστε ποτέ ότι και όλος ο Χριστιανισμός και όλο το Ισλάμ είναι αιρέσεις του Ιουδαϊσμού, και περισσότερες ρίζες της ηθικής μας βρίσκονται στον Ιουδαϊσμό παρά στην αρχαία Ελλάδα (τι γερή ειρωνεία ξέρουν να κάνουν η φύση και η Ιστορία!).

Και αυτά τα φωτομοντάζ που κυκλοφορούν τα τελευταία 15 χρόνια στο ιντερνέτ με φωτογραφίες από Γερμανικές ακρότητες δίπλα σε φωτογραφίες από τα κατεχόμενα και αντιστεκόμενα εδάφη, μόνο γνωστοί μου Έλληνες, ένας Τούρκος και μερικοί Άραβες που ξέρω τα έχουν πάρει για ...ντοκουμέντα αντί για γυμνή προπαγάνδα.

Τα κακά που βλέπει ο Έλληνας στο πρόσωπο των Εβραίων ξεκινάνε από το ότι μας σκοτώσανε τον ξανθό, γαλανομάτη, ασπριδερότατον, γλυκύτατο Ιησού, και μετά πάμε όπου μας καπνίσει, στο ότι έχουν τράπεζες, άρα, "κεφάλαιο", κλπ, κλπ.

Στην πραγματικότητα, είμαι της γνώμης, ο λόγος που τους μισούμε τόσο τους Εβραίους, και εμείς και όλα τα προς ανατολάς ξαδελφάκια μας, είναι γιατί κάνουν ορισμένα πράγματα καλύτερα από εμάς:

- Μπορέσανε και κράτησαν τις παραδώσεις τους και τη θρησκεία τους επί 2.000 χρόνια σκορπισμένοι στη Γή χωρίς πατρίδα,
- Σπουδάζουν τα παιδιά τους που είναι πάντα οι καλύτεροι μαθητές,
- Διακρίνονται μονίμως και, στην κυριολεξία, κατά κράτος στα γράμματα, τις τέχνες, τις επιχειρήσεις.
- Έχουν οικονομική πειθαρχεία τέτοια που οι περισσότεροι είναι ευκατάστατοι, και μερικοί είναι από τους πλουσιότερους του κόσμου.
- Έχουν αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμό. Όταν προσπαθούν κάτι, το καταφέρνουνε.

Σε αυτά είναι καλύτεροι παρασάγγας από εμάς και από όλους τους Άραβες και Τούρκους της λέσχης μας. Και προσπαθούμε πάντα να μειώσουμε τα επιτεύγματά τους για να μην φαίνεται πόσο πίσω τους είμαστε.

Μία από τις αγαπημένες εξυπνάδες του Έλληνα είναι να πει ότι το Ισραήλ έχει τις πλάτες και τα κεφάλαια των ΗΠΑ.

Για να το εξετάσουμε λίγο καλύτερα αυτό. Το Ισραήλ έχει 7.000.000 πολίτες εκ των οποίων οι 5.569.200 είναι Εβραίοι. Οι ΗΠΑ έχουν 300.000.000 πολίτες εκ των οποίων 6.489.000 είναι Εβραϊκής καταγωγής. Ναι: περισσότεροι από το ίδιο το Ισραήλ. Άλλοι 1.150.000 σπαρμένοι στις υπόλοιπες χώρες της Γής.

Οι ΗΠΑ λειτουργούν στην Ουάσινγκτον με "Λόμπυ". Το Εβραϊκό Λόμπυ στις ΗΠΑ είναι πολύ δυνατό και καταφέρνουν να κάνουν το κράτος τους (τις ΗΠΑ) να βοηθά το άλλο κράτος τους (το Ισραήλ). Άρα, δεν έχουν "τις πλάτες των ΗΠΑ", αλλά τις καρδιές των 5.500.000 συνανθρώπων τους που παροτρύνουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να βοηθήσει, επιτυγχάνοντας έτσι αυτά που τα άλλα Λόμπυ, του δικού μας συμπεριλαμβανομένου, δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά.

Μπράβο τους και μαγκιά τους!
Μακάρι να 'χαμε και 'μείς λίγη τέτοια μαγκιά στην Ουάσινγκτον! αλλά δυστυχώς δεν έχουμε και μας μένει απλώς αυτά που δεν φτάνουμε να τα λέμε κρεμαστάρια.

