Άνθισμα

Η Άνοιξη ήρθε πέντε βδομάδες πιο νωρίς φέτος...

Έχουν όλα αρχίσει να ανθίζουν. Σε καμιά δυό βδομάδες θα είναι σαν Μάϊος...

Σεξ

Ο κύριος είναι από πάνω και πίσω από την κυρία.

Και,
un ménage à trois...

Φωτογραφίες από πρόσφατη περιπολία του τμήματος ηθών του δάσους.

Διερμηνεία

Τέλος, να συμπληρώσω την γνώμη μου ως προς το που βρίσκεται στον ψηφιακό αιώνα η διαφορά μεταξύ της νοοτροπίας των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου, θέμα το οποίο και ενέπνευσε την προ-προηγούμενη και την προηγούμενη ανάρτηση.

Η ψηφιακή εποχή δεν προσφέρει απλά μια πλατφόρμα επικοινωνίας. Για να υπάρξει, η πλατφόρμα αυτή χρειάζεται τεχνολογική βάση "μηχανών" και προγραμματισμού των μηχανών...

Η διαφορά στην νοοτροπία μεταξύ ΗΠΑ και υπόλοιπου κόσμου είναι, σε γενικές γραμμές ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν αναγνωρίζει ότι κάτι το σημαντικό υπάρχει ανάμεσα στην πλατφόρμα της επικοινωνίας και την τεχνολογική της βάση:

Υπάρχει η σημαντικότατη περιοχή όπου γίνεται η μετάφραση.

Μετάφραση από τεχνολογική βάση σε άνθρωπο, και από άνθρωπο στην τεχνολογική βάση. Η περιοχή, η ειδίκευση αυτή λέγεται Interface. Είμαι σίγουρος ότι κάποια καθαρεύουσα λέξη θα έχει σκαρφιστεί κάποιος για να μεταφραστεί η λέξη Interface στα ελληνικά (θεός φυλάξει να μην υπάρχει αρχαία ελληνική λέξη για τα πάντα), αλλά δεν την έχω υπ' όψιν μου. Ας την μεταφράσουμε/εκφράσουμε ως "διερμηνέα" μεταξύ χρήστη και προγραμματιστή.

Αν ο άνθρωπος και η τεχνολογία μιλάνε δύο διαφορετικές γλώσσες, η Interface είναι ο διερμηνέας. Ένας ανίκανος διερμηνέας στα Ηνωμένα Έθνη μπορεί να προκαλέσει πόλεμο. Κανένας όμως δεν κοιτά τον διερμηνέα: Κοιτάνε τους δύο συνομιλητές. Στην προκειμένη περίπτωση, τον άνθρωπο-χρήστη και την τεχνολογία προγραμματισμού και μηχανών.

Είναι πολύ περισσότερο από την διαφορά μεταξύ πολιτικού μηχανικού και αρχιτέκτονα. Ένας πολιτικός μηχανικός μπορεί να χτίσει ένα σπίτι, ένα τσιμεντένιο κουτί, χωρίς την βοήθεια αρχιτέκτονα και να ζήσουν άνθρωποι μέσα. Αλλά ο "πολιτικός μηχανικός"-προγραμματιστής δεν μπορεί να φτιάξει ένα πρόγραμμα για χρήστες χωρίς την καθοδήγηση και τελική απόφαση του "αρχιτέκτονα"-σχεδιαστή της interface. Στις ΗΠΑ δεν μπορεί. Σε πολλά μέρη του υπόλοιπου κόσμου το κάνουνε γιατί δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την interface:

Είναι το οτιδήποτε βλέπετε στις οθόνες σας βάση του οποίου αποφασίζετε τι πρέπει να κάνετε με το ποντίκι σας και το πληκτρολόγιό σας για να λειτουργήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα ή ιστοσελίδα έχετε μπροστά σας.

Στις ΗΠΑ υπάρχουν, με αυτή την προτεραιότητα:
1. Χρήστες,
2. σχεδιαστές interface, και,
3. προγραμματιστές.

Στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, και στην Ελλάδα, υπάρχουν, με αυτή την προτεραιότητα:

1. Προγραμματιστές (κεφαλαίο το "Π"), και,
2. χρήστες.

- Στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, και δη στην Ελλάδα, όταν ένας χρήστης δεν χειρίζεται ένα πρόγραμμα σωστά φταίει ο άνθρωπος-χρήστης.
- Στις ΗΠΑ όταν ένας χρήστης δεν χειρίζεται ένα πρόγραμμα σωστά φταίει ο σχεδιαστής της interface (δεν φτάνουμε καν στον προγραμματιστή).

- Στον περισσότερο κόσμο ο χρήστης αισθάνεται ανίκανος να χηριστεί κομπιούτερ και ο προγραμματιστής εξηγεί αφ' υψηλού το πόσα πρέπει να μάθει ο χρήστης για να προσκυνάει σωστά το πρόγραμμα του προγραμματιστή.
- Στις ΗΠΑ αν ο σχεδιαστής της interface δεν διαχειριστεί τον προγραμματιστή έτσι ώστε να εργάζεται σωστά ο χρήστης, ή ο σχεδιαστής της interface βγάζει από την ανάπτυξη του προγράμματος τον προγραμματιστή και βρίσκει άλλον, ή ο χρήστης απολύει τον σχεδιαστή. Όποιο από τα δύο συμβεί πρώτο.


Άλλες διαφορές είναι ότι στον υπόλοιπο κόσμο, και δη στην Ελλάδα, ένας ιδιοκτήτης εταιρίας, ο οποίος φυσικά (εφ' όσον είναι Έλληνας) γνωρίζει προγραμματισμό καλύτερα από τον προγραμματιστή, και δεν ενδιαφέρεται για την ύπαρξη της interface (γιατί δεν έχει ιδέα τι είναι ή πως χρησιμοποιείται και γιατί), θα υποσχεθεί 800 Ευρώ για μια ιστοσελίδα της συμφοράς, ή 1.000-2.000 Ευρώ για ένα προγραμματάκι και θα τα πληρώσει ...εν καιρώ.

Στις ΗΠΑ, μια εταιρία μικρή, ας πούμε τζίρου 20.000.000 δολαρίων τον χρόνο, θα πληρώσει συνολικά κάπου 85.000 δολάρια για μια μικρή ιστοσελίδα, και κάπου 160.000 δολάρια για ένα πρόγραμμα το οποίο να το χρησιμοποιούν οι περίπου 100-200 υπάλληλοι. Ξεκινώντας από προκαταβολές και μηνιαίες δόσεις κατά την ανάπτυξη, και περεταίρω ανάπτυξη μετά την αρχική παράδοση. Περεταίρω ανάπτυξη βάση του τι περισσότερο απαιτούν οι χρήστες εν καιρώ.

Ακούγονται πολλά 160.000 δολάρια για 200 υπαλλήλους με τζίρο 20.000.000; Όχι. Είναι το 0,8% του τζίρου και αντιστοιχεί έξοδο 800 δολαρίων ανά υπάλληλο. Δηλαδή, επένδυση 24 εργασιακών ωρών ανά υπάλληλο που γλυτώνουν τις 200 ώρες τον χρόνο που θα χρειαζόταν ο κάθε υπάλληλος να κάνει την δουλειά του χωρίς το πρόγραμμα των 160.000. Αυτά βέβαια για επιχειρηματία εκτός ΗΠΑ και δη Έλληνα είναι πυρηνική φυσική και κβαντική μηχανική... Στην Ελλάδα δεν ξοδεύουν τέτοια ποσά.

Στην Ελλάδα ξοδεύουν όμως εκατομμύρια για τους ηλίθιους προγραμματιστές του taxisnet (και μετά φταίνε οι χρήστες, ή/και, η μπαρούφα δεν διορθώνεται ποτέ --γιατί δεν κατανοεί καν κανείς ότι δεν λειτουργεί, και να το κατανοούσε δεν θα ήξερε πως να το διορθώσει)...

