Διερμηνεία

Τέλος, να συμπληρώσω την γνώμη μου ως προς το που βρίσκεται στον ψηφιακό αιώνα η διαφορά μεταξύ της νοοτροπίας των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου, θέμα το οποίο και ενέπνευσε την προ-προηγούμενη και την προηγούμενη ανάρτηση.

Η ψηφιακή εποχή δεν προσφέρει απλά μια πλατφόρμα επικοινωνίας. Για να υπάρξει, η πλατφόρμα αυτή χρειάζεται τεχνολογική βάση "μηχανών" και προγραμματισμού των μηχανών...

Η διαφορά στην νοοτροπία μεταξύ ΗΠΑ και υπόλοιπου κόσμου είναι, σε γενικές γραμμές ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν αναγνωρίζει ότι κάτι το σημαντικό υπάρχει ανάμεσα στην πλατφόρμα της επικοινωνίας και την τεχνολογική της βάση:

Υπάρχει η σημαντικότατη περιοχή όπου γίνεται η μετάφραση.

Μετάφραση από τεχνολογική βάση σε άνθρωπο, και από άνθρωπο στην τεχνολογική βάση. Η περιοχή, η ειδίκευση αυτή λέγεται Interface. Είμαι σίγουρος ότι κάποια καθαρεύουσα λέξη θα έχει σκαρφιστεί κάποιος για να μεταφραστεί η λέξη Interface στα ελληνικά (θεός φυλάξει να μην υπάρχει αρχαία ελληνική λέξη για τα πάντα), αλλά δεν την έχω υπ' όψιν μου. Ας την μεταφράσουμε/εκφράσουμε ως "διερμηνέα" μεταξύ χρήστη και προγραμματιστή.

Αν ο άνθρωπος και η τεχνολογία μιλάνε δύο διαφορετικές γλώσσες, η Interface είναι ο διερμηνέας. Ένας ανίκανος διερμηνέας στα Ηνωμένα Έθνη μπορεί να προκαλέσει πόλεμο. Κανένας όμως δεν κοιτά τον διερμηνέα: Κοιτάνε τους δύο συνομιλητές. Στην προκειμένη περίπτωση, τον άνθρωπο-χρήστη και την τεχνολογία προγραμματισμού και μηχανών.

Είναι πολύ περισσότερο από την διαφορά μεταξύ πολιτικού μηχανικού και αρχιτέκτονα. Ένας πολιτικός μηχανικός μπορεί να χτίσει ένα σπίτι, ένα τσιμεντένιο κουτί, χωρίς την βοήθεια αρχιτέκτονα και να ζήσουν άνθρωποι μέσα. Αλλά ο "πολιτικός μηχανικός"-προγραμματιστής δεν μπορεί να φτιάξει ένα πρόγραμμα για χρήστες χωρίς την καθοδήγηση και τελική απόφαση του "αρχιτέκτονα"-σχεδιαστή της interface. Στις ΗΠΑ δεν μπορεί. Σε πολλά μέρη του υπόλοιπου κόσμου το κάνουνε γιατί δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την interface:

Είναι το οτιδήποτε βλέπετε στις οθόνες σας βάση του οποίου αποφασίζετε τι πρέπει να κάνετε με το ποντίκι σας και το πληκτρολόγιό σας για να λειτουργήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα ή ιστοσελίδα έχετε μπροστά σας.

Στις ΗΠΑ υπάρχουν, με αυτή την προτεραιότητα:
1. Χρήστες,
2. σχεδιαστές interface, και,
3. προγραμματιστές.

Στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, και στην Ελλάδα, υπάρχουν, με αυτή την προτεραιότητα:

1. Προγραμματιστές (κεφαλαίο το "Π"), και,
2. χρήστες.

- Στον περισσότερο υπόλοιπο κόσμο, και δη στην Ελλάδα, όταν ένας χρήστης δεν χειρίζεται ένα πρόγραμμα σωστά φταίει ο άνθρωπος-χρήστης.
- Στις ΗΠΑ όταν ένας χρήστης δεν χειρίζεται ένα πρόγραμμα σωστά φταίει ο σχεδιαστής της interface (δεν φτάνουμε καν στον προγραμματιστή).

- Στον περισσότερο κόσμο ο χρήστης αισθάνεται ανίκανος να χηριστεί κομπιούτερ και ο προγραμματιστής εξηγεί αφ' υψηλού το πόσα πρέπει να μάθει ο χρήστης για να προσκυνάει σωστά το πρόγραμμα του προγραμματιστή.
- Στις ΗΠΑ αν ο σχεδιαστής της interface δεν διαχειριστεί τον προγραμματιστή έτσι ώστε να εργάζεται σωστά ο χρήστης, ή ο σχεδιαστής της interface βγάζει από την ανάπτυξη του προγράμματος τον προγραμματιστή και βρίσκει άλλον, ή ο χρήστης απολύει τον σχεδιαστή. Όποιο από τα δύο συμβεί πρώτο.


Άλλες διαφορές είναι ότι στον υπόλοιπο κόσμο, και δη στην Ελλάδα, ένας ιδιοκτήτης εταιρίας, ο οποίος φυσικά (εφ' όσον είναι Έλληνας) γνωρίζει προγραμματισμό καλύτερα από τον προγραμματιστή, και δεν ενδιαφέρεται για την ύπαρξη της interface (γιατί δεν έχει ιδέα τι είναι ή πως χρησιμοποιείται και γιατί), θα υποσχεθεί 800 Ευρώ για μια ιστοσελίδα της συμφοράς, ή 1.000-2.000 Ευρώ για ένα προγραμματάκι και θα τα πληρώσει ...εν καιρώ.

Στις ΗΠΑ, μια εταιρία μικρή, ας πούμε τζίρου 20.000.000 δολαρίων τον χρόνο, θα πληρώσει συνολικά κάπου 85.000 δολάρια για μια μικρή ιστοσελίδα, και κάπου 160.000 δολάρια για ένα πρόγραμμα το οποίο να το χρησιμοποιούν οι περίπου 100-200 υπάλληλοι. Ξεκινώντας από προκαταβολές και μηνιαίες δόσεις κατά την ανάπτυξη, και περεταίρω ανάπτυξη μετά την αρχική παράδοση. Περεταίρω ανάπτυξη βάση του τι περισσότερο απαιτούν οι χρήστες εν καιρώ.