Από το 1945 και μετά δεν περιμένουν βοήθεια από κανέναν γιατί ξέρουν πως είναι μόνοι τους. Θυμάστε την επιδρομή στο Έντεμπε, ή το ότι έναν-έναν καθάρισαν όλους τους υπεύθυνους για τη σφαγή στο Μόναχο, και πόσους Γερμαναράδες εγκληματίες φέρανε στο Ισραήλ, του Άϊχμαν συμπεριλαμβανομένου;

Μόλις γεννήθηκε το κράτος του Ισραήλ το 1948, και μετά ξανά 19 χρόνια αργότερα το 1967 όλοι οι γείτονες του Ισραήλ πέσανε με πόλεμο να το φάνε. Αλλά όχι μόνο φάγανε τα μούτρα τους μα χάσανε και εδάφη που πείρε το Ισραήλ με την νίκη του: Γκολάν, Δυτική όχθη και Γκάζα. Όλοι οι νικητές πολέμων πάντα κράταγαν το εδάφη με μετέπειτα συνθήκες ανάμεσα στους νικητές. Αλλά στο κράτος του Ισραήλ δεν επετράπη αυτό. Αντί αυτού τα εδάφη έγιναν κατεχόμενα. Και αυτό έκανε την αστυνόμευση πιό δύσκολη και την επανάσταση πιο εύκολη. Και οι κάτοικοι των κατεχομένων περιοχών έχουν ορκιστεί την καταστροφή του Ισραήλ και βοηθούνται ανοιχτά από τους γείτονες.

Το Ισραήλ τουλάχιστον μετατόπισε την τρομοκρατία εναντίων του σε ελεγχόμενα εδάφη ανάμεσα σε αυτό και τους γείτονές του. Και το Ισραήλ έγινε και η μόνη πυρηνική δύναμη στην περιοχή!

Μαγκιά τους! Μακάρι νά 'χαμε και μείς τέτοια μαγκιά στις προσπάθειές μας με την Κύπρο και τα Σκόπια, και το Αιγαίο από Τουρκία μεριά. Αλλά τέτοια μαγκιά εμείς δεν την έχουμε.

Πως να το κάνουμε; δεν μας έχουν ανάγκη. Ούτε μας βάζουνε σε κατηγορία διαφορετική από τους Τούρκους και τους Άραβες -μια που εκεί δηλώσαμε ότι μας αρέσει να ανήκουμε.

Έχοντας ζήσει κάμποσες ζωές εκτός Ελλάδος και έχοντας δει την Ελλάδα μέσα από τις οπτικές γωνίες άλλων λαών, έχοντας συναναστραφεί κοινωνικά και επαγγελματικά με Άγγλους Εβραϊκής καταγωγής στην Αγγλία και με Αμερικανούς Εβραϊκής καταγωγής στις ΗΠΑ, έχοντας ταξιδέψει στο Ισραήλ από τα βόρεια σύνορα έως την Ερυθρά Θάλασσα και από τον Ιορδάνη ως την Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ, έχοντας μείνει και σε ένα Κιμπούτς, ελπίζω ότι έχω τις στοιχειώδεις γνώσεις και εμπειρίες να μπορώ να προτείνω κάποια κριτική πάνω στον γυμνό ρατσισμό των συμπολιτών μου...

Και το μοιρολόγι αυτό ξεχείλισε από την ντροπή που ένοιωσα να διαβάζω στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα, γενικά, σχετικά με το συμβάν στο Τούρκικο καράβι.

Το καράβι ήταν γεμάτο "...ειρηνιστές". Όχι Τουρκαλάδες και Ελληναράδες ρατσιστές αντι-Σημίτες που είχαν σκοπό να τσιγγλίσουνε τους Εβραίους -μη περιμένοντας φυσικά ότι οι τσιγγλισμένοι Ισραηλινοί θα ανταποκρίνονταν εις είδος. Το να βλέπουμε αυτά τα πλοία σαν "ανθρωπιστική βοήθεια" από "ειρηνιστές", αντί για άλλη μια επίθεση κατά του Ισραήλ, υποβαθμίζει την νοημοσύνη. Προβοκάτορες ήταν και τα κάνανε θάλασσα, όπως οι Τούρκοι και οι Ελληναράδες συνήθως τα κάνουν.

Λίγες μέρες μετά οι Ισραηλινοί ακολούθησαν τα ίδια βήματα με το Ιρλανδέζικο καράβι το οποίο φέρθηκε άψογα και οι Ισραηλινοί διεκπεραίωσαν την βοήθεια στην Γκάζα.

Και οι Ιρλανδοί, είναι αντι-Σημίτες, αλλά τουλάχιστον ξέρουν να φέρονται διαφορετικά από τους μπουνταλάδες Αραβοτουρκοέλληνες.

Αισθάνομαι ντροπή να ανήκω σε ένα έθνος το οποίο έχει τόσο ρατσισμό και μίσος στο DNA του που να είναι αδύνατον στην πλειοψηφία των Ελλήνων να καταλάβουνε (όχι να συμφωνήσουνε -απλώς να καταλάβουνε) τι λέω εδώ. 

Το μόνο πράγμα που αλαφρώνει λίγο το φορτίο του να είμαι Έλληνας όσον αφορά τον αντι-Σημιτισμό και ρατσισμό των συμπολιτών μου, είναι ότι η γνώμη της Ελλάδας επί του θέματος δεν θα επηρεάσει κανέναν εκτός Ελλάδας: Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, ο δυτικός κόσμος σύσσωμος μονίμως μας έχει γραμμένους. Κι εμάς και τη γνώμη μας... 

Ιερουσαλήμ, 1987: Η συζήτηση στον ελαιώνα


Δασκάλα συνοδεύει μαθητές σε επίσκεψη μουσείου κοντά στην πόλη Μπηρσήβα


Σινά