Με τα νούμερα αυτά να παίζουν εκατέρωθεν του φράχτη, του ιδιοκτήτη εταιρίας υπολοίπου κόσμου δεν του καίγεται καρφάκι, ενώ, η εταιρία στις ΗΠΑ απαιτεί από τους σχεδιαστές της interface να παραδίδουν προγράμματα τα οποία να μην χρειάζονται καν μάθηση ή εξάσκηση από τους χρήστες. Και όταν σε ένα "ζωντανό επί 24-ώρου βάσεως" πρόγραμμα γίνονται διορθώσεις, απαιτούν οι διορθώσεις να είναι σωστές την πρώτη φορά. Όχι την δεύτερη. Να είναι όλα οπτικά λειτουργικά και αυτονόητα, και να λειτουργούν. Η δε διεύθυνση/διαχείριση (management) των προγραμματιστών, στις ΗΠΑ, γίνεται από τους σχεδιαστές της interface.

Και, μια που μιλάμε για διεύθυνση/διαχείριση (management):
- Στον υπόλοιπο κόσμο και δη στην Ελλάδα, όταν ένας υπάλληλος δεν κάνει την δουλειά του σωστά φταίει ο υπάλληλος, ενώ...
- Στις ΗΠΑ όταν ένας υπάλληλος δεν κάνει την δουλειά του σωστά φταίει ο επιβλέπων/διαχειριστής του.


Τι κάνει στον υπόλοιπο κόσμο ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας όταν το πρόγραμμα βγει λαβύρινθος με 100 σελίδες βιβλιάριο χειρισμού; Δεν πληρώνει ποτέ τον προγραμματιστή, αλλά χρησιμοποιεί το πρόγραμμα απολύοντας όποιον υπάλληλο δεν μπορεί να το χειριστεί (φυσικά ούτε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να το χειριστεί αλλά δεν απολύει τον εαυτό του).

Τι κάνει στις ΗΠΑ μια εταιρία για να αναπτυχθεί ένα πρόγραμμα για τους χρήστες της; Εξηγεί στον σχεδιαστή της interface τι χρειάζονται οι χρήστες (αφού πρώτα ρωτήσει τους χρήστες σε πολλές συναντήσεις να πούνε γραπτώς τι θέλουνε), μέχρι να σιγουρευτεί ότι ο σχεδιαστής της interface κατάλαβε το απαιτούμενο.

Από εδώ και πέρα, στις ΗΠΑ είναι ευθύνη του σχεδιαστή της interface και διαχειριστή της ανάπτυξης του προγράμματος να χτίσει μια λειτουργούσα βάση από εργαζόμενους προγραμματιστές οι οποίοι να καταλαβαίνουν το τελικό ζητούμενο και να το παραδίδουν στον σχεδιαστή της interface. Τελικά, στις ΗΠΑ, ο σχεδιαστής της interface είναι υπεύθυνος και προς τον πελάτη, στο ότι κατάλαβε τι του ζητήθηκε, και είναι επίσης υπεύθυνος για την δουλειά των προγραμματιστών, τους οποίους εκείνος διαχειρίζεται.

Όταν ένας προγραμματιστής δεν μπορέσει να εξελίξει την απόδοσή του ώστε 1) να κατανοεί την "μεγαλύτερη εικόνα", 2) να προγραμματίζει για το interface και τον χρήστη, και 3) να παραδίδει κομμάτια του προγράμματος που να λειτουργούν σωστά την πρώτη φορά και όχι μετά από δυό-τρεις δοκιμές και διορθώσεις, τι γίνεται;

- Στο υπόλοιπο κόσμο ο προγραμματιστής δεν πληρώνεται.
- Στις ΗΠΑ, πρώτα πληρώνεται άμεσα και σωστά ο προγραμματιστής. Μετά, υπάρχει μια περίοδος όπου ο διαχειριστής/manager του προγραμματιστή κάνει ότι μπορεί για να empower τον προγραμματιστή ώστε να αποδώσει σωστά (ούτε το empower ξέρω πως να το μεταφράσω σε αυτό το πλαίσιο -μάλλον δεν κάνουν τέτοιο πράγμα στα Ελληνικά για τους εργαζόμενους).