Ακούγονται πολλά 160.000 δολάρια για 200 υπαλλήλους με τζίρο 20.000.000; Όχι. Είναι το 0,8% του τζίρου και αντιστοιχεί έξοδο 800 δολαρίων ανά υπάλληλο. Δηλαδή, επένδυση 24 εργασιακών ωρών ανά υπάλληλο που γλυτώνουν τις 200 ώρες τον χρόνο που θα χρειαζόταν ο κάθε υπάλληλος να κάνει την δουλειά του χωρίς το πρόγραμμα των 160.000. Αυτά βέβαια για επιχειρηματία εκτός ΗΠΑ και δη Έλληνα είναι πυρηνική φυσική και κβαντική μηχανική... Στην Ελλάδα δεν ξοδεύουν τέτοια ποσά.

Στην Ελλάδα ξοδεύουν όμως εκατομμύρια για τους ηλίθιους προγραμματιστές του taxisnet (και μετά φταίνε οι χρήστες, ή/και, η μπαρούφα δεν διορθώνεται ποτέ --γιατί δεν κατανοεί καν κανείς ότι δεν λειτουργεί, και να το κατανοούσε δεν θα ήξερε πως να το διορθώσει)...

Με τα νούμερα αυτά να παίζουν εκατέρωθεν του φράχτη, του ιδιοκτήτη εταιρίας υπολοίπου κόσμου δεν του καίγεται καρφάκι, ενώ, η εταιρία στις ΗΠΑ απαιτεί από τους σχεδιαστές της interface να παραδίδουν προγράμματα τα οποία να μην χρειάζονται καν μάθηση ή εξάσκηση από τους χρήστες. Και όταν σε ένα "ζωντανό επί 24-ώρου βάσεως" πρόγραμμα γίνονται διορθώσεις, απαιτούν οι διορθώσεις να είναι σωστές την πρώτη φορά. Όχι την δεύτερη. Να είναι όλα οπτικά λειτουργικά και αυτονόητα, και να λειτουργούν. Η δε διεύθυνση/διαχείριση (management) των προγραμματιστών, στις ΗΠΑ, γίνεται από τους σχεδιαστές της interface.

Και, μια που μιλάμε για διεύθυνση/διαχείριση (management):
- Στον υπόλοιπο κόσμο και δη στην Ελλάδα, όταν ένας υπάλληλος δεν κάνει την δουλειά του σωστά φταίει ο υπάλληλος, ενώ...
- Στις ΗΠΑ όταν ένας υπάλληλος δεν κάνει την δουλειά του σωστά φταίει ο επιβλέπων/διαχειριστής του.


Τι κάνει στον υπόλοιπο κόσμο ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας όταν το πρόγραμμα βγει λαβύρινθος με 100 σελίδες βιβλιάριο χειρισμού; Δεν πληρώνει ποτέ τον προγραμματιστή, αλλά χρησιμοποιεί το πρόγραμμα απολύοντας όποιον υπάλληλο δεν μπορεί να το χειριστεί (φυσικά ούτε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να το χειριστεί αλλά δεν απολύει τον εαυτό του).

Τι κάνει στις ΗΠΑ μια εταιρία για να αναπτυχθεί ένα πρόγραμμα για τους χρήστες της; Εξηγεί στον σχεδιαστή της interface τι χρειάζονται οι χρήστες (αφού πρώτα ρωτήσει τους χρήστες σε πολλές συναντήσεις να πούνε γραπτώς τι θέλουνε), μέχρι να σιγουρευτεί ότι ο σχεδιαστής της interface κατάλαβε το απαιτούμενο.

Από εδώ και πέρα, στις ΗΠΑ είναι ευθύνη του σχεδιαστή της interface και διαχειριστή της ανάπτυξης του προγράμματος να χτίσει μια λειτουργούσα βάση από εργαζόμενους προγραμματιστές οι οποίοι να καταλαβαίνουν το τελικό ζητούμενο και να το παραδίδουν στον σχεδιαστή της interface. Τελικά, στις ΗΠΑ, ο σχεδιαστής της interface είναι υπεύθυνος και προς τον πελάτη, στο ότι κατάλαβε τι του ζητήθηκε, και είναι επίσης υπεύθυνος για την δουλειά των προγραμματιστών, τους οποίους εκείνος διαχειρίζεται.

Όταν ένας προγραμματιστής δεν μπορέσει να εξελίξει την απόδοσή του ώστε 1) να κατανοεί την "μεγαλύτερη εικόνα", 2) να προγραμματίζει για το interface και τον χρήστη, και 3) να παραδίδει κομμάτια του προγράμματος που να λειτουργούν σωστά την πρώτη φορά και όχι μετά από δυό-τρεις δοκιμές και διορθώσεις, τι γίνεται;

- Στο υπόλοιπο κόσμο ο προγραμματιστής δεν πληρώνεται.
- Στις ΗΠΑ, πρώτα πληρώνεται άμεσα και σωστά ο προγραμματιστής. Μετά, υπάρχει μια περίοδος όπου ο διαχειριστής/manager του προγραμματιστή κάνει ότι μπορεί για να empower τον προγραμματιστή ώστε να αποδώσει σωστά (ούτε το empower ξέρω πως να το μεταφράσω σε αυτό το πλαίσιο -μάλλον δεν κάνουν τέτοιο πράγμα στα Ελληνικά για τους εργαζόμενους).

Στο τέλος, αν δεν υπάρξει βελτίωση στην απόδοση, δεν δίνεται περισσότερη εργασία στον προγραμματιστή. Προχωρώντας μπροστα, η όποια εργασία έκανε ο προγραμματιστής διαγράφεται από το πρόγραμμα γιατί δεν θα είναι πλέον εκεί να την εξυπηρετήσει, και ξαναγράφεται αλλιώς από άλλους.

Ο χρήστης, τότε, στις ΗΠΑ, δεν λέει ότι έχασε τα χρήματα που πλήρωσε στον προγραμματιστή, αλλά αισθάνεται ότι κέρδισε την αναμπουμπούλα που θα δημιουργούσε στους χρήστες ο προγραμματιστής, και τα χρήματα που θα έπαιρνε στο μέλλον ο προγραμματιστής αν δεν είχε δοθεί τέλος. Και η ευθύνη για όλα αυτά είναι με τον διαχειριστή του προγράμματος και σχεδιαστή της interface που εξυπηρετεί τον χρήστη. Ο οποίος διαχειριστής, με την νοοτροπία του οτι όταν δεν αποδίδει ο υπάλληλος φταίει ο επιβλέπων, μένει με την εντύπωση ότι δεν μπόρεσε, ο ίδιος, να βοηθήσει σωστά τον προγραμματιστή ο οποίος δεν ανέπτυξε την ικανότητα να αποδώσει.