Στο τέλος, αν δεν υπάρξει βελτίωση στην απόδοση, δεν δίνεται περισσότερη εργασία στον προγραμματιστή. Προχωρώντας μπροστα, η όποια εργασία έκανε ο προγραμματιστής διαγράφεται από το πρόγραμμα γιατί δεν θα είναι πλέον εκεί να την εξυπηρετήσει, και ξαναγράφεται αλλιώς από άλλους.

Ο χρήστης, τότε, στις ΗΠΑ, δεν λέει ότι έχασε τα χρήματα που πλήρωσε στον προγραμματιστή, αλλά αισθάνεται ότι κέρδισε την αναμπουμπούλα που θα δημιουργούσε στους χρήστες ο προγραμματιστής, και τα χρήματα που θα έπαιρνε στο μέλλον ο προγραμματιστής αν δεν είχε δοθεί τέλος. Και η ευθύνη για όλα αυτά είναι με τον διαχειριστή του προγράμματος και σχεδιαστή της interface που εξυπηρετεί τον χρήστη. Ο οποίος διαχειριστής, με την νοοτροπία του οτι όταν δεν αποδίδει ο υπάλληλος φταίει ο επιβλέπων, μένει με την εντύπωση ότι δεν μπόρεσε, ο ίδιος, να βοηθήσει σωστά τον προγραμματιστή ο οποίος δεν ανέπτυξε την ικανότητα να αποδώσει.

Αυτή είναι η νοοτροπία στις ΗΠΑ. Και όσον αφορά εργασιακές σχέσεις αλλά και όσον αφορά το γεγονός ότι υπάρχει εκεί μια ειδικότητα και υπευθυνότητα ανάμεσα στον χρήστη και τον προγραμματιστή: Η ειδικότητα/διεύθυνση της δημιουργίας της interface.

Όλα το παραπάνω μπορούμε να τα παραλληλίσουμε με άλλες σφαίρες λειτουργηκότητας μιας κοινωνίας, πέρα από την υποδομή και ύπαρξη μιας πλατφόρμας παραγωγικότητας και επικοινωνίας:

Αν μπορέσουμε να δούμε τις επεκτάσεις των διαφορών αυτών, όχι μόνο στα εργασιακά αλλά στην γενικότερη αντίληψη του αντικειμένου, συνδυασμένες με το πως βλέπουν οι χρήστες, οι άνθρωποι, την πλατφόρμα αυτή, το οποίο προσπάθησα να συζητήσω στην προηγούμενη ανάρτηση, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε γιατί η Washington Post γράφει ότι η εγκατάλειψη του ομοσπονδιακού ελέγχου και διαχείρισης του internet από μέρους των ΗΠΑ δεν είναι επιθυμητή από επιχειρήσεις και από όσους βασίζονται στην ομαλή λειτουργία του internet.


Στον υπόλοιπο κόσμο, και κατά την εμπειρία μου στην Ελλάδα, οι σφαίρες του internet, του προγραμματισμού, της μετάφρασης μεταξύ χρηστών και προγραμματιστών, της φύσης γενικά του γενναίου και καινούργιου αυτού κόσμου και της συσχέτισης των ανθρώπων με αυτόν, βρίσκονται σε ένα κομφούζιο. Το κομφούζιο που περιμένει κανείς από πληθυσμούς και άτομα που καλούνται να λειτουργήσουν δια μέσου ενός καινούργιου αντικειμένου χωρίς πείρα η γνώση του αντικειμένου, αλλά με τη πεποίθηση ότι όλα τα γνωρίζουν επειδή δεν έχουν την πείρα ή μόρφωση να ξέρουν ούτε τον αριθμό ούτε την φύση, ούτε την ύπαρξη εκείνων που δεν γνωρίζουν...

Στο τέλος βέβαια η βάρκα θα ισορροπήσει και θα γαληνεύσει. Όχι όμως πριν από κάμποση τρικυμία και προμήθειες από σακούλες ναυτίας...