Αυτή είναι η νοοτροπία στις ΗΠΑ. Και όσον αφορά εργασιακές σχέσεις αλλά και όσον αφορά το γεγονός ότι υπάρχει εκεί μια ειδικότητα και υπευθυνότητα ανάμεσα στον χρήστη και τον προγραμματιστή: Η ειδικότητα/διεύθυνση της δημιουργίας της interface.

Όλα το παραπάνω μπορούμε να τα παραλληλίσουμε με άλλες σφαίρες λειτουργηκότητας μιας κοινωνίας, πέρα από την υποδομή και ύπαρξη μιας πλατφόρμας παραγωγικότητας και επικοινωνίας:

Αν μπορέσουμε να δούμε τις επεκτάσεις των διαφορών αυτών, όχι μόνο στα εργασιακά αλλά στην γενικότερη αντίληψη του αντικειμένου, συνδυασμένες με το πως βλέπουν οι χρήστες, οι άνθρωποι, την πλατφόρμα αυτή, το οποίο προσπάθησα να συζητήσω στην προηγούμενη ανάρτηση, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε γιατί η Washington Post γράφει ότι η εγκατάλειψη του ομοσπονδιακού ελέγχου και διαχείρισης του internet από μέρους των ΗΠΑ δεν είναι επιθυμητή από επιχειρήσεις και από όσους βασίζονται στην ομαλή λειτουργία του internet.


Στον υπόλοιπο κόσμο, και κατά την εμπειρία μου στην Ελλάδα, οι σφαίρες του internet, του προγραμματισμού, της μετάφρασης μεταξύ χρηστών και προγραμματιστών, της φύσης γενικά του γενναίου και καινούργιου αυτού κόσμου και της συσχέτισης των ανθρώπων με αυτόν, βρίσκονται σε ένα κομφούζιο. Το κομφούζιο που περιμένει κανείς από πληθυσμούς και άτομα που καλούνται να λειτουργήσουν δια μέσου ενός καινούργιου αντικειμένου χωρίς πείρα η γνώση του αντικειμένου, αλλά με τη πεποίθηση ότι όλα τα γνωρίζουν επειδή δεν έχουν την πείρα ή μόρφωση να ξέρουν ούτε τον αριθμό ούτε την φύση, ούτε την ύπαρξη εκείνων που δεν γνωρίζουν...

Στο τέλος βέβαια η βάρκα θα ισορροπήσει και θα γαληνεύσει. Όχι όμως πριν από κάμποση τρικυμία και προμήθειες από σακούλες ναυτίας...

Υπάρχειν

Συνεχίζοντας τις σκέψεις της προηγούμενης ανάρτησης το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι τα σοφά λόγια που μου είπε ένας άνθρωπος ευτυχώς άσχετος με το συγκεκριμένο άμεσο περιβάλλον το οποίο τόσο εύκολα τυφλώνει άλλους. Μου είχε πει:

"Μας πέταξαν τόνους καρότα, φάγαμε του σκασμού, βάλαμε στις τσέπες, εθιστήκαμε, αφήσαμε τις άλλες τροφές για να τρώμε μόνο καρότα, φτιάξαμε τη ζωή μας έτσι ώστε να ταιριάζει με τα καρότα, και τώρα μας ζητάνε να τα πληρώσουμε με χρήματα, που ξέρουν ότι δεν έχουμε - πανάκριβα"

Το ίντερνετ δε είναι τζάμπα αγαπητοί μου. Και δεν εννοώ τις διαφημίσεις ή τις σελίδες όπου μπορούμε να αγοράζουμε πράγματα. Το ίντερνετ είναι πολύ ακριβό γιατί το πληρώνουμε με την πίστη μας στις δημοσιεύσεις οι οποίες κατευθύνουν την γνώμη μας με αληθοφάνεια σεμνότητα και ζαχαρίνη. Η καλύτερη διαφήμιση είναι εκείνη που δεν παρουσιάζεται σαν διαφήμιση αλλά σαν αλήθεια. Σαν "γνώμη". Σαν "νέο". Σαν άρθρο κάποιου συντάκτη.

Και ποιό είναι το καρότο;

Η εντύπωση ότι το ίντερνετ υπάρχει για το ...κοινωνικό καλό, τον πλουραλισμό και την ...ανταλλαγή απόψεων. Αυτή η μπαρούφα είναι το καρότο. Και ο κόσμος δεν τρώει πλέον τίποτα άλλο.

Το ίντερνετ, τα έξυπνα τηλέφωνα, οι μυριάδες ανεξέλενγκτες πληροφορίες, παίρνουν το τραγούδι που τραγουδούσε κανείς στο ντους του ή στην μπανιέρα του και το αναμεταδίδουν σ' όλη τη Γη.

"Άσε με να έχω τζάμπα φωνή να γίνω 'κάποιος' και σε αντάλλαγμα θα πιστέψω ότι το βάθρο που μου δίνεις έχει αξία (ώστε να αντανακλάσει αξία στην φωνή μου)".

Έτσι μέσω πολυεθνικών εταιρειών, οι κυβερνήσεις έχουν τώρα ένα όλο-δικό τους λιβάδι.

Τις πρώτες μου μέρες στο Λονδίνο το 1975 πήγα στο Χάιντ Παρκ και είδα στην Βορειοανατολική Γωνία των Ομιλητών, μόνιμα, καμιά δεκαριά ανθρώπους πάνω σε κουτιά να διαλαλούνε την γνώμη τους, το άχτι τους, τις νουθεσίες τους... και καμιά εικοσαριά να ακούνε τον καθένα. Υπήρχαν και μερικοί που περπατούσαν τους δρόμους με πινακίδες μπρος και πίσω: "Μετανοείτε, το Τέλος πλησιάζει" και τέτοια διάφορα. Αυτό ήταν πριν την πληροφοριακή επανάσταση (ή, επανάσταση της πληροφορικής --ότι σας ταιριάζει).

Σήμερα, το ίντερνετ παρέχει ένα κουτί για τον καθένα, να στέκεται πάνω και να διαλαλεί, να προσπαθεί να αποκτήσει ακροατήριο. Για οποιονδήποτε δικό του λόγο. Τότε είχαμε καμιά δεκαριά λαλώντες μια μέρα την εβδομάδα και από καμιά εικοσαριά ακούγοντες για τον καθένα. Σήμερα έχουμε κοντά στο δισεκατομμύριο λαλώντες επί 24-ώρου βάσεως και κανένας δεν ακούει.

Το ίντερνετ, αυτή η "Γωνία των Ομιλητών" του εικοστού πρώτου αιώνα είναι το καρότο. Αλλά, για να το φάμε, και να το τρώμε συνεχώς, το πληρώνουμε με την πίστη που δίνουμε στους επαγγελματίες διαλαλητές. Και πάλι: δεν μιλάω για τους εμφανέστατους διαφημιστές: μιλάω για τους ιδιοκτήτες του πάρκου μέσα στο οποίο βάζουμε τα κουτιά μας και ανεβαίνουμε επάνω να "επικοινωνήσουμε".

Όταν αγοράζεις μια μπριζόλα, αγοράζεις και το κόκαλο. Το ίντερνετ παρέχει το ψαχνό του ότι ξαφνικά ο οποιοσδήποτε δυστυχισμένος μπορεί να γίνει "κάποιος". Άλλο όμως το "αγαπητό ημερολόγιο" και άλλο το "αγαπητοί μου συμπολίτες". Και το κόκαλο έρχεται σαν δεδομένο --μάλιστα η ωραία γεύση καμιά φορά είναι στο κόκαλο! Το κόκαλο του να διαβάζει κανείς και να πιστεύει ότι έντεχνα στριμωχτεί ανάμεσα στα άλλα από τις επιτήδειες κυβερνήσεις, κυβερνώντες, και πωλητές κοινής αντίληψης και γνώμης.

Κάποτε, οποιοσδήποτε έπρεπε να πασχίσει για να ακουστεί. Έπρεπε να έχει αξία για να δημοσιευτεί. Τώρα, η αξία της δημοσίευσης δεν βρίσκεται στο κείμενο αλλά στην ύπαρξή του ως "δημοσιευμένο". Απαραίτητη προσπάθεια: καμία. Αυτόματη και άμεση δημοσίευση των πάντων.

Άμεσοι φίλοι ψηφιακοί --κάνε με φίλο να σε ταΐσω ζαχαρίνη, αλλιώς βγάζω αφρούς από το ότι τολμάς να με αμφισβητείς και με πιάνει υστερία.

Έτσι, για να επιστρέψουμε στα νέα της προηγούμενης ανάρτησης, καθώς ο κόσμος απέκτησε πλέον προσωπική αξία στο λιβάδι με τα καρότα, η μαμά είναι έτοιμη να αφήσει τα βλαστάρια της μόνα της μια και μεγαλώσανε κάμποσο και θα αρχίσουν επί τέλους να φέρνουν κέρδη. Οι ΗΠΑ παραδίδουν το ίντερνετ ως υποδομή σε όλους όσους το θέλουν. Τα κέρδη θα είναι όχι ευθέως χρηματικά, αλλά πολιτικά. Σκεφτείτε το. Δεν θα είναι πλέον ζωολογικός κήπος, αλλά ελεύθερη ζούγκλα. Δεν μπορείς να κυνηγήσεις ζώα στον ζωολογικό κήπο. Μπορείς όμως στην ζούγκλα.

Αντίο

Αντίο, Ίντερνετ, αντίο...

Σύμφωνα με την Washington Post, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την Παρασκευή ότι υπάρχουν σχέδια να εγκαταλείψουν τον ομοσπονδιακό έλεγχο της διαχείρισης του ίντερνετ. Η κίνηση αυτή ίσως να ικανοποιήσει όσους είναι αγανακτησμένοι με την επικυριαρχία που έχουν οι ΗΠΑ στο δίκτυο ανθρώπινης επικοινωνίας, αλλά θα σημάνει κουδούνια κινδύνου για τις κερδοσκοπικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο και για εκείνους που βασίζονται στην ομαλή λειτουργία των συστημάτων.

Χονδρικά, αυτό σημαίνει ότι η τεχνολογία του ίντερνετ, οι σέρβερς, ράουτερς, η ποιότητα του ιστού, θα αρχίσει να ελέγχεται όχι από έναν ικανό σεφ αλλά πολλούς μαγείρους.

Οποιοσδήποτε με επαγγελματική εμπειρία του ίντερνετ στις ΗΠΑ και έξω από τις ΗΠΑ αμέσως βλέπει την θεμελιώδη διαφορά σε άλλες χώρες, εκτός ΗΠΑ. Η γνώση, εκπαίδευση, νοοτροπία και αντίληψη στον υπόλοιπο κόσμο όσον αφορά την τεχνολογία που αναπτύχθηκε από και για την κοινωνία της Αμερικής είναι σε επίπεδα αρτηριοσκληρωτικά και λαβυρινθώδη. Η τεχνολογική ποιότητα είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Πράγματα που ο καθημερινός χρήστης δεν αναγνωρίζει, αφ' ενός γιατί δεν έχει την εμπειρία της διαφοράς, και αφ' εταίρου γιατί δεν έχει την γνώση και εκπαίδευση.

Δεν μιλάω για την ποιότητα ιστοσελίδων όπου οι Ελληνικές, εμπορικές και κυβερνητικές ιστοσελίδες είναι απαραίτητες γιατί χρειάζεται λίγο γέλιο στην ζωή. Δεν μιλάω για την ποιότητα ή την αλήθεια σε κοινωνίες όπου αν έχεις όνειρο να γίνεις συγγραφέας ή διανοούμενος φτιάχνεις μια "ανεξάρτητη από εσένα" ιστοσελίδα και γίνεσαι ότι ονειρεύεσαι (αλλά, πάντα, μόνο μέσα στο μυαλό σου)... Μιλάω για το ότι αν και όταν η λειτουργία της υποδομής του ίντερνετ αποκεντρωθεί και κομμάτια της αρχίζουν να εξαρτώνται από μερικές-μερικές χώρες, τότε, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Αντίο ίντερνετ. Χελόου σκοτάδι.

Σημειώστε τα λόγια μου. Αυτήν την ανάρτηση: http://dimitristhinks.blogspot.com/2012/02/blog-post.html την είχα γράψει δέκα έξι μήνες πριν τις αποκαλύψεις του Έτουαρντ Σνόουντεν.

Τι χάνουμε όταν παραδόσει σε όλους τα ινία η Αμερικανική κυβέρνηση; Κατ' αρχάς Ελευθερία του Λόγου. Είναι απλό. Στις ΗΠΑ υπάρχει πλήρης ελευθερία του λόγου εγγυημένη από το σύνταγμα και το Ανώτατο Δικαστήριο. Εσείς δεν έχετε Ελευθερία του Λόγου στις περισσότερες από τις άλλες χώρες. Όχι πραγματική και διαφυλαγμένη με ασφάλεια.