Υπάρχειν

Συνεχίζοντας τις σκέψεις της προηγούμενης ανάρτησης το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι τα σοφά λόγια που μου είπε ένας άνθρωπος ευτυχώς άσχετος με το συγκεκριμένο άμεσο περιβάλλον το οποίο τόσο εύκολα τυφλώνει άλλους. Μου είχε πει:

"Μας πέταξαν τόνους καρότα, φάγαμε του σκασμού, βάλαμε στις τσέπες, εθιστήκαμε, αφήσαμε τις άλλες τροφές για να τρώμε μόνο καρότα, φτιάξαμε τη ζωή μας έτσι ώστε να ταιριάζει με τα καρότα, και τώρα μας ζητάνε να τα πληρώσουμε με χρήματα, που ξέρουν ότι δεν έχουμε - πανάκριβα"

Το ίντερνετ δε είναι τζάμπα αγαπητοί μου. Και δεν εννοώ τις διαφημίσεις ή τις σελίδες όπου μπορούμε να αγοράζουμε πράγματα. Το ίντερνετ είναι πολύ ακριβό γιατί το πληρώνουμε με την πίστη μας στις δημοσιεύσεις οι οποίες κατευθύνουν την γνώμη μας με αληθοφάνεια σεμνότητα και ζαχαρίνη. Η καλύτερη διαφήμιση είναι εκείνη που δεν παρουσιάζεται σαν διαφήμιση αλλά σαν αλήθεια. Σαν "γνώμη". Σαν "νέο". Σαν άρθρο κάποιου συντάκτη.

Και ποιό είναι το καρότο;

Η εντύπωση ότι το ίντερνετ υπάρχει για το ...κοινωνικό καλό, τον πλουραλισμό και την ...ανταλλαγή απόψεων. Αυτή η μπαρούφα είναι το καρότο. Και ο κόσμος δεν τρώει πλέον τίποτα άλλο.

Το ίντερνετ, τα έξυπνα τηλέφωνα, οι μυριάδες ανεξέλενγκτες πληροφορίες, παίρνουν το τραγούδι που τραγουδούσε κανείς στο ντους του ή στην μπανιέρα του και το αναμεταδίδουν σ' όλη τη Γη.

"Άσε με να έχω τζάμπα φωνή να γίνω 'κάποιος' και σε αντάλλαγμα θα πιστέψω ότι το βάθρο που μου δίνεις έχει αξία (ώστε να αντανακλάσει αξία στην φωνή μου)".

Έτσι μέσω πολυεθνικών εταιρειών, οι κυβερνήσεις έχουν τώρα ένα όλο-δικό τους λιβάδι.

Τις πρώτες μου μέρες στο Λονδίνο το 1975 πήγα στο Χάιντ Παρκ και είδα στην Βορειοανατολική Γωνία των Ομιλητών, μόνιμα, καμιά δεκαριά ανθρώπους πάνω σε κουτιά να διαλαλούνε την γνώμη τους, το άχτι τους, τις νουθεσίες τους... και καμιά εικοσαριά να ακούνε τον καθένα. Υπήρχαν και μερικοί που περπατούσαν τους δρόμους με πινακίδες μπρος και πίσω: "Μετανοείτε, το Τέλος πλησιάζει" και τέτοια διάφορα. Αυτό ήταν πριν την πληροφοριακή επανάσταση (ή, επανάσταση της πληροφορικής --ότι σας ταιριάζει).

Σήμερα, το ίντερνετ παρέχει ένα κουτί για τον καθένα, να στέκεται πάνω και να διαλαλεί, να προσπαθεί να αποκτήσει ακροατήριο. Για οποιονδήποτε δικό του λόγο. Τότε είχαμε καμιά δεκαριά λαλώντες μια μέρα την εβδομάδα και από καμιά εικοσαριά ακούγοντες για τον καθένα. Σήμερα έχουμε κοντά στο δισεκατομμύριο λαλώντες επί 24-ώρου βάσεως και κανένας δεν ακούει.

Το ίντερνετ, αυτή η "Γωνία των Ομιλητών" του εικοστού πρώτου αιώνα είναι το καρότο. Αλλά, για να το φάμε, και να το τρώμε συνεχώς, το πληρώνουμε με την πίστη που δίνουμε στους επαγγελματίες διαλαλητές. Και πάλι: δεν μιλάω για τους εμφανέστατους διαφημιστές: μιλάω για τους ιδιοκτήτες του πάρκου μέσα στο οποίο βάζουμε τα κουτιά μας και ανεβαίνουμε επάνω να "επικοινωνήσουμε".