Φερ' ειπείν, κάποτε τα μπλογκ σας είχαν διεύθυνση που τελείωνε σε "blogspot.com". Τώρα το μπλογκ σας τελειώνει σε "blogspot.gr", ή έτσι νομίζετε. Το μπλόγκ σας έχει διαφορετική διεύθυνση ανάλογα με το από που το διαβάζει κάποιος. Τα μπλογκ σας για μένα τελιώνουν σε ".it", και αν τα διαβάσει κανείς από την Αμερική τελειώνουν ακόμα σε ".com" ενώ το δικό μου όταν το βλέπω τελειώνει πότε σε ".nl", ή ".sk", ή ξερωγώ, ανάλογα με το σε ποιά χώρα γίνεται το ράουτινγκ του δορυφόρου μου.

Έχει ήδη αρχίσει, και το άρχισε το Google. Σας δίνει διαφορετική διεύθυνση ανάλογα με το ποια χώρα σας διαβάζει. Τι σημαίνει αυτό; Αν ήταν πάντα ".com" για όποιον να το διάβαζε θα συμπεριλαμβανόσασταν στην Ελευθερία του Λόγου της χώρας που σας δημοσίευσε: των ΗΠΑ. Τώρα όμως, κανένα χρόνο και, μπαίνετε κάτω από την νομοθεσία όχι της χώρας που σας δημοσιεύει αλλά της κάθε χώρας που σας διαβάζει με τους σέρβερ-καθρέπτες της Google...

Ενδιαφέρον, ε;

Και αυτό, δεν ήταν τίιιιιιποταααα. Ας περιμένουμε τώρα η κάθε χώρα να έχει δικά της αρχεία διευθύνσεων, δικά τους σέρβερς, ράουτερς και ιστό, και αρχίζουνε να πέφτουν οι ντομάτες από τους πάγκους της λαϊκής αγοράς.

Πρίσμα

Ο λαβύρινθος της σημερινής εποχής μόλις πριν λίγες μέρες έγινε ακόμα πιο πολύπλοκος. Το όνομα αυτού, Πρίσμα.

Όταν ήμουνα μικρός την δεκαετία του '60 λεγόταν ένα ανέκδοτο. Ο Αμερικανός πρέσβης τηλεφωνά από την Μόσχα στην γυναίκα του στην Ουάσιγκτον να της ευχηθεί για την πρωτοχρονιά, και εκείνη με χαρά του λέει ότι στο πάρτι που δίνει στο σπίτι τους πίνουν σαμπάνια στην υγεία του και ελπίζουν να επιστρέψει σύντομα για μια επίσκεψη. Επίσης η γυναίκα του πρέσβη λέει: "λυπάμαι μόνο τα κακόμοιρα τα παιδιά της Κα Γκε Μπε που από κάποιο υπόγειο παρακολουθούνε το τηλέφωνό μας και δεν έχουν σαμπάνια όπως εμείς να κάνουν και εκείνοι μια πρόποση". Αργότερα χτυπάει το τηλέφωνο της συζύγου του πρέσβη αλλά δεν μιλά κανείς. Μέσα στην σιγή της γραμμής, η σύζυγος του πρέσβη ακούει το *ΠΟΠ!* ενός φελλού σαμπάνιας.

Μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι υπάρχει ζωντανός άνθρωπος που να μην το έπαιρνε σαν δεδομένο ότι οι πάντες παρακολουθούν τους πάντες, ότι τίποτα δεν είναι ιδιωτικό ή μυστικό και πως ότι λέμε ή γράφουμε καταχωρείται κάπου.

Τα είπε όλα ο Έντ Σνόουντεν. Εξεπλάγη κανείς; Είπε τίποτα καινούργιο;

Η διαφορά είναι ότι τώρα δεν είναι απλά κοινή γνώση. Είναι κοινή γνώση επισήμως. Και υπάρχει εξιλαστήριο θύμα.

Ο κόσμος έχει για εξιλαστήριο θύμα τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ έχουν σαν εξιλαστήριο θύμα τον Εντ Σνόουντεν.

Η Κίνα δεν παρακολουθεί παράνομα. Η Ρωσία δεν παρακολουθεί παράνομα. Το Ταμτούμ δεν παρακολουθεί παράνομα. Μόνο οι ΗΠΑ παρακολουθούν παράνομα. Ναι. Αμέ!

Όμως, μόνο οι ΗΠΑ φαίνεται να την παθαίνουν συνέχεια, με τον Μάννινγκ να δίνει απόρρητα έγγραφα στην Γουίκιλήκς και τον Σνόουντεν να ξεσκεπάζει τις μυστικές υπηρεσίες. Γιατί δεν έχει τέτοια "καρφιά" καμία άλλη χώρα; Ίσως επειδή στην Αμερική περισσότερο από πουθενά αλλού είναι ανεπτυγμένη η έννοια της ελευθερίας, της προσωπικής ελευθερίας, και του ότι εξαρτάται από τον καθένα μας να ελέγχουμε την κυβέρνησή μας. Κι έτσι υπάρχου Αμερικανοί σαν τον Μάνινγκ και τον Σνόουντεν που το κάνουν αυτό έμπρακτα ρισκάροντας τις ζωές τους για αυτά που πιστεύουν.

Έτσι ελέγχεται μια κυβέρνηση από ένα μοναχικό άνθρωπο. Με την Αλήθεια. Με το να παίρνει κάποιος αυτά που όλοι ξέραν και ψιθυρίζανε και να τα φωνάζει με αποδεικτικά στοιχεία. Μόνο πραγματικά Ελεύθεροι άνθρωποι έχουν την δύναμη να προσπαθήσουν να αλλάξουν τον κόσμο, κι ας μην αλλάξει ποτέ.

Εν τω μεταξύ, μεγειά ο αντιπρόεδρος εκεί στο Ελλάντα. Να σας ζήσει, να τον χαίρεστε!

ΛογοΚρίση #2

Λογοκρισία και Αστυνόμευση στο ίντερνετ, συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση, όπου μιλήσαμε για το τι σημαίνει η καινούργια Πολιτική Ασφαλείας Προσωπικών Δεδομένων μας της Google, και τι θα σημαίνουν για μας οι νόμοι κατά της πειρατείας.

Το παραβάν που ετοιμαζόταν να μπει σκίστηκε φαίνεται, και η 1η Μαρτίου ίσως να μετατεθεί για ένα άλλο μήνα, ή ένα άλλο Μάρτιο. Η Ευρώπη είπε ευγενικά στο Google να πάει στη γωνία να δει αν έρχεται. Δυστυχώς ακόμη τίποτα δεν είναι σίγουρο, αλλά οπωσδήποτε, όπως πρότεινα και στην προηγούμενη ανάρτηση, κρέμονται πολύ περισσότερα από αυτή την αλλαγή Πολιτικής Ασφαλείας του Google. Πολύ περισσότερα από στοχευμένες διαφημίσεις, τα οποία εισέρχονται στις σφαίρες του μονοπωλίου και της καταστρατήγησης προσωπικών δεδομένων των χρηστών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε από το Google να καθυστερήσει την αλλαγή αυτή ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος να μελετηθούν οι πιθανές παρεισδύσεις που η αλλαγή αυτή πιθανόν να επιτρέψει στο Google, στους χώρους της ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων.

Εδώ θα βρείτε το σχετικό άρθρο στην εφημερίδα Washington Post:

EU asks Google to delay new privacy rules until probe of its impact has been concluded

Εδώ είναι η μετάφραση στο Βήμα:

Κομισιόν: προσωρινό «πάγωμα» της νέας πολιτικής απορρήτου της Google. Προσπαθεί να διασφαλισει τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών

Εδώ είναι το αρχικό άρθρο στην Washington Post:

Google requires all users to agree to new privacy policy

Τι μπορούμε να κάνουμε, και τι πρέπει να κάνουμε εμείς:

Πρώτον, για να ψάχνετε στο ίντερνετ, σταματήστε να χρησιμοποιείται Google, βγάλτε τα cookies του Google από το κομπιούτερ σας, και, όπως πρότεινε και ο φίλος Epanechnikov στην προηγούμενη ανάρτηση, αρχίστε να χρησιμοποιείτε μόνο την μηχανή ψαξίματος https://www.startpage.com

Η μηχανή αυτή έχει ιδιαίτερη ασφάλεια, "https", και δεν θα σας παρακολουθήσει κανείς από εκεί.

Δεύτερον, σταματήστε να χρησιμοποιείτε gmail.

Τρίτον, ξεχάστε τα Android, τα οποία είναι αποκλειστικά Google, και προσπαθήστε να μην χρησιμοποιείτε άλλα προϊόντα Google.

Και βλέπουμε...

Το Blogspot (Blogger) δεν πειράζει, απλά κοιτάτε μην χρησιμοποιείτε φωτογραφίες για των οποίων το κόπυράιτ δεν είστε σίγουροι, και μην αναδημοσιεύετε κείμενα χωρίς άμεση αναφορά στην πηγή στο ίντερνετ με λινκ.

ΛογοΚρίση,

Το πάρτι τελείωσε. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Ο αγαπητός ηγέτης, όποιοι και να τον αποτελούν, με 28 χρόνια καθυστέρηση από το 1984, ανακάλυψε το ίντερνετ, και σε λίγο θα θυμόμαστε με γλυκές αναμνήσεις εκείνα τα σχεδόν 20 χρόνια ελευθερίας του λόγου και κοινωνικής επανάστασης.

Το Πάρτι όμως τέλευσε πια. Από την 1η Μαρτίου, 2012, αποχαιρετήστε την εποχή που φεύγει.

Τα πρώτα 35 χρόνια του Εικοστού Αιώνα ήταν ελεύθεροι και οι ουρανοί. Οι πιλότοι με τα διπλάνα κόκκινα και κίτρινα αεροπλανάκια τους πετούσαν όπου και όπως ήθελαν, έβλεπαν από πάνω ένα πανηγύρι, προσγειωνόντουσαν στο γρασίδι και έπαιρναν παιδάκια και ερωτευμένα ζευγάρια ένα γύρο για 10 σεντς. Μετά όμως ήρθαν οι αεροπορικές εταιρείες και έφτιαξαν νόμιμες λεωφόρους στα ουράνια, και απαίτησαν διπλώματα και άδειες για να πετάει κανείς υπό τις οδηγίες της πολιτικής αεροπορίας. Οι μέρες του ελεύθερου και ξέγνοιαστου πιλότου είχαν περάσει στην ιστορία για πάντα.

Με το καινούργιο κομποσκοίνι μας, το ίντερνετ, όλοι πίστευαν ότι η αστυνόμευση και η λογοκρισία θα ερχόταν από τις κακές σκοτεινές δυνάμεις του υποχθόνιου κράτους με τις σκοτεινές συνομωσίες του και την σκοτεινή αντιδημοκρατική του δράση. Αλλά όχι... δεν έμελε να γίνει έτσι.

Η αστυνόμευση του ίντερνετ ξεκινά από δύο διαφορετικά σημεία, ταυτόχρονα:

- Το ένα είναι το Χόλυγουντ και η Νάσβιλ, όπου δεν θέλουν οι καλλιτέχνες (και οι δισεκατομμυριούχες εταιρείες που τους δίνουν δουλειά) να κλέβουμε την δουλειά τους και να την βλέπουμε ή να την ακούμε χωρίς να τους πληρώνουμε.

- Δεύτερον, οι μεγάλες επιχειρήσεις ανακάλυψαν ότι το ίντερνετ έχει λεφτά με τη σέσουλα.

Υπάρχει βέβαια και ο κύριος της ιστοσελίδας Γουίκιλικς ο οποίος απέδειξε στις κυβερνήσεις ότι είναι ακάλυπτες, και μην ξεχνάμε τους τρομοκράτες που χρησιμοποίησαν το ίντερνετ για να χτίσουν την Αλκάιντα.

Αξίζει να εξηγήσουμε τον μηχανισμό με τον οποίον θα εγκατασταθεί η πρώτη πράξη καταστρατήγησης του ελεύθερου ίντερνετ.


Έχετε ακούσει για το Google. Ίσως να μην ξέρετε ότι το Google δεν είναι μόνο η σελίδα ψαξίματος και τα μπλογκ αυτά εδώ που γράφουμε, αλλά συνολικά 60 προϊόντα, πολλά εκ των οποίων δεν φαντάζεστε ότι ανήκουν στο Google.