Όταν αγοράζεις μια μπριζόλα, αγοράζεις και το κόκαλο. Το ίντερνετ παρέχει το ψαχνό του ότι ξαφνικά ο οποιοσδήποτε δυστυχισμένος μπορεί να γίνει "κάποιος". Άλλο όμως το "αγαπητό ημερολόγιο" και άλλο το "αγαπητοί μου συμπολίτες". Και το κόκαλο έρχεται σαν δεδομένο --μάλιστα η ωραία γεύση καμιά φορά είναι στο κόκαλο! Το κόκαλο του να διαβάζει κανείς και να πιστεύει ότι έντεχνα στριμωχτεί ανάμεσα στα άλλα από τις επιτήδειες κυβερνήσεις, κυβερνώντες, και πωλητές κοινής αντίληψης και γνώμης.

Κάποτε, οποιοσδήποτε έπρεπε να πασχίσει για να ακουστεί. Έπρεπε να έχει αξία για να δημοσιευτεί. Τώρα, η αξία της δημοσίευσης δεν βρίσκεται στο κείμενο αλλά στην ύπαρξή του ως "δημοσιευμένο". Απαραίτητη προσπάθεια: καμία. Αυτόματη και άμεση δημοσίευση των πάντων.

Άμεσοι φίλοι ψηφιακοί --κάνε με φίλο να σε ταΐσω ζαχαρίνη, αλλιώς βγάζω αφρούς από το ότι τολμάς να με αμφισβητείς και με πιάνει υστερία.

Έτσι, για να επιστρέψουμε στα νέα της προηγούμενης ανάρτησης, καθώς ο κόσμος απέκτησε πλέον προσωπική αξία στο λιβάδι με τα καρότα, η μαμά είναι έτοιμη να αφήσει τα βλαστάρια της μόνα της μια και μεγαλώσανε κάμποσο και θα αρχίσουν επί τέλους να φέρνουν κέρδη. Οι ΗΠΑ παραδίδουν το ίντερνετ ως υποδομή σε όλους όσους το θέλουν. Τα κέρδη θα είναι όχι ευθέως χρηματικά, αλλά πολιτικά. Σκεφτείτε το. Δεν θα είναι πλέον ζωολογικός κήπος, αλλά ελεύθερη ζούγκλα. Δεν μπορείς να κυνηγήσεις ζώα στον ζωολογικό κήπο. Μπορείς όμως στην ζούγκλα.

Αντίο

Αντίο, Ίντερνετ, αντίο...

Σύμφωνα με την Washington Post, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την Παρασκευή ότι υπάρχουν σχέδια να εγκαταλείψουν τον ομοσπονδιακό έλεγχο της διαχείρισης του ίντερνετ. Η κίνηση αυτή ίσως να ικανοποιήσει όσους είναι αγανακτησμένοι με την επικυριαρχία που έχουν οι ΗΠΑ στο δίκτυο ανθρώπινης επικοινωνίας, αλλά θα σημάνει κουδούνια κινδύνου για τις κερδοσκοπικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο και για εκείνους που βασίζονται στην ομαλή λειτουργία των συστημάτων.

Χονδρικά, αυτό σημαίνει ότι η τεχνολογία του ίντερνετ, οι σέρβερς, ράουτερς, η ποιότητα του ιστού, θα αρχίσει να ελέγχεται όχι από έναν ικανό σεφ αλλά πολλούς μαγείρους.

Οποιοσδήποτε με επαγγελματική εμπειρία του ίντερνετ στις ΗΠΑ και έξω από τις ΗΠΑ αμέσως βλέπει την θεμελιώδη διαφορά σε άλλες χώρες, εκτός ΗΠΑ. Η γνώση, εκπαίδευση, νοοτροπία και αντίληψη στον υπόλοιπο κόσμο όσον αφορά την τεχνολογία που αναπτύχθηκε από και για την κοινωνία της Αμερικής είναι σε επίπεδα αρτηριοσκληρωτικά και λαβυρινθώδη. Η τεχνολογική ποιότητα είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Πράγματα που ο καθημερινός χρήστης δεν αναγνωρίζει, αφ' ενός γιατί δεν έχει την εμπειρία της διαφοράς, και αφ' εταίρου γιατί δεν έχει την γνώση και εκπαίδευση.

Δεν μιλάω για την ποιότητα ιστοσελίδων όπου οι Ελληνικές, εμπορικές και κυβερνητικές ιστοσελίδες είναι απαραίτητες γιατί χρειάζεται λίγο γέλιο στην ζωή. Δεν μιλάω για την ποιότητα ή την αλήθεια σε κοινωνίες όπου αν έχεις όνειρο να γίνεις συγγραφέας ή διανοούμενος φτιάχνεις μια "ανεξάρτητη από εσένα" ιστοσελίδα και γίνεσαι ότι ονειρεύεσαι (αλλά, πάντα, μόνο μέσα στο μυαλό σου)... Μιλάω για το ότι αν και όταν η λειτουργία της υποδομής του ίντερνετ αποκεντρωθεί και κομμάτια της αρχίζουν να εξαρτώνται από μερικές-μερικές χώρες, τότε, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Αντίο ίντερνετ. Χελόου σκοτάδι.

Σημειώστε τα λόγια μου. Αυτήν την ανάρτηση: http://dimitristhinks.blogspot.com/2012/02/blog-post.html την είχα γράψει δέκα έξι μήνες πριν τις αποκαλύψεις του Έτουαρντ Σνόουντεν.

Τι χάνουμε όταν παραδόσει σε όλους τα ινία η Αμερικανική κυβέρνηση; Κατ' αρχάς Ελευθερία του Λόγου. Είναι απλό. Στις ΗΠΑ υπάρχει πλήρης ελευθερία του λόγου εγγυημένη από το σύνταγμα και το Ανώτατο Δικαστήριο. Εσείς δεν έχετε Ελευθερία του Λόγου στις περισσότερες από τις άλλες χώρες. Όχι πραγματική και διαφυλαγμένη με ασφάλεια.

Φερ' ειπείν, κάποτε τα μπλογκ σας είχαν διεύθυνση που τελείωνε σε "blogspot.com". Τώρα το μπλογκ σας τελειώνει σε "blogspot.gr", ή έτσι νομίζετε. Το μπλόγκ σας έχει διαφορετική διεύθυνση ανάλογα με το από που το διαβάζει κάποιος. Τα μπλογκ σας για μένα τελιώνουν σε ".it", και αν τα διαβάσει κανείς από την Αμερική τελειώνουν ακόμα σε ".com" ενώ το δικό μου όταν το βλέπω τελειώνει πότε σε ".nl", ή ".sk", ή ξερωγώ, ανάλογα με το σε ποιά χώρα γίνεται το ράουτινγκ του δορυφόρου μου.

Έχει ήδη αρχίσει, και το άρχισε το Google. Σας δίνει διαφορετική διεύθυνση ανάλογα με το ποια χώρα σας διαβάζει. Τι σημαίνει αυτό; Αν ήταν πάντα ".com" για όποιον να το διάβαζε θα συμπεριλαμβανόσασταν στην Ελευθερία του Λόγου της χώρας που σας δημοσίευσε: των ΗΠΑ. Τώρα όμως, κανένα χρόνο και, μπαίνετε κάτω από την νομοθεσία όχι της χώρας που σας δημοσιεύει αλλά της κάθε χώρας που σας διαβάζει με τους σέρβερ-καθρέπτες της Google...

Ενδιαφέρον, ε;

Και αυτό, δεν ήταν τίιιιιιποταααα. Ας περιμένουμε τώρα η κάθε χώρα να έχει δικά της αρχεία διευθύνσεων, δικά τους σέρβερς, ράουτερς και ιστό, και αρχίζουνε να πέφτουν οι ντομάτες από τους πάγκους της λαϊκής αγοράς.

Δουλειά!

Εν τω μεταξύ, στην Φλώριδα, και αλλού...