Έχετε αναρωτηθεί πως βγάζει λεφτά το Google, μια που δεν πληρώνετε τίποτα για να ψάχνετε και να μπλογκάρετε;

Τα βγάζει από διαφημίσεις. Ναι. Δισεκατομμύρια δολάρια που τα πληρώνουν οι εταιρείες που διαφημίζουν μέσω των προϊόντων του Google. Και, όπως κάθε καλός διαφημιστής ξέρει, βγάζεις πιο πολλά λεφτά όταν στοχεύεις τις διαφημίσεις σε εκείνους που τους ενδιαφέρει το προϊόν που διαφημίζεις.

Το Google έχει τις τέλειες "μηχανές" για να αποσπάσουν πληροφορίες για σας και τι σας αρέσει. Τους λέτε τι σας ενδιαφέρει κάθε φορά που επισκέπτεστε ένα μπλογκ ή που ψάχνετε κάτι στο ίντερνετ, και κάθε φορά που χρησιμοποιείτε κάποιο προϊόν του Google, όπως το gmail, για να κάνετε οτιδήποτε.

Το ότι συνέλλεγαν αυτές τις πληροφορίες και τις χρησιμοποιούν το ξέρατε μάλλον ήδη. Αλλά, μέχρι τώρα, το κάθε ένα από τα προϊόντα του Google είχε δικαίωμα να συλλέγει πληροφορίες μόνο για τον εαυτό του. Δηλαδή, τις πληροφορίες που συνέλλεξε για σας η μηχανή ψαξίματος Google δεν μπορούσε να τις μοιραστεί με τις πληροφορίες που συνέλεξε για σας η εταιρεία των μπλογκ του Google, η το gmail.

Από την 1η Μαρτίου, 2012, το Google αποφάσισε να ενοποιήσει τις 60 διαφορετικές Πολιτικές Ασφάλειας Προσωπικών Δεδομένων σε μία. Μιά Πολιτική και για τα 60 προϊόντα του Google. Τα Μεγάλα αδελφάκια ενώνονται και γίνονται ένας Μεγάλος Αδελφός που θα ξέρει τα πάντα για σας. Μέχρι τώρα ήσασταν ένα παζλ με πολλά κομμάτια. Από την πρώτη Μαρτίου γίνεστε μιά καθαρή εικόνα. Για τους διαφημιστές και εκείνους που θέλουν τα στοιχεία σας.

Αυτό όλο παρουσιάζεται πως γίνεται για όφελός σας! Για να έχετε μια πλήρη και πιο ευκίνητη εμπειρία στο ίντερνετ. Και δεν μπορείτε να πείτε όχι. Αν δεν συμφωνήστε έννομα, δεν θα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα προϊόντα τους.

Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο βήμα της καταστρατήγησης του ίντερνετ από αυτούς που έχουν τα λεφτά και θέλουν κι άλλα.

Κι αν σταματήσετε να χρησιμοποιείτε προϊόντα Google και πάτε φερ' ειπείν στο Yahoo, τα ίδια θα γίνουν παντού, σύντομα. Η πρώτη ομοβροντία πέφτει την 1η Μαρτίου. Οι ουρανοί δεν είναι πλέον ελεύθεροι.



Πέρα από αυτά, το Χόλυγουντ πιέζει τις κυβερνήσεις να περάσουν νόμους εναντίων της πειρατείας στο ίντερνετ. Οι κυβερνήσεις συμφωνούν με το χέρι στην καρδιά, γιατί ξέρουν ότι οι ίδιοι νόμοι που προστατεύουν τα νόμιμα δικαιώματα κάποιου εναντίων της πειρατείας, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για λογοκρισία.

Αυτούς τους νόμους περί πειρατείας τους υπέγραψαν πολλές χώρες, και η Ελλάδα μαζί, αλλά κανείς ακόμα δεν τους έχει περάσει. Προσπάθησαν να περάσουν τους νόμους αυτούς στις ΗΠΑ αλλά η σύσσωμη αντίδραση του κοινού απέτρεψε το πέρασμα. Για τώρα.

'Έρχεται όμως, αργά η γρήγορα. Το πρώτο βήμα 1η Μαρτίου όταν θα αναγκαστείτε να συμφωνήσετε ή να μην έχετε Google.



Εγώ έχω δικά μου servers με το δικό μου domain name της εταιρείας μου, χρησιμοποιώ email μέσα στο κομπιούτερ μου, όχι στο gmail, hotmail, κλπ., ξέρω που να μην πηγαίνω, και χρήστες σαν εμένα, ιδίως επαγγελματίες του ίντερνετ, θα μείνουν λίγο πιο ανεξάρτητοι λίγο περισσότερο. Αλλά όχι πολύ περισσότερο.

Το ελεύθερο ίντερνετ μας τελειώνει 1η Μαρτίου του 2012.

Πείτε αντίο σε μια εποχή, και Hello! στον καινούργιο Μεσαίωνα.

Το παρακάτω κομμάτι το πρόσθεσα Παρασκευή μεσάνυχτα, 3 Φεβρουαρίου σαν απάντηση στα σχόλια του φίλου Τζων Μπόη, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω, και τοποθετώ την απάντησή μου στο τέλος της ανάρτησης γιατί νομίζω η συζήτηση θα ενδιέφερε αρκετούς αναγνώστες.


Αγαπητέ μου Τζων Μπόη, θεωρώ την απαρχή της μίας Πολιτικής Ασφαλείας του Google σαν ένα σημαντικό γεγονός, το πρώτο, στην πορεία κατά την οποία αυτά που γίνονται ούτως ή άλλως από πολλά χρόνια, τώρα θα μπορούν σιγά-σιγά να γίνονται και υπό το φως της ημέρας με τον νόμο.

Σαν παρένθεση πριν συνεχίσω, να πω ότι εκτός του ότι το ίντερνετ είναι η δουλειά μου επί περίπου 18 χρόνια, πριν το ίντερνετ είχα εργαστεί στην Βοστώνη για μια από τις τέσσερεις θυγατρικές εταιρείες μιας εταιρείας 2,4 δις δολαρίων, και η θυγατρική αυτή έστελνε στα σπίτια καταλόγους μόδας, 16-18 καταλόγους τον χρόνο, 36-72 σελίδες ο καθένας, 6 έως 48 εκατομμύρια αντίτυπα ο κάθε ένας, το κάθε αντίτυπο μέσα στο ταχυδρομείο κατ ευθείαν από τις τεράστιες πρέσες κοντά στο Σικάγο. Καταλαβαίνεις το μέγεθος, και το ότι υπάρχει μεγάλη αγορά για ταχυδρομικές διευθύνσεις στοχευμένου κοινού ακόμα και σήμερα! Δεν μοιραζόμασταν καταλόγους ούτε με τις άλλες θυγατρικές ή την μαμά. Επειδή δεν το επέτρεπε ο νόμος. Έπρεπε οι κατάλογοι να αγοράζονται μέσω ιδιαιτέρου επιτραπέζιου νομίμου μεσάζοντος με δικαιολογητικά, από ειδικές εταιρίες που πουλάν λίστες. Εκατομμύρια δολάρια μόνο για να αγοράζονται λίστες, με προκαθορισμένα και ελεγμένα κριτήρια. Ακόμα και μέσα σε όμιλο εταιρειών. Τώρα, οι 33 εταιρείες της Google δεν θα χρειάζεται ούτε να πληρώνουν, ούτε να χρησιμοποιούν τον νόμιμο μεσάζοντα ο οποίος λειτουργούσε σαν ελεγκτής. Θα ξεσαλώσουνε. Και όταν και άλλα μεγαθήρια κάνουν το ίδιο, η ζωή μας θα αξίζει μόνο όσο μπορούμε να αγοράζουμε σαν καλά παιδιά.

Αλλά το πιο σημαντικό ακόμη είναι οι νόμοι κατά της πειρατείας. Διάβασε και την απάντησή μου και το παράδειγμα που έδωσα στον Δείμο του Πολίτη στα σχόλια πιο κάτω.

Τώρα βέβαια λες κάτι πολύ σωστό, όσον αφορά τις περίφημες διευθύνσεις IP. Πράγματι δεν σημαίνουν ούτε αξίζουν τίποτα. Και στο Ελληνικό ίντερνετ, τα ηλίθια παιδάκια που λένε "Α! έχουμε καταγράψει την IP σας" για να φοβίσουν τον κόσμο, ή ιδέα δεν έχουν τι λένε ή φοβίζουν εκείνους που δεν ξέρουν. Η διεύθυνση IP του κομπιούτερ σου αλλάζει κάθε φορά που ανακυκλώνει το ρούτερ του ADSL ή κάθε φορά που συνδέεται το μόντεμ μέσω τηλεφωνικής γραμμής. Οι υπηρεσίες του ίντερνετ που δίνουν μετρητές για τα σάιτ έχουν και το πραματάκι που σου λέει που βρίσκεται η IP γεωγραφικά. Αλλά, πρώτον, όταν το κοιτάς, η IP μπορεί να έχει ήδη αλλάξει κομπιούτερ και πόλη ακόμα, δεύτερον, η ακρίβεια του γεωγραφικού σημείου είναι +/- 20 χιλιόμετρα και παραπάνω. Και, τρίτον, στην Ελλάδα ιδιαίτερα, λόγω της γελοίας ανικανότητας των προγραμματιστών των ISP μια IP μπορεί να δείξει στην Θεσσαλονίκη ενώ την ίδια εκείνη στιγμή το κομπιούτερ είναι στην Πελοπόννησο.

Δεν ενδιαφέρεται κανείς για την IP. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, και δεν το ξέρουν πολλοί, είναι η M.A.C. address η οποία είναι σκληρογραμμένη στο motherboard κάθε κομπιούτερ. Και από αυτή την διεύθυνση μπορεί η κατάλληλη νομική υπηρεσία να σου χτυπήσει την πόρτα σε λιγότερο από 20 λεπτά της ώρας, στην Αμερική τουλάχιστον.

Το άλλο ενδιαφέρον είναι τα cookies που ΔΕΝ μπορείς να βρεις και που δεν βρίσκουν τα κοινά antivirus που πουλιούνται στην αγορά. Αυτά μπορούν να καταγράφουν και να στέλνουν ότι θέλει εκείνος που τα βάζει, μέχρι και κάθε χτύπημα πλήκτρου που κάνεις στο πληκτρολόγιό σου. Και, για να μπουν στο κομπιούτερ σου, αρκεί να βρίσκεσαι οπουδήποτε στο ίντερνετ. Κάτι που αρκετοί δεν ξέρουν είναι ο λόγος για τον οποίον οι ιστοσελίδες κάνουν κάποιο χρόνο να "γραφτούν" στην οθόνη σου: ότι βλέπεις στη οθόνη σου κατεβαίνει μέσα στο κομπιούτερ σου από το ίντερνετ. Η σελίδα που βλέπεις, βρίσκεται ήδη μέσα στο κομπιούτερ σου. Ότι έχεις δει, ότι φωτογραφία έχεις δει βρίσκεται στο κομπιούτερ σου. Και τα βίντεο, αν ήταν στρήμινγκ, έχουν αφήσει το αποτύπωμα ότι τα είδες.

Ο λόγος για τον οποίον είμαι "ανοικτός" ως προς την ταυτότητά μου, είναι ότι αφ' ενός ξέρω ότι δεν μπορώ ποτέ να είμαι κρυφός από εκείνους που θέλουν να με βρούν αν ανήκουν σε κρατικές υπηρεσίες, και αν είναι απλοί θνητοί και θέλουν να με επισκεφτούν, είμαι στην Ιταλία και με προστατεύει η ...ένοπλη αστυνομία :-)

Αυτά όλα δεν είναι καινούργια. Υπάρχουν από καταβολής ίντερνετ. Αλλά, δεν μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν εναντίων κανενός, απλά γιατί ήταν εκτός νόμου, και χρειαζόταν δικαστική απόφαση πριν καν ξεκινήσουν την παρακολούθηση. Το 2001 στις ΗΠΑ με τον λεγόμενο "Πατριωτικό Νόμο" δόθηκε το ελεύθερο να παρακολουθείται οποιοσδήποτε, αλλά μόνο για τρομοκρατική δράση. Τίποτα άλλο.

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι όλα αυτά που πάντα υπήρχαν, και κανείς μη επαγγελματίας δεν συνειδητοποιούσε, τα παραπάνω που είπα και άλλα, θα αρχίσουν να οργανώνονται και να γίνονται νόμιμα. Θα πάρει μήνες και χρόνια. Αλλά η αρχή γίνεται επισήμως τώρα, και η ελευθερία που πράγματι είχαμε θα εξανεμιστεί, αργά αλλά σίγουρα. Και πολύς κόσμος θα βρει μπελάδες που δεν υποψιαζόταν ποτέ ότι μπορεί να βρει.

Αυτό οριοθετεί η 1η Μαρτίου.

Επίσης, διόρθωσα στην παραπάνω ανάρτηση τον αριθμό προϊόντων του Google από 33 σε 60.

Σχετικό άρθρο στο Washington Post:
Google requires all users to agree to new privacy